№ას-978-936-2013 4 მარტი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ. ფ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. გ-ე, გ. გ-ე, მ. გ-ი (მოპასუხეები, მოსარჩელეები შეგებებულ სარჩელში)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16ივლისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა (ძირითად სარჩელში); ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. ფ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. გ-ის, გ. გ-სა და მ. გ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა: ბათილად იქნეს ცნობილი 1959 წლის 06 ივნისის ჩუქების ხელშეკრულება; ბათილად იქნეს ცნობილი სამკვიდრო მოწმობა №100589069 მოსარჩელე თავის მოთხოვნას ამყარებს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

1959 წელს მოსარჩელემ მემკვიდრეობით მიიღო მამის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მდებარე: ქ. თბილისი, 1 ახალი ა-ის ქ.№14, რაც გაფორმებული იქნა ტექბიუროში. 1959 წელს აღნიშნული ქონების ნახევარი გაყიდა ო. კ-ე და შესაბამისად აღირიცხა ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში. 1989 წელს მოხდა სააღრიცხვო ბარათით №015784 მისი საკუთრების აღრიცხვა. 2011 წლის 31 მარტს მიმართა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს მისი კუთვნილი ქონების რეგისტრაციისათვის, რადგან არ იყო რეგისტრირებული, აიღო ინფორმაცია 2011 წლის 06 აპრილს, გაამზადა საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. ამ დროს მისთვის ცნობილი გახდა, რომ მის კუთვნილ ქონებაზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციისათვის მიუმართავს მისი მდგმურის, აწ გარდაცვლ. გ. გ-ის მეუღლეს მ. გ-ეს, შვილებს გ. გ-ეს და მ. გ-ის დაინტერესებულ პირს ქ. მ-ეს ჩუქების ხელშეკრულებით და სამკვიდრო მოწმობით. 2011 წლის 13 აპრილს სარეგისტრაციო წარმოება მათ შეუჩერდათ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს №882011163412-03 გადაწყვეტილებით.

2011 წლის 29 აპრილს მიმართა ნოტარიუსს გადაეცა ყველა დოკუმენტების ასლები თანდართული მის მიერ გაცემულ სამკვიდრო მოწმობებზე №100589069 და №100904478, რაზედაც 2011 წლის 04 მაისს მიიღო უარი. მისთვის უცნობია აღნიშნული ჩუქების ხელშეკრულება და შესაბამისად, კორექტირებული სამკვიდრო მოწმობა და 2010 წლის 11 ივნისის საჯარო რეესტრის მიერ გაცემული ცნობა, საიდანაც ირკვევა, რომ გ. გ-ე მესაკუთრე არ არის.

მოსარჩელის განმარტებით, ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, ჩუქების ხელშეკრულება რომ ყოფილიყო, 52 წლის შემდეგ არ მოისურვებდნენ მისი მდგმურები აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას, მას მაშინვე დაარეგისტრირებდნენ, როგორც რეგისტრაციაში გაატარა მეორე მოქირავნე ო. კ-ემ.

სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა განმარტა, რომ ჩუქების ხელშეკრულება უნდა გაბათილდეს, რადგან არ დგინდება ვინ არის დასაჩუქრებული, აღნიშნული ხელშეკრულება არ არის დარეგისტრირებული კანონით დადგენილი წესით, რადგან არ მომხდარა მისი აღრიცხვა, მხარე მას არ დაუფლებია, 1989 წელს დაირეგისტრირა მოსარჩელემ, რაზედაც პრეტენზია მხარეს არ გამოუთქვია (2012 წლის 17 ივლისის სასამართლო სხდომის ოქმი. 12.38სთ). იგი ასევე განმარტავდა, რომ მოსარჩელე ვერ იგონებს ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმებას, რომ არ არსებობდა საფუძველი ნაჩუქრობის გაფორმების, რომ გ. გ-ე იყო მდგმური და იხდიდა ქირას (2012 წლის 17 ივლისის სასამართლო სხდომის ოქმი. 12.27; 12.35. სთ)

მოსარჩელის განმარტებით, მის იურიდიულ ინტერესს წარმოადგენდა მამის დანაშთი ქონება, რომელიც მიიღო მემკვიდრეობით და გაყიდვის შედეგად დარჩენილი ½ წილის ¼-ის მიღება, მესაკუთრედ ცნობა და საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით აღრიცხვა.

სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა მის ქონებაზე და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მესაკუთრედ ცნობა ¼ წილზე უძრავ ქონებაზე მდებარე ქ. თბილისი, 1 ახალი ა-ის ქ.№14, მას წარმოუშობს სამართლებრივ შედეგს მიიღოს სამკვიდროდან მისი ¼ წილი. მოსარჩელის სახელზე საკუთრების უფლებით უნდა აღირიცხოს სამკვიდროს ¼ ნაწილი.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და შეგებებული სარჩელით მოითხოვეს: ბათილად იქნეს ცნობილი ლ. ფ-სა და მ. ს-ს შორის დადებული 18.05.2011 წლის ხელშეკრულება შემდეგი საფუძვლებით:

შეგებებულ სარჩელში მოსარჩელის მიერ ძირითადი სარჩელის შესაგებელში მითითებული გარემოებების გარდა, ასევე აღნიშნულ იქნა, რომ ლ. ფ-მა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გაატარა სახლის ¼ წილი, ისე რომ არ იყო მიღებული სხვა თანამესაკუთრეების თანხმობა და არ იყო შედგენილი აზომვითი ნახაზი, რასაც ვერ გააკეთებდა იმის გამოც, რომ ისინი ფლობენ სახლს 40-იანი წლებიდან დღემდე, ჩუქებიდან დღემდე ითვლებიან მესაკუთრეებად და მათი ნებართვის გარეშე ვერავინ, მათ შორის ლ. ფ-იც ვერ შევიდოდა სახლში და ვერ შეადგენდა აზომვით ნახაზს.

ლ. ფ-ის მიერ რეგისტრაცია განხორციელდა 2011 წლის 13 მაისს, ხოლო იმავე წლის 18 მაისს მის მიერ მოპასუხე მ. ს-ან დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება იმავე წილზე, რომელიც რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში 2011 წლის 23 მაისს. მისი განმარტებით, მ. ს-ი არის ლ. ფ-ის რძალი, ცხოვრობს იმავე მისამართზე. მათ აღნიშნული უძრავი ქონების სასწრაფოდ გასხვისება დასჭირდათ იმ მიზეზის გამო, რომ ლ. ფ-ის ცნობილია საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრაციის უკანონობა, რაც გასაჩივრებულია ადმინისტრაციული სარჩელით. არსებობს რეალური საფრთხე, რომ მისი პრეტენზიები იქნება უარყოფილი, სახლთმფლობელობა იურიდიულადაც დაუბრუნდება მათ, რომელიც არც დაუკარგავთ ფაქტობრივად. იმისათვის, რომ აღნიშნული თავიდან აეცილებინათ, გააფორმეს ფიქტიური ნასყიდობის ხელშეკრულება, რათა მყიდველი გამოსულიყო კეთილსინდისიერი შემძენი, შესაბამისი სამართლებრივი შედეგებით.

შეგებებულ სარჩელში მოსარჩელის განმარტებით, ლ. ფ-სა და მ. ს-ს შორის დადებული გარიგება არის მოჩვენებითი და შემძენი არის არაკეთილსინდისიერი.

შეგებებულ სარჩელში მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მისი იურიდიული ინტერესი გამოხატული იყო ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შემთხვევაში აღდგენილიყო პირვანდელი მდგომარეობა და სადავო ქონება აღრიცხულიყო ისევ ლ. ფ-ის სახელზე, რამდენადაც ადმინისტრაციული კოლეგიის მიერ საჯარო რეესტრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში ასევე აღდგენილი იქნება სადაო ქონების სამართლებრივი სტატუსის პირვანდელი მდგომარეობა და გაუქმებული იქნება ლ. ფ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხვა. ამასთან, მათ მიერ ლ. ფ-ის მიერ განაცხადის წარდგენამდე იყო შეტანილი საჯარო რეესტრში შესაბამისი მასალები, მათ შორის ჩუქების ხელშეკრულება საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნით, რაზედაც წარმოება არ იქნა დასრულებული სამკვიდრო მოწმობაში დაშვებული მექანიკური შეცდომის გამო, რომლის გამოსწორებამდე ლ. ფ-მა დაასწრო და სასწრაფოდ აღრიცხა ქონება საჯარო რეესტრში, შესაბამისად, მათი იურიდიული ინტერესი გახლავთ მოიპოვონ იურიდიული უფლება საკუთრების უფლებით თავის სახელზე სადაო ქონების რეგისტრაციისა და ფაქტობრივი გარემოების აღდგენის, რაც გამოიხატება იმაში, რომ მთელი სადაო ქონება და არა მხოლოდ მისი ნაწილი, იქნას თავისუფალი მესამე პირების მოთხოვნისაგან, კონკრეტულ შემთხვევაში მ. ს-ის სახელზე რიცხული ¼ წილის ნაწილში.

ლ. ფ-მა შეგებებული სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ლ. ფ-ის სარჩელი მოპასუხეების: მ. გ-ის, გ. გ-სა და მ. გ-ის მიმართ ჩუქების ხელშეკრულებისა და სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; მ. გ-ის შეგებებული სარჩელი მოპასუხეების ლ. ფ-სა და მ. ს-ის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი ლ. ფ-სა და მ. ს-ს შორის 2011 წლის 18 მაისს გაფორმებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ლ. ფ-მა მ. ს-ს საკუთრებაში გადასცა უძრავი ქონების, მდებარე ქ. თბილისი, 1 ახალი ა-ის ქ. N14, ¼ წილი, მიწის (უძრავი ქონების) ს/კ:.... აღნიშნული უძრავი ქონება დაუბრუნდა ლ. ფ-ს და აღირიცხა მის საკუთრებაში.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ფ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 ივლისის განჩინებით ლ. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი:

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, I ახალი ა-ის ქ. N14-ში მდებარე ა. ა-ის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე მისი გარდაცვალების შემდეგ, 1959 წლის 16 მაისის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მემკვიდრედ ცნობილ იქნა ლ. ფ-ი, რომელმაც მემკვიდრეობით მიიღო უძრავი ქონება, ერთ სართულიანი სახლი, შემდგარი ორი ოთახისაგან, მდებარე ქ. თბილისში, I ახალი ა-ის ქ. N14 (მტკიცებულება: სამემკვიდრეო მოწმობა, ტ.1. ს.ფ. 17);

1959 წლის 06 ივნისს ერთი მხრივ, ლ. ფ-ს და მეორე მხრივ, გ. გ-ეს შორის გაფორმდა სანოტარო აქტი - ნაჩუქრობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ლ. ფ-მა გ. გ-ეს აჩუქა ორი ოთახისგან შემდგარი ერთსართულიანი სახლის ნახევარი ნაწილის უფლება საერთო ფართობი 27 კვ.მეტრი, მასთან დამხმარე სათავსოებით, მდებარე ქ. თბილისი, I ახალი ა-ის ქ. N14 (მტკიცებულება: ჩუქების ხელშეკრულება, ამონაწერი სანოტარო რეესტრიდან, ტ.1. ს.ფ. 47-48, 80-81). მხარეთა ახსნა-განმარტებებით ირკვევა, რომ 1959 წლის 06 ივნისის ჩუქების ხელშეკრულების რეგისტრაცია ტექ. აღრიცხვის არქივში არ განხორციელებულა იმ მიზეზის გამო, რომ სახლთმფლობელობაზე, როგორც უკანონო შენობა-ნაგებობაზე უფლების რეგისტრაცია შეუძლებელი იყო.

2009 წლის 2 დეკემბერს გარდაიცვალა გ. გ-ე. 2010 წლის 17 ივნისს ნოტარიუს ლ. ბ-ის მიერ გ. გ-ის მემკვიდრეებზე მ. გ-ე/მეუღლე, შვილებზე-გ. გ-ე და მ. გ-ე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა N100589069, რომლითაც მემკვიდრეებმა საკუთრებაში მიიღეს მამკვიდრებლის კუთვნილი უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, I ახალი ა-ის ქ.N14 (მტკიცებულება: სამკვიდრო მოწმობა (ტ.1. ს.ფ. 35-38).

დადგენილია, რომ 2011 წლის 13 აპრილს მ. გ-ის, გ. გ-ის, მ. გ-ს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილებით უძრავ ქონებაზე შეუჩერდათ სარეგისტრაციო წარმოება, იმ საფუძვლით, რომ სარეგისტრაციოდ წარდგენილ უძრავ ნივთზე, მდებარე ქ. თბილისში, I ახალი ა-ის ქ. N14 ½-ზე ტექ.აღრიცხვის ჩანაწერების თანახმად აღრიცხული იყო ო. კ-სა და ლ. ფ-ის უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის (ძირითად სარჩელში მოსარჩელე) ლ. ფ-ის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ მას გ. გ-ან ნაჩუქრობის ხელშეკრულება არ გაუფორმებია და მან მხოლოდ სახლის მეორე ნახევარზე (1/2-ზე) გაუფორმა ო. კ-ეს ნასყიდობის ხელშეკრულება, რის გამოც სადავო ნაჩუქრობის ხელშეკრულება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე 56.1-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ჩუქების ხელშეკრულება გაფორმებულია კანონით დადგენილი წესით და მასში ასახული ნება შეესაბამება ხელშემკვრელ მხარეთა ნებას, კერძოდ, გარიგების შინაარსით აშკარად დგინდება თუ ვინ არის დასაჩუქრებული და რა სამართლებრივი შედეგი დადგა მისთვის, კერძოდ, დასაჩუქრებული ფაქტობრივ მფლობელობას ახორცილებს ბინის სადავო ნაწილზე, ხოლო მარტოოდენ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ ხელშეკრულება ტექ. ბიუროში დადგენილი წესით არ არის რეგისტრირებული, ვერ გახდება გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ, ვინაიდან გ. გ-ე მდგმურად ცხოვრობდა მამის - აწ გარდაცვლ. ა. ა-ის სახლში, ამიტომ არ არსებობდა გარიგების გაფორმების საფუძველი. მოპასუხეებს სადავოდ არ გაუხდიათ გ. გ-ის მდგმურად ცხოვრების შესახებ ფაქტობრივი გარემოება, პირიქით, მათი განმარტებით ირკვევა, რომ 40-იანი წლების ბოლოს გ. გ-ე დამქირავებლად გადმოვიდა სადავო მისამართზე, თუმცა პალატის მოსაზრებით, მდგმურის სტატუსი ხელს არ უშლიდა გ. გ-ეს სადავო გარიგების გაფორმებაში და ამდენად, აღნიშნული საფუძვლად ვერ დაედება ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობას.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელის მიერ იმავე დღეს გაფორმდა ო. კ-ან ნასყიდობის ხელშეკრულება უძრავი ქონების მეორე ნაწილზე (ქ. თბილისი, I ახალი ა-ის ქ. N14) და აღნიშნული ხელშეკრულებები ერთდროულად იქნა დამოწმებული და რეგისტრირებული სანოტარო რეესტრში, თუმცა ო. კ-ან გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მოსარჩელის მიერ სადავოდ არასოდეს გამხდარა. ამდენად, პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა სადავო ნაჩუქრობის ხელშეკრულების ბათილობა.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ სარჩელის მოთხოვნა ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე ხანდაზმული არ არის.

საქმის მასალებით დგინდება, რომ სადავო ჩუქების ხელშეკრულება გ. გ-სა და ლ. ფ-ს შორის გაფორმებულია 1959 წლის 06 ივნისს, ხოლო სარჩელი სასამართლოში წარდგენილია 2011 წლის 10 მაისს.

საააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე, 129-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, დგინდება, რომ სადავო ჩუქების ხელშეკრულება გ. გ-სა და ლ. ფ-ს შორის გაფორმებულია 1959 წლის 6 ივნისს, ხოლო სარჩელი ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით წარდგენილია სასამართლოში 2011 წლის 10 მაისს. ამასთან, აპელანტი ვერ ადასტურებს, რომ რომ მან არ იცოდა მის მიერ ჩუქების ხელშეკრულების 1959 წელს გაფორმების ფაქტის შესახებ. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ გასული იყო სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლით დადგენილი 6 წლიანი ხანდაზმულობის ვადა.

რაც შეეხება 2012 წლის 11 დეკემბრის N100589069 სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ მოსარჩელის (აპელანტის) მოთხოვნას, პალატამ მიიჩნია, რომ სადავო სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობდა იურიდიული ინტერესის არარსებობის გამო. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლი და განმარტა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, არ დგინდებოდა რა დადებითი მატერიალურ-სამართლებრივი შედეგი შეიძლება მოჰყვეს სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებას უშუალოდ მოსარჩელისათვის, კერძოდ, გაუმჯობესდება თუ არა მოსარჩელის სამართლებრივი მდგომარეობა მისი აღიარებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილებისას. პირიქით, ვინაიდან არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის თაობაზე, სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა ვერ მოუტანს გარკვეულ მართლზომიერ შედეგს აპელანტს. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის მიმართ აპელანტს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი არ გააჩნდა.

რაც შეეხება ლ. ფ-სა და მ. ს-ს შორის 2011 წლის 18 მაისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას, პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე და 54-ე, 185-ე, 312-ე მუხლებზე და საქმეში არსებული მტკიცებულებების ერთობლივი ანალიზის შედეგად, კერძოდ, იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე ლ. ფ-ის უფლების რეგისტრაცია განხორციელდა 2011 წლის 13 მაისს, სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმებულია იმავე წლის 18 მაისს და ამასთან, თავად მ. ს-ის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში განიმარტა რომ იგი 80-იანი წლებიდან ცხოვრობს ლ. ფ-ან თბილისში, რ-ის ქუჩა 11-ში, რომ მისთვის ცნობილი იყო ის გარემოება, რომ სადავო უძრავი ქონებას ფლობდნენ გ-ი და რომ ქონება იყო ნაკლიანი (ტ.1. ს.ფ. 152, 174), მიიჩნია, რომ შემძენის კეთილსინდისიერების დასასაბუთებლად ვერ გამოდგებოდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს აზრით, 2011 წლის 18 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად აღიარების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 16 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ფ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავისი სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ მიუხედავად იმისა, რომ საქმეში არსებობდა ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმად, შეუძლებელი იყო გარკვევა ნაჩუქრობის ხელშეკლრულების მეორე გვერდზე რეესტრის რიგით მეორე ხლემოწერა ეკუთვნოდა თუ არა გ. გ-ეს, ორივე ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმეში არსებული ჩუქების ხელშეკრულების მიხედვით, გ. გ-ე იყო დასაჩუქრებული და არა სხვა პიროვნება. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ 1990 წელს ლ. ფ-ის სახელზე დამატებით დაკანონდა საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართები და თუნდაც პირობითად, რომ მიეჩნია ჩუქების ხელშეკრულების ნამდვილობა, სასამართლოს უნდა გამოეკლო ჩუქების ხელშეკრულებაში მითითებული ფართი 1990 წელს ლ. ფ-ის სახელზე დაკანონებული ფართისთვის, რაც სასამართლოს არ განუხორციელებია. ამასთან, კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ლ. ფ-ის მოთხოვნა ხანდაზმულად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ლ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი ლ. ფ-ი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე