№ას-1121-1068-2013 28 მარტი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. გ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. გ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს. რ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა: მოპასუხე სს „ს. რ-ის,” მოსარჩელე გ. გ-ის სასარგებლოდ, 2013 წლის 1 აპრილიდან, ყოველთვიური სარჩოს გადახდის დაკისრება 750 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს ”ს. რ-ის,” გ. გ-ის სასარგებლოდ, სარჩოს მიუღებელი სხვაობის ერთობლივად გადახდის დაკისრება 15301 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გასაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი მუშაობდა სს „ს. რ-ი”, კერძოდ, ხაშურის რკინიგზის სავაგონო დეპოში ზეინკლად, 1997 წლის 22 აგვისტოს, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა, მოკვეთეს ორივე ფეხი, რის საფუძველზეც, უკვე მრავალი წელია, მოპასუხისაგან იღებს ყოველთვიურ სარჩოს. მოპასუხე არ ახდენს მოსარჩელისათვის სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას იმავე კატეგორიის მოქმედი მუშაკის - ზეინკლის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გათვალისწინებით, რის გამოც, კარგავს იმ შემოსავალს, რაც კანონით ეკუთვნის

მოპასუხემ შესაგებლითა და სასამართლო სხდომაზე, სასამართლოსათვის მიცემული ახსნა-განმარტებით, სარჩელი არ ცნო, მიიჩნია ის უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად, რის გამოც მოითხოვა მოსარჩელე გ. გ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. მოპასუხის განმარტებით, ის კეთილსინდისიერად ასრულებს მოსარჩელისათვის სარჩოს გადახდის ვალდებულებას. ამ შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნა მიუღებელ შემოსავალზე სამართლებრივად არანამდვილია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, სს „ს. რ-ას“ გ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის 1 აპრილიდან ყოველთვიური სარჩოს - 750 ლარის გადახდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს „ს. რ-ას“ გ. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს ერთჯერადად გადახდა 12 000.40 (თორმეტი ათასი ლარი და 40 თეთრი) ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მოსარჩელის - გ. გ-ის პროფესიული შრომისუნარიანობის დაკარგვის ფაქტი და შპს ,,ს. რ-ას’’ ბრალი ზიანის დადგომაში, ასევე, ის გარემოება, თუ რომელ თანამდებობაზე მუშაობდა მოსარჩელე შპს ,,ს. რ-ი.

პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ 16.09.1997 წლის აქტით დასტურდება ის გარემოება, რომ გ. გ-ე მუშაობდა სს ”ს. რ-ი”, კერძოდ, ხაშურის სავაგონო დეპოში ზეინკლის თანამდებობაზე. 1997 წლის 22 აგვისტოს მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად, გ. გ-ემ მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის თაობაზეც შედგა უბედური შემთხვევის აქტი №2, რომლის თანახმადაც, ტრავმა გამოიწვია სამანევრო სამუშაოებზე არასაკმარისმა ზედამხედველობამ (ტომი 1; ს.ფ. 13-14 - წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტი);.

ხაშურის სავაგონო დეპოს პროფკავშირების კომიტეტის სხდომის ოქმიდან ამონაწერით დასტურდება ის გარემოება, რომ მიღებული ტრავმის შედეგად, მოსარჩელე გ. გ-ემ დაკარგა პროფესიული შრომის უნარი - 100%-ით, უვადოდ. ამავე ოქმით განისაზღვრა გ. გ-ის პენსიის ოდენობა კუთვნილი ხელფასის 100%-ის ოდენობით მომავალში ხელფასების ცვლილებასთან დაკავშირებით პენსიის გადაანგარიშების პირობით (ტომი 1; ს.ფ. 15-16 - ამონაწერი ხაშურის სავაგონო დეპოს პროფკავშირების კომიტეტის სხდომის ოქმიდან).

საქმის მასალებით, კერძოდ კი, სს ,,ს. რ-ის’’ ცნობით, ასევე დგინდება ის გარემოება, რომ სს ”ს. რ-ა” მოსარჩელეს, საწარმოო ტრავმის გამო, წლების განმავლობაში, ყოველთვიურად უხდის სარჩოს 188.10 ლარის ოდენობით (ტომი 1; ს.ფ. 17 - სს ,,ს. რ-ის’’ ცნობა).

პალატამ საქმის მასალებით უდავოდ დადასტურებულად მიიჩნია გ. გ-ის პროფესიული შრომისუნარიანობის დაკარგვის ფაქტი და შპს ,,ს. რ-ის’’ ბრალი ზიანის დადგომაში, ასევე, მოსარჩელის შპს ,,ს. რ-ი’’ - ხაშურის სავაგონო დეპოში ზეინკლის თანამდებობაზე მუშაობის ფაქტი. საპირისპიროს მტკიცების ტვირთი კი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, ეკისრებოდა მოპასუხე მხარეს, რომელმაც სარწმუნოდ ვერ დაადასტურა საწინააღმდეგო ფაქტის არსებობა და შესაბამისად, ვერ უზრუნველყო მისი მტკიცების ტვირთის სათანადო რეალიზება.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების პირობებში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მხარეთა შორის წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობა სამართლებრივად სწორად შეაფასა და შესაბამის სამართლებრივ ნორმებზე მითითებით, სწორად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობა გამომდინარეობდა ზიანის მიყენების შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობიდან.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებული პირისათვის სხეულის დაზიანებით და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო (დელიქტური) პასუხისმგებლობის ფორმით, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლისა და 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებულ დანაწესზე მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაასკვნა, რომ გ. გ-ის წინაშე ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა მოპასუხე მხარე.

პალატის მითითებით, აპელანტი პრეტენზიას ძირითადად ამყარებს იმ გარემოებაზე, რომ ხელფასის ზრდის გამო სარჩოს ოდენობის შეცვლის – გადაანგარიშების შესახებ სამართლებრივ ნორმას არ ითვალისწინებს მოქმედი კანონმდებლობა და, რომ ამ მხრივ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა გამოყენებული სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ნორმები.

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ და მეორე ნაწილებზე და მიიჩნია, რომ სწორედ დასახელებულ ნორმათა შინაარსი აძლევდა მოსარჩელეს სამართლებრივ საფუძველს, რომ მოეთხოვა სარჩოს გადახდევინება გაზრდილი ხელფასის კვალობაზე, რამდენადაც ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების – საწარმოო ტრავმის არარსებობის და შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებში გ. გ-ე მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს.

პალატის აზრით, ამ დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობისაა თავად ის გარემოება, რომ მუშაკმა გ. გ-ემ მიიღო სხეულის დაზიანება საწარმოო ტრავმის შედეგად და მას წაერთვა შრომის უნარი 100%–ით სამუდამოდ. პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ სარჩოს ანაზღაურების მავლადებულებელი გარემოების დადგომა, პირს ართმევს შესაძლებლობას, ჰქონდეს სამუშაო და იღებდეს შესაბამის ანაზღაურებას. ამასთან, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. ამასთან, სარჩოს მიღებით ხდება პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფა საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. თავად ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის მიღების გამო მოსარჩელემ დაკარგა სამუშაო და შესაბამისი ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა, თავის მხრივ, წარმოშობს საფუძვლიან და კანონიერ ვარაუდს იმასთან დაკავშირებით, რომ საწარმოო ტრავმის არმიღების შემთხვევაში, მუშაკი განაგრძობდა მუშაობას და რომ იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტის პრეტენზია სამართლებრივად დაუსაბუთებელი იყო და არ წარმოშობდა საკმარის საფუძველს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გასაუქმებლად.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ დაასკვნა, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სს ,,ს. რ-ის” ხაშურის სავაგონო დეპოს მოქმედი ზეინკლის ყოველთვიური ხელფასი 2011 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით პერიოდში შეადგენდა 427 ლარს, 2011 წლის 01 მარტიდან 2012 წლის 01 აგვისტომდე - 475 ლარს, ხოლო 2012 წლის 01 აგვისტოდან დღემდე - 750 ლარს (ტომი 1; ს.ფ. 17), მოპასუხე სს ”ს. რ-ამ” კი, არამართლზომიერად გადაიანგარიშა გ. გ-ის მიერ მისაღები სარჩოს ოდენობა 2010-2012 წლებში რამდენჯერმე გაზრდილი, ხაშურის სავაგონო დეპოს მოქმედი ზეინკლის ყოველთვიური ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ: ა) 2010 წლის 01 აპრილიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით პერიოდში, მოსარჩელეს სარჩოს სხვაობის სახით უნდა მიიღო 2627.90 ლარი; ბ) 2011 წლის 01 მარტიდან 2012 წლის ივლისის თვის ჩათვლით პერიოდში - 4877.30 ლარი; გ) 2012 წლის აგვისტოს თვიდან 2013 წლის მარტის თვის ჩათვლით პერიოდში - 4495.20 ლარი; ჯამში, 2010 წლის 01 აპრილიდან 2013 წლის 01 აპრილამდე – 12000.40 ლარი. ხოლო, 2013 წლის 01 აპრილიდან კი, ყოველთვიურად უნდა მიიღოს სარჩო - 750 ლარის ოდენობით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რაც არასწორია, ვინაიდან, აღნიშნული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. მითითებული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადებით გამოწვეული დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას. სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 მთავრობის დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების“ წესის პირველი მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ იგი ვრცელდება 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს 1998 წლიდან დანიშნული აქვს ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და სამართლებრივი საფუძველი უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებისა, არ არსებობს. ამასთან, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი, რომელიც 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2013 წლის 1 მარტიდან, რაც ცხადყოფს, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისასა გამოიყენა გაუქმებული ნორმატიული აქტი, რისი უფლებაც მას არ ჰქონდა. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან იგი ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებულ ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე, რომელიც ვერ გავრცელდება ჯანმრთელობისთვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, ვინაიდან ამავე მუხლის მეორე ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც შეეხება ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ყოველთვიურ სარჩოს გადახდას, ხოლო მოსარჩელის მიერ მითითებული ნორმა, რის საფუძველზეც ითხოვს დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებას, აღნიშნული ნორმა არ ითვალისწინებს. ამასთან, კასატორის აზრით სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, ვინაიდან სამოქალაქო საქმეის მასალებით არ დადგენილა, რომ მოსარჩელემ დაკარგა შრომის უნარი და აღნიშნული გამოწვეული იყო შპს „ს. რ-ის“ ბრალით. კასატორი ასევე არ ეთანხმება სასამართლოს გადაწყვეტილებას სს „ს. რ-ის“, გ. გ-ის სასარგებლოდ 2013 წლის 1 აპრილიდან ყოველთვიურად სარჩოს -750 ლარისა და ერთჯერადად მიუღებელი სარჩოს 12000.40 ლარის დაკისრებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან, მისი განმარტებით, მოსარჩელეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, არ წარმოუდგენია გარკვეული სახის მტკიცებულება

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1950 ლარი) 70% – 1365.14 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 30 ოქტომბერს №755 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1950 ლარი) 70% – 1365.14 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე