საქმე №ას-883-841-2013 24 თებერვალი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – სს „ს. რ-ა“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ო. პ-ი, მ. ბ-ი, გ. ხ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ო. პ-მა, მ. ბ-მა და გ. ხ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სს „ს. რ-ის“ მიმართ და მოითხოვეს თითოეულისათვის 2013 წლის 1 იანვრიდან ყოველთვიური სარჩოს – საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით 1000 ლარის, სარჩოს მიუღებელი სხვაობის – 661,92 ლარის ერთობლივად გადახდის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
მოსარჩელეები მუშაობდა სს „ს. რ-ი“ მემანქანეებად. შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მათ მიიღეს საწარმოო ტრავმა, რის საფუძველზეც უკვე მრავალი წელია, მოპასუხისაგან იღებდნენ ყოველთვიურ სარჩოს. მოპასუხემ მოსარჩელეს სარჩოს ოდენობა იმავე კატეგორიის მოქმედი მუშაკის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გათვალისწინებით არ გადაუანგარიშა, რის გამოც მოსარჩელეები კარგავენ იმ შემოსავალს, რაც კანონით ეკუთვნით.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ კეთილსინდისიერად ასრულებდა მოსარჩელეებისათვის სარჩოს გადახდის ვალდებულებას. მოსარჩელეების წარმოდგენილი მოთხოვნები მიუღებელ შემოსავალთან დაკავშირებით სამართლებრივად დაუსაბუთებელია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ მიუთითა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 22 მაისის კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებაზე (სამოქალაქო საქმე №2/2981-12), რომლითაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, საქმის გარკვეული ფაქტობრივი გარემოებები პრეიუდიციულად დადგენილად მიიჩნია.
სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული ნორმით დადგენილია ფაქტების პრეიუდიცია, რაც ნიშნავს სწორედ იმას, რომ სასამართლოს მიერ ერთხელ უკვე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გაბათილება სხვა რაიმე სახის მტკიცებულებით პრაქტიკულად შეუძლებელია.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, პროცესუალური ნორმების სწორი განმარტების შედეგად გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამომტანმა სასამართლომ სწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ:
ო.ი პ-ი, მ. ბ-ი, გ. ხ-ი წლების განმავლობაში მუშაობდნენ მოპასუხე სს „ს. რ-ი“ მემანქანეებად.
მოსარჩელეებმა სს „ს. რ-ი“ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას სხვადასხვა დროს მიიღეს საწარმოო ტრავმა.
ო.ი პ-ს, მ. ბ-სა და გ. ხ-ს მიღებული ტრავმის გამო დაკარგული აქვთ პროფესიული შრომის უნარი უვადოდ, 80%-ით.
სს „ს. რ-ა“ მოსარჩელეებს, საწარმოო ტრავმის გამო, ყოველთვიურად უხდიდა სარჩოს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილების საფუძველზე (რომლითაც მოსარჩელეების მიერ მისაღები სარჩოს ოდენობა გადაანგარიშდა), მოპასუხე სს „ს. რ-ა” მოსარჩელეებს ყოველთვიურად უხდის სარჩოს – 880 ლარს მემანქანის ყოველთვიური ხელფასის – 1100 ლარის გათვალისწინებით, რაც დადგინდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით.
სს „ს. რ-ის“ მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, 2012 წლის 16 ივლისიდან მოქმედი მემანქანის ყოველთვიური ხელფასი გაიზარდა 1250 ლარამდე. აღნიშნული ოდენობის მიხედვით მოსარჩელეთა სარჩოს ოდენობა არ გადაანგარიშებულა, რაც მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია. მეტიც, სააპელაციო საჩივრით აპელანტმა უარი განაცხადა მემანქანის გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად სარჩოს გადაანგარიშებაზე.
სააპელაციო პალატის მითითებით, აპელანტი სადავოდ ხდის სარჩოს გადაანგარიშებას იმ საფუძვლითაც, რომ არ არსებობს სარჩოს გადაანგარიშების სამართლებრივი საფუძველი შესაბამისი ნორმატიული აქტის გაუქმების გამო.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სს „ს. რ-ა“, საწარმოო ტრამვის გამო ზიანის ანაზღაურების მიზნით, დაზარალებულს გადასცემდა ყოველთვიურ სარჩოს არა ახალი ნორმატიული აქტით – 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესით“, რომლის მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით, „ამ წესის შესაბამისად დანიშნული დახმარება გადაანგარიშებას არ ექვემდებარება“, არამედ სარჩოს გადახდასთან დაკავშირებული მხარეთა ურთიერთობა წარმოიშვა და დარეგულირდა უფრო ადრე მოქმედი 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით, რომელიც ამგვარ შეზღუდვას სარჩოს გადაანგარიშებასთან მიმართებაში არ აწესებს.
სარჩოს გადაანგარიშებასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა შემდეგი:
მოსარჩელე ო. პ-ს 2012 წლის ივლისში სარჩოს სახით უნდა მიეღო 941.92 ლარი [(1100 ლარი: 31 დღეზე X 15 დღეზე = 532.25 ლარი) + (1250 ლარი: 31 დღეზე X 16 = 645.16 ლარი) = 1171.41 ლარის 80%].
2012 წლის ივლისში ო. პ-მა სარჩოს სახით, ნაცვლად 941.92 ლარისა, მიიღო 880 ლარი. 2012 წლის ივლისში მან ვერ მიიღო 61.92 ლარი (941.92 ლარი - 880 ლარი).
2012 წლის 1 აგვისტოდან დღემდე მოსარჩელე სარჩოს სახით იღებს 880 ლარს (1100 ლარის 80%) მაშინ, როდესაც, ამ დროისათვის მოქმედი მემანქანის ხელფასი არის 1250 ლარი, რომლის 80% შეადგენს 1000 ლარს, რასაც უნდა იღებდეს მოსარჩელე.
2012 წლის 1 აგვისტოდან იგი ვერ იღებს სარჩოს სხვაობას – თვეში 120 ლარს (1000 ლარი - 880 ლარი).
2012 წლის 1 აგვისტოდან 2013 წლის 1 იანვრამდე, მოსარჩელე ო. პ-მა სარჩოს სახით ვერ მიიღო 600 ლარი (120 ლარი X 5 თვეზე).
მოსარჩელე ო. პ-მა 2012 წლის 1 ივლისიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე სარჩოს სახით ვერ მიიღო სულ – 661.92 ლარი (61.92 ლარი + 600 ლარი).
მოპასუხე სს „ს. რ-ის“ მიერ მოსარჩელე ო. პ-ის სარჩოს ოდენობის დაანგარიშებაში მოქმედი მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით მოსარჩელე არასრულად იღებდა სარჩოს კუთვნილ ოდენობას, რითაც მას ადგებოდა ზიანი.
მ. ბ-ს 2012 წლის ივლისში სარჩოს სახით უნდა მიეღო 941.92 ლარი [(1100 ლარი: 31 დღეზე X 15 დღეზე = 532.25 ლარი) + (1250 ლარი: 31 დღეზე X 16 = 645.16 ლარი) = 1171.41 ლარის 80%].
2012 წლის ივლისში მან, ნაცვლად 941.92 ლარისა, მიიღო 880 ლარი. 2012 წლის ივლისში კი, ვერ მიიღო 61.92 ლარი (941.92 ლარი - 880 ლარი).
2012 წლის 1 აგვისტოდან დღემდე მოსარჩელე სარჩოს სახით იღებს 880 ლარს (1100 ლარის 80%) მაშინ, როდესაც ამ დროისათვის მოქმედი მემანქანის ხელფასი არის 1250 ლარი, რომლის 80% შეადგენს 1000 ლარს, რასაც უნდა იღებდეს მოსარჩელე.
2012 წლის 1 აგვისტოდან იგი სარჩოს სახით ვერ იღებს სხვაობას – თვეში 120 ლარს (1000 ლარი - 880 ლარი).
2012 წლის 1 აგვისტოდან 2013 წლის 1 იანვრამდე მოსარჩელე მ. ბ-მა სარჩოს სახით ვერ მიიღო 600 ლარი (120 ლარი X 5 თვეზე).
მ. ბ-მა 2012 წლის 1 ივლისიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე სარჩოს სახით ვერ მიიღო სულ – 661.92 ლარი (61.92 ლარი + 600 ლარი).
მოპასუხე სს „ს. რ-ის” მიერ მოსარჩელე მ. ბ-ის სარჩოს ოდენობის დაანგარიშებისას მოქმედი მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით მოსარჩელე არასრულად იღებდა სარჩოს კუთვნილ ოდენობას, რითაც მას ადგებოდა ზიანი.
მოსარჩელე გ. ხ-ს 2012 წლის ივლისში სარჩოს სახით უნდა მიეღო 941.92 ლარი [(1100 ლარი: 31 დღეზე ხ 15 დღეზე = 532.25 ლარი) + (1250 ლარი: 31 დღეზე ხ 16 = 645.16 ლარი) = 1171.41 ლარის 80%].
2012 წლის ივლისში მან, 941.92 ლარის ნაცვლად, მიიღო 880 ლარი. 2012 წლის ივლისში კი, ვერ მიიღო 61.92 ლარი (941.92 ლარი - 880 ლარი).
2012 წლის 1 აგვისტოდან დღემდე მოსარჩელე სარჩოს სახით იღებს 880 ლარს (1100 ლარის 80%) მაშინ, როდესაც ამ დროისათვის მოქმედი მემანქანის ხელფასი არის 1250 ლარი, რომლის 80% შეადგენს 1000 ლარს, რასაც უნდა იღებდეს მოსარჩელე.
2012 წლის 1 აგვისტოდან იგი სარჩოს სახით ვერ იღებს სხვაობას – თვეში 120 ლარს (1000 ლარი - 880 ლარი).
2012 წლის 1 აგვისტოდან 2013 წლის 1 იანვრამდე მოსარჩელე გ. ხ-მა სარჩოს სახით ვერ მიიღო 600 ლარი (120 ლარი X 5 თვეზე).
მოსარჩელე გ. ხ-მა 2012 წლის 1 ივლისიდან 2013 წლის 1 იანვრამდე სარჩოს სახით ვერ მიიღო, სულ – 661.92 ლარი (61.92 ლარი + 600 ლარი).
სს „ს. რ-ის“ მიერ მოსარჩელე გ. ხ-ის სარჩოს ოდენობის დაანგარიშებისას მოქმედი მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით მოსარჩელე არასრულად იღებდა სარჩოს კუთვნილ ოდენობას, რითაც მას ადგებოდა ზიანი.
სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ არსებობს მითითებული ნორმით გათვალისწინებული წინაპირობები კერძოდ, მოსარჩელეებს სს „ს. რ-ი“ მუშაობის პერიოდში მიღებული აქვთ საწარმოო ტრავმა, რის გამოც შეეზღუდათ შრომის უნარი, ანუ ო. პ-ს, მ. ბ-სა და გ. ხ-ს, მიღებული ტრავმის გამო, პროფესიული უნარი უვადოდ დაკარგული აქვთ 80%-ით.
პალატამ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება განეკუთვნება დელიქტურ ვალდებულებათა ჯგუფს, ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას სწორად იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ზემოთ მითითებული ნორმებით და აღნიშნულთან დაკავშირებით აპელანტის მოსაზრება დაუსაბუთებელია.
„შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილების მე-2 მუხლის თანახმად, საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ, გარდა ამ მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა, რაც, თავის მხრივ, ითვალისწინებს, რომ დამსაქმებლის გაკოტრების ან ლიკვიდაციის შემთხვევაში წყდება დანიშნული სარჩოს გაცემის ვალდებულება.
სარჩოს გაანგარიშებასთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ, მართალია, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს სარჩოს გაანაგრიშების წესს, თუმცა პალატა ყურადღებას ამახვილებს თავად ზიანის ანაზღაურების მიზანზე, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს. მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც, შრომის უნარის შეზღუდვის გამო, დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას. აღნიშნულის გამო, მას უკვე არ აქვს უნარი, მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით. შესაბამისად, პალატამ დაასკვნა, რომ სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენს, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სს „ს. რ-ამ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესით“. აღნიშნული დადგენილება საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2013 წლის 1 მარტიდან.
ამდენად, სასამართლომ გამოიყენა გაუქმებული ნორმატიული აქტი, რისი გამოყენების უფლებაც მას არ ჰქონდა. აღნიშნულის მიუხედავად, სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო, რომ გაუქმებული ნორმატიული აქტი (№53 დადგენილება) არ ითვალისწინებდა სარჩოს გადაანგარიშებას.
სააპელაციო პალატამ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და მართებულად იხელმძღვანელა ამავე ნორმის მეორე ნაწილით, თუმცა არასწორად განმარტა იგი.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე დაყრდნობით პირვანდელი მდგო.ეობის აღდგენის მოთხოვნა დაუსაბუთებელია იმ მოტივითაც, რომ სხეულის დასახიჩრების და ტრავმის მიღების შემთხვევაში უბრალოდ შეუძლებელია პირვანდელი მდგო.ეობის აღდგენა, განსხვავებით მატერიალური ზარალისაგან.
სხვა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში მხარეს ყოველთვის შეიძლება, ჰქონდეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულების ლეგიტიმური მოლოდინი, თუმცა ეს მოლოდინი დასაქმებულს ვერანაირად ვერ ექნება შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობების დროს. შეუძლებელია იმის თქმა, მოსარჩელე იმუშავებდა თუ არა მოპასუხე საწარმოში და მიიღებდა თუ არა მთელი ამ წლების განმავლობაში შრომის ანაზღაურებას.
სს „ს. რ-ა“, როგორც კერძო სამართლის დამოუკიდებელი ბიზნესსუბიექტი ყველაფერს აკეთებს საკუთარი წარმოების განვითარებისათვის და კვალიფიციური კადრების მოზიდვისათვის, რომელიც ბუნებრივია, გულისხმობს შრომითი ანაზღაურების ზრდას. გასათვალისწინებელია, რომ საწარმოს დებიტორად ჰყავს რამდენიმე ასეული სხვადასხვა დროს საწარმოო ტრამვის შედეგად დაზარალებული პირი, რომელსაც სს „ს. რ-ა“ ისედაც უხდის ყოველთვიურ სარჩოს, შესაბამისად, მოქმედი თანამშრომლის ხელფასის ზრდის პროპორციულად სარჩოს გადაანგარიშების დავალდებულება, მნიშვნელოვნად უშლის ხელს სს „ს. რ-ის“ ბიზნესაქტივობის ამაღლებას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ სს „ს. რ-ას“ უნდა დაუბრუნდეს 2013 წლის 2 აგვისტოს №695 საგადასახადო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 315,29 ლარის 70% – 220,703 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს 2013 წლის 2 აგვისტოს №695 საგადასახადო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ გადახდილი 315,29 ლარის 70% – 220,703 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდო.ე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
