№ას-1130-1077-2013 28 მარტი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ლ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 სექტემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. ლ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს. რ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა: მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 2013 წლის 1 მაისიდან, ყოველთვიური სარჩოს გადახდის დაკისრება 1125 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; ასევე, სს ”ს. რ-ის,” ზ.ი ლ-ის სასარგებლოდ, სარჩოს მიუღებელი სხვაობის ერთობლივად გადახდის დაკისრება 16762.04 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით გასაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი მუშაობდა რა სს ”ს. რ-ი” მემანქანედ, 1986 წლის 9 დეკემბერს, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის საფუძველზეც, უკვე მრავალი წელია, მოპასუხისაგან იღებს ყოველთვიურ სარჩოს. მოპასუხე არ ახდენს მოსარჩელისათვის სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას იმავე კატეგორიის მოქმედი მუშაკის _ მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გათვალისწინებით, რის გამოც კარგავს იმ შემოსავალს, რაც კანონით ეკუთვნის.

მოპასუხემ შესაგებლითა და სასამართლო სხდომაზე, სასამართლოსათვის მიცემული ახსნა-განმარტებით, სარჩელი არ ცნო, მიიჩნია ის უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად, რის გამოც მოითხოვა მოსარჩელე ზ.ი ლ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. მოპასუხის განმარტებით, ის კეთილსინდისიერად ასრულებს მოსარჩელისათვის სარჩოს გადახდის ვალდებულებას. ამ შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნა მიუღებელ შემოსავალზე სამართლებრივად არანამდვილია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით ზ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, სს „ს. რ-ას“, ზ. ლ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა 2013 წლის 1 მაისიდან, ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 1125 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს ”ს. რ-ას“, ზ. ლ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა მიუღებელი სარჩოს ერთჯერადად გადახდა 16762.04 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს ”ს. რ-ას“, ზ. ლ-ის სასარგებლოდ, დაეკისრა საადვოკატო მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის 200 ლარისა და სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 503 ლარის გადახდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 სექტემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ზ. ლ-ე მუშაობდა სს ”ს. რ-ი”, ხაშურის სალოკომოტივო სამმართველოს (დეპოს) მემანქანედ;

1986 წლის 9 დეკემბერს მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად, მან მიიღო საწარმოო ტრავმა, რის თაობაზეც, შედგა უბედური შემთხვევის აქტი №3, რომლის თანახმადაც, 1986 წლის 9 დეკემბერს, მოსარჩელე მართავდა №649 მატარებელს, ფოთი-თბილისი, ელმავალი ВД8-1440; მოსარჩელე მარანის პლატფორმიდან გამოვიდა ნორმალურად 60 კმ საათი სიჩქარით და 2257 კილომეტრზე მოულოდნელად გზაზე გამოჩნდა ადამიანი (მამაკაცი), რომელიც დაახლოებით 20 მეტრის დაშორებით მატარებლიდან, შუა გზაზე გადავიდა და დაბნეულად ტრიალებდა მოძრავი მატარებლის წინ. ამ დროს ელმავალი დაეჯახა ადამიანს და მოკლა. მატარებელი გაჩერდა 2258 კილომეტრზე და იდგა 32 წუთი (სიჩქარის საზომი ლენტით). შემთხვევის შემდეგ, მემანქანე ლ-ე (მოსარჩელე) ნორმალურად მივიდა ხაშურის სადგურამდე, მაგრამ სახლში თავი ცუდად იგრძნო და მიმართა რ-ის ხაშურის საავადმყოფოს, სადაც მას გაუხსნეს ბიულეტენი და გაგზავნეს ქ. თბილისის ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში. მან მიიღო ფსიქიკური ტრავმა (იხ. უბედური შემთხვევის აქტი, ტ. I, ს.ფ. 13-16).

მიღებული ტრავმის შედეგად, მოსარჩელემ დაკარგა პროფესიული შრომის უნარი _ 90%-ით, უვადოდ, რის გამოც სს ”ს. რ-ა”, მოსარჩელეს, წლების განმავლობაში, ყოველთვიურად უხდის სარჩოს, 2011 წლის აპრილიდან დღემდე ყოველთვიური სარჩოს ოდენობა შეადგენს 433.81 ლარს;

2010 წლის 1 აპრილიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით მოქმედი მემანქანის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 687.69 ლარს, 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 30 მარტამდე მისი ოდენობა შეადგენდა _ 1050 ლარს, 2012 წლის 30 მარტიდან 2012 წლის 30 ნოემბრამდე _ 1150 ლარს, ხოლო 2012 წლის 01 დეკემბრიდან _ 1250 ლარს (იხ. ცნობა, ტ. I, ს.ფ. 19);

მოსარჩელის თანამდებობის მუშაკის ხელფასის 90%-ის ოდენობამდე გადასაანგარიშებელი სარჩო 2010 წლის 1 მაისიდან 2013 წლის 1 მაისამდე შეადგენს ჯამში 16762.04 ლარს. ხოლო 2013 წლის 1 მაისიდან, ყოველთვიურად მისაღები სარჩოს ოდენობა შეადგენს 1125 ლარს. აღნიშნული გადაანგარიშება ეფუძნება შემდეგს: 2010 წლის მაისიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით პერიოდში, მოქმედი მემანქანის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით, ზ. ლ-ეს, ყოველთვიურად უნდა მიეღო სარჩო 618.92 ლარის ოდენობით (687.69 ლარის 90%), რის ნაცვლადაც იღებდა 433.81 ლარს. შესაბამისად, ყოველთვიურად მოსარჩელე ვერ იღებდა 185.11 ლარს (618.92 ლარი – 433.81 ლარი). 2010 წლის 1 მაისიდან 2011 წლის თებერვლის ჩათვლით, მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო 1851.10 ლარი (185.11 ლარი ხ 10 თვეზე); 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის მარტის ჩათვლით, მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო, თვეში – 511.19 ლარი [(1050 ლარის 90% = 945 ლარი) – 433.81 ლარი], ამ პერიოდში მოსარჩელემ სარჩოს სხვაობის სახით ვერ მიიღო, ჯამში 6645.47 ლარი (511.19 ლარი ხ 13 თვე).

2012 წლის 1 აპრილიდან ამავე წლის ნოემბრის ჩათვლით, მოსარჩელე სარჩოს სახით იღებდა კვლავ 433.81 ლარს, მაშინ როდესაც, ამ დროისათვის მოქმედი მემანქანის ხელფასი იყო 1150 ლარი, რომლის 90% შეადგენს 1035 ლარს, რაც სარჩოს სახით ყოველთვიურად უნდა მიეღო მოსარჩელეს.

მოსარჩელემ, 2010 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 30 ნოემბრის ჩათვლით პერიოდში, ყოველთვიურად, სარჩოს სახით ვერ მიიღო სხვაობა 601.19 ლარი (1035 ლარი – 433.81 ლარი), ჯამში კი, ამ პერიოდში ვერ მიიღო სარჩოს სახით _ 4809.52 ლარი (601.19 ლარი ხ 8 თვეზე);

იმის გათვალისწინებით, რომ 2012 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე, მოქმედი მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობა შეადგენს 1250 ლარს, მოსარჩელე ყოველთვიურად, სარჩოს სახით უნდა იღებდეს 1125 ლარს (1250 ლარის 90%). ამ თანხის ნაცვლად, მოსარჩელე ამ პერიოდში სარჩოს სახით იღებს 433.81 ლარს. 2012 წლის დეკემბრის თვიდან მოსარჩელე, ყოველთვიურად, სარჩოს სახით ვერ იღებს სხვაობას 691.19 ლარს (1125 ლარი – 433.81 ლარი). 2012 წლის 01 დეკემბრიდან 2013 წლის 01 მაისამდე, მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო ჯამში _ 3455.95 ლარი (691.19 ლარი ხ 05 თვეზე);

ამდენად, მოსარჩელე ზ. ლ-ემ, 2010 წლის 1 მაისიდან 2013 წლის 1 მაისამდე, სარჩოს სახით ვერ მიიღო სხვაობა, ჯამში – 16762.04 ლარის ოდენობით (1851.10 ლარი + 6645.47 ლარი + 4809.52 ლარი +3455.95 ლარი).

პალატამ იხელმძღვანელა 2006 წლის 4 ივლისამდე მოქმედი საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 155-ე მუხლით, ამჟამად მოქმედი საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316.1-ე, 317.1-ე, 992-ე, 408-ე მუხლებით და დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, მიიჩნია, რომ მოსარჩელე უფლებამოსილია სარჩოს სახით მიიღოს ზიანის ანაზღაურება იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მიიღებდა ხელფასს, ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლო გადაწყვეტილებით განსაზღვრული სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშების შესაძლებლობას კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს. სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. აღნიშნული კი, გულისხმობს პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფას საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად.

ვინაიდან დადგენილია, რომ სს „ს. რ-ი“ იმავე თანამდებობის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა, პალატის მოსაზრებით, საფუძვლიანი იყო ზ. ლ-ის სარჩელი მასზე, რომ ზიანი ანაზღაურდეს სარჩოს გადაანგარიშებით.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ სს „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღვის მომხდარ საწარმოო ტრავმაში, ანუ ზ. ლ-ის ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენებაში და იგი არაა ვალდებული ყოველთვიური სარჩო გადაუხადოს მოსარჩელეს. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანია არა სარჩოს დაწესება, არამედ უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება. პალატის განმარტებით, საწარმოს ბრალეულობის საკითხის განხილვა ხდება სარჩოს დაწესებისას და არა უკვე დაწესებული სარჩოს აღდგენის ან გადაანგარიშებისას. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელემ 1986 წლის 9 დეკემბერს მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად მიიღო საწარმოო ტრავმა და დაეკარგა პროფესიული შრომითი უნარის 90%, რის გამოც დაენიშნა სარჩო, რომელსაც იგი იღებს დღემდე. პალატამ მიიჩნია, რომ ვინაიდან სს „ს. რ-ა“ საწარმოო ტრავმის გამო ზიანის ანაზღაურების მიზნით დაზარალებულზე გასცემს ყოველთვიურ სარჩოს, ეს საკითხი მხარეთა შორის უკვე გადაწყვეტილად და უდავოდ დადგენილად არის მიჩნეული, ამიტომ საწარმოს ბრალეულობის საკითხის გამორკვევა, როგორც ზემოთ აღინიშნა, ამ ეტაპზე აღარ ხდება.

რაც შეეხება აპელანტის მიერ მითითებულ საქართველოს მთავრობის 01.03.2013 წლის №45 დადგენილებას, რომლითაც დამტკიცდა „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის ვნების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მიზნით დახმარების დანიშვნისა და გაცემის წესი“, პალატის აზრით, იგი ვერ გამოიყენებოდა წინამდებარე დავის გადაწყვეტის მიზნით, რამეთუ არეგულირებს დახმარების დანიშვნის წესს საქართველოს მოქალაქისათვის, რომელიც დასაქმებული იყო საქართველოს ტერიტორიაზე სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით შექმნილ და ლიკვიდირებულ საწარმოში (უფლებამონაცვლე არ ჰყავს), 2007 წლის 1 იანვრამდე დადგენილი აქვს პროფესიული დაავადება ამ დამსაქმებელთან მუშაობის გამო ან ამავე დამსაქმებლის ბრალეულობით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მის ჯანმრთელობას მიადგა ზიანი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა ზ. ლ-ის სარჩელი 2010 წლის 1 მაისიდან 2013 წლის 1 მაისამდე გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის სახით 16762.04 ლარისა და 2013 წლის 1 მაისიდან, ყოველთვიურად სარჩოს სახით 1125 ლარის ანაზღაურების თაობაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის2013 წლის 23 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რაც არასწორია, ვინაიდან, აღნიშნული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. მითითებული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადებით გამოწვეული დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას. სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 მთავრობის დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების“ წესის პირველი მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ იგი ვრცელდება 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელეს 1998 წლიდან დანიშნული აქვს ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და სამართლებრივი საფუძველი უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებისა, არ არსებობს. ამასთან, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი, რომელიც 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2013 წლის 1 მარტიდან, რაც ცხადყოფს, რომ სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისასა გამოიყენა გაუქმებული ნორმატიული აქტი, რისი უფლებაც მას არ ჰქონდა. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი, ვინაიდან იგი ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებულ ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე, რომელიც ვერ გავრცელდება ჯანმრთელობისთვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, ვინაიდან ამავე მუხლის მეორე ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც შეეხება ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ყოველთვიურ სარჩოს გადახდას, ხოლო მოსარჩელის მიერ მითითებული ნორმა, რის საფუძველზეც ითხოვს დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებას, აღნიშნული ნორმა არ ითვალისწინებს. ამასთან, კასატორის აზრით სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი.

კასატორი ასევე არ ეთანხმება სასამართლოს მითითებას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელემ შრომის უნარი დაკარგა 90%-ით უვადოდ, ვინაიდან საქმის მასალებით არ დასტურდება, მან რა პროცენტით დაკარგა პროფესიული შრომის უნარი და რამდენად იყო მისი დაკარგვა სს „ს. რ-ის“ ბრალით გამოწვეული.

კასატორი ასევე არ იზიარებს სასამართლოს გადაწყვეტილებას სს „ს. რ-ის“, ზ. ლ-ის სასარგებლოდ 2013 წლის 1 მაისიდან ყოველთვიურად სარჩოს – 1125 ლარისა და ერთჯერადად მიუღებელი სარჩოს 16762.04 ლარის გადახდის დაკისრებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან, მისი განმარტებით, მოსარჩელეს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, არ წარმოუდგენია გარკვეული სახის მტკიცებულება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ნოემბრის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2863.11 ლარი) 70% – 2004.17 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 30 ოქტომბერს №756 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (2863.11 ლარი) 70% – 2004.17 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე