№ას-914-872-2013 27 მარტი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – კ. კ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ჯ+“, შემოსავლების სამსახური

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ქონების საკუთრებაში გადაცემა, ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება და თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

კ. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ჯ+სa“ და შემოსავლების სამსახურის მიმართ და მოითხოვა: შპს „ჯ+ს“ დაევალოს კ. კ-ის სამშენებლო ბლოკის საამქროს (1 ცალი), ქვეშგები ბაქნების (2800 ცალი), ხრახნელი ზამბარას (1 ცალი), თვითმავალი სატვირთებელის (1 ცალი) საკუთრებაში გადაცემა; მათი ყადაღისგან გათავისუფლება და შპს „ჯ+ის“ დაეკისროს კ. კ-ის სასარგებლოდ 111 500 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა.

შპს „ჯ+მა“ და შემოსავლების სამსახურმა სარჩელი არ ცნეს.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით კ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; შპს ,,ჯ +ს’’ კ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 111 500 (ასთერთმეტიათასხუთასი) აშშ დოლარის (შესაბამისი კურსით ლარი) გადახდა; კ. კ-ის სარჩელი - სამშენებლო ბლოკის საამქროს (1.ც) ქვეშგები ბაქნების (2800ც), ხრახნელი ზამბარას (1ც), თვითმავალი სატვირთებელის (1.ც) საკუთრებაში გადაცემის და ყადაღისაგან გათავისუფლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. კ-ემ და შპს „ჯ+მა“.

კ. კ-ემ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო შპს „ჯ+მ“ მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინებით კ. კ-ის და შპს „ჯ+ს“ სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 25 სექტემბერს, კ. კ-სა და შპს ,,ჯ+-ს’’ შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების 1.1 მუხლით შპს ,,ჯ+-მა’’ შემდგომში კომერციული საქმიანობის გაფართოების მიზნით სესხად აიღო კ. კ-ან 224000 აშშ დოლარი. ხელშეკრულებაში მიეთითა, რომ გამსესხებელი იტოვებდა უფლებას ჰქონოდა შემდეგი პირობები: ა) გამსესხებელი მოითხოვდა გარკვეული პერიოდის შემდეგ, კერძოდ – როცა მოხდებოდა შპს ,,ჯ+’’-ის საბიუჯეტო დავალიანების დაფარვა და სათანადოდ საბანკო ანგარიშების გათავისუფლება, უზრუნველყო საკუთარი ქონების განაწილება გამსესხებელზე, ბ) წილები მსესხებელ და გამსესხებელს შორის განაწილებული უნდა ყოფილიყო შენატანი თანხების პროპორციულად, რაც უნდა დადასტურებულიყო წესდებაში სათანადო ცვლილებების შეტანისა და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით“.

224 000 აშშ დოლარი კ. კ-ემ 2008 წლის სექტემბერშივე გადაურიცხა შპს „ჯ +“.

საქმეზე წარმოდგენილი, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, შპს ”ჯ +ს” სარჩელისა გამო მოპასუხე მხარის შპს ”ბ. ჯ-ას” წინააღმდეგ, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო მოძრავი ქონება: ბლოკების საამქრო, თვითმტვირთავი, შპს „ჯ+-ის“ საკუთრებას წარმოადგენდა.

2009 წლის 16 სექტემბერს ბათუმის საგადასახადო ინსპექციის ბრძანების საფუძველზე, შპს „ჯ+-ის“ საგადასახადო ვალდებულებების გამო დაყადაღდა მოვალის, შპს ,,ჯ+-ის’’ (ს/ნ ...) ქონება - სამშენებლო ბლოკის საამქრო (1.ც), ქვეშგები ბაქნები (2800ც), ხრახნელი ზამბარა (1ც), თვითმავალი სატვირთებელი (1.ც).

2011 წლის 28 თებერვლის ბრძანებით შპს „ჯ+-ის“ საგადასახადო ვალდებულებების გადაუხდელობის გამო (საქმე №3-72/11) ღია აუქციონის წესით სარეალიზაციოდ მიექცა გადასახადის გადამხდელის შპს „ჯ+-ის“ (ს/ნ ...) საკუთრებაში არსებული ყადაღადადებული ქონება, კერძოდ: სამშენებლო ბლოკის საამქრო (1.ც), ქვეშგები ბაქნები (2800ც), ხრახნელი ზამბარა (1ც), თვითმავალი სატვირთებელი (1.ც).

საშემფასებლო კომპანია შპს ,,ე. ჯ-ის’’ დასკვნით (შედგენილია 2012 წლის 26 დეკემბერს) შპს „ჯ +-ის“ ქონება შეფასდა 112500 აშშ დოლარად.

2012 წლის 23 იანვრის ხელშეკრულებით შპს „ჯ+მა“ საკუთრებაში არსებული, მცხეთის რ-ნის, სოფ. ქ-ი მდებარე ბლოკების საამქრო იჯარით გადასცა შპს ,,ბ -ჯ-ას’’.

პალატამ მიიჩნია, რომ კ. კ-ეს და შპს „ჯ +-ს“ შორის შემდგარი ე.წ. თანხის სესხების შესახებ ხელშეკრულება ბათილ გარიგებას წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ერთადერთი, რაზედაც მხარეთა მოსაზრებები ერთგვაროვანი იყო და ისინი თანხმდებოდნენ, იყო ის, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად ვერ დააკვალიფიცირა მათ შორის არსებული ურთიერთობა – მიიჩნია რა ის სესხის ხელშეკრულებად. მხარეები ადასტურებდნენ, რომ რაიმე სასესხო ურთიერთობა მათ შორის არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში წარმოდგენილი 2008 წლის 25 სექტემბრის ე.წ. თანხის სესხების შესახებ ხელშეკრულება ორი პუნქტისაგან შედგებოდა. ხელშეკრულების 1.1. პუნქტის პირველ პუნქტში საუბარი იყო იმაზე, რომ შპს „ჯ +“ თანახმა იყო კომერციული საქმიანობის გაფართოების მიზნით, სესხად აეღო თანხა კ. კ-ან 224 000 აშშ დოლარი, და რომ კ. კ-ე თანახმა იყო გადაეცა თანხა შპს „ჯ +-ის“ შემდგომში სტაბილური მუშაობის გარანტიის მიზნით.

პალატამ აღნიშნა, რომ ამის შემდგომ უკვე იწყებოდა ამ გარიგების მეორე, გარკვეულ პირობებზე დამოკიდებული ნაწილი, რომელიც შემდეგი შინაარსის იყო: „გამსესხებელი მოითხოვდა გარკვეული პერიოდის შემდგომ, კერძოდ: როცა მოხდებოდა შპს „ჯ +-ის“ საბიუჯეტო დავალიანების დაფარვა და სათანადოდ საბანკო ანგარიშების განთავისუფლება, უზრუნველეყო საკუთარი ქონების განაწილება გამსესხებელზე; წილები მსესხებელს და გამსესხებელს შორის გადანაწილებული უნდა ყოფილიყო შენატანი თანხის პროპორციულად, რაც უნდა დადასტურებულიყო წესდებაში სათანადო ცვლილებების შეტანით და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციით”.

პალატამ მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებიბდა მონაწილეთა ნებაზე იყო დამოკიდებული პირობითი გარიგება,.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 92-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ წარმოდგენილი ხელშეკრულებიდან ირკვეოდა, რომ კ. კ-ემ იმ პირობით ასესხა თანხა 224 000 აშშ დოლარი შპს „ჯ +-სს“, თუ ის გამოავლენდა ნებას, გარკვეული პერიოდის შემდეგ დაფარავდა საბიუჯეტო დავალიანებას, გაათავისუფლებდა საბანკო ანგარიშებს და მხოლოდ ამის შემდეგ გაანაწილებდა თავის ქონებას განაწილება გამსესხებელ კ. კ-ე.

პალატის მოსაზრებით, მხარეთა შორის დადებული ზემოხსენებული გარიგება ბათილ გარიგებას წარმოადგენდა, რადგან იგი მხარეთა ნებაზე იყო დამოკიდებული.

პალატამ განმარტა, რომ განსხვავებით ასეთი სახის გარიგებისაგან ნამდვილი პირობითი გარიგება სამომავლო და უცნობ მოვლენაზე იყო დამყარებული (სამოქალაქო კოდექსის 90-ე მუხლი) და მისი შესრულებაც და შეუსრულებლობაც უშუალო კავშირში იყო ამ მოვლენის დადგომასთან. ასეთ დროს გარიგების მხარეებს პირობის მართვა არ შეეძლოთ, რაც დამახასიათებელი იყო ნებაზე დამოკიდებული გარიგებისათვის. ანუ იმ ტიპის გარიგებისათვის, რაც პალატის განხილვის საგანს წარმოადგენდა და რაზედაც ზემოთ იყო საუბარი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მართლაც შეუძლებელი იყო სამომავლო და უცნობ მოვლენად მიჩნეულიყო განსახილველ ხელშეკრულებაში მეორე და მესამე პუნქტებში მითითებული დებულებები იმის თაობაზე, რომ ნასესხები თანხით შეძენილ ქონებას შპს „ჯ+“ – მხოლოდ მაშინ გაუნაწილებდა კ. კ-ეს, როცა მას აღარ ექნებოდა საგასახადო ვალდებულებები, ამასთან გაათავისუფლებდა თავის საბანკო ანგარიშებსაც.

პალატამ აღნიშნა, რომ ნამდვილი პირობითი გარიგების დროს მხარეებს სამომავლო და უცნობი მოვლენის მართვა არ შეუძლიათ, ამასთან სავალდებულო იყო ორივე პირობის კუმულაციურად არსებობა, ხოლო ნებაზე დამოკიდებული პირობითი გარიგება კი, მხარეთა ნებაზე იყო დამოკიდებული, მისი მართვა ხელშეკრულების მონაწილე მხარეებს შეეძლოთ, ამიტომაც ამგვარ გარიგებას კანონმდებელი ბათილ გარიგებად მიიჩნევდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე და იმ უდავო ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, რომ კ. კ-ეს შპს „ჯ+-ის“ გადაცემული ჰქონდა 224 000 აშშ დოლარი და ასევე იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე ითხოვდა ფულადი სახით მხოლოდ 111 500 აშშ დოლარს, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება შპს „ჯ +-ის“ 111 500 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში საფუძვლიანი იყო.

რაც შეეხება თანხის დანარჩენ ნაწილს პალატამ აღნიშნა, რომ მას მოსარჩელე არ ითხოვდა მოპასუხისაგან და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის დებულებათა გათვალისწინებით - სასამართლო ვერ გასცდებოდა მოთხოვნის ფარგლებს.

სააპელაციო სასამართლომ 111500 აშშ დოლარის მოპასუხისათვის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველად მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც: ”პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების გარეშე რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ კრედიტორს მისი უკან დაბრუნება, თუ ა) ვალდებულება გარიგების ბათილობის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა ან შეწყდა შემდგომში.

გამომდინარე იქედან, რომ მხარეებმა ურთიერთშორის ბათილი გარიგება დადეს, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს უნდა დაბრუნებოდა ის, რაც მან ამ გარიგების საფუძველზე გადასცა ვითომ კრედიტორს ანუ მიმღებს.

რაც შეეხება სარჩელის მოთხოვნას შემოსავლების სამსახურის მიმართ, სააპელაციო პალატამ გაზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთება ქონების მესაკუთრედ კ. კ-ის ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, თუ მესამე პირი ამტკიცებს, რომ მას აღსრულების საგანზე გააჩნია უფლება, მაშინ იმ სასამართლოში, რომლის სამოქმედო ტერიტორიაზედაც ხდება აღსრულება, მესამე პირს შეუძლია აღძრას სარჩელი. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის დანაწესით, სარჩელი ყადაღისაგან ქონების გათავისუფლების შესახებ წარედგინება მოვალესა და კრედიტორს.

პალატამ მიიჩნია, რომ იმის გამო კ. კ-ე არ იყო იმ ქონების მესაკუთრე, რომლის გათავისუფლებასაც იგი ყადაღისაგან ითხოვდა, მოსარჩელეს კანონშესაბამისად ეთქვა უარი ნივთების - სამშენებლო ბლოკის საამქრო (1.ც) ქვეშგები ბაქნები (2800ც), ხრახნელი ზამბარა (1ც), თვითმავალი სატვირთებელი (1.ც) ყადაღისაგან გათავისუფლებაზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა კ. კ-ემ, მოითხოვა განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორი საკასაციო საჩივარში აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისევე როგორც ბათუმის საქალაქო სასამართლომ, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ძირითად მტკიცებულებას, 2008 წლის 25 სექტემბერს დადებულ სესხის ხელშეკრულებას. კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის დანაწესის საწინააღმდეგოდ, არა შინაარსისა და გონივრული განსჯის შესაბამისად, არამედ სახელწოდებისა და ტექსტში გამოყენებული ცალკეული ტერმინების გამო აღნიშნული ხელშეკრულება არსებითად მცდარად და უსაფუძვლოდ განმარტა, როგორც სესხის ხელშეკრულება, რა დროსაც არ იქნა გათვალისწინებული გარიგების რეალური შინაარსი. შედეგად კი, საქმეზე მიღებული იქნა არსებითად არასწორი გადაწყვეტილება.

კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს ნაცვლად სესხის ხელშეკრულების ნორმებისა უნდა გამოეყენებინა ნასყიდობისა და უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმები, ვინაიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 623-ე მუხლის თანახმად სესხის ხელშეკრულებით გამსესხებელი საკუთრებაში გადასცემს მსესხებელს ფულს ან სხვა გვაროვნულ ნივთს, ხოლო მსესხებელი კისრულობს დააბრუნოს იმავე სახის, ხარისხის და რაოდენობის ნივთი. ამ დეფინიციის შესაბამისად, იმისათვის, რომ ხელშეკრულება განხილული იქნეს, როგორც სესხის ხელშეკრულება, კ. კ-ეს მიაჩნია, რომ აუცილებელი პირობაა მსესხებელს ეკისრებოდეს სესხის უკან დაბრუნების ვალდებულება. კასატორის მოსაზრებით თუკი ამ კუთხით იქნებოდა განხილული მისი და შპს „ჯ+“ შორის 2008 წლის 25 სექტემბრს გაფორმებულ ხელშეკრულება, ზემოაღნიშნული პუნქტების ანალიზით აშკარაა, რომ მისი სახელწოდების მიუხედავად, ხელშეკრულება საერთოდ არ ითვალისწინებდა შპს „ჯ+ს“ ვალდებულებას უკან დაებრუნებინა გადაცემული თანხა - 224 000 აშშ დოლარი. ამასთან, კ. კ-ის განმარტებით ძირითადი აქცენტი ხელშეკრულებაში გაკეთებული იყო შპს „ჯ+ი“ არსებული ფინანსური პრობლემების მოგვარების შემდგომ, ქონების და წილების გადანაწილებაზე. კასატორის აზრით სწორედ ეს გარემოებებია ამ გარიგების ნამდვილი ეკონომიკური ბუნებისა და სამართლებრივი შინაარსის მთავარი განმსაზღვრელი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ყოველივე აღნიშნული კი, საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებებთან ერთად მიუთითებს, რომ 224 000 აშშ დოლარის გადაცემის მიზანი იყო მხოლოდ და მხოლოდ ერთობლივი საქმიანობა, კ. კ-ის მიერ შპს „ჯ+ი“ განხორციელებული ინვესტიცია, რომლის სანაცვლოდ მას უნდა მიეღო პროპორციული საწარმოს ქონება და წილზე საკუთრების უფლება. შესაბამისად, 2008 წლის 25 სექტემბრის ხელშეკრულება განხილული უნდა ყოფილიყო არა როგორც სესხის ხელშეკრულება, არამედ კ. კ-ის მიერ შპს „ჯ+ან“ მოძრავი ქონების და საწარმოს წილის პირობადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. ეს ფაქტი გარდა თავად ხელშეკრულების შინაარსისა, კასატორის მოსაზრებით მტკიცდება საქმეშის არესბული მრავალი მტკიცებულებებით, კერძოდ: შპს „ქონების დაყადაღების შესახებ ბათუმის რეგიონალური ცენტრის 2009 წლის 14 სექტემბრის ბრძანებით, შპს „ჯ+ს“ პარტნიორის მ. ა-ის და მისი ძმის ჯ. ა-ის მიერ სისხლის სამართლიის საქმეზე კანონმდებლობით დადგენილი წესით მიცემული ჩვენებებით. ამ და სხვა მტკიცებულებებით კასატორს მიაჩნია დასტურდება, რომ მხარეთა შეთანხმებით შპს „ჯ+ს“ უნდა შეესყიდა სამშენებლო ბლოკის გამომშვები დანადგარი. დანადგარის ღირებულება უნდა ყოფილიყო 390 000 აშშ დოლარი, საიდანაც 2008 წლის 25 სექტემბრის ხელშეკრულების შესაბამისად კ. კ-ე გადაიხდიდა 224 000 აშშ დოლარს, ხოლო დარჩენილ თანხას შპს „ჯ+“. ამის შემდეგ წილები უნდა განაწილებულიყო შესაბამისი პროპორციით - თითოეული მხარის მიერ გადახდილი თანხის შესაბამისად.

კასატორი მიუთითებს, რომ სადავო არ არის ის ფაქტი, რომ აღნიშნული დანადგარი შეიძინა მხოლოდ კ. კ-ემ გადახდილი თანხიდან და თავად შპს „ჯ+“ ან მის დამფუძნებელს თავის წილად თანხა არ გადაუხდია.

კასატორი ბლოკების საამქროზე მის საკუთრების წარმოშობის საკითხთან დაკავშირებით აღნიშნავს, რომ 2008 წლის 25 სექტემბრის ხელშეკრულება საკუთრების გადაცემას უკავშირებდა გარკვეულ პირობას, მომენტის დადგომას. კერძოდ, იმას, რომ საკუთრების გადაცემის მოთხოვნის უფლება კ. კ-ეს უჩნდებოდა მას შემდეგ, რაც მოხდებოდა საბიუჯეტო დავალიანების დაფარვა და საბანკო ანგარიშწორების გათავისუფლება. კასატორის მოსაზრებით ნათელია, რომ ამ პირობის დადგომა დამოკიდებული იყო მხოლოდ ერთი მხარის, კერძოდ, შპს „ჯ+ს“ ნებასა და კეთილსინდისიერებაზე და ამ პირობის დადგომას იგი დღემდე აბრკოლოებს არაკეთილსინდისიერად. რამოდენიმე სამოქალაქო და სისხლისსამართლებრივი დავა სწორედ იმ საკითხზე, რომ შპს „ჯ+ს“ დამფუძნებელს - მ. ა-ეს არ სურს საკუთერების გადაცემა წილსა და დანადგარზე, აშკარად ხდის მის დამოკიდებულებას საკითხის მიმართ. კასატორი მიუთითებს, რომ საბიუჯეტო ვალდებულების დასაფარად მ. ა-ეს მან შესაბამისი თანხაც კი გადასცა დამატებით, თუმცა ნაცვლად გადასახადის გადახდისა, ეს თანხა მიითვისა და გამოიყენა პირადი მიზნებისათვის.

კასატორის განმარტებით მოცემულ შემთხვევაში, გამოყენებული უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 98-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად თუ პირობის დადგომა არაკეთილსინდისიერად დააბრკოლა მხარემ, რომლისთვისაც პირობის დადგომა ხელსაყრელი არ არის, პირობა დამდგარად ჩაითვლება.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე კ. კ-ეს მიაჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 186-ე, 316-ე, 317-ე, 361-ე და 385-ე მუხლების შესაბამისად მას დასაბუთებული და კანონიერ უფლება გააჩნია მოითხოვოს და მიიღოს საკუთრების უფლება მის მიერ შეძენილ ბლოკის დანადგარზე და ასევე მოითხოვის შპს „ჯ+ან“ დარჩენილი თანხის 111 500 აშშ დოლარის გადახდა. კასატორის მოსაზრებით, როგორც თანმდევი შედეგი, საგადასახადო სამსახურის მიერ დადებული ყადაღა ამ მოძრავ ნივთებზე, უსაფუძვლოა და უნდა გაუქმდეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 სექტემბრის განჩინებით კ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას კ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (6 000 ლარის) 70% – 4200 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ კ. კ-ეს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 9 სექტემბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 6000 ლარის 70% – 4200 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე