საქმე№ას-14-14-2014 4 მარტი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ზ. და ლ. ვ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. მ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება, თანხის დაბრუნება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ზ. და ლ. ვ-ის მიმართ და მოითხოვა ზ. ვ-ის ზიანის სახით 4 779,5 ლარის, ხოლო ლ. ვ-ის – უსაფუძვლოდ მიღებული 900 აშშ დოლარის გადახდის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:
2012 წლის 17 აგვისტოს, 17:45 საათზე ქ.თბილისში, პ-ის გამზირზე მოძრაობისას მოხდა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რა დროსაც ერთმანეთს შეეჯახნენ ავტომანქანა „ჰიუნდაი“ სახელმწიფო ნომრით „...“, რომელსაც მართავდა მ. მ-ე და ავტომანქანა „ფოლკსვაგენ პასატი“ სახელმწიფო ნომრით „...“, რომელსაც მართავდა ზ. ვ-ე. ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა მ. მ-ე, რის გამოც 2012 წლის 17 აგვისტოს საპატრულო პოლიციის მიერ შედგა ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი და დაჯარიმდა მ. მ-ე.
ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანდა ორივე მხარის ავტომანქანა, ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა მ. მ-ე, დაზიანებული ავტომანქანის აღსადგენად საჭირო თანხის გადახდა მოითხოვა ზ. ვ-ის მამამ – ლ. ვ-ემ. მოპასუხე მხარის მიერ მოთხოვნილი თანხა 900 აშშ დოლარი ავტოსაგზაო შემთხვევიდან მეორე დღეს ლ. ვ-ეს გადასცა მ. მ-ის ნათესავმა.
2012 წლის 22 აგვისტოს, მ. მ-ემ მიმართა სსიპ „ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს“ ავტოტექნიკური ექსპერტიზის ჩატარების მოთხოვნით. ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე დადგინდა, რომ მ. მ-ის მოქმედება არ იყო მიზეზობრივ კავშირში ავტოსაგზაო შემთხვევასთან და ავტოსაგზაო შემთხვევა განპირობებული იყო „ფოლკსვაგენ პასატის“ მარკის ავტომანქანის მძღოლის მოქმედებით.
აღნიშნული დასკვნის საფუძველზე, 2012 წლის 24 აგვისტოს მ. მ-ემ შეიტანა საჩივარი საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქ თბილისის და მცხეთა-მთიანეთის მთავარ სამმართველოში და მოითხოვა საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევის თავიდან შეფასება.
საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქ თბილისის და მცხეთა-მთიანეთის მთავარი სამმართველოს მიერ 2012 წლის 14 სექტემბერს გამოტანილ იქნა დადგენილება, რომლითაც გაუქმდა 2012 წლის 17 აგვისტოს სამართალდარღვევის ოქმი. აღნიშნული დადგენილების საფუძველზე შედგა ახალი სამართალდარღვევის ოქმები, რომლის მიხედვითაც 2012 წლის 17 აგვისტოს მომხდარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა ზ. ვ-ე.
სსიპ „ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ დასკვნის მიხედვით, ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული მ. მ-ის კუთვნილი ავტომანქანის აღდგენისთვის საჭირო თანხა შეადგენს 4 779,5 ლარს.
მოსარჩელემ მიმართა ლ. ვ-ეს მის მიერ უსაფუძვლოდ მიღებული თანხის – 900 აშშ დოლარის უკან დაბრუნების მოთხოვნით, თუმცა უშედეგოდ. მოსარჩელემ ასევე მიმართა ზ. ვ-ეს ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენისათვის საჭირო ხარჯის გადახდის მოთხოვნით, რასაც შედეგი ასევე არ მოჰყოლია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოპასუხე მხარის ინიციატივით ჩატარდა ალტერნატიული ავტოტექნიკური ექსპერტიზა, რომლის თანახმად, ავტოსაგზაო შემთხვევა გამოწვეულ იქნა მოსარჩელის ქმედების შედეგად, ხოლო ზ. ვ-ეს, ტექნიკური თავლსაზრისით, არ ჰქონდა შესაძლებლობა, თავიდან აეცილებინა შეჯახება.
მოპასუხე მხარემ ასევე სადავოდ გახადა მოსარჩელის განცხადების საფუძველზე ჩატარებული ავტოსასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული ხარჯის ოდენობა და განმარტა, რომ დასკვნაში მითითებული ფასები შეუსაბამოდ მაღალია.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. მ-ის სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხეებმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დადგენილად მიიჩნია შემდეგი:
2012 წლის 17 აგვისტოს, დაახლოებით 17:45 სთ-ზე ქ.თბილისში, პ-ის გამზირზე „ჰიუნდაის” მარკის ავტომანქანით (სახ. №„...“) მოძრავი მ. მ-ე შეეჯახა „ფოლკსვაგენ პასატის“ მარკის ავტომანქანას (სახ. №„...“), რომელსაც მართავდა ზ. ვ-ე.
ავტოსაგზაო შემთხვევის ფაქტზე თავდაპირველად შედგენილი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმით ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობა დაეკისრა მ. მ-ეს, რომელიც გაუქმდა მ.მ-ის მიერ წარდგენილი საჩივრის საფუძველზე და 2012 წლის 26 სექტემბრის შსს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქ.თბილისისა და მცხეთა-მთიანეთის მთავარი სამმართველოს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმით მომხდარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა ზ. ვ-ე. აღნიშნული ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი ზ. ვ-ეს არ გაუსაჩივრებია.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლზე და განმარტა, რომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენას ყოველთვის წინ უძღვის სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა შეფასება, რაც მოიცავს მტკიცებულებების შემოწმებას დასაშვებობის, შესახებობისა და უტყუარობის კუთხით, აგრეთვე, მტკიცებულებათა საკმარისობაზე მსჯელობას და მათ შეფასებას ერთობლიობაში. მტკიცებულებათა დასაშვებობა შესაძლებელია დადგენილი იყოს როგორც მატერიალური, ასევე საპროცესო კანონით.
სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ცალკეული დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის გამარტივებული წესით განხილვის მარეგულირებელ ნორმებზე (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXXIV3 თავი), რითაც მოწესრიგებულია ამ კატეგორიის დავებზე, როგორც წმინდა პროცესუალური საკითხები (დასაშვებობა, განსჯადობა და ა.შ.), ასევე მტკიცებულებათა დასაშვებობასთან დაკავშირებული საკითხები. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 30920 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის განხილვისას სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს ზიანის მიყენების ფაქტს, რომელიც დასტურდება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. ამდენად, ზიანის მიყენების ფაქტის დასადასტურებლად კანონმდებელი დასაშვებ მტკიცებულებად მიიჩნევს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს, რაც მოცემულ შემთხვევაში წარმოდგენილია საქმეში, კერძოდ, 2012 წლის 26 სექტემბრის ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ოქმის თანახმად, 2012 წლის 17 აგვისტოს ქ.თბილისში, პ-ის გამზირზე მომხდარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა ზ. ვ-ე, რომელსაც მისი ბრალეულობისა და ოქმის კანონიერების საკითხი სადავოდ არ გაუხდია.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ცალკეული დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის გამარტივებული წესით განხილვის თავისებურება სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ ამ კატეგორიის საქმეებზე ფაქტი ზიანის მიყენების შესახებ სასამართლოს შემოწმების საგანს არ წარმოადგენს, თუკი იგი დასტურდება ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ოქმით. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია აპელანტების პრეტენზია 2012 წლის 10 სექტემბრის შპს „ს-ოს“ მიერ ჩატარებული ავტოტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნასთან და სარჩელზე თანდართულ დისკთან დაკავშირებით, რომელშიც, აღწერილია 2012 წლის 17 აგვისტოს ქ.თბილისში, პ-ის გამზირზე მომხდარი ავტოსატრანსპორტო შემთხვევა, რომელიც გამორიცხავს ზ. ვ-ის ბრალეულობას.
გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ავტოსატრანსპორტო შემთხვევაში მონაწილე პირთა ბრალეულობის დასადგენად არც კომპლექსური ექსპერტიზის ჩატარების აუცილებლობა არ არსებობდა, რადგან ზიანის მიყენების შესახებ ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად კანონმდებელი საკმარის და დასაშვებ მტკიცებულებად მიიჩნევს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა შესახებ ოქმს.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 2012 წლის 17 აგვისტოს ავტოსაგზაო შემთხვევის ფაქტზე შედგენილი ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი მოსარჩელე მ. მ-ის ბრალეულობის დამადასტურებელ მტკიცებულებად ვერ იქნება მიჩნეული, რადგან იგი გაუქმდა მ. მ-ის საჩივრის საფუძველზე შსს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქ.თბილისისა და მცხეთა-მთიანეთის მთავარი სამმართველოს 2012 წლის 14 სექტემბრის დადგენილებით. შესაბამისად, 2012 წლის 17 აგვისტოს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი პირის ბრალეულობის დამამტკიცებელ დოკუმენტად მიჩნეული ვერ იქნება.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ამ კატეგორიის დავებზე სასამართლოს კვლევის საგანია ფაქტობრივი გარემოება მ. მ-ის მიყენებული ზიანის ოდენობის შესახებ, რომლის დასადგენად სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის სპეციალური რეგულაციით, კერძოდ, 30917 მუხლის მე-2 ნაწილით, რომელიც ეხება მტკიცებულებათა დასაშვებობას. მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილია სსიპ „ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ 2012 წლის 26 ოქტომბრის დასკვნა, რომლითაც ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული ავტომობილის აღდგენისთვის საჭირო საორიენტაციო ხარჯი შეადგენს 4 779,5 ლარს. სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულება მოპასუხეს არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, მოპასუხე ზ. ვ-ეს სწორად დაეკისრა მ. მ-ის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებული ოდენობით.
რაც შეეხება უსაფუძლოდ გადაცემული თანხის დაბრუნების შესახებ მ. მ-ის მოთხოვნას, სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 17 აგვისტოს მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული „ფოლკსვაგენ პასატის” მარკის ავტომანქანის აღდგენის მიზნით მ. მ-ის ოჯახის წევრმა 2012 წლის 18 აგვისტოს ლ. ვ-ეს გადასცა 900 აშშ დოლარი.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2012 წლის 17 აგვისტოს ქ.თბილისში, პ-ის გამზირზე მომხდარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში ბრალეულ პირად მიჩნეულ იქნა ზ. ვ-ე, ამიტომ, მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული „ფოლკსვაგენ პასატის“ მარკის ავტომანქანის აღდგენის მიზნით, ლ. ვ-ის 900 აშშ დოლარის გადაცემის ვალდებულება მ. მ-ეს არ გააჩნდა.
პალატამ აღნიშნა, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 976-991-ე მუხლებიდან გამომდინარე, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს ერთი პირის გამდიდრება მეორის ხარჯზე. სარჩელის დასაკმაყოფილებლად მნიშვნელობა აქვს მხოლოდ ობიექტურ შედეგს, კერძოდ, ერთი პირის მიერ მეორე პირის ხარჯზე რაიმე სამართლებრივი სიკეთის შეძენა (დაზოგვა) უნდა მოხდეს შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის არსებობის გარეშე. აუცილებელ პირობას წარმოადგენს ასევე ისიც, რომ გამდიდრება უნდა მოხდეს სხვის ხარჯზე, რის შედეგადაც ერთი პირის ქონების გაზრდა მოხდება მეორე პირის ქონების შესაბამისი შემცირების ხარჯზე.
მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით გამოირიცხა მ. მ-ის მხრიდან ლ. ვ-ის მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული „ფოლკსვაგენ პასატის“ მარკის ავტომანქანის აღდგენისათვის 900 აშშ დოლარის გადაცემის ვალდებულება, ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის საფუძველზე მოსარჩელე უფლებამოსილია, მოითხოვოს მოპასუხე ლ. ვ-ან გადახდილი თანხის დაბრუნება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ზ. და ლ. ვ-მა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 173-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნა და არ გაითვალისწინა კასატორის შუამდგომლობა დამატებითი ექსპერტიზის დანიშვნის თაობაზე მაშინ, როცა საქმეში წარმოდგენილი იყო ორი განსხვავებული შინაარსის ექსპერტიზის დასკვნა. ექსპერტიზას უნდა გამოეკვლია და დაედგინა მომხდარ ავტოსაგზაო შემთხვევაში არა მხოლოდ ზ. ვ-ის, არამედ მ. მ-ის ბრალეულობაც.
საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან ირკვევა, რომ საგზაო მოძრაობის წესები დაარღვია ორივე მხარემ, რაც სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 იანვრის განჩინებით ზ. და ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ზ. და ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ზ. ვ-ეს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ქ. მ-სა და ზ. ვ-ის მიერ 2014 წლის 21 იანვარს №52 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი, ხოლო ლ. ვ-ეს დაუბრუნდეს ქ. მ-სა და ლ. ვ-ის მიერ 2014 წლის 21 იანვარს №52 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 150 ლარის 70% – 105 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ზ. და ლ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ ზ. ვ-ეს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ქ.მ-სა და ზ. ვ-ის მიერ 2014 წლის 21 იანვარს №52 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. ლ. ვ-ეს (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს ქ. მ-სა და ლ. ვ-ის მიერ 2014 წლის 21 იანვარს №52 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 150 ლარის 70% – 105 ლარი.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
