საქმე №ას-545-518-2013 20 თებერვალი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – თ. კ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ საზოგადოებრივი კოლეჯი `ახალი ტალღა“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება
დავის საგანი – ბრძანებების ბათილად ცნობა, ქმედების განხორციელება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
თ. კ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღა“ მიმართ და მოითხოვა კოლეჯის დირექტორის მიერ მის მიმართ გამოცემული 2012 წლის 18 ივნისის №34 და 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანებების ბათილად ცნობა, ასევე მოპასუხის დავალდებულება ახალი ბრძანების გამოცემის თაობაზე, რომლითაც განისაზღვრება მხარეებს შორის შრომითი ხელშეკრულების მოშლა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის საფუძველზე. სასარჩელო განცხადება ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს:
მოპასუხის მიერ გაფრთხილების გამოცხადებისა და შემდეგ სამუშაოდან დათხოვის შესახებ სადავო ბრძანებები მიღებულა კანონის დარღვევით, ვინაიდან დირექტორმა 2012 წლის 6 ივნისს უსაფუძვლოდ მოსთხოვა მას პირადი განცხადების საფუძველზე სამსახურიდან წასვლა.
მართალია, სადავო ბრძანებებში მითითებულია, რომ თ.კ-მა დაუშვა სასწავლო პროცესში ხარვეზები, მაგრამ აღნიშნული ფაქტები არ არის დადასტურებული სათანადო მტკიცებულებებით. კოლეჯის დირექტორს მოსარჩელისათვის სამუშაოდან საკუთარი განცხადებით წასვლის მოთხოვნისას, ხარვეზების შესახებ არ უსაუბრია, ხოლო 6-დან 15 ივნისამდე მოსარჩელეს არ ჰქონდა საშუალება გამოცხადებულიყო სამსახურში.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო ბრძანებები გამოცემულია კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ.კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. კ-ის სარჩელი სსიპ საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღა“ დირექტორის 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა, ხოლო 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანების ბათილად ცნობისა და თ. კ-ის შრომის წიგნაკში შესაბამისი ჩანაწერების განხორციელების თაობაზე მოთხოვნა დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, კერძოდ, აღიარებულ იქნა, რომ აღნიშნული ბრძანებით მხარეებს შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა 2012 წლის 19 ივნისს შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე, შესაბამისად, თ. კ-ის შრომის წიგნაკში შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად უნდა დაფიქსირდეს საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
თ. კ-ი კოლეჯის დირექტორის 2012 წლის 17 თებერვლის №50 ბრძანების საფუძველზე მუშაობდა კოლეჯის დირექტორის მოადგილის თანამდებობაზე 2012 წლის 19 ივნისამდე. მას ევალებოდა სასწავლო პროცესის ხელმძღვანელობა, დირექტორის არყოფნისას მისი უფლებამოსილების განხორციელება, იგი პასუხისმგებელი იყო პროფესიული კოლეჯის სარეგისტრაციო ცენტრის მონაცემების მონიტორიგზე, ცენტრისათვის კანონით დადგენილ ვადებში სტუდენტთა მოძრაობის შესახებ არსებული ბრძანებების მიწოდებაზე, მათ შორის, სტუდენტების საკვალიფიკაციო გამოცდაზე დაშვების, სტატუსის შეჩერების, შეწყვეტის, ჩარიცხვის და სხვა, ასევე საკვალიფიკაციო გამოცდების ორგანიზებაზე და მის ჩატარებაზე.
2012 წლის 28 მაისს თ. კ-ი დაინიშნა საკვალიფიკაციო- საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარედ. გამოცდები უნდა ჩატარებულიყო 2012 წლის 28 მაისიდან იმავე წლის 8 ივნისის ჩათვლით.
2012 წლის 6 ივნისს კოლეჯის დირექტორმა თ. კ-ს შესთავაზა, პირადი განცხადების საფუძველზე დაეტოვებინა თანამდებობა.
2012 წლის 7 ივნისს თ. კ-მა უარი განაცხადა პირადი განცხადებით სამსახურის დატოვებაზე და მოითხოვა ნებისმიერი მიზეზის აღნიშვნით, თავად დირექტორს მიეღო მისი გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილება. იმავე დღეს, დირექტორთან საუბრის შემდეგ, თ. კ-ი დაბრუნდა თავის სამუშაო ოთახში, პირადი ნივთების აღების მიზნით. მან ვეღარ ისარგებლა მანამდე მის სარგებლობაში არსებული კომპიუტერით, ვინაიდან აღნიშნულ კომპიუტერს, დირექტორის დავალების საფუძველზე კოლეჯის ტექნოლოგიების სპეციალისტმა შეუცვალა პაროლი.
თ. კ-ის მოთხოვნისთანავე, კოლეჯის ტექნოლოგიების სპეციალისტმა გადასცა მას შეცვლილი პაროლი. იმავე დღეს, მოსარჩელემ აიღო თავისი სამუშაო მაგიდიდან პირადი ნივთები, ხოლო სამსახურებრივი დოკუმენტები გადასცა შესაბამის პირებს. კოლეჯის იურისტს მოსთხოვა, დროულად ჩაებარებინათ მისთვის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანება და დატოვა კოლეჯი.
2012 წლის 7 ივნისიდან 2012 წლის 15 ივნისამდე პერიოდში მოსარჩელე სამსახურში არ გამოცხადებულა. იგი აღნიშნული პერიოდის განმავლობაში ტელეფონის საშუალებით არაერთხელ უკავშირდებოდა როგორც კოლეჯის იურისტს, ასევე დირექტორის თანაშემწეს და თავად დირექტორს, რა დროსაც მოითხოვდა მათგან სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების წერილობითი ფორმით ჩაბარებას. აღნიშნულ პერიოდში თ. კ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე ბრძანება არ გამოცემულა. მოსარჩელე კოლეჯში გამოცხადდა 2012 წლის 15 ივნისს და სასწავლო პროცესის მენეჯერ ნ. გ-ან ერთად დაასრულა 6 ივნისიდან 15 ივნისის ჩათვლით დაგროვილი ყველა იმ ბრძანების პროექტის ტექსტზე მუშაობა, რაც ეხებოდა საკვალიფიკაციო გამოცდებზე სტუდენტთა დაშვებას, ასევე სხვა მიმდინარე საკითხებს, თუმცა, ბრძანებათა პროექტები კომპიუტერიდან არ ამოუბეჭდავს და დირექტორს არ წარდგენია.
კოლეჯის დირექტორმა 2012 წლის 18 ივნისს ჩაატარა თათბირი, რომლის დღის წესრიგს შეადგენდა სასწავლო პროცესთან დაკავშირებული სხვადასხვა საკითხის განხილვა. თათბირზე სასწავლო პროცესის მენეჯერმა და საკვალიფიკაციო გამოცდების კომისიის ერთ-ერთმა წევრმა ნ. გ-ამ განმარტა, რომ დირექტორის მივლინების პერიოდში დაგეგმილი საკვალიფიკაციო გამოცდები მიმდინარეობდა ხარვეზებით, გამოცდები იყო არაორგანიზებული, რომელსაც შემდგომში თავად უხელმძღვანელა. ამასთან, წარმოდგენილი იყო ჯგუფების პედაგოგების მიერ დირექტორის რეზოლუციით მოხსენებითი ბარათები დირექტორის მოადგილის სახელზე, რომელსაც სასწავლო პროცესის მენეჯერმა გაუწია კონტროლი. თათბირის შედეგად, კოლეჯის დირექტორმა იმავე დღეს გამოსცა №34 ბრძანება, რომლითაც თ. კ-ს, დირექტორის მოვლინების დროს დირექტორის მოვალეობის შესრულებისას დაშვებული ხარვეზების გამო (სასწავლო პროცესის მიმდინარეობისას დაშვებული ხარვეზები, გამოცდების არაორგანიზებულად ჩატარება) მიეცა გაფრთხილება. აღნიშნული №34 ბრძანება იმავე დღეს ჩაბარდა თ. კ-ს, რომელიც ბრძანებას არ დაეთანხმა.
2012 წლის 19 ივნისს კოლეჯის დირექტორმა დ. მ-მა ჩაატარა თათბირი, რომლის დღის წესრიგს შეადგენდა №34 ბრძანების განხილვა. აღნიშნულ თათბირს ესწრებოდნენ ადმინისტრაციის თანამშრომლები და თ. კ-იც. თათბირზე მოხდა ურთიერთშელაპარაკება კოლეჯის დირექტორსა და თ. კ-ს შორის. თათბირის შემდეგ, კოლეჯის დირექტორმა იმავე დღეს გამოსცა №36 ბრძანება თ. კ-ის დირექტორის მოადგილის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ. ბრძანებას ფაქტობრივ საფუძვლად დაედო მოსარჩელის მიმართ გამოყენებული გაფრთხილება, ხოლო სამართლებრივ საფუძვლად საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი და შრომითი ხელშეკრულების მე-9 პუნქტის 9.2.1. ქვეპუნქტი.
ა. კ-მა 2012 წლის 7 ივლისს მიმართა კოლეჯის დირექტორს განცხადებით. განმცხადებელმა, თ. კ-ის სახელით, უარი თქვა თანამდებობრივ უფლებამოსილებაში აღდგენაზე და მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების მოშლა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მესამე ნაწილის საფუძველზე.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ დავაში საკვანძო საკითხს წარმოადგენს იმის დადგენა, თუ როდის შეწყდა შრომითი ურთიერთობა კოლეჯსა და თ. კ-ს შორის. პირველი ინსტანციის სასამართლომ ჩათვალა, რომ ეს მოხდა 2012 წლის 6 ივნისს, შესაბამისად, ამის შემდეგ 2012 წლის 18 და 19 ივნისს გამოცემული ბრძანებები მიიჩნია უკანონოდ. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითებული დასკვნა, რადგან მხარის ახსნა-განმარტებითა და მოწმის ჩვენებით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დადასტურება მოცემულ შემთხვევაში დაუშვებელია.
სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის პირველი მუხლით, მე-6 მუხლის პირველი ნაწილით და მიიჩნია, რომ შრომითი ურთიერთობის წარმოშობისათვის კანონი წერილობით ფორმას იმპერატიულად არ ითვალისწინებს. მოცემულ შემთხვევაში, თ. კ-სა და კოლეჯს შორის 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმდა წერილობითი ხელშეკრულება. ამდენად, მხარეები, სამოქალაქო კოდექსის 69-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, შეთანხმდნენ გარიგების წერილობით ფორმაზე, შესაბამისად, მათ შორის შრომითი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის გარემოება უნდა დადგინდეს მხოლოდ შესაბამისი წერილობითი დოკუმენტების შეფასების საფუძველზე. საქმის მასალებით სასამართლომ დაადგინა, რომ აპელანტი „პროფესიული განათლების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმით დაფუძნებულ პროფესიულ საგანმანათლებლო დაწესებულებას წარმოადგენს.
პალატის მითითებით, იმავე კანონის 34-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტისა და მე-2 პუნქტის ანალოგიური შინაარსის ნორმებია ასახული საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2012 წლის 19 თებერვლის №40/ნ ბრძანებით დამტკიცებული კოლეჯის წესდების მე-5 მუხლშიც.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კოლეჯსა და თ. კ-ს შორის არსებული შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა უნდა მომხდარიყო მხოლოდ წერილობითი ფორმით გამოცემული სამართლებრივი აქტით, მოცემულ შემთხვევაში – დირექტორის ბრძანებით, რაც განხორციელდა კიდეც 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანების სახით. პალატამ ჩათვალა, რომ ამ მომენტამდე შრომითი ურთიერთობა არსებობდა. გარდა ამისა, საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებებიც (მათ შორის, მოსარჩელის ახსნა-განმარტებებიც) ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ 2012 წლის 6 ივნისის შემდგომ, კერძოდ 2012 წლის 15 ივნისს მოსარჩელე გამოცხადდა სამსახურში და შეასრულა გარკვეული სამუშაო (დაასრულა სხვადასხვა საკითხებზე გამოსაცემი დირექტორის ბრძანებათა პროექტების მომზადება). ამდენად, შრომითი ურთიერთობის არსებობას თავად მოსარჩელის მოქმედებაც ადასტურებს.
სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის თანახმად, შრომის უფლება უმნიშვნელოვანესი სოციალური უფლებაა. შრომა თავისუფალია, რაც გულისხმობს პირის თავისუფლებას შრომითი საქმიანობის არჩევანში და მის განხორციელებაში. ამავდროულად, შედის რა შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობაში დამსაქმებელთან, დასაქმებული ვალდებულია, კეთილსინდისიერად და ჯეროვნად შეასრულოს ის ფუნქციები, რაც მას ეკისრება შრომითი ხელშეკრულებიდან და დამსაქმებლის მიერ გამოცემული სამართლებრივი აქტებიდან (თანამდებობრივი ინსტრუქცია, შინაგანაწესი) გამომდინარე.
მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ დაადგინა, რომ კოლეჯში 2012 წლის სასწავლო პროცესის მიმდინარეობისას, მათ შორის, 2012 წლის 28 მაისიდან 8 ივნისის ჩათვლით სტუდენტთა საკვალიფიკაციო გამოცდების ჩატარებისას გამოვლინდა ხარვეზები (საინფორმაციო ცენტრისათვის სტუდენტთა ჩარიცხვის, გარიცხვისა და კვალიფიკაციის მინიჭების შესახებ ინფორმაციის საინფორმაციო ცენტრისათვის მიუწოდებლობა, ან დაგვიანებით მიწოდება, საკვალიფიკაციო გამოცდებზე სტუდენტთა დაშვება შესაბამისი ბრძანების გარეშე), რომლებზედაც პასუხისმგებელი იყო თ. კ-ი.
კოლეჯის დირექტორის 2012 წლის 18 თებერვლის №9/2 ბრძანებით დამტკიცებული კოლეჯის შინაგანაწესის 6.2 პუნქტის თანახმად, კოლეჯის პედაგოგის მიერ შინაგანაწესის მე-5 მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულებების დარღვევის შემთხვევაში, დამრღვევის მიმართ შეიძლება გატარდეს დისციპლინური ზომები, მათ შორის, წერილობითი საყვედურის (გაფრთხილების) გამოცხადება.
სასამართლოს მოსაზრებით, იმ პირობებში, როდესაც 2012 წლის 18 ივნისის მდგომარეობით, კოლეჯსა და თ. კ-ს შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტილი არ იყო და სახეზე იყო მოსარჩელის მიერ მასზე დაკისრებულ სამსახურებრივ ვალდებულებათა დარღვევები, არსებობდა მის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის გამოყენების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, რაც განხორციელდა კიდეც გასაჩივრებული 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების გამოცემით. შესაბამისად, ეს ბრძანება კანონიერია.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს არ მიუთითებია ბრძანების ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველზე.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დაეფუძნა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლს. გასაჩივრებული №34 ბრძანება, სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენს გარიგებას, რადგან იგი არის სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობისაკენ მიმართული კოლეჯის დირექტორის ცალმხრივი ნების გამოვლენა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობს აღნიშნული ბრძანების ბათილად ცნობის კანონით გათვალისწინებული საფუძვლები. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გამოიყენა კანონი (სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლი), რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, გადაწყვეტილება ამ ნაწილში იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, რაც საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ ნაწილში მისი გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.
პალატის მითითებით, 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანება პირველი ინსტანციის სასამართლომ ბათილად ცნო იმის გამო, რომ დამსაქმებელმა მის გამოცემამდე, 2012 წლის 6 ივნისს მოშალა შრომითი ხელშეკრულება და შემდეგ დაიწყო იმ გარემოებათა გამოკვლევა, თუ რა შეიძლებოდა გამხდარიყო მოსარჩელის თანამდებობიდან გათავისუფლების საფუძველი.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა შრომითი ურთიერთობის 2012 წლის 6 ივნისს მოშლასთან დაკავშირებით. ამდენად, დამატებით სამართლებრივ შეფასებას საჭიროებს ის საფუძვლები, რასაც დაეფუძნა 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანება, კერძოდ, ბრძანებაში მითითებულია, რომ თ. კ-ი გათავისუფლდა თანამდებობიდან 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების საფუძველზე და მასთან შრომითი ხელშეკრულება შეწყდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტისა და 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების 9.2.1 ქვეპუნქტის საფუძველზე.
შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია ერთ-ერთი მხარის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა. 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების 9.2.1 ქვეპუნქტის თანახმად კი, შრომითი ხელშეკრულება ვადამდე დამქირავებლის ინიციატივით წყდება, თუ დაქირავებული ვერ ასრულებს დაკისრებულ მოვალეობებს.
აღსანიშნავია, რომ კოლეჯის დირექტორის 2012 წლის 18 თებერვლის №9/2 ბრძანებით დამტკიცებული კოლეჯის შინაგანაწესის 6.2 პუნქტი დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახით ითვალისწინებს უკიდურეს ზომას – თანამდებობიდან გათავისუფლება-დათხოვნას, შინაგანაწესის მე-5 მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულებების დარღვევისათვის.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამართალში საყოველთაოდ აღიარებული კონსტიტუციური პრინციპის თანახმად, პირს ერთი და იგივე ქმედებისათვის (სამართალდარღვევა, გადაცდომა) არ შეიძლება ორჯერ დაეკისროს პასუხისმგებლობა. მოცემულ შემთხვევაში თ. კ-ს დაეკისრა დისციპლინური პასუხისმგებლობა _ წერილობითი გაფრთხილება, სასწავლო პროცესში აღმოჩენილი ხარვეზებიდან გამომდინარე. ამდენად, ეს გარემოება დამსაქმებლის მიერ მიჩნეულ იქნა არა როგორც შრომითი ხელშეკრულების მოშლის, არამედ, როგორც დისციპლინური პასუხისმგებლობის დაკისრების საფუძველი. მეორე დღეს, იგივე საფუძვლით, მოხდა მისი თანამდებობიდან გათავისუფლება, რაც დაუშვებელია. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ ნაწილობრივ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანების უკანონობასთან დაკავშირებით და მიიჩნია, რომ მითითებული საფუძვლებით თ. კ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლება 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების არსებობის პირობებში დაუშვებელი იყო.
შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის საფუძველზე, სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ორივე მხარის პოზიცია დავის საგანთან მიმართებით და აღნიშნა, რომ არც ერთ მხარეს აღარ სურს ერთმანეთთან შრომითი ურთიერთობის გაგრძელება. დამსაქმებლის ნება გამოვლინდა 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანებით, დასაქმებულის ნება კი აისახა ა. კ-ის 2012 წლის 7 ივლისის განცხადებაში და გამოვლინდა საქმის სასამართლოში განხილვისას. ფაქტობრივად, 2012 წლის 19 ივნისს მხარეთა შორის შეწყდა შრომითი ურთიერთობა დამსაქმებლის ინიციატივით, შესაბამისად, სასამართლო გადაწყვეტილებით აღიარებულ უნდა იქნეს სწორედ ის, რომ 2012 წლის 19 ივნისის №36 ბრძანებით შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის საფუძველზე, თ. კ-ის შრომის წიგნაკში შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლად კი უნდა დაფიქსირდეს საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება თ. კ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება სსიპ საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღა“ დირექტორის 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების კანონიერ ძალაში ცნობის ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად არ გამოიკვლია დისციპლინარული სახდელის დადების წინაპირობები და დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება დირექტორის №34 ბრძანების გაუქმების ნაწილში. ის დადასტურებული ფაქტი, რომ თ. კ-ი ჯერ გააფრთხილეს, შემდეგ გაათავისუფლეს, ხოლო გათავისუფლების შემდეგ მოხდა მტკიცებულებების შეგროვება, არღვევს საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების ობიექტურობისა და მიუკერძოებლობის პრინციპს.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მოსარჩელის მხრიდან არაორგანიზებული სასწავლო პროცესის წარმართვის ფაქტი, მაგრამ არ მიუთითებია იმ მტკიცებულებებზე, რომელიც კასატორის ბრალეულ ქმედებას ადასტურებს მაშინ, როდესაც პირველმა ინსტანციის სასამართლომ სწორად შეაფასა მხარეთა ახსნა-განმარტებები, მოწმეთა ჩვენებები და საქმეში წარმოდგენილი მასალები.
სააპელაციო სასამართლომ თ. კ-ის გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობას საფუძვლად დაუდო მოდავე მხარეთა შორის სამომავლო თანამშრომლობის გაგრძელების მიმართ უარყოფითი სურვილი. შედეგი, რომელიც აღნიშნული ბრძანების ბათილად ცნობის შემთხვევაში დადგა, მისაღები აღმოჩნდა კასატორისთვის. სასამართლომ მიიღო შრომის წიგნაკში გათავისუფლების საფუძვლების შეცვლის გადაწყვეტილებაც, მაგრამ ღიად დატოვა საქმეში თ. კ-ის დისციპლინარული სახდელის დადების მართლზომიერების საკითხი.
№34 ბრძანების კანონირების შეფასებით კასატორისთვის უნდა დადგეს მთავარი სამართლებრივი და მორალური მნიშვნელობის შედეგი, კერძოდ, გაირკვეს დაუშვა თუ არა მან სასწავლო პროცესში შეცდომები, ჩაატარა თუ არა გამოცდები არაორგანიზებულად, არსებობდა თუ არა მის მიმართ დისციპლინარული დევნის კანონიერი საფუძვლები.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლები შეიცვალა, მაგრამ ძალაში დარჩა დისციპლინური სახდელის დადების შესახებ ბრძანება, რაც მიუღებელია თ. კ-ის, რადგან მოსარჩელის გაფრთხილების თაობაზე ბრძანების მიღების საჭიროება დადგენილი ფაქტებიდან გამომდინარე არ არსებობდა.
მოწინააღმდეგე მხარემ ვერც სააპელაციო ეტაპზე შეძლო №34 ბრძანების მიღების საჭიროების ფაქტის დადასტურება. სააპელაციო სასამართლომ №34 ბრძანების ძალაში დატოვების საფუძვლად მიიჩნია სწორედ ის შემთხვევა, რომ დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის 2012 წლის 13 ივნისამდე არსებობდა შრომითი ურთიერთობა. პალატამ გაიზიარა ისიც, რომ დამსაქმებელმა დასაქმებულს პირადი განცხადების საფუძველზე თანამდებობის დატოვების შესახებ 2012 წლის 6 ივნისიდან აცნობა, თუმცა დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადასტურებული ის ფაქტი, რომ დასაქმებული ჯერ გააფრთხილეს/გაათავისუფლეს, ხოლო შემდეგ მოხდა მისი წასვლის შესახებ გარემოებების გამოკვლევა.
კასატორს პირადი განცხადების საფუძველზე მოადგილის თანამდებობიდან წასვლა მოსთხოვეს 2012 წლის 6 ივნისს, 7 ივნისიდან დირექტორის დავალებით დაიბლოკა მისი სამუშაო კომპიუტერი, დირექტორმა სიტყვიერად გაათავისუფლა იგი თანამდებობიდან. 7 ივნისიდან 15 ივნისამდე მოსარჩელეს ხელოვნურად არ მიეცა საშუალება, გამოცხადებულიყო სამსახურში და შეესრულებინა თავისი უფლებამოსილება, არც 6 ივნისს და არც 18 ივნისამდე პერიოდისათვის არც ერთი მტკიცებულებით არ დასტურდება მისი ისეთი ქმედება, რაც გულისხმობს ხარვეზს, არაორგანიზებულობას, ხოლო დისციპლინარული სახდელის დაკისრება მოხდა იმ ვითარებაში, როდესაც ოფიციალურად გათავისუფლებისათვის საჭირო იყო შესაბამისი ღონისძიება, დისციპლინარული გაფრთხილების სახით.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთებულობა და მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. მოცემული ნორმის თანახმად, კანონის დარღვევა გულისხმობს, როგორც მატერიალური სამართლის ნორმების, ასევე საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევას. ამასთან, სასამართლო კანონით არ არის შეზღუდული, თავისი ინიციატივით, მხარის მითითებისგან დამოუკიდებლად, შეამოწმოს მატერიალური სამართლის ნორმების დარღვევის საკითხი. რაც შეეხება საპროცესო სამართლის ნორმათა დარღვევას, საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა (გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები) მნიშვნელოვანია მხარის მითითება, თუ რაში მდგომარეობს საპროცესო სამართლის ნორმათა დარღვევა. საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი.
როგორც განსახილველი საკასაციო საჩივრის შინაარსიდან ირკვევა, კასატორი სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვტილებას სადავოდ ხდის იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა თ. კ-ის სარჩელი სსიპ. საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღა“ დირექტორის 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების ბათილად ცნობის ნაწილში. კასატორის მოსაზრებით, მოწინააღმდეგე მხარემ საქმის სააპელაციო წესით განხილვის ეტაპზე ვერ შეძლო #34 ბრძანების მიღებისათვის დასახელებული ფაქტების დადასტურება. სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივრის განხილვისას არ გამოიყენა კანონი და არ გამოიკვლია არსებითი სახის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ მოპასუხეს არ ჰქონდა შესაბამისი დოკუმენტაცია და არგუმენტაცია, მან ვერ წარმოადგინა რაიმე კონკრეტული მტკიცებულება იმის დასადასტურებლად, რომელიც საფუძვლად დაედებოდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებას.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლზე და განმარტავს, რომ სააპელაციო სასამართლო უფლებამოსილია შეამოწმოს, როგორც გადაწყვეტილების ფაქტობრივი, ასევე სამართლებრივი მხარე. ამასთან, სააპელაციო სასამართლო არ არის შეზღუდული მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლების კვლევა-ძიებაში, ხოლო რაც შეეხება გადაწყვეტილების ფაქტობრივ ნაწილს, სააპელაციო სასამართლოს მართალია შეუძლია საქმეში არსებული მტკიცებულებების, ან ამ კოდექსის 380-ე მუხლის საფუძველზე დაშვებული ახალი მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოებები, თუმცა, მხოლოდ იმ ფარგლებში, რომელშიც პრეტენზია განაცხადა აპელანტმა. წინააღმდეგ შემთხვევაში მივიღებდით ინკვიზიციურ პროცესს და უგულვებელვყოფდით საპროცესო კოდექსით განმტკიცებულ დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპს.
საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 9 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდა სრულად. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა საჯარო სამართლის იურიდიულმა პირმა საზოგადოებრივმა კოლეჯმა „ახალი ტალღა.“. აპელანტს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სადავოდ არ გაუხდია ფაქტობრივ ნაწილში, ანუ მას არ მიუთითებია იმ გარემოებებზე, რომლითაც დადასტურდებოდა ან უარყოფილ იქნებოდა ფაქტობრივი უსწორობა. აპელანტის პრეტენზია შემოიფარგლა მხოლოდ სამართლებრივ უსწორობაზე ზოგადი ხასიათის მითითებით. აპელანტს არც დაზუსტებული სააპელაციო საჩივარი წარუდგენია სასამართლოსთვის მთავარ სხდომამდე. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს შეეძლო მხოლოდ გადაწყვეტილების სამართლებრივი უსწორობის შემოწმება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნების გათვალისწინებით, რაც დარღვეულ იქნა.
ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს დასვას კითხვა იმის შესახებ, თუ სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან საპროცესო ნორმების ასეთმა დარღვევამ რამდენად იქონია გავლენა გადაწყვეტილების შედეგზე, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები განაპირობებდა თუ არა იმ სამართლებრივი შედეგის დადგომას, რომლის მიღწევაც სურდა მოსარჩელეს. ამ მიმართებით საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ რამოდენიმე მნიშვნელოვან გარემოებაზე, რომლებიც, როგორც ზემოთ დავასაბუთეთ, კანონით დადგენილი წესით სადავო არ გაუხდია აპელანტს, კერძოდ სასამართლომ დაადგინა, რომ:
თ. კ-ი, 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან იმავე წლის 31 დეკემბრამდე, ქობულეთის პროფესიული სწავლების ცენტრის დირექტორის №127 ბრძანების საფუძველზე, დაინიშნა ქობულეთის პროფესიული სწავლების ცენტრში დირექტორის მოადგილის თანამდებობაზე. თ. კ-ან 2011 წლის 1 სექტემბერს გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება.
2012 წლის 6 ივნისს კოლეჯის დირექტორმა თ. კ-ს განუმარტა, რომ ის ღებულობდა საკადრო გადაწყვეტილებას და თ. კ-ს მოსთხოვა დაეტოვებინა დირექტორის მოადგილის თანამდებობა პირადი განცხადების საფუძველზე.
2012 წლის 7 ივნისიდან 2012 წლის 15 ივნისამდე მოსარჩელე თ. კ-ი სამუშაოზე არ გამოცხადებულა. იგი აღნიშნული პერიოდის განმავლობაში ტელეფონის საშუალებით არაერთხელ დაუკავშირდა როგორც კოლეჯის იურისტს, ასევე დირექტორის თანაშემწეს და თავად დირექტორს, მოითხოვდა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების წერილობითი ფორმით ჩაბარებას. აღნიშნულ პერიოდში თ. კ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე წერილობითი ფორმით ბრძანება არ გამოცემულა.
2012 წლის 18 ივნისის სსიპ საზოგადოემბრივი კოლეჯის დირექტორის №34 ბრძანებით, ამავე კოლეჯის დირექტრის მოადგილე თ. კ-ს, დირექტორის მივლინების დროს დირექტორის მოვალეობის შესრულებისას დაშვებული ხარვეზების, კერძოდ სასწავლო პროცესის მიმდინარეობისას დაშვებული ხარვეზების და გამოცდების არაორგანიზებულად ჩატარებისათვის მიეცა გაფრთხილება.
დარღვევები, რომლებიც საფუძვლად დაედო ჯერ გაფრთხილებას, ხოლო შემდეგ გათავისუფლებას (სარეგისტრაციო ცენტრში ბრძანებების დაგვიანებით მიწოდება, სტუდენტთა სტატუსის შეწყვეტა-შეჩერებაზე არადროული რეაგირება, სტუდენტთა ჩარიცხვის შესახებ სახელობითი ჟურნალის წარმოებაში გვარების არასწორი ფიქსირება და ამის გამო დიპლომების არასწორი ბეჭდვა) გამოვლენილ იქნა და ამ დარღვევებზე დირექტორის მიერ მითითება მოხდა არა სადაო ბრძანებების მიღებისას, არამედ მას შემდეგ, რაც უკვე მიღებული იყო მოსარჩელის მიმართ გათავისუფლების შესახებ ბრძანება.
დირექტორმა საკვალიფიკაციო გამოცდების შესახებ ინფორმაცია პირველად სასწავლო პროცესის მენეჯერ ნ. გ-ან მხოლოდ 2012 წლის 15 ივნისის შემდეგ მიიღო, რა დროსაც, მოსარჩელე გამოცხადდა სასწავლებელში უფლებამოსილების 10-დღიანი შეწყვეტის შემდეგ და ნ. გ-ან ერთად გაამზადა ის ბრძანებები, რომელიც უნდა გაემზადებინა მას, როგორც საკვალიფიკაციო საგამოცდო კომისიის თავმჯდომარეს და რომელიც მანამდე არ იქნა შესრულებული მხოლოდ იმის გამო, რომ მივლინებიდან დაბრუნებულმა დირექტორმა 2012 წლის 6 ივნისს თ. კ-ს პირადი განცხადების საფუძველზე თანამდებობის დატოვება მოსთხოვა.
ამდენად მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მხარეებს შორის არსებობდა შრომითი სამართლებრივი ურთიერთობა. სადავო ბრძანების გამოცემის დროისათვის მოქმედი საქართველოს ორგანული კანონის საქართველოს შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობა წარმოიშობა მხარეთა თანასწორუფლებიანობის საფუძველზე ნების თავისუფალი გამოვლენის შედეგად მიღწეული შეთანხმებით. იმავე მუხლის მე-6 ნაწილის თანახმად კი, შრომითი ურთიერთობისას მხარეებმა უნდა დაიცვან საქართველოს კანონმდებლობით განსაზღვრული ადამიანის ძირითადი უფლებები და თავისუფლებები.
საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლს, რომლის თანახმადაც, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენების კანონიერებას, რის მიხედვითაც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა საფუძვლიანობას. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელ გარემოებათა შესწავლა. სამუშაოდან გათავისუფლების ან დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის მიმართ ამა თუ იმ ღონისძიების გამოყენების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, თუ რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულთან მიმართებაში. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა კი შესაძლებელია მხოლოდ ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული საფუძვლების კვლევის შედეგად.
საკასაციო პალატა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ანალიზიდან გამომდინარე, ასკვნის, რომ მხარეებმა ერთმანეთის მიმართ გამოხატეს ნება, რათა მოშლილიყო მათ შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება. ამასთან, როგორც სასამართლომ დაადგინა, დარღვევები, რომლებიც საფუძვლად დაედო მოსარჩელის მიმართ გამოცემულ გაფრთხილების ბრძანებას, გამოვლენილ იქნა და ამ დარღვევებზე რეაგირება განხორციელდა მას შემდეგ, რაც უკვე მიღებული იყო მოსარჩელის მიმართ გათავისუფლების შესახებ ბრძანება. ასევე დადგენილია, რომ თ.კ-ის მიერ საკუთარ მოვალეობათა შეუსრულებლობა განაპირობა დირექტორის მხრიდან თანამდებობის დატოვების მოთხოვნამ. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს არ ჰქონდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლის სამართლებრივი წინაპირობები.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები, საკასაციო პალატა უფლებამოსილია თვითონ გადაწყვიტოს დავა.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. საკასაციო საჩივარზე დართული სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ქვითრიდან დგინდება, რომ კასატორმა საკასაციო საჩივარზე გადაიხადა 300 ლარი. შესაბამისად, კასატორის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს საზოგადოებრივ კოლეჯს „ახალი ტალღა.“.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:
1. თ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს.
2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 26 მარტის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა თ. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნა სსიპ საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღა“ დირექტორის 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანების ბათილად ცნობის შესახებ და ამ ნაწილში მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.
3. ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ საზოგადოებრივი კოლეჯის „ახალი ტალღა“ დირექტორის 2012 წლის 18 ივნისის №34 ბრძანება თ. კ-ის მიმართ დისციპლინური ღონისძიების _ გაფრთხილების გამოყენების შესახებ,
4. სსიპ საზოგადოებრივ კოლეჯს „ახალი ტალღა“ თ. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს 300 (სამასი) ლარის გადახდა.
5. საკასაციო პალატის გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
