№ას-1079-1030-2013 10 აპრილი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – ტ. და ს. ლ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ლ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2013 წლის 11 მარტს თ. ლ-ემ სარჩელით მიმართა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების ტ. და ს. ლ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა, 2001 წლის 14 ნოემბრის სამკვიდრო მოწმობისა და 2012 წლის 9 აგვისტოს სამკვიდრო მოწმობის 1/2 ნაწილის ბათილად ცნობა და უძრავი ნივთის 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა.

სარჩელი შემდეგნაირად იქნა დასაბუთებული:

მოსარჩელის დედას მ. ლ-ეს, როგორც კომლის უფროსს და ერთადერთ წევრს, ზუგდიდის რაიონის სოფელ ა-ი 1996-2000 წლეებში საკომლო წიგნის მიხედვით პირად საკუთრებაში ერიცხებოდა - 1 ჰა მიწის ნაკვეთი. მ. ლ-ის სამკვიდრო გაიხსნა 03.01.2001 წ. და მის სამკვიდროში შევიდა 1996-2000 წლებში საკომლო წიგნში აღრიცხული - 1 ჰა მიწის ნაკვეთი. სამკვიდროს გახსნისთანავე მ. ლ-ის შვილები - ტ. და თ. ლ-ი შეთანხმდნენ სამკვიდროს მიღებაზე და გაყოფაზე. შესაბამისად, ნატურით გაიყვეს მიწის ნაკვეთი, რისთვისაც არხის სახით მოაწყვეს მიჯნა. მოსარჩელე ცხოვრობდა საზღვარგარეთ, თავისი კუთვნილი მიწის ნაკვეთი მოსავლელად და სარგებლობისათვის დაუტოვა ტ. ლ-სა და სხვა ნათესავებს. ტ. ლ-ემ 2001 წლის 14 ნოემბერს სანოტარო ბიუროში განცხადების შეტანით მიიღო მ. ლ-ის სამკვიდრო. ტ. ლ-ის სამკვიდრო გაიხსნა 2012 წლის 5 თებერვალს. სამკვიდროს წარმოადგენდა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთები: ა) 9185 კვ.მ; ბ) 2576 კვ.მ; გ) 1570 კვ.მ; დ) 1858 კვ.მ. ტ. და ს. ლ-მა 2012 წლის 9 აგვისტოს, სანოტარო ბიუროში განცხადების შეტანით მიიღეს ტ. ლ-ის სამკვიდრო.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მისი უარყოფა იმით დაასაბუთა, რომ სამკვიდრო გაიხსნა 2001 წლის 14 ნოემბერს, რა დროსაც თ. ლ-ე იმყოფებოდა უკრაინაში. ტ. ლ-სა და თ. ლ-ეს შორის მოლაპარაკება ან შეთანხმება ნატურით მიწის გაყოფაზე არ ყოფილა. დედის გარდაცვალების შემდეგ თ. ლ-ე საერთოდ არ ყოფილა საქართველოში. 1999-2001 წლებში ტ. ლ-ე თავის ძმას სთავაზობდა მემკვიდრეობის მიღებას, მაგრამ მან უარი განაცხადა.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ლ-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილება და თ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. კერძოდ:

ბათილად იქნა ცნობილი 2001 წლის 14 ნოემბრის სამკვიდრო მოწმობა გაცემული ტ. ლ-ის სახელზე 1/2 ნაწილში; ასევე, ბათილად იქნა ცნობილი 2012 წლის 9 აგვისტოს სამკვიდრო მოწმობა გაცემული ტ. ლ-სა და ს. ლ-ის სახელზე ... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ქონების 1/2 ნაწილში; თ. ლ-ე ცნობილი იქნა ზუგდიდის რაიონის სოფ. ა-ი მდებარე ... საკადასატრო კოდის მქონე უძრავი ქონების 1/2 წილის მესაკუთრედ და საჯარო რეესტრის მონაცემებში შევიდა შესაბამისი ცვლილება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

მ. ლ-ეს ზუგდიდის რაიონის სოფელ ა-ი ეკუთვნოდა მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი. მ. ლ-ე გარდაიცვალა 1999 წლის 2 იანვარს. მ. ლ-ის მემკვიდრეებს წარმოადგენდნენ შვილები: ტ. ლ-ე, თ. ლ-ე და ე. ლ-ე;

ტ. ლ-ემ და თ. ლ-ემ ჯერ კიდევ დედის სიცოცხლეში და მისი თანხმობით გაიყვეს სადავო მიწის ნაკვეთი და ამის შემდეგ, თითოეული მათგანი თავისთვის დაგულვებული ნაკვეთით ცალკ-ცალკე სარგებლობდა;

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ტ. ლ-ეს გაუგრძელდა მ. ლ-ის სამკვიდროს მიღების ვადა, რის საფუძველზეც ტ.ლ-ემ 2001 წლის 14 ნოემბერს მიიღო სამკვიდრო მოწმობა და საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა სადავო ქონების მესაკუთრედ. უძრავ ქონებას მიენიჭა საკადასტრო კოდი N....

2012 წლის 5 თებერვალს ტ. ლ-ე გარდაიცვალა, მისი სამკვიდრო მემკვიდრეობით მიიღეს ტ. და ს. ლ-მა, რის საფუძველზეც 2012 წლის 9 აგვისტოს გაიცა სამკვიდრო მოწმობა. სადავო ქონება დღეის მდგომარეობით ირიცხება ტ. და ს. ლ-ის თანასაკუთრებად და მისი საკადასტრო კოდია N....

სააპელაციო სასამართლომ, დავის განხილვისას იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე, 183-ე, 1319-ე, 1320-ე, 1336-ე, 1421-ე და 1433-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო იხსნება პირის გარდაცვალების ან სასამართლოს მიერ გარდაცვლილად მისი გამოცხადების შედეგად, ხოლო ამავე კოდექსის 1320-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდროს გახსნის დროდ ითვლება მამკვიდრებლის გარდაცვალების დღე ან პირის გარდაცვლილად გამოცხადების შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის დღე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ლ-ის სამკვიდრო გაიხსნა 1999 წლის 2 იანვარს, მ. ლ-ის გარდაცვალების დღეს.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის თანახმად, კანონით მემკვიდრეობის დროს თანასწორი უფლებით მემკვიდრეებად ითვლებიან პირველ რიგში - გარდაცვლილის შვილები. შესაბამისად, ტ. ლ-ე, თ. ლ-ე და ე. ლ-ე წარმოადგენდნენ კანონით მემკვიდრეებს, საიდანაც მ. ლ-ის სამკვიდროზე პრეტენზია განაცხადეს ტ. ლ-ემ და თ. ლ-ემ.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მემკვიდრის მიერ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, როდესაც იგი სანოტარო ორგანოში შეიტანს განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ ან ფაქტობრივად შეუდგება სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, რაც უდავოდ მოწმობს, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო იყო მხოლოდ თ. ლ-ის მიერ მ. ლ-ის სამკვიდროს მიღების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ტ. ლ-ემ და თ. ლ-ემ ჯერ კიდევ დედის სიცოცხლეში გაიყვეს სადავო ქონება, მიწის ნაკვეთზე გაავლეს თხრილი და ამის შემდეგ თ. ლ-ემ თავისად დაგულვებულ ნაკვეთში დარგო მრავალწლიანი ნარგავები, რაც დადასტურებული იქნა მოწმეთა ჩვენებებით. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა მოწმე რ. ჭ-ას განმარტება, რომლითაც ირკვევა, რომ ტ. ლ-ის თხოვნით, ძმებს შორის ქონების გასაყოფად გააგზავნა ტრაქტორისტი პ. ჭ-ა, რომელმაც გამიჯნა მიწის ნაკვეთები, რის შედეგადაც მიწის ნაკვეთზე არსებული ძველი სახლი დარჩა თ. ლ-ის მხარეს, ხოლო, ტ.ლ-ემ თავის მიწის ნაკვეთზე წამოიწყო ახალი სახლის მშენებლობა. ასევე, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოწმის მიერ მითითებული ფაქტი დადასტურებული იქნა ტ. ლ-ის მიერ, როდესაც იგი პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზე შეეწინააღმდეგა მოწმე - რ. ჭ-ას და განუმარტა, რომ ტრაქტორით მიწის ნაკვეთის მოხვნის დროს მოწმე იქ არ იმყოფებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ტრაქტორით მიწის ნაკვეთის გაყოფის ფაქტი, გარდა ე. ლ-სა, დაადასტურა ყველა მოწმემ. ამასთან, მოწმეებმა, მათ შორის ე. ლ-ემ, დაადასტურეს თ. ლ-ის დედის დაკრძალვაზე ჩამოსვლის ფაქტი, ხოლო მოწმეებმა ფ. ჯ-ამ და ბ. ა-ამ აღნიშნეს, რომ თ. ლ-ემ გამოყოფილ მიწის ნაკვეთზე დარგო კარალიოკისა და სხვა ხილის ნერგები და აიღო მოსავალი. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული გარემოება ადასტურებდა მოსარჩელის მიერ დედის სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მნიშვნელოვანი იყო სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე ტ. ლ-ის განმარტება, რომლითაც ირკვევა, რომ დედის გარდაცვალებიდან ორი წლის განმავლობაში, ტ. ლ-ე თ. ლ-ეს სთავაზობდა სამკვიდრო წილის გაქვითვას ვალში. საბოლოოდ, თ. ლ-ე დაეთანხმა და სწორედ ამის შემდეგ მიმართა ტ. ლ-ემ სასამართლოს სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების მოთხოვნით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ლ-ეს ფაქტობრივი მფლობელობით ქონდა მიღებული მ. ლ-ის სამკვიდრო, წინააღმდეგ შემთხვევაში არარსებულ ქონებაში ვალის გაქვითვას ტ. ლ-ე მას ვერ შეთავაზებდა.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლის თანახმად, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან. ამდენად, სადავო ქონება მ. ლ-ის გარდაცვალების დღიდან წარმოადგენდა ტ. ლ-სა და თ. ლ-ის თანასაკუთრებას. შესაბამისად, თითოეული მათგანი წარმოადგენდა სადავო ქონების 1/2-დი ნაწილის მესაკუთრეს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლი, რომლის თანახმად უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობით ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, ხოლო ამავე კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად, მართლსაწინააღმდეგო გარიგება ბათილია.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ტ. ლ-ის, ხოლო შემდგომში ტ. ლ-სა და ს. ლ-ის სამკვიდრო მოწმობები, თ. ლ-ის კუთვნილი 1/2-ის ნაწილში ბათილი იყო, ვინაიდან თ. ლ-ეს თავისი კუთვნილი 1/2 წილი არ განუკარგავს, ხოლო გარიგება, რომლითაც პირი მესაკუთრის გარეშე განკარგავს მის ქონებას, მართლსაწინააღმდეგოა და ბათილია. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თ. ლ-ის მოთხოვნა ხანდაზმული არ იყო.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ტ. და ს. ლ-მა, როლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.

საკასაციო საჩივარი მოტივირებულია შემდეგნაირად:

კასატორების მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივ გარემოებაში არასწორად მიუთითა, ძმების მიერ დედის სიცოცხლეში და მისი თანხმობით მიწის ნაკვეთის გაყოფის და ასევე, თითოეული მათგანის მიერ თავისთვის დაგულვებული ნაკვეთით ცალკ-ცალკე სარგებლობის ფაქტი, ვინაიდან მოწმეები ადასტურებდნენ, რომ ძმებმა დედის გარდაცვალების შემდეგ მოიყვანეს ტრაქტორი, გათხარეს არხი და გაიყვეს მიწის ნაკვეთი. თ. ლ-ე ჯარის შემდეგ საერთოდ არ ჩამოსულა საქართველოში, იგი ძმამ წაიყვანა უკრაინაში და იქ დააწყებინა მუშაობა. საქართველოს საზღვარი თ. ლ-ემ გადაკვეთა 1997 წელს, შესაბამისად ძმებს არც დედის სიცოცხლეში და არც დედის გარდაცვალების შემდეგ სასაზღვრო არხი არ გაუთხრიათ. ამასთან, მიწის ნაკვეთს საერთოდ არ ემჩნევა გათხრის კვალი;

ტ. ლ-ემ 2001 წლის 12 ნოემბერს ვადის გაგრძელებით მიიღო მემკვიდრეობა, ვინაიდან დედის გარდაცვალების შემდეგ ელოდებოდა ძმას, რათა გაეყოთ ქონება, მაგრამ თ. ლ-ემ კატეგორიული უარი შემოუთვალა მისი წილის მიღებაზე და საერთოდ საქართველოში საცხოვრებლად ჩამოსვლაზე, რასაც ადასტურებდა ტარიელ და თ. ლ-ის დის ე. ლ-ის დაკითხვის ოქმი;

სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივ დასაბუთებაში მიუთითა, რომ მემკვიდრეობაზე პრეტენზია განაცხადეს ტ. და თ. ლ-მა, მაგრამ საქმეში არ მოიპოვება რაიმე ჩანაწერი, სადაც თ. ლ-ე განაცხადებდა პრეტენზიას მემკვიდრეობაზე. საქმეში დევს ტ. ლ-ის სახელზე ნოტარიულად დამოწმებული სამკვიდრო მოწმობა. თ. ლ-ეს შეეძლო მიემართა ნოტარიუსისათვის და მასაც გამოეთქვა სურვილი თავის წილ ქონებაზე, მაგრამ მან არ მიმართა ნოტარიუსს, ვინაიდან ძმისთვის უარი ჰქონდა ნათქვამი, ხოლო 2013 წლისათვის მას უკვე გაშვებული ქონდა მოთხოვნის ვადა, რადგან ის ფაქტიურად და რეალურად არ ფლობდა სადავო მიწის ნაკვეთს;

სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივ დასაბუთებაში არასწორად მიუთითა ის ფაქტი, რომ ტ. და ს. ლ-ს სადავოდ არ გაუხდიათ თ. და ტ.ლ-ის მიერ დედის სიცოცხლეში ქონების გაყოფა, ვინაიდან სადავო არის ტრაქტორით მიწის ნაკვეთის გაყოფის ფაქტი, როგორც არ არსებული.

ხოლო სასამართლომ სწორად ვერ დაადგინა სამკვიდრო ქონების გაყოფა, კერძოდ დედის სიცოცხლეში, თუ მისი გარდაცვალების შემდეგ.

სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივ დასაბუთებაში არასწორად მიუთითა ტ. ლ-ის მიერ მოწმის მიერ მითითებული ფაქტის დადასტურების შესახებ, ვინაიდან აღნიშნული ითვალისწინებდა იმ ფაქტის დადასტურებას, რომ ბ. ა-ას გარდა, ყველა მოწმე ცხოვრობდა 3-5 კილომეტრის დაშორებით ტ. ლ-ის სახლიდან და ისინი ტრაქტორის ყოფნის ფაქტს ვერ დაადასტურებდნენ. ამასთან, მოწმეებმა დაადასტურეს, რომ იანვრის თვეში დედის დაკრძალვაზე ჩამოსულმა თ. ლ-ემ დარგო კარალიოკისა და თხილის ნერგები, აიღო მოსავალი, რაც არასწორია, ვინაიდან ხეხილი სრულ მოსავალს იძლევა 2-3 წელიწადში, ხოლო თხილი 7 წელიწადში. თ. ლ-ეს 2002-2003 წლებში საქართველოს საზღვარი არ გადმოუკვეთავს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და შეფასების გარეშე დატოვა ტ. ლ-ის მიერ სააპელაციო სასამართლოში ხსენებული ფაქტი, რომ მისმა მეუღლემ თ. ლ-ეს სიმფოროპოლში მისი თანდასწრებით გადასცა თანხა სამკვიდრო წილის სანაცვლოდ. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ ერთ-ერთი მემკვიდრე უარს იტყვის თავის წილის მიღებაზე სხვა მემკვიდრის სასარგებლოდ, ასეთი მოქმედება ჩაითვლება სამკვიდროს მიღებად. შესაბამისად, ტ. ლ-ემ მიიღო მემკვიდრეობა, ვინაიდან თ. ლ-ეს მიღებული რომც ჰქონოდა თავისი წილი, მან მასზე უარი განაცხადა თავისი ძმის ტ. ლ-ის სასარგებლოდ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით ტ. და ს. ლ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ტ. და ს. ლ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ტ. და ს. ლ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ტ. და ს. ლ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ტ. ლ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 19 ოქტომბერი, საგადასახდო დავალება № 11) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე