№ას-884-842-2013 3 თებერვალი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „რ. ტ. პ-ი“, შპს „კ. ა-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. ქ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივლისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორთა მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ქ-ამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. მ-ის, შპს „კ. ა-სა“ და შპს „რ. ტ. პ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხეებისათვის, მის სასარგებლოდ, სოლიდარულად 14200 ლარისა და 1971.35 ლარის გადახდა.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 6 მარტის გადაწყვეტილებით დ. ქ-ას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეებს: ლ. მ-ეს, შპს ”კ. ა-სა” და შპს ”რ. ტ. პ-ს”, დ. ქ-ას სასარგებლოდ, სოლიდარულად დაეკისრათ 14 200 ლარისა და 1931.35 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს შპს „რ. ტ. პ-მა“ და შპს „კ. ა-მა“, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივლისის განჩინებით შპს „რ. ტ. პ-სა“ და შპს „კ. ა-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2012 წლის 5 მარტს ქ. რუსთავში ტერმინალის ტერიტორიაზე შპს ”რ. ტ. პ-ში” მოხდა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რა დროსაც მძღოლმა ლ. მ-ემ, რომელიც მოძრაობდა ავტომანქანა პორშე ...-ით, გადაჭარბებული სიჩქარით მოძრაობისას დააზიანა ამავე შპს ”რ. ტ. პ-ის” ტერიტორიაზე გასაყიდად განთავსებული მოსარჩელე დ. ქ-ას კუთვნილი ავტომანქანა ,,ინფინიტი“. ავტოსაგზაო შემთხვევის ფაქტზე შედგა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი, რომლითაც ლ. მ-ეს დაეკისრა ადმინისტრაციული პასუხიმგებლობა საგზაო მოძრაობის წესების დარღვევის გამო.

ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, ავტომობილზე ჩასატარებელი აღდგენითი სამუშაოებისა და შესაცვლელი დეტალების რაოდენობისა და მათი საბაზრო ღირებულებების გათვალისწინებით, ავტომობილის აღდგენა შემდგომი ექსპლუატაციისათვის, მატერიალური თვალსაზრისით არ არის მიზანშეწონილი. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მიყენებული ზიანის ოდენობა განისაზღვრა 14 200 ლარით.

ავტოსადგომზე ავტომანქანის დგომის ხარჯმა 2012 წლის 5 მარტიდან 14 დეკემბრამდე შეადგინა 1931.35 ლარი, რომელიც აანაზღაურა დ. ქ-ამ.

ავტომანქანა პორშე ... წარმოადგენს შპს ”კ. ა-ის” საკუთრებას.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2011 წლის 23 მარტს შპს ,,კ. ა-სა“ და ზ. მ-ეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ავტომანქანის შეძენის შესახებ. ხელშეკრულების მეორე პუნქტის შესაბამისად, კომპანია კლიენტის დაკვეთის საფუძველზე, წინასწარი შესატანის გადახდის შემდგომ, ამ უკანასკნელისათვის უცხოეთში შეიძენს მის მიერ შერჩეულ პროდუქტს. კლიენტი კომპანიას გადაუხდის პროდუქტის სრულ ფასს, რომელიც განისაზღვრება დანართი №2-ით. წინასწარი შესატანი, ხელშეკრულების მიხედვით განმარტებულია, როგორც თანხა, რომელსაც კლიენტი შეიტანს კომპანიის ანგარიშზე, უცხოეთში ვაჭრობაში მონაწილეობის უფლების მოსაპოვებლად, ხოლო სრული ფასი - როგორც, ხელშეკრულების დანართ №2-ში დაფიქსირებული თანხა, გამოსახული ქართულ ლარებში, რომელიც კლიენტმა კომპანიას უნდა გადაუხადოს დაკვეთილი პროდუქტის შესაძენად, საქართველომდე პროდუქტის ტრანსპორტირების, მომსახურებისა და კლიენტის სურვილის შემთხვევაში მისი საქართველოში საბაჟო, სატ.ო და/ან სარეგისტრაციო ხარჯების დასაფარად. 4.15 პუნქტის შესაბამისად, თუ სრული ფასი მოიცავს საბაჟო გადასახდელების თანხას მაშინ კლიენტზე ფაქტიურად გადაცემული პროდუქტი არ წარმოადგენს კლიენტის საკუთრებას და შესაბამისად, არ წარმოშობს მისი მხრიდან მისი განკარგვის უფლების განხორციელებას, სანამ არ მოხდება სრული ფასის გადახდა და პროდუქტის კლიენტის სახელზე რეგისტრაცია სახელმწიფო ორგანოში. 5.3 პუნქტის შესაბამისად, კომპანია უფლებამოსილია არ გადასცეს კლიენტს საკუთრებაში პროდუქტი, თუ ამ ხელშკრულებიდან გამომდინარე მას დარჩენილი აქვს კომპანიის გადასახდელი თანხა, ხოლო თუ პროდუქტი კლიენტზე უკვე გადაცემულია მოითხოვოს მისი დაუყოვნებლივ დაბრუნება 3.1 პუნქტით გათვალისწინებული წესით.

პალატის განმარტებით, მითითებული ხელშეკრულების ანალიზი ცხადყოფს, რომ მხარეთა შორის გაფორმდა შერეული ხელშეკრულება, კერძოდ ნარდობის ხელშკრულება (მომსახურება) რომლის შესაბამისად, კომპანიამ ძირითადად მისი ხარჯით (ნაწილობრივ დამკვეთის ხარჯზე) იკისრა ვალდებულება შეერჩია კლიენტისათვის მისთვის სასურველი ავტომანქანა, უზრუნველეყო მისი შეძენა და ტრანსპორტირება საქართველოში და ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის შესაბამისად, კლიენტის მიერ სრული ფასის გადახდის შედგომ კომპანია საკუთრებაში გადასცემდა კლიენტს ავტომანქანას. მყიდველზე საკუთრების უფლების გადასვლის საფუძველს ამ შემთხვევაში წარმოადგენს ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის შესაბამისად, უნდა იყოს დადებული. ხელშეკრულება, სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. არსებით პირობად, სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, ჩაითვლება ის პირობები, რომლებზედაც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეული უნდა იქნეს შეთანხმება. ასეთ პირობად უნდა ჩაითვალოს ხელშეკრულების საგანი (ავტომანქანა), ფასი და გადახდის პირობა, რომლებზეც, როგორც დადგენილია, კომპანია და ზ. მ-ე შეთანხმდნენ.

ხელშეკრულების საფუძველზე დადგენილია, რომ საკუთრება ავტომანქანაზე ზ. მ-ეს უნდა გადასცემოდა მას შემდეგ, რაც იგი სრულად გადაიხდიდა ავტომანქანის ღირებულებას.

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 188.1-ე მუხლზე და დადგენილად მიიჩნია, რომ ზ. მ-ეს შეთანხმებული საფასური არ გადაუხდია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ავტომანქანის მესაკუთრეს წარმოადგენს შპს ,,კ. ა-ი“.

პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილი და მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელს (მესაკუთრეს) წარმოადგენდა შპს ,,კ. ა-ი“ , ხოლო ლ. მ-ე წარმოადგენს მოსარგებლეს. ამ შემთხვევაში, მნიშვნელობა ენიჭება მომეტებული საფრთხის წყაროთი ზიანის მიყენების ინსტიტუტის თავისუბურებას, რომლის შესაბამისად, სამოქალაქო პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს პირს (მფლობელს), რომელიც არ წარმოადგენს ზიანის მიმყენებელს, არ მიუძღვის ბრალი ზიანის დადგომაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადების საფუძველზე, სწორად მიიჩნია შპს ,,კ. ა-ი“, როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, მოცემულ შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირად.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ დ. ქ-სა და შპს ,,რ. ტ. პ-ს“ შორის სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობდა მიბარების სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან. სასამართლოს აღნიშნული დასკვნა ემყარება შემდეგ გარემოებებს: მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ დ. ქ-ას კუთვნილი ავტომანქანა განთავსებული იყო შპს ,,რ. ტ. პ-ის“ მფლობელობაში არსებულ სადგომზე. აპელანტის განმარტებით, ტერმინალზე ავტოსატრანსპორტო საშუალების განთავსების ძირითად საფუძველს, ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელისათვის, წარმოადგენს ის გარემოება, რომ ტერმინალის ტერიტორიაზე ავტომობილის განთავსების პერიოდში ავტომობილის მფლობელს არ ეკისრება ავტომობილის საბაჟო დეკლარირების ვალდებულება. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადგომი, სადაც განთავსებული იყო დ. ქ-ას კუთვნილი ავტომანქანა, საქართველოს ფინანსთა მინისტრისა და საქართველოს შინაგან საქმეთა მინისტრის ერთობლივი №988-188 31.12.2010 წლის ბრძანების საფუძველზე (,,კონტროლის ზონაში სატრანპორტო საშუალებების მიმართ პროცედურებისა და სავალდებული რეგისტრაციის ერთი ფანჯრის პრინციპით განხორციელების წესის შესახებ“ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე), წარმოადგენს საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოს განყოფილებებში განთავსებული საგადასახადო ორგანოების სასაქონლო ოპერაციების განმახორციელებელი ჯგუფების განლაგების ადგილებში შექმნილ საბაჟო კონტროლის ზონას. აღნიშნული ინსტრუქციის შესაბამისად, კონტროლის ზონა განმარტებულია, როგორც - სსიპ - საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს მომსახურების სააგენტოს განყოფილებებში სასაქონლო ოპერაციების განხორციელების ადგილი, აგრეთვე საექსპერტო შემოწმების მიზნით ავტოსატრანსპორტო საშუალების წარდგენისა და დათვალიერებისათვის გაყოფილი ტერიტორია, რომლებიც წარმოადგენს საბაჟო კონტროლის ზონას.

აპელანტის განმარტება იმის შესახებ, რომ შპს ,,რ. ტ. პ-ი“ არ ახორციელებდა სატრანსპორტო საშუალების შენახვას, პალატამ არ გაიზიარა. საბაჟო კონტროლის ზონაში განთავსებული ავტომანქანის მფლობელის მიზანია, რომ დროებით გათავისუფლდეს ავტომანქანის საბაჟო დეკლარირების სავალდებულო პროცუდურებისაგან. რაც შეეხება, შპს ,,რ. ტ. პ-ს“, მისი ურთიერთობა ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელთან გამომდინარეობს მიბარების სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან, კერძოდ მისი ვალდებულებაა მიიღოს ავტომანქანა მფლობელებისან და განათავსოს დაცულ ტერიტორიაზე, სადაც ავტომანქანების განთავსება ხდება კლიენტის მიერ შესაბამისი საფასურის საფუძველზე, რომელსაც უკავშირდება კომპანიის ვალდებულება უზრუნველყოს ნივთის დაცვა და შენახვის სათანადო პირობები.

სააპელაციო სასამართლოს შეხედულებით, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 763-ე მუხლის საფუძველზე სწორად მიიჩნია შპს ,,რ. ტ. პ-ი“, როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების შემნახველი, მოცემულ შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირად.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არსებობდა სოლიდარული პასუხისმგებლობის საფუძვლები. დ. ქ-ა უფლებამოსილი იყო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილით ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა ერთობლივად წაეყენებინა როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების მოსარგებლისთვის, რომელიც ბრალეულად მოქმედებდა და ზიანის მიმყენებელია სსკ-ის 992-ე მუხლის საფუძველზე, ისე ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელისთვის, რომელიც ზიანის მიმყენებელია სსკ-ის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადების საფუძველზე და სატრანსპორტო საშუალების შემნახველს, რომელიც პასუხისმგებელია სსკ-ის 763-ე მუხლის საფუძველზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „რ. ტ. პ-მა“ და შპს „კ. ა-მა“.

შპს „რ. ტ. პ-მა“ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტიელბის მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლო აპელირებს შპს „რ. ტ. პ-სა“ და დ. ქ-ას შორის არსებულ ხელშეკრულებაზე, მაშინ, როცა ასეთი ხელშეკრულების არსებობა არ დასტურდება საქმის მასალებით, რაც ცხადყოფს, რომ არ არსებობს არც მიბარების და არც შენახვის ხელშეკრულება. საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ შპს „რ. ტ. პ-მა“ შესანახად მიიღო მოსარჩელის ავტომანქანა, დადო მასთან მიბარების ხელშეკრულება და იკისრა შესაბამისი ვალდებულებები. დ. ქ-ამ გადაიხადა საბაჟო საწყობში დგომის საფასური და არა მიბარების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შენახვის ხარჯები. სასამართლოსთვის დ. ქ-ას არ წარმოუდგენია მას და შპს „რ. ტ. პ-ს“ შორის არსებული ხელშეკრულება, რომლის მიხედვით, კასატორი, სამოქალაქო კოდექსის 763-ე მუხლის შესაბამისად, იღებდა ვალდებულებას მოსარჩელისთვის შეენახა მიბარებული ნივთი.

სპს „კ. ა-მა“ საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახლი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტიელბის დასაბუთებისას საერთოდ არ გაამახვილა ყურადრება იმ ფაქტზე, რომ ზიანის დადგომა გამოწვეულ იქნა არა შპს „კ. ა-ის“ კონრაჰენტის ზ. მ-ის, არამედ მისი ძმის ლ. მ-ის მიერ. ის გარემოება, თუ როგორ მოხვდა ავტომობილი ლ. მ-ის მფლობელობაში სასამართლომ არ დაადგინა. იმ შემთხვევაში, როდესაც მოპასუხე უარყოფდა ლ. მ-ის ავტომობილის გადაცემის ფაქტს, სასამაერთლოს არ უმსჯელია და არ გამოუკვლევია ჰქონა თუ არა ადგილი შპს „კ. ა-ის“ მხრიდან ბრალეულ ქმედებას იმ ფაქტთან მიმართებით, რომ ავტომობილი აღმოჩნდა ლ. მ-ის მფლობელობაში. ამდენად, სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით სს „რ. ტ. პ-ის“, ხოლო 2013 წლის 17 ოქტომბერს შპს „კ. ა-ის“ საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „რ. ტ. პ-სა“ და შპს „კ. ა-ის“ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „რ. ტ. პ-სა“ და შპს „კ. ა-ის“ საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორ შპს „კ. ა-ს“ უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (806.57 ლარის) 70% – 564.59 ლარი. კასატორ შპს „რ. ტ. პ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ( 710+195.63 =905.63 ლარის) 70% – 633.94 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „რ. ტ. პ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს კ. ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

3. კასატორ შპს „რ. ტ. პ-ს“ დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 23 აგვისტოს №... საგადახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (710 ლარის) და 2013 წლის 3 ოქტომბერს №.. საგადახდო დავალებით გადახდილის სახლემწიფო ბაჟის (195.63 ლარის ), სულ 905.63 (710+165.63) ლარის 70% – 633.94 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

4. კასატორ შპს „კ. ა-ს“ დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 7 ოქტომბერს №... საგადახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (806.57 ლარის) 70% – 564.59 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე