საქმე №ას-833-791-2013 24 თებერვალი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – გ. გ-ე, ც. მ-ე, ე. მ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „F. G-P“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ვალდებულების შესრულება, გარიგების ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის თანამესაკუთრედ ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „F. G-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. გ-ის, ც. მ-სა და ე. მ-ის მიმართ და მოითხოვა, გ. გ-ეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისროს 21 000 აშშ დოლარის გადახდა, საიდანაც სესხის ძირითადი თანხაა 17 375 აშშ დოლარი, სარგებელი კი – 3 600 აშშ დოლარი, ბათილად იქნეს ცნობილი 2012 წლის 28 სექტემბერს გ. გ-სა და ც. მ-ეს შორის გაფორმებული უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულება, გ. გ-ე ცნობილ იქნეს ე. მ-ის საკუთრებაში არსებული ქ.ბათუმში, რ-ის ქუჩის გაგრძელებაზე არსებული მრავალფუნქციური კომპლექსის „ც“ ბლოკის მე-3 სადარბაზოს მე-12 სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ფართის 1115-ის თანამესაკუთრედ.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ გ. გ-ეს მოსარჩელისაგან სესხი არ მიუღია, მისი დავალიანება დაფარა გ. ზ-ემ და არა მოსარჩელემ. მხარეთა შორის სასესხო ურთიერთობა არ დამყარებულა და არც სარგებელი არ დადგენილა. მოსარჩელეს არ მიუთითებია მოტივი, რის გამოც შეიძლებოდა, სადავო ჩუქების ხელშეკრულება ყოფილიყო მოჩვენებითი.
ე. მ-ის სადავო უძრავი ქონება წარმოადგენს მის ინდივიდუალურ საკუთრებას და ამ ნივთის რეალიზაცია გ. გ-ის მიმართ არსებული მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიზნით დაუშვებელია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 10 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს „F. G-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გ. გ-ეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 17 375 აშშ დოლარის გადახდა, მოსარჩელის მოთხოვნა გ. გ-ის სარგებლის სახით 3 600 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი გ. გ-სა და ც. მ-ეს შორის 2012 წლის 28 სექტემბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება, რომლითაც გ. გ-ემ ც. მ-ეს აჩუქა ქ.თბილისში, თ-ის (ყოფილი ძ-ე/პ-ის) ქ.№14-ში მდებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით ... და აღნიშნული უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობილ იქნა გ. გ-ე, არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა ე. მ-ის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე გ. გ-ის თანამესაკუთრედ ცნობის თაობაზე.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება გ. გ-ემ და ც. მ-ემ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით, შპს „F. G-მა“ კი, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში შეიტანა შეგებებული სააპელაციო საჩივარი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი:
2012 წლის 25 სექტემბრის ხელწერილის თანახმად, 2012 წლის 18 სექტემბერს გ. გ-ემ შპს „F. G-ისაგან“ სესხის სახით მიიღო 28 735 აშშ დოლარი. გ. გ-ემ ვალდებულება იკისრა, 28 735 აშშ დოლარი დაებრუნებინა 2012 წლის 5 ოქტომბერს.
უდავოა, რომ გ. გ-ემ მოსარჩელეს გადაუხადა 2012 წლის 18 სექტემბერს მიღებული თანხის ნაწილი – 11 000 აშშ დოლარი.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი არ არის რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მოვალის მიერ კრედიტორისათვის აღიარებული ვალდებულების დანარჩენი ნაწილის გადახდის ფაქტს. შესაბამისად, გ. გ-ის მხრიდან დანარჩენი ვალდებულების შესრულება არ დგინდება.
2012 წლის 28 სექტემბერს გ. გ-ეს (მჩუქებელი) და ც. მ-ეს (დასაჩუქრებული) შორის დაიდო საცხოვრებელი სახლის ჩუქების ხელშეკრულება, რომლითაც გ. გ-ემ ქ.თბილისში, თ-ის ქ.№14-ში მდებარე მის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი №...) აჩუქა ც. მ-ეს. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა ც. მ-ის სახელზე.
პალატამ უდავოდ დაადგინა, რომ ც. მ-ე არის გ. გ-ის დისშვილი და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ 2012 წლის 28 სექტემბერს გ. გ-სა და ც. მ-ეს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება წარმოადგენს მოჩვენებით გარიგებას.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2012 წლის 28 სექტემბერს გ. გ-სა და ც. მ-ეს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულებით მის კონტრაჰენტებს იმთავითვე არ ჰქონდათ განზრახვა, რომ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყოლოდა. გარიგების დადების მიზანი იყო, მის მონაწილეებს ხელი შეეშალათ მოსარჩელის წინაშე გ. გ-ის ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისათვის.
პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული საკითხის დადგენისას გათვალისწინებული უნდა იქნეს ის გარემოება, რომ სადავო ხელშეკრულება წარმოადგენს ახლო ნათესავებს, ბიძასა და დისშვილს შორის გაფორმებულ უსასყიდლო გარიგებას, რომელიც გაფორმებულია გ. გ-ის მიერ ვალის არსებობის შესახებ ხელწერილის შედგენიდან მესამე დღეს. ამასთან, სადავო არ არის ის ფაქტი, რომ შპს „F. G”-ის წინაშე აღებული ვალდებულებების დაფარვაში აქტიურად მონაწილეობდნენ ც. მ-ის მშობლები, რომელთაც გადაიხადეს თანხის ნაწილი – 11 000 აშშ დოლარი. საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ გ. გ-ეს არ შეუწყვეტია სადავო უძრავი ნივთის ფლობა. საქმის მასალებით დგინდება, რომ სასამართლოს მიერ გაგზავნილი კორესპონდენცია მოპასუხეს ბარდებოდა სწორედ ქ.თბილისში, თ-ის ქ. №14-ში.
სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ ქ.ბათუმში, რ-ის ქუჩის გაგრძელებაზე მდებარე მრავალფუნქციურ კომპლექსში (მე-3 სადარბაზო, მე-12 სართული, №1115 ბინა, „ც“ ბლოკი, 36.4 ნიშნული, 31.50 კვ.მ ფართი. (მშენებარე), საკადასტრო კოდით №...) წარმოადგენს გ. გ-ის და ე. მ-ის ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებას და მასზე თანასაკუთრების უფლება ე. მ-ან ერთად გააჩნია გ. გ-ეს.
გ. გ-ე და ე. მ-ი რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებიან 2008 წლის 2 ნოემბრიდან.
საქმეში წარმოდგენილი არ არის საქორწინო კონტრაქტი, რაც დაადასტურებდა ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებაზე კანონით დადგენილი წესისაგან განსხვავებულ განაწილების წესს.
2012 წლის 6 სექტემბერს, ერთის მხრივ, შპს „ფ. ი-სა“ (გამყიდველი) და, მეორე მხრივ, ე. მ-ს (მყიდველი) შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს „ფ. ი-მა“ მშენებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით №... მიჰყიდა ე. მ-ს. ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 29 254 აშშ დოლარით. 2012 წლის 12 სექტემბერს აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღირიცხა ე. მ-ის სახელზე.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე მუხლებით, 341-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ აღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული ვალის არსებობის აღიარება ძირითადი ვალდებულებითი ურთიერთობისაგან დამოუკიდებლად ქმნის ახალ მოთხოვნას. მიუხედავად იმისა, რომ ძირითადი ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობა შეიძლება სადავოც კი იყოს, ვალის არსებობის აღიარება მაინც წარმოშობს შესრულების ვალდებულებას, ხოლო კრედიტორს ანიჭებს მოთხოვნის უფლებას.
მოცემულ შემთხევაში მხარეთა შორის ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოშობილია 2012 წლის 25 სექტემბერს შედგენილი ვალის აღიარების ხელშეკრულების საფუძველზე.
სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით გ. გ-ეს მართებულად დაეკისრა 2012 წლის 25 სექტემბერს ვალის აღიარების შესახებ ხელწერილით აღიარებული ვალდებულების გადაუხდელი ნაწილის – 17 375 აშშ დოლარის ანაზღაურება.
სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე მუხლების, 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, პალატამ განმარტა, რომ მოჩვენებითი გარიგების დროს ხელშეკრულების მონაწილეებს არ სურთ იმ შედეგის დადგომა, რაც პირდაპირ ამ გარიგებათა დანიშნულებიდან გამომდინარეობს. მოსაჩვენებლად იქცევა ამ გარიგების მონაწილე ნების გამოვლენის ყველა სუბიექტი.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2012 წლის 28 სექტემბერს გ. გ-ეს და ც. მ-ეს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულებით მის კონტრაჰენტებს იმთავითვე არ ჰქონდათ განზრახვა, რომ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყოლოდა. აღნიშნული გარიგების დადების მიზანი იყო, მის მონაწილეებს ხელი შეეშალათ მოსარჩელის წინაშე გ. გ-ის ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისათვის. ამდენად, პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გ. გ-ეს და ც. მ-ეს შორის გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება, როგორც მოჩვენებით დადებული გარიგება, მართებულად ცნო ბათილად.
სასამართლოს მითითებით, შპს „F. G-მა“ სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სასარჩელო მოთხოვნა ე. მ-ის სახელზე რიცხულ უძრავ ქონებაზე გ. გ-ის თანასაკუთრების აღიარების (ქონების თანასაკუთრებად მიჩნევის) შესახებ.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „F. G-ს“ აქვს ამ მოთხოვნის მიმართ ინტერესი, რამეთუ წინამდებარე სასამართლო გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მისი მოთხოვნა გ. გ-ის აღიარებული ფულადი ვალდებულების შეუსრულებელი ნაწილის დაკისრების შესახებ. რაც შეეხება გ. გ-ის მიერ ც. მ-ის ნაჩუქარ ქონებას, სასამართლო გადაწყვეტილებით ეს ხელშეკრულება ბათილად იქნა ცნობილი (რაც გულისხმობს ქონების კვლავ გ. გ-ის სახელზე აღრიცხვას), მაგრამ აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ აღნიშნული უძრავი ნივთი დატვირთულია იპოთეკებით.
სამოქალაქო კოდექსის 1170-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 1151-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ. გ-ე და ე. მ-ი რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებიან 2008 წლის 2 ნოემბრიდან.
სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის შესაბამისად, პალატამ განმარტა, რომ მეუღლეთა საერთო ქონება არის ქონება (როგორც ნივთები, ისე არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე), რომელიც მეუღლეებმა ერთობლივად შეიძინეს. შეძენაში, რა თქმა უნდა, არ იგულისხმება ფულადი თანხის გადახდა (რაზეც მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის მეორე ნაწილი), არამედ ორივე მეუღლის ნება მიმართულია ქონების მათ საკუთრებაში გადასვლაზე. საქორწინო კონტრაქტი, რომლითაც დადასტურდებოდა მეუღლეებს შორის ქონების სხვა წესით გადანაწილების წესი, საქმეში წარმოდგენილი არ არის. შესაბამისად, ქორწინების პერიოდში შეძენილი ქონება, მისი თუნდაც მხოლოდ ერთ-ერთის სახელზე აღრიცხვის შემთხვევაში, წარმოადგენს მეუღლეთა თანასაკუთრებას.
სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქ.ბათუმში, რ-ის ქუჩის გაგრძელებაზე არსებული მრავალფუნქციურ კომპლექსში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენს გ. გ-ის და ე. მ-ის ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებას, ვინაიდან დადგენილია სადავო უძრავი ქონების ქორწინების განმავლობაში შეძენის ფაქტი, ამდენად, ქონებაზე თანასაკუთრების უფლება ე. მ-ან ერთად გააჩნია გ. გ-ეს და დაუსაბუთებელია მსჯელობა, რომ აღნიშნული უძრავი ნივთი წარმოადგენს მხოლოდ ე. მ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება გ. გ-ემ, ც. მ-ემ და ე. მ-მა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო გარიგების მოჩვენებითად მიჩნევისათვის აუცილებელია იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე. სასამართლომ მიიღო საკუთარი მართებული დასკვნის საწინააღმდეგო გადაწყვეტილება და სადავო გარიგება ფიქტიურად არასწორად ცნო.
მცდარია პალატის დასკვნა, რომ სადავო გარიგებების დადება გამოწვეული იყო მოსარჩელის წინაშე გ. გ-ის შესაძლო პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდების მოტივით. ამ კუთხით საგულისხმოა მოსარჩელის მითითება სარჩელში, რომ 2012 წლის 28 სექტემბრის ხელშეკრულებით გასხვისებული ქონება დატვირთულია მრავალჯერადი იპოთეკით. ამდენად, მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც კი, შეუძლებელი გახდება გადაწყვეტილების აღსრულება აღნიშნული ქონების რეალიზაციის გზით.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელემ ვერ მიუთითა ვერც ერთ მტკიცებულებაზე, რაც გარიგების ფიქტიურობას დაამტკიცებდა.
სასამართლომ გარიგების ფიქტიურობის დამადასტურებელ გარემოებად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ გ. გ-ემ ხელწერილი (ვალის არსებობის შესახებ) შეადგინა 2012 წლის 25 სექტემბერს, ხოლო ჩუქების ხელშეკრულება კი გააფორმა 2012 წლის 28 სექტემბერს, რაც ასევე უსაფუძვლოა, თუკი გ. გ-ე მიზნად დაისახავდა ქონების მესამე პირისთვის გადაცემას ვალის გადახდის თავიდან არიდების მიზნით, მაშინ იგი ამ ქმედებას განახორციელებდა ხელწერილის შედგენამდე, რასაც არაფერი აბრკოლებდა.
არ დასტურდება ირიბი კავშირიც კი, ც. მ-ის მშობლების მიერ 11000 აშშ დოლარის გადახდასა და გასაჩივრებული ნაჩუქრობის ხელშეკრულების დადებას შორის.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ არასწორად განმარტა და არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილი, როდესაც გ. გ-სა და ც. მ-ეს შორის გაფორმებული ნაჩუქრობის ხელშეკრულება მოჩვენებით გარიგებად ცნო.
კასატორი არ დაეთანხმა გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ გ. გ-ემ 2012 წლის 18 სექტემბერს შპს „F. G-საგან“ მიიღო 28375 აშშ დოლარი. აღნიშნული ფაქტი არაა მითითებული შპს „F. G-P“ სარჩელში. პალატამ ასევე არასწორად დაადგინა, რომ გ. გ-სა და ც. მ-ეს შორის 2012 წლის 28 სექტემბერს გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულება დაიდო მოსაჩვენებლად, ხოლო ქ.ბათუმში, რ-ის ქუჩის გაგრძელებაზე არსებულ მრავალფუნქციურ კომპლექსში მდებარე სადავო ფართი წარმოადგენს გ. გ-სა და ე. მ-ის თანასაკუთრებას.
სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1170-ე მუხლი, რადგან მითითებული ნორმით გათვალისწინებული შემთხვევა სადავო ურთიერთობას არ შეესაბამება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით გ. გ-ის, ც. მ-სა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ. გ-ის, ც. მ-სა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს – გ. გ-ეს, ც. მ-სა და ე. მ-ს უნდა დაუბრუნდეთ 2013 წლის 12 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გ. გ-ის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1449,25 ლარის 70% – 1014, 475 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. გ. გ-ის, ც. მ-სა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ გ. გ-ეს (პირადი №...), ც. მ-სა (პირადი №...) და ე. მ-ს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ 2013 წლის 12 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გ. გ-ის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 1449,25 ლარის 70% – 1014, 475 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
