№ას-945-903-2013 11 მარტი, 2014 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ თ. ნ-ე

მოწინააღმდეგე მხარეები _ სს „ჩ. ო. კ-ა“, სს „...“

კასატორი – სს „ჩ. ო. კ-ა“, სს „...“

მოწინააღმდეგე მხარე - თ. ნ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – სამუშაოზე აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ნ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ჩ. ო. კ-სა“ და სს „...“ მიმართ სამუშაოზე აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი დასაბუთებით: მოსარჩელე პროფესიით ექიმი-ენდოსკოპისტია, აქვს 37 წლის სამედიცინო მოღვაწეობის უწყვეტი სტაჟი, აქედან 24 წელი სს „...“ დირექტორად მუშაობდა. აღნიშნული ცენტრის 66,7% აქციების მფლობელი აქციონერის სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით, შპს „...“ და „...“ ინტეგრაციასთან დაკავშირებით, გათავისუფლდა საზოგადოების მოქმედი დირექტორის თანამდებობიდან და მის ნაცვლად სს „...“ დირექტორად ა. ო-ე დაინიშნა. თ.ნ-ე არა მხოლოდ „... დირექტორობიდან გაათავისუფლეს სადაც მისი ხელფასი 3000 ლარს შეადგენდა, არამედ ახალმა დირექტორმა 1 ივნისიდან ექიმ-ენდოსკოპისტად შრომითი დასაქმების ნაწილში შრომითი ხელშეკრულება შეუწყვიტა, რაზეც ყოველთვიური ხელფასის სახით დამატებით 300 ლარს იღებდა.

მოპასუხეებმა წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა, სს „ჩ. ო. კ-ის“, როგორც 66.7% აქციათა მფლობელის გადაწყვეტილება და შპს „პ. მ-ას“ როგორც დანარჩენი 33,3% აქციების მფლობელის წერილობითი თანხმობა საწარმოს დირექტორის ცვლილების შესახებ. სახეზეა კრების ოქმი მოსარჩელის დირექტორობიდან გათავისუფლების შესახებ. ასევე სამართლიანადაა დასაბუთებული თ. ნ-ის ექიმ-ენდოსკოპისტის თანამდებობიდან გათავისუფლება. დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის არსებობდა ზეპირი შეთანხმება იმის შესახებ, რომ მასთან შრომითი ურთიერთობა, სხვა თანამშრომლების მსგავსად, 2012 წლის 1 ივნისამდე გაგრძელდებოდა. შესაბამისად, აღნიშნული ხელშეკრულების ვადა შემდგომშიც არ გაგრძელებულა. შესაგებელში აღნიშნულია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 1 ივლისიდან მიუღებელი შემოსავლის სახით ყოველთვიურად 3000 ლარის ანაზღაურების თაობაზე, არის დაუსაბუთებელი, რადგან მას ხელშეკრულების ვადა გაუგრძელდა 2012 წლის 1 აპრილიდან 2 თვის ვადით. ასევე თ. ნ-ემ მხარეთა ზეპირი შეთანხმების შესაბამისად, საკუთარ თავს ამავე ვადით გაუფორმა ხელშეკრულება, რასაც ადასტურებს მხარეებს შორის 2 თვიანი ხელშეკრულების არსებობა, რომლის ვადა 2012 წლის 1 ივნისს ამოიწურა და ამ გზით შეწყდა მისი მოქმედება. მოპასუხეთა წარმომადგენელი ასევე განმარტავს, რომ კომპენსაცია დირექტორის პოზიციიდან გათავისუფლების გამო, წარმოადგენდა დამსაქმებლის კეთილ ნებას და ამის არავითარი ვალდებულება არ გააჩნდა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. ნ-ის სარჩელი სამუშაოზე აღდგენის და განაცდურის ანაზღაურების შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. თ. ნ-ე აღდგენილ იქნა სს ,,...“ ექიმ-ენდოსკოპისტად. მოპასუხე სს ,,...“ თ. ნ-ის 2012 წლის ივლისიდან ექიმი-ენდოსკოპისტის ხელფასი ყოველთვიურად 300 ლარის ოდენობით, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ანაზღაურება დაევალა. თ. ნ-ის სარჩელი სს ,,...“ დირექტორად აღდგენის შესახებ არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით სს „ჩ. ო. კ-ის“ სააპელაციო საჩივარი ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებაზე განუხილველი დარჩა. თ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სს „...“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება გაუქმდა და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი, სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება და თ. ნ-ე აღდგენილ იქნა სს „....“ დირექტორის თანამდებობაზე. თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა, სს „ჩ. ო. კ-ის“ თ. ნ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, იძულებითი განცდურის სახით ყოველთვიურად 3000 ლარის გადახდა, არ დაკმაყოფილდა. თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა, სს „...“ ექიმი ენდოსკოპისტის თანამდებობაზე აღდგენისა და გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, იძულებითი განცდურის სახით ყოველთვიურად 300 ლარის ანაზღურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: მხარეთა მიერ სადავოს არ წარმოადგენს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ თ. ნ-ე 2012 წლის 30 მაისამდე მუშაობდა სს ,,...” დირექტორად და მისი ყოველთვიურად დარიცხული ხელფასი შეადგენდა 3000 ლარს.

მოსარჩელეს მიერ წარმოდგენილი, 2012 წლის 1 აპრილის შრომითი ხელშეკრულებით ირკვევა, რომ თ. ნ-ე 2012 წლის 1 აპრილიდან, 2 თვის ვადით დასაქმებული იყო სს ,,...“ ექიმი-ენდოსკოპისტად, სადაც მისი ხელფასი შეადგენდა 300 ლარს.

აღნიშნული ხელშეკრულების 2.2. პუნქტის მიხედვით, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის გასვლის შემდეგ, თუ დამსაქმებელი ვადის გასვლამდე წერილობით (ბრძანებით ან ხალი ხელშეკრულებით) არ გააგრძელებს ამ ხელშეკრულების მოქმედების ვადას, წინამდებარე ხელშეკრულება ჩაითვლება გაუქმებულად, შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილად და დასაქმებული გათავისუფლებულად დაკავებული თანამდებობიდან.

2012 წლის 30 ოქტომბრის მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან ამონაწერით, ფასიანი ქაღალდების რეესტრის ამონაწერითა და მხარეთა განმარტებებით დგინდება, რომ სს ,,...“ აქციების 33.3% ფლობს შპს ,,პატრია მედიკა”, ხოლო 66.7%-ს სს,,ჩ. ო. კ-ა“.

სს ,,...“ 66.7%-ის მფლობელი აქციონერის, სს,,ჩ. ო. კ-ას“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით, სს ,,...“ დირექტორი, თ. ნ-ე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და საზოგადოების დირექტორად დაინიშნა ა. ო-ე. თ. ნ-ის გათავისუფლების საფუძვლად მიეთითა შპს ,,...“ და სს ,,...“ ინტეგრაცია.

სს ,,...“ 66.7%-ის მფლობელი აქციონერის, სს,,ჩ. ო. კ-ას“ 2012 წლის 05 ივნისის გადაწყვეტილებით, სს ,,...“ დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლებასთან დაკავშირებით, თ. ნ-ე გაიცა კომპენსაცია 1 თვის ხელფასის ოდენობით.

2013 წლის 16 იანვრის ამონაწერით, საჯარო რეესტრის მიერ გაცემული ინფორმაციითა და მხარეთა განმარტებებით დასტურდება, რომ სს ,,...“ რეგისტრირებულა მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში; ხელმძღვანელობაზე/ წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირია დირექტორი - ა. ო-ე და ამ საზოგადოებაში 2003 წლის შემდგომ რეორგანიზაცია ან სალიკვიდაციო პროცესი არ განხორციელებულა.

დადგენილია, რომ შპს ,,პ. მ-ას“ დირექტორმა, 2013 წლის 12 თებერვლის წერილით სს ,,ჩ. ო. კ-ას“, აცნობა რომ 2012 წლის მაისში, სს ,,...“ დირექტორის თანამდებობიდან თ. ნ-ის გათავისუფლებისა და საზოგადოების დირექტორად ა. ო-ის დანიშვნის თაობაზე, ამ დრომდე ინფორმირებული არ იყო. მიუხედავად ამისა, მათი კომპანია არ არის წინააღმდეგი დირექტორის ცვლილების განხორციელებისა, თუმცა მთელი პასუხისმგებლობა ამ ცვლილებებთან და მის შედეგებთან დაკავშირებით ეკისრება, მხოლოდ სს,,ჩ. ო. კ-ას“, რომლის გადაწყვეტილების საფუძველზეც განხორციელდა აღნიშნული ცვლილება.

სს ,,...” წესდების თანახმად, საწარმო ახორციელებს სამედიცინო საქმიანობას; მიღებული ლიცენზიის ფარგლებში მოსახლეობისათვის სამედიცინო დახმარების გაწევას; კ-ური და ექსპერიმენტული სამედიცინო კვლევების წარმოებას და მისი შედეგების დანერგვას, ასევე, საწარმოს უფლება აქვს განახორციელოს ნებისმიერი საქმიანობა, რომელიც არ ეწინააღმდეგება მოქმედ კანონმდებლობას, საწარმოსა და აქციონერების ინტერესებს.

ამავე წესდების 5.2.ზ. მუხლის მიხედვით, აქციონერს ან მის უფლებამოსილ წარმომადგენელს უფლება აქვს დასვას საკითხი დაწესებულების დირექტორის დაკავებული თანამდებობიდან გამოწვევის და დანიშვნის თაობაზე. ამავე წესდების 8.2 და 7.3.დ მუხლების შესაბამისად, აქციონერთა კრება ნიშნავს დირექტორს.

კრების მოწვევა არ არის აუცილებელი, თუ საწესდებო კაპიტალის 75%-ზე მეტი აქციონერი მიიღებს გადაწყვეტილებას განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით. ეს გადაწყვეტილება კრების ოქმის ტოლფასია და ითვლება კრების გადაწყვეტილებად. ამ შემთხვევაში დანარჩენ აქციონერებს ეგზავნებათ შეტყობინება მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს საჯარო სამართლის იურიდიული პირის სამედიცინო რეგულირების სააგენტოს უფროსის 2012 წლის 31 აგვისტოს №03027239540112 ბრძანების საფუძველზე, ძალადაკარგულად გამოცხადდა შპს ,,...“ (ქ. ქუთაისი, ჯ-ის ქუჩა №85) გაცემული სტაციონარული დაწესებულების ნებართვა - სანებართვო მოწმობა №000199 დანართებით. ბრძანების საფუძვლად მითითებულია დაწესებულების დირექტორის განცხადება №67667 27.08.2012 წ. დადგენილია, რომ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში №67667 27.08.2012 წ. ნომრით რეგისტრირებულია შპს ,,...“ დირექტორის, ა. ო-ის წერილი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 364-ე, 368-ე, 374-ე მუხლების შესაბამისად, სასამართლოს პირველი ინსტანციით გამოტანილი გადაწყვეტილება მხარეებმა და მესამე პირებმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით შეიძლება კანონით დადგენილ ვადაში გაასაჩივრონ სააპელაციო სასამართლოში. სააპელაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს მითითებას იმის თაობაზე, თუ გადაწყვეტილების რა ნაწილია გასაჩივრებული; მითითებას, თუ რაში მდგომარეობს გადაწყვეტილების უსწორობა და კონკრეტულად რას მოითხოვს სააპელაციო საჩივრის შემტანი პირი; წარმომადგენლის მიერ შეტანილ სააპელაციო საჩივარს უნდა დაერთოს სააპელაციო საჩივრის შეტანაზე მისი უფლებამოსილების დამადასტურებელი მინდობილობა. თუ სააპელაციო საჩივრის დასაშვებობის ესა თუ ის პირობა არ არსებობს, სასამართლოს გამოაქვს განჩინება სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ, რომელზედაც შეიძლება კერძო საჩივრის შეტანა. დადგენილია, რომ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით, თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა სს „ჩ. ო. კ-ას“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით მის წინააღმდეგ გადაწყვეტილება გამოტანილი არ ყოფილა. გარდა ამისა, საქმეში არ არსებობს სს ,,...“ დირექტორის მიერ გაცემული მინდობილობა, რომლითაც სს „ჩ. ო. კ-ას“ უფლება ექნებოდა სს ,,...“ სახელით წარედგინა სააპელაციო საჩივარი. ამ გარემოების გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ სს „ჩ. ო. კ-ის“ სააპელაციო საჩივარი წარდგენილია სსკ-ის 368-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით, რაც ამავე კოდექსის 372-ე, 374-ე და 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, სს ”ჩ. ო. კ-ას” სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძველია.

„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 56.1 და 56.2 მუხლის თანახმად, სააქციო საზოგადოების ხელმძღვანელობა და წარმომადგენლობა ევალებათ დირექტორებს. დირექტორთა უფლებამოსილებები განისაზღვრება მათთან წესდების შესაბამისად დადებული ხელშეკრულებით. წესდებაში ასეთი განსაზღვრების არარსებობის შემთხვევაში, გამოიყენება ამ კანონით დადგენილი ხელმძღვანელობის ზოგადი უფლებამოსილებანი.

პალატამ განმარტა, რომ დირექტორის საქმიანობა არის სამეწარმეო, იგი ჩვეულებრივ მეწარმეა და მისი ურთიერთობა საზოგადოების პარტნიორებთან რეგულირდება „მეწარმეთა“ შესახებ საქართველოს კანონით. დირექტორი პარტნიორთა ნდობით აღჭურვილი თანამდებობის პირია, რომელიც განაგებს საზოგადოების მთელ ფასეულობას. სწორედ დირექტორის კეთილსინდისიერებასა და სამეწარმეო უნარ-ჩვევებზეა დამოკიდებული საწარმოს განვითარება და შესაბამისად, პარტნიორთა სამეწარმეო წარმატებები. ამდენად, დირექტორისათვის საწარმოს მართვისა და ქონების განკარგვის უფლების მინიჭების რისკის საკომპენსაციოდ, პარტნიორებს ყოველთვის აქვთ უფლება კანონით დადგენილი წესების დაცვით, ნებისმიერ დროს გაათავისუფლონ დირექტორი. სს ,,...” წესდებით ირკვევა, რომ ამ საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის 75%-ზე ნაკლებ აქციონერს უფლება აქვს მხოლოდ დასვას საკითხი დაწესებულების დირექტორის დაკავებული თანამდებობიდან გამოწვევის და დანიშვნის თაობაზე, ხოლო ამ საკითხზე გადაწყვეტილებას იღებს აქციონერთა კრება. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 54-ე მუხლის 11 პუნქტის თანახმად, საერთო კრების მოწვევა არ არის აუცილებელი, თუ ხმების 75%-ზე მეტის მფლობელი აქციონერი მიიღებს გადაწყვეტილებას განსახილველ საკითხთან დაკავშირებით. ეს გადაწყვეტილება კრების ოქმის ტოლფასია და ითვლება კრების გადაწყვეტილებად. ამ შემთხვევაში, დანარჩენ აქციონერებს ეგზავნებათ შეტყობინება მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ. თუ ამ პუნქტში აღნიშნულ აქციათა რაოდენობას ფლობს ერთ აქციონერზე მეტი, აქციონერთა საერთო კრების ჩატარება სავალდებულოა. სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, ეწინააღმდეგება საჯარო წესრიგს ან ზნეობის ნორმებს. იმის გათვალისწინებით, რომ სს ,,...“ პარტნიორი - სს ,,ჩ. ო. კ-ა“ საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის მხოლოდ 66.7%-ის მფლობელი აქციონერია, „მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 54-ე მუხლის 11 პუნქტისა და საზოგადოების წესდების მიხედვით, ერთპიროვნულად, საერთო კრების ჩატარების გარეშე, უფლება არ ჰქონდა მიეღო გადაწყვეტილება სს ,,...“ დირექტორის თანამდებობიდან თ. ნ-ის გათავისუფლების თაობაზე. ამდენად, სს ,,ჩ. ო. კ-ას“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება, სს ,,...“ დირექტორის თანამდებობიდან, თ. ნ-ის გათავისუფლების თაობაზე კანონსაწინააღმდეგოა და ბათილია.

შესაბამისად, თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა ბათილად იქნეს ცნობილი, სს „ჩ. ო. კ-ას“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება და თ. ნ-ე აღდგენილ იქნეს სს „...“ დირექტორის თანამდებობაზე საფუძვლიანია, ხოლო პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა აღნიშნული სასარჩელო მოთხოვნა-დაუსაბუთბელი.

„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9¹ მუხლის მე- 8 პუნქტის თანახმად, კრების მოწვევა არ არის აუცილებელი, როცა ყველა პარტნიორი წერილობით დაეთანხმება განსახილველ საკითხს. წერილობითი თანხმობა კრების ოქმის ტოლფასია და ითვლება კრების გადაწყვეტილებად. სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის შესაბამისად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად, და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან. სააპელაციო სასამართლო არ იზიარებს სს ,,...“ წარმომადგენლის მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ საზოგადოების აქციების 33.3% მფლობელი პარტნიორის - შპს ,,პ. მ-ას“ 2013 წლის 12 ივნისის წერილი შეიცავს თანხმობას დირექტორის გათავისუფლებაზე, რაც სამოქალაქო კოდექსის 101-ე მუხლით გათვალისწინებული მოწონებაა. მითითებულ წერილში დაფიქსირებული შემდეგი მსჯელობის: „მათი კომპანია არ არის წინააღმდეგი დირექტორის ცვლილების განხორციელებისა, თუმცა მთელი პასუხისმგებლობა ამ ცვლილებებთან და მის შედეგებთან დაკავშირებით ეკისრება, მხოლოდ სს ,,ჩ. ო. კ-ას“, რომლის გადაწყვეტილების საფუძველზეც განხორციელდა აღნიშნული ცვლილება“ - გონივრული განსჯის შედეგად პალატამ მიიჩნია, რომ შპს ,,პ. მ-ას“ სს ,,ჩ. ო. კ-ის“ გადაწყვეტილება არ მოუწონებია და საწარმოს დირექტორის შეცვლის ნება არ გამოუხატავს იმგვარად, რომ ეს ნება პარტნიორის გადაწყვეტილებად ჩათვლილიყო.

სამოქალაქო კოდექსის 408.1 და 411-ე მუხლის შესაბამისად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად, სააქციო საზოგადოების პარტნიორები საზოგადოების ვალდებულებებისათვის კრედიტორების წინაშე პასუხს არ აგებენ. იმის გათვალისწინებით, რომ თ. ნ-ე, შრომით, სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იმყოფებოდა სს ,,...“, სამუშაოდან უკანონოდ დათხოვნის მთელი პერიოდისათვის მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირს წარმოადგენს თავად საზოგადოება და არა მისი დამფუძნებელი პარტნიორი. ამდენად, სასარჩელო მოთხოვნა სს ,,...“ დამფუძნებელ პარტნიორს - სს „ჩ. ო. კ-ას“ თ. ნ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს იძულებითი განაცდურის ანაზღურება უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს. შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის „ბ“ პუნქტის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ამავე კანონის მე-4 მუხლისა და 103-ე მუხლის თანახმად, მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს, ან რომელი მტკიცებულებით უნდა იქნას დადასტურებული ეს ფაქტები და მტკიცებულებებს წარუდგენენ სასამართლოს. ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შემდეგაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. ამავე კოდექსის მე-5 მუხლის შესაბამისად, მართლმსაჯულება ხორციელდება სასამართლოს წინაშე ყველა პირის თანასწორობის საფუძველზე. მოთხოვნები, რომლებიც წაეყენება ერთ მხარეს, ადეკვატურად უნდა წაეყენოს მეორე მხარესაც. მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი, შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ თ. ნ-ეს 2012 წლის 1 აპრილიდან, 2 თვის ვადით გაუფორმდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება სს ,,...“ ექიმი-ენდოსკოპისტად მუშაობისათვის, სადაც მისი ხელფასი განისაზღვრა თვეში 300 ლარი. აღნიშნული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის გასვლამდე, დამსაქმებელს წერილობით (ბრძანებით ან ახალი ხელშეკრულებით) არ გაუგრძელებია ამ ხელშეკრულების მოქმედების ვადა, რაც ამავე ხელშეკრულების 2.2. მუხლისა და შრომის კანონთა კოდექსის 37-ე მუხლის „ბ“ პუნქტის შესაბამისად, დასტურია იმისა, რომ თ. ნ-ესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილია და დასაქმებული კანონის მოთხოვნათა დაცვით, გათავისუფლებულია ექიმი-ენდოსკოპისტის თანამდებობიდან. ამდენად, თ. ნ-ის სასარჩელო მოთხოვნა სს „...“ ექიმი-ენდოსკოპისტის თანამდებობაზე აღდგენისა და გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე, იძულებითი განცდურის სახით, ყოველთვიურად 300 ლარის ანაზღურების თაობაზე უსაფუძვლოა. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა აღნიშნული სასარჩელო მოთხოვნა-დაუსაბუთებელი. პალატამ არ გაიზიარა თ.ნ-ის მსჯელობა იმის თობაზე, რომ ექიმი-ენდოსკოპისტის სამუშაოზე დასაქმებასთან დაკავშირებით შედგენილი 2012 წლის 1 აპრილის შრომითი ხელშეკრულება, რომელიც ხელმოწერილია მხოლოდ დასაქმებულის, თ.ნ-ის მიერ და არა დამსაქმებლის, სს ,,...“ დირექტორის, თ. ნ-ის მიერ, იურიდიული ძალის არმქონეა. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, ვინაიდან, დამსაქმებლის წარმომადგენელი (დირექტორი) და დასაქმებული (ექიმი-ენდოსკოპისტი) ერთი და იგივე ფიზიკური პირია, ამ ხელშეკრულებაზე ერთი ხელმოწერაც საკმარისია, მასში გამოხატული ნების დასადასტურებლად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ნ-ემ და მისი გაუქმება მოითხოვა იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა სს „...“ ექიმ-ენდოსკოპისტად აღდგენის, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე იძულებითი განაცდურის 3000 ლარის დაკისრებისა და ექიმ-ენდოსკოპისტად მუშაობის დროს არსებული ხელფასის 300 ლარის იძულებითი განაცდურის სახით დაკისრებაზე უარი თქმის ნაწილში შემდეგი დასაბუთებით: სს „...“ წესდების თანახმად, ამ საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის 75%-ზე ნაკლები წილის მქონე აქციონერს უფლება აქვს, მხოლოდ დასვას საკითხი საზოგადოების დირექტორის დაკავებული თანამდებობიდან გამოწვევის და დანიშვნის თაობაზე, ხოლო ამ საკითხზე გადაწყვეტილებას იღებს აქციონერთა კრება. ეს გადაწყვეტილება კრების ოქმის ტოლფასია და ითვლება კრების გადაწყვეტილებად, რა დროსაც, დანარჩენ აქციონერებს ეგზავნებათ შეტყობინება მიღებული გადაწყვეტილების შესახებ. თუ ამ პუნქტში აღნიშნულ აქციათა რაოდენობას ფლობს ერთ აქციონერზე მეტი, აქციონერთა კრების ჩატარება სავალდებულოა. იმის გათვალისწინებით, რომ სს „...“ პარტნიორი – სს „ჩ. ო. კ-ა“ საზოგადოების საწესდებო კაპიტალის მხოლოდ 66,7%-ის მფლობელი აქციონერია, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 54-ე მუხლის 1¹ პუნქტისა და საზოგადოების წესდების მიხედვით, ერთპიროვნულად, საერთო კრების მოწვევის და ჩატარების გარეშე, მას უფლება არ ჰქონდა მიეღო გადაწყვეტილება სს „...“ დირექტორის თანამდებობიდან თ. ნ-ის გათავისუფლების შესახებ.

მართალია, თ. ნ-ე შრომით სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იმყოფებოდა სს „...“, მაგრამ ეს არ გამორიცხავს სამუშაოდან უკანონო დათხოვნის გამო, სს „ჩ. ო. კ-ის“ სამოქალაქო სამართლებრივ პასუხისმგებლობას, ვინაიდან, სწორედ სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილების საფუძველზე და არა რაიმე სხვა მიზეზით ამოირიცხა სამეწარმეო რეესტრიდან თ. ნ-ე, როგორც სს „...“ დირექტორი და ამავე თანამდებობაზე დაინიშნა სხვა პიროვნება.

პარტნიორთა კრების მოწვევა-ჩატარების ვალდებულება დაარღვია სს „ჩ. ო. კ-ამ“ და შედეგად მის მიერ ერთპიროვნულად მიღებულმა კანონსაწინააღმდეგო გადაწყვეტილებამ განაპირობა თ. ნ-ის დირექტორობიდან უკანონო დათხოვნა. შესაბამისად, ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებულება კანონით უნდა დაეკისროს სს „ჩ. ო. კ-ას“, რომლის ბრალეული და მართლსაწინააღმდეგო ქმედების გამო თ. ნ-ემ დაკარგა შემოსავალი კუთვნილი ყოველთვიური ხელფასის სახით, რაც მას არ მიუღია და აუცილებლად მიიღებდა დამრღვევ პირს ვალდებულება ჯეროვნად რომ შეესრულებინა.

2012 წლის 1 აპრილის დოკუმენტში ექიმ-ენდოსკოპისტად თ. ნ-ის დასაქმების შესახებ დაფიქსირებული არ არის და მასზე ხელმოწერა თ. ნ-ეს შესრულებული აქვს, როგორც მხოლოდ დასაქმებულ ფიზიკურ პირს, ხოლო სააქციო საზოგადოების უფლებამოსილი წარმომადგენლის, ანუ დამსაქმებლის წარმომადგენლის მხრიდან დოკუმენტზე არც თ. ნ-ე და არც სხვა ვინმე ხელს არ აწერს, რაც ნიშნავს, რომ იგი იურიდიული ძალის არმქონეა. ქუთაისის საქალაქო და სააპელაციო სასამართლოებმა სწორად არ შეაფასეს რა წარმოდგენილი მტკიცებულებები და მართებულად არ გაანაწილეს მტკიცების ტვირთი, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მოკლებულია დასაბუთებას.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „...“ და სს „ჩ. ო. კ-ამ“ სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და თ. ნ-ის სს „...“ დირექტორად აღდგენის ნაწილში, შემდეგი დასაბუთებით: გასაჩივრებულ ნაწილში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არის სამართლებრივად დაუსაბუთებელი, რაც დიდწილად გამოწვეულია მის მიერ „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის 54-ე მუხლის პუნქტის, კერძოდ კი, მისი დათქმის, მცდარი განმარტებით. 54-ე მუხლის 1¹ პუნქტით განსაზღვრული წესი, ხმების 75%-ზე მეტის მფლობელ აქციონერს ანჭებს უფლებამოსილებას, კრების მოწვევის გარეშე მიიღოს გადაწყვეტილება. აღნიშნული პუნქტის დათქმა „თუ ამ პუნქტში აღნიშნულ აქციათა რაოდენობას ფლობს ერთ აქციონერზე მეტი, აქციონერთა საერთო კრების ჩატარება სავალდებულოა“ კი, აზუსტებს, რომ აქციების 75%-ზე მეტი მხოლოდ მაშინ წარმოშობს კრების მოწვევის გარეშე გადაწყვეტილების მიღების უფლებამოსილებას, თუ იგი ერთი პირის ხელშია თავმოყრილი.

სასამართლომ კი ზემოაღნიშნული დათქმა იმგვარად განმარტა, რომ თუ აქციების 75%-ზე მეტი ერთი პირის ხელში არაა თავმოყრილი, მაშინ კრების მოწვევა უპირობოდ, ნებისმიერ შემთხვევაში აუცილებელია. აღნიშნული მსჯელობით სასამართლომ გამორიცხა „მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-9¹ მუხლის მე-8 პუნქტის სააქციო საზოგადოებაზე გავრცელების შესაძლებლობა ისე, რომ არ აღნიშნა ამ ნორმასა და 54-ე მუხლის 1¹პუნქტის „სადავო დათქმას“ შორის კოლიზიის არსებობის შესახებ.

„მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-9¹ მუხლის მე-8 პუნქტი განსაზღვრავს, რომ კრების მოწვევა არ არის საჭირო, თუ განსახილველ საკითხზე „ყველა პარტნიორი“ წერილობით გამოხატავს თანხმობას. „ყველა პარტნიორი“ ნიშნავს პარტნიორს ან პარტიორებს, რომელთაც გააჩნიათ ხმების 100%. ხმების 100%, სხვა რაოდენობებთან ერთად – 76%, 77%, 78% და ა.შ, ასევე, წარმოადგენს 54-ე მუხლის 1¹ პუნქტით განსაზღვრულ რაოდენობას – 75%-ზე მეტს. შესაბამისად, „სადავო დათქმიდან“ გამომდინარეობს, რომ, მათ შორის, აქციების 100% მხოლოდ მაშინ იძლევა კრების მოწვევის გარეშე გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას, თუ იგი ერთი პირის ხელშია თავმოყრილი.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ სწორად არ განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლი და შედეგად არასაკმარისი და მცდარი სამართლებრივი შეფასება მისცა სს „ქუთაისის სამხარეო დედათა და ბავშვთა სამკურნალო დიაგნოსტიკური ცენტრის“ 33,3% აქციების მფლობელის, შპს „პ. მ-ას“ მიერ სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებაზე გამოხატულ შემდგომ თანხმობას (მოწონებას). სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „პ. მ-ას“ მიერ 2013 წლის 12 თებერვლის წერილით სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილების მიმართ მოწონება არ არის გამოხატული.

უპირველეს ყოვლისა გაუგებარია, თუ რატომ განაგრძო სასამართლომ მსჯელობა 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილების მოწონების შესაძლებლობაზე, მას შემდეგ, რაც აღნიშნული გადაწყვეტილება კანონსაწინააღმდეგო და ბათილ გარიგებად მიიჩნია. აღნიშნული მოქმედებით მან ეჭვქვეშ დააყენა თავისივე შეფასება, რომ სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება კანონსაწინააღმდეგო და შესაბამისად ბათილ გარიგებას წარმოადგენდა. მოწონება შესაძლებელია მხოლოდ ისეთი გარიგებისა, რომელიც ბათილი არ არის, მაგრამ შეიძლება გახდეს ასეთი, თუ დაინტერესებული პირი ამის სურვილს გამოხატავს (საცილოდ ბათილი გარიგება). იმის შესაფასებლად კი, შეიცავს თუ არა შპს „პ. მ-ას“ ზემოაღნიშნული წერილი მოწონებას, უპირველეს ყოვლისა საჭიროა განიმარტოს, თუ რას გულისხმობს სსკ-ს 102-ე მუხლი ტერმინ „მოწონებაში“. იგი მოწონებას „შემდგომ თანხმობას“ უწოდებს. აღნიშნული დეფინიციიდან განმარტებას მხოლოდ ტერმინი, „თანხმობა“ მოითხოვს. აღნიშნულის ყველაზე მართებული განმარტება იქნებოდა პირის მხრიდან ნების გამოვლენა, რომ მას თავის „კომპეტენციაში“ შემავალ საკითხთან დაკავშირებული გადაწყვეტილების მიმართ წინააღმდეგობა, უთანხმოება არ გააჩნია. სს „...“ დირექტორის ცვლილების შესახებ სს „ჩ. ო. კ-ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება წარმოადგენს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9¹ მუხლის მე-8 პუნქტისა და მოქმედი კანონმდებლობის სხვა შესაბამის მოთხოვნათა სრული დაცვით მიღებულ გადაწყვეტილებას, შესაბამისად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილება გასაჩივრებულ ნაწილში სამართლებრივად დაუსაბუთებელია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ნ-სა და სს „...“ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, ხოლო სს „ჩ. ო. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 187-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის შესახებ მოსამართლის განჩინება ჩაბარდება მოსარჩელეს, რომელსაც იმავდროულად უბრუნდება მის მიერ შეტანილი დოკუმენტები. თუ სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი გამოვლინდება ამ სარჩელის წარმოებაში მიღების შემდეგ, მაშინ იმის მიხედვით, თუ როგორია ეს საფუძველი, სასამართლო შეწყვეტს საქმის წარმოებას ან სარჩელს განუხილველად დატოვებს (ამ კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლები). მთავარი სხდომის დანიშვნამდე სარჩელის განუხილველად დატოვების შემთხვევაში მოსარჩელეს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი, ხოლო საქმის მთავარ სხდომაზე განხილვისას სარჩელის განუხილველად დატოვების შემთხვევაში სახელმწიფო ბაჟი მოსარჩელეს არ დაუბრუნდება.

დადაგენილია, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით სს „ჩ. ო. კ-ის“ სააპელაციო საჩივარი განუხილველად იქნა დატოვებული, რაც საკასაციო საჩივრის წარდგენას გამორიცხავს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სს „ჩ. ო. კ-ას“ უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 26 ივლისს №162 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ თ. ნ-ეს უნდა დაუბრუნდეს, მის მიერ 2013 წლის 15 ივლისს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

საკასაციო სასამართლომ იმსჯელა რა სს „...“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობაზე და იგი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, მას სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის 30 %) – 90 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

სს „ჩ. ო. კ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველი.

თ. ნ-სა და „...“ საკასაციო საჩივრები დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

თ. ნ-ეს (პირადი ნომერი: ...) დაუბრუნდეს, მის მიერ 2013 წლის 15 ივლისს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის, 70% _ 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

სს „ჩ. ო. კ-ას“ (საიდენტიფიკაციო კოდი: ...) დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 26 ივლისს №162 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

სს „...“ (საიდენტიფიკაციო კოდი: ...) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის 30 %) – 90 ლარის გადახდა.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ.თოდრია

მოსამართლეები: ვ.როინიშვილი

ბ. ალავიძე