საქმე №ას-824-782-2013 24 თებერვალი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – სს „ს.რ-ა“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ა. გ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ა. გ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს. რ-ის“ მიმართ და მოითხოვა 2013 წლის 1 თებერვლიდან ყოველთვიური სარჩოს – საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით 450 ლარის, სარჩოს მიუღებელი სხვაობის – 8606.38 ლარის ერთობლივად გადახდის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელე მუშაობდა სს „ს. რ-ი“ მემანქანის თანაშემწედ. 1994 წლის 17 აგვისტოს, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მან მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის საფუძველზეც უკვე მრავალი წელია, მოპასუხისაგან იღებს ყოველთვიურ სარჩოს. მოპასუხემ მოსარჩელეს სარჩოს ოდენობა იმავე კატეგორიის მოქმედი მუშაკის – მემანქანის თანაშემწის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გათვალისწინებით არ გადაუანგარიშა, რის გამოც ა.გ-ი კარგავს იმ შემოსავალს, რაც კანონით ეკუთვნის.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სარჩელი უსაფუძვლო და ნაწილობრივ ხანდაზმულია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 10 მაისის გადაწყვეტილებით ა.გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ს. რ-ას“ ა. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის 1 თებერვლიდან საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით ყოველთვიური სარჩოს – 450 ლარის, ხოლო ერთჯერადად – 8432.31 ლარის გადახდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ ა. გ-ი მუშაობდა სს „ს. რ-ი“ მემანქანის თანაშემწის თანამდებობაზე, სადაც 1994 წლის 17 აგვისტოს მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად მიიღო საწარმოო ტრავმა. აღნიშულის თაობაზე შედგა უბედური შემთხვევის №3 აქტი, რომლის თანახმადაც, მოხდა გოგორწყვილის არტახის დაწოლა სამუხრუჭე ბუნიკზე. ასევე, აღინიშნა მემანქანის თანაშემწის მიერ პირადი უსაფრთხოების დაცვის მოთხოვნის დარღვევა (ბუნიკის სახელურზე არ უნდა მოეკიდა მარცხენა ხელი).
სს „ს. რ-ი“ მიღებული ტრავმის შედეგად, მოსარჩელე ა. გ-მა დაკარგა პროფესიული შრომის უნარი 60%-ით, უვადოდ.
თბილისის სალოკომოტივო დეპოს პროფკომიტეტის 1996 წლის 26 სექტემბრის №26 სხდომის ოქმის თანახმად, ა.გ-ს მიეცა პენსია კუთვნილი ხელფასიდან 75%-ის ოდენობით, ვინაიდან მან დაარღვია უსაფრთხოების მოთხოვნის წესები.
სს „ს. რ-ა“ მოსარჩელეს, საწარმოო ტრავმის გამო, წლების განმავლობაში ყოველთვიურად უხდის სარჩოს 101.33 ლარის ოდენობით.
სააპელაციო პალატის მითითებით, წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივრით სადავოდაა გამხდარი სარჩოს გადაანგარიშება იმ საფუძვლითაც, რომ არ არსებობს სარჩოს გადაანგარიშების სამართლებრივი საფუძველი შესაბამისი ნორმატიული აქტის გაუქმების გამო, კერძოდ, აპელანტმა განმარტა, რომ კანონმდებელმა საერთოდ გააუქმა სარჩოს უპირობოდ გადაანგარიშების წესი.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სს „ს. რ-ა“, საწარმოო ტრავმის გამო, ზიანის ანაზღაურების მიზნით, დაზარალებულს გადასცემდა ყოველთვიურ სარჩოს არა ახალი ნორმატიული აქტით – 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესის“ მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, არამედ სარჩოს გადახდასთან დაკავშირებული მხარეთა ურთიერთობა წარმოიშვა და დარეგულირდა უფრო ადრე მოქმედი 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით, რომელიც ამგვარ შეზღუდვას სარჩოს გადაანგარიშებასთან მიმართებით არ აწესებს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ მოსარჩელე ა. გ-ის სარჩოს ოდენობის დაანგარიშებაში მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით მოსარჩელე არასრულად იღებდა და დღემდე იღებს სარჩოს, რითაც მას ადგება ზიანი.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი:
2010 წლის 1 თებერვლიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით პერიოდში მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 612 ლარს, 2011 წლის მარტში შეადგენდა 750 ლარს, 2011 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 15 ივლისის ჩათვლით – 800 ლარს, 2012 წლის 16 ივლისიდან – 850 ლარს, ხოლო 2012 წლის 1 ოქტომბრიდან – 1000 ლარს.
სასამართლოს მითითებით, სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულად იქნა მიჩნეული 2010 წლის 1 თებერვლიდან 28 თებერვლამდე პერიოდის შესაბამისი მოთხოვნის ფარგლებში. ამ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელეს არ გაუსაჩივრებია. შესაბამისად, 2010 წლის 1 თებერვლიდან 28 თებერვლამდე პერიოდში სარჩოს გადაანგარიშებაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.
რაც შეეხება სასარჩელო მოთხოვნას დანარჩენ ნაწილში, სასამართლომ დაადგინა, რომ 2010 წლის თებერვლიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით პერიოდში მოქმედი მემანქანის თანაშემწის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით ა. გ-ს ყოველთვიურად უნდა მიეღო სარჩო – 275.40 ლარი [(612 ლარის 75% = 459 ლარი)-ის 60%], რის ნაცვლადაც იღებდა 101.33 ლარს. შესაბამისად, ყოველთვიურად მოსარჩელე ვერ იღებდა 174.07 ლარს (275.40 ლარი – 101.33 ლარი).
2010 წლის თებერვალში მისაღები სარჩოს მოთხოვნის ხანდაზმულობის გათვალისწინებით, 2010 წლის 1 მარტიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო 2088.84 ლარი (174.07 ლარი X 12 თვეზე).
2011 წლის მარტში ა. გ-მა სარჩოს სახით, ნაცვლად 337.50 ლარისა [(750 ლარის 75% = 562.50 ლარი)-ის 60%], მიიღო 101.33 ლარი, შესაბამისად, სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო 236.17 ლარი (337.50 ლარი – 101.33 ლარი).
2011 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის ივნისის ჩათვლით პერიოდში, მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო თვეში – 258.67 ლარი (800 ლარის 75% = 600 ლარის 60% = 360 ლარი – 101.33 ლარი), ამ პერიოდში მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო სულ 3880.05 ლარი (258.67 ლარი X 15 თვე).
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 15 ივლისის ჩათვლით მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ხელფასი იყო 800 ლარი, 16 ივლისიდან – 850 ლარი, მოსარჩელეს 2012 წლის ივლისის თვეში სარჩოს სახით უნდა მიეღო 371.56 ლარი [(800 ლარი: 31 დღეზე X 15 დღეზე = 387 ლარი) + (850 ლარი: 31 დღეზე X 16 დღეზე = 438.70 ლარი) = 825.70 ლარის 75% = 619.27 ლარის 60%]. აღნიშნული თანხის ნაცვლად, მოსარჩელემ სარჩოს სახით მიიღო 101.33 ლარი.
2012 წლის ივლისში მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო 270.23 ლარი (371.56 ლარი – 101.33 ლარი).
2012 წლის აგვისტოდან ამავე წლის სექტემბრის ჩათვლით მოსარჩელე სარჩოს სახით იღებდა კვლავ 101.33 ლარს მაშინ, როდესაც ამ დროისათვის მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ხელფასი იყო 850 ლარი, რომლის 75%-ის 60% შეადგენს 382.50 ლარს, რაც სარჩოს სახით ყოველთვიურად უნდა მიეღო მოსარჩელეს.
2010 წლის 1 აგვისტოდან 2012 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით მოსარჩელემ ყოველთვიურად სარჩოს სახით ვერ მიიღო სხვაობა – 281.17 ლარი (382.50 ლარი –101.33 ლარი), სულ კი, ამ პერიოდში ვერ მიიღო სარჩო – 562.34 ლარი (281.17 ლარი X 2 თვეზე).
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 1 ოქტომბრიდან დღემდე მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ხელფასის გაზრდილი ოდენობა შეადგენს 1000 ლარს, მოსარჩელე ყოველთვიურად, სარჩოს სახით უნდა იღებდეს 450 ლარს (1000 ლარის 75% = 750 ლარის 60%). ამ თანხის ნაცვლად, მოსარჩელე ამ პერიოდში სარჩოს სახით იღებს 101.33 ლარს. 2012 წლის ოქტომბრიდან მოსარჩელე ყოველთვიურად სარჩოს სახით ვერ იღებს სხვაობას – 348.67 ლარს (450 ლარი – 101.33 ლარი). 2012 წლის 1 ოქტომბრიდან 2013 წლის 1 თებერვლამდე მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო სულ – 1394.68 ლარი (348.67 ლარი X 4 თვეზე).
სააპელაციო პალატის მითითებით, მოსარჩელე ა. გ-მა 2010 წლის 1 მარტიდან 2013 წლის 1 თებერვლამდე სარჩოს სახით ვერ მიიღო სხვაობა, სულ – 8432.31 ლარი (2088.84 ლარი + 236.17 ლარი + 3880.05 ლარი + 270.23 ლარი + 562.34 ლარი + 1394.68 ლარი).
სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ განმარტა, რომ, მითითებული ნორმით დადგენილი დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე, პირს ზიანის ანაზღაურება შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს პასუხისმგებლობის დაკისრების კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები – ზიანი, რომელიც მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით, არსებობს მიზეზობრივი კავშირი მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს (რეზულტატს) შორის და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი.
კონკრეტულ შემთხვევაში პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობს ზემოთ ჩამოთვლილი ნორმით გათვალისწინებული წინაპირობები, კერძოდ, მოსარჩელემ სს „ს. რ-ი“ მუშაობის პერიოდში მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის გამოც შეეზღუდა შრომის უნარი 60%-ით.
სასამართლომ ჩათვალა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება განეკუთვნება დელიქტურ ვალდებულებათა ჯგუფს. ამდენად, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის ზემოთ მითითებული ნორმებით და ამ თვალსაზრისით, აპელანტის მოსაზრება დაუსაბუთებულია.
„შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილების მე-2 მუხლის თანახმად, საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ, გარდა ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა, რაც, თავის მხრივ, ითვალისწინებს, რომ დამსაქმებლის გაკოტრების ან ლიკვიდაციის შემთხვევაში წყდება დანიშნული სარჩოს გაცემის ვალდებულება.
სარჩოს გაანგარიშებასთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ, მართალია, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს სარჩოს გაანაგრიშების წესს, თუმცა პალატა ყურადღებას ამახვილებს თავად ზიანის ანაზღაურების მიზანზე, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს. მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც, შრომის უნარის შეზღუდვის გამო, დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას. აღნიშნულის გამო, მას უკვე არ აქვს უნარი, მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით. შესაბამისად, პალატამ დაასკვნა, რომ სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენს, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სს „ს. რ-ამ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესით“. აღნიშნული დადგენილება საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2013 წლის 1 მარტიდან.
ამდენად, სასამართლომ გამოიყენა გაუქმებული ნორმატიული აქტი, რისი გამოყენების უფლებაც მას არ ჰქონდა. აღნიშნულის მიუხედავად, სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო, რომ გაუქმებული ნორმატიული აქტი (№53 დადგენილება) არ ითვალისწინებდა სარჩოს გადაანგარიშებას.
სააპელაციო პალატამ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და მართებულად იხელმძღვანელა ამავე ნორმის მეორე ნაწილით, თუმცა არასწორად განმარტა იგი.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია იმ მოტივითაც, რომ სხეულის დასახიჩრების და ტრავმის მიღების შემთხვევაში უბრალოდ შეუძლებელია პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, განსხვავებით მატერიალური ზარალისაგან.
სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში მხარეს ყოველთვის შეიძლება, ჰქონდეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ლეგიტიმური მოლოდინი, თუმცა ეს მოლოდინი დასაქმებულს ვერანაირად ვერ ექნება შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობების დროს. შეუძლებელია იმის თქმა, მოსარჩელე იმუშავებდა თუ არა მოპასუხე საწარმოში და მიიღებდა თუ არა მთელი ამ წლების განმავლობაში შრომის ანაზღაურებას.
სს „ს. რ-ა“, როგორც კერძო სამართლის დამოუკიდებელი ბიზნესსუბიექტი ყველაფერს აკეთებს საკუთარი წარმოების განვითარებისათვის და კვალიფიციური კადრების მოზიდვისათვის, რომელიც ბუნებრივია, გულისხმობს შრომითი ანაზღაურების ზრდას. გასათვალისწინებელია, რომ საწარმოს დებიტორად ჰყავს რამდენიმე ასეული სხვადასხვა დროს საწარმოო ტრამვის შედეგად დაზარალებული პირი, რომელსაც სს „ს. რ-ა“ ისედაც უხდის ყოველთვიურ სარჩოს, შესაბამისად, მოქმედი თანამშრომლის ხელფასის ზრდის პროპორციულად სარჩოს გადაანგარიშების დავალდებულება, მნიშვნელოვნად უშლის ხელს სს „ს. რ-ის“ ბიზნესაქტივობის ამაღლებას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 20 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ სს „ს. რ-ას“ უნდა დაუბრუნდეს 2013 წლის 5 აგვისტოს №700 საგადასახადო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 630,82 ლარის 70% – 441,574 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს 2013 წლის 5 აგვისტოს №700 საგადასახადო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 630,82 ლარის 70% – 441,574 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
