№ას-1100-1048-2013 10 აპრილი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ზ. ქ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. უ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – დანაშაულით მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 21 თებერვალს გურჯაანის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა მ. უ-მა მოპასუხე ზ. ქ-ის მიმართ და მოითხოვა დანაშაულით მიყენებული მატერიალური ზიანის – მკურნალობის ხარჯების, 14257.69 ლარისა და სამომავლო მკურნალობისათვის საჭირო ხარჯების, 7247.08 ლარის ანაზღაურება.

გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2012 წლს 31 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. უ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

ზ. ქ-ს მ. უ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 13142.19 ლარის გადახდა, მათ შორის, პირველადი დახმარების თანხა – 300 ლარი, მკურნალობის თანხა – 11079 ლარი და მედიკამენტების თანხა – 1763.19 ლარი;

სარჩელი არ დაკმაყოფილდა 7247.08 ლარის მ. უ-ისათვის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში;

ზ. ქ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის სახით დაეკისრა 395 ლარის გადახდა, მასვე მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯების – 500 ლარის ანაზღაურება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ზ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეში არსებული თელავის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 10 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დასტურდება, რომ მოპასუხე ზ. ქ-ი ცნობილია დამნაშავედ, საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 19-108 მუხლით (განზრახ მკვლელობის მცდელობა).

განაჩენით დადგენილია, რომ 2011 წლის 14 მაისს, დაახლოებით 11 საათზე, გურჯაანის რაიონის სოფელ გ-ი მცხოვრები, 1969 წლის 6 აგვისტოს დაბადებული ზ. ქ-ი, მისი კუთვნილი ფორდ-ტრანზიტის მარკის მიკროავტობუსით მოძრაობდა ქ.გურჯაანში, თ-ის ქუჩაზე, რა დროსაც მისი სავალი ნაწილის გვერდულზე შენიშნა მეგობრებთან ერთად მდგომი, მასთან კონფლიქტურ დამოკიდებულებაში მყოფი ყოფილი მეუღლის ძმა – მ. უ-ი. ზ. ქ-მა ავტომანქანის შეუჩერებლად, ნელი მოძრაობისას მ. უ-ს შეაგინა დედის მისამართით, რაზეც ამ უკანასკნელმა გინებითვე უპასუხა. განაწყენებულმა ზ. ქ-მა გადაწყვიტა მ. უ-ის განზრახ მკვლელობა. განზრახვის სისრულეში მოსაყვანად მან მოატრიალა თავის მართვის ქვეშ მყოფი ავტომანქანა, 10 მეტრში მიუახლოვდა რა გზის კიდეს, ხესთან მდგომ მ. უ-ის განზრახ მკვლელობის მიზნით მკვეთრად აიღო საჭე მისი მიმართულებით და ავტომანქანა შეაჯახა წინა ნაწილით, რის შედეგადაც მ. უ-მა მიიღო მარჯვენა ბარძაყის ძვლის მოტეხილობა, მარჯვენა წვივის დიდი ძვლის მედიალური როკის მოტეხილობა, მარცხენა მუხლის სახსრის გვერდითი იოგის დაზიანება; წელის მე-5 მალის განივი მორჩის მოტეხილობა მარცხნივ; გავის ძვლის მარცხენა კიდის მოტეხილობა ცდომით; მარჯვენა ბოქვენის და საჯდომი ძვლის მოტეხილობა ცდომით; სიმფიზის გაგლეჯა; მარცხენა საჯდომი ნერვის ტრავმული დაზიანება; სხეულის 5%-ის I-II-III ხარისხის დამწვრობა. მიღებული დაზიანებების შედეგად მ. უ-ი კომატოზურ მდგომარეობაში გადაყვანილ იქნა გურჯაანის რაიონულ საავადმყოფოში, ხოლო მოგვიანებით ღუდუშაურის სახელობის საავადმყოფოში.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ცალკეული დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის გამარტივებული წესით განხილვის მარეგულირებელი ნორმებით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XXXIV3 თავი) მოწესრიგებულია როგორც წმინდა პროცესუალური საკითხები (დასაშვებობა, განსჯადობა და ა.შ.), ასევე მტკიცებულებათა დასაშვებობასთან დაკავშირებული საკითხები. მაგალითად: 309²⁰ მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის განხილვისას სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს ზიანის მიყენების ფაქტს, რომელიც დასტურდება კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმეზე გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით. ამდენად, ზიანის მიყენების ფაქტის დასადასტურებლად კანონმდებელი დასაშვებ მტკიცებულებად მიიჩნევს კანონიერ ძალაში შესულ სასამართლოს განაჩენს. განსახილველ შემთხვევაში, პირველი ინსტანციის სასამართლომ თელავის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 10 იანვრის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადგენილად მიიჩნია ზიანის მიყენების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში წარდგენილი განაჩენი განიხილება, როგორც კონკრეტული გარემოებების ამსახველი წერილობითი მტკიცებულება და მასში ასახულ დასკვნებსა თუ დადგენილ გარემოებებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის შესაბამისად, დავის გადაწყვეტისათვის პრეიუდიციული ძალა არ ენიჭება, თუმცა, მიუხედავად მტკიცებულების არაპრეიუდიციული მნიშვნელობისა, იგი ერთ-ერთ მტკიცებულებად განიხილება და სასამართლო იმ შემთხვევაში ეყრდნობა, თუ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარდგენილი არ იქნება სხვა, აღნიშნული მტკიცებულებით დადასტურებული ფაქტების საწინააღმდეგო, გამაქარწყლებელი მტკიცებულებები.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტის (მოპასუხის) მიერ წარდგენილი მტკიცებულებით არ დასტურდებოდა, რომ ზიანის დადგომას ხელი შეუწყო თავად დაზარალებულის მოქმედებამ, რადგან, იმ დანაშაულის ჩადენაში, რომლის გამოც აპელანტს (მოპასუხეს) დაეკისრა სისხლის სამართლის პასუხისმგებლობა, მისი შემადგენლობიდან გამომდინარე, ქვეითად მოსიარულის მიერ საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების წესების დარღვევა ვერ გახდებოდა ზიანის წარმოშობის ხელშემწყობი მიზეზი.

მ. უ-ის სამედიცინო მომსახურეობისათვის გადახდილი იყო 11379 ლარი, ხოლო მედიკამენტების შეძენისათვის 1763.19 ლარი.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ცალკეული დელიქტით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის გამარტივებული წესით განხილვის მარეგულირებელი ნორმებიდან კიდევ ერთი ნორმა, 309¹⁷ მუხლის მე-2 ნაწილი შეეხება მტკიცებულებათა დასაშვებობას. აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, თუ კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენი ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ შეიცავს მიყენებული ზიანის გაანგარიშებას, ზიანის ანაზღაურების შესახებ სარჩელს შეიძლება ასევე დაერთოს უფლებამოსილი პირის/ორგანოს მიერ შედგენილი დოკუმენტი, რომელშიც განსაზღვრული იქნება მიყენებული ზიანის ოდენობა. მოცემული ნორმის სიტყვა-სიტყვითი განმარტებიდან ცალსახად დგინდება, რომ დელიქტით გამოწვეული ზიანის ოდენობის დასადგენად დასაშვები მტკიცებულებაა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენი, ამასთან, შესაძლებელია იგი საკმარისი აღმოჩნდეს, თუ განაჩენი შეიცავს შესაბამის გაანგარიშებას. იმ შემთხვევაში, თუ განაჩენი ზოგადად ადგენს ზიანის მიყენების ფატს და არ შეიცავს ოდენობის დასაბუთებას, სარჩელის დასაკმაყოფილებლად მოსარჩელეს დასჭირდება დამატებითი მტკიცებულების წარდგენა.

კონკრეტულ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ მ. უ-ი 2011 წლის 14 მაისს კომატოზურ მდგომარეობაში გადაყვანილ იქნა გურჯაანის რაიონულ საავადმყოფოში, სადაც პირველადი სამედიცინო მომსახურებისათვის გადახდილ იქნა 300 ლარი. აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებას ცხადყოფდა ქვითრები, განაჩენი, ცნობა ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ. იმავე დღეს, 14 მაისს, მ. უ-ი გადაიყვანეს ქ.თბილისში, აკად. ო.ღუდუშაურის სახელობის ეროვნულ სამედიცინო ცენტრში. 2011 წლის 17 მაისს, 23 მაისს და 7 ივნისს მ. უ-ის დამ – ა. უ-მა აკად. ო.ღუდუშაურის სახელობის ეროვნული სამედიცინო ცენტრის ანგარიშზე გადარიცხა მ. უ-ის სამედიცინო მომსახურების თანხა 9473 (2473+3000+4000) ლარი. 2011 წლის 19 აგვისტოს გადახდილ იქნა მ. უ-ის მკურნალობის საფასური – 1400 ლარი, 2011 წლის 16 აგვისტოს – 25 ლარი, 2011 წლის 27 სექტემბერს – 76 ლარი, 2012 წლის 7 მარტს – 105 ლარი, ჯამში – 1606 ლარი.

ამდენად, საქმეში წარდგენილი გადახდის ქვითრებისა და ცნობების საფუძველზე დგინდებოდა, რომ მ. უ-ის მკურნალობისათვის გაწეულმა ხარჯმა ჯამში შეადგინა 11379 (9473+1606+300) ლარი.

საქმეში ასევე წარდგენილი იყო 1763.19 ლარის ოდენობით მედიკამენტების შეძენის დამადასტურებელი ქვითრები. აღნიშნული ქვითრების გამაბათილებელ მტკიცებულებად პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოპასუხის მიერ წარდგენილი 2012 წლის 9 ივლისს აკად. ო.ღუდუშაურის სახელობის ეროვნული სამედიცინო ცენტრის მიერ გაცემული N1430/3 ცნობა, რომლითაც მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებისგან განსხვავებით, ცალსახად არ დასტურდებოდა, რომ მედიკამენტები მ. უ-ის მკურნალობისთვის არ იყო შეძენილი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველ ნაწილზე, 102-ე მუხლის პირველ და მე-2 ნაწილებზე, 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტმა (მოპასუხემ) მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის ფარგლებში ვერ შეძლო სასამართლოსათვის წარედგინა მოსარჩელის მიერ სამედიცინო მომსახურეობისათვის გაწეული ხარჯების დამადასტურებელი მტკიცებულებების საპირისპირო და გამაბათილებელი შესაბამისი მტკიცებულებები. უფრო მეტიც, საქმეში, აკად. ო.ღუდუშაურის სახელობის ეროვნულ სამედიცინო ცენტრში მ. უ-ის სამედიცინო მომსახურების ღირებულების გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულება სასამართლოს წარუდგინა არა მარტო მოსარჩელემ, არამედ თავად მოპასუხემაც, რომელიც სრულ თანხვედრაში იყო მოსარჩელის მიერ მითითებულ და მოთხოვნილ თანხებთან.

ზემომითითებულიდან გამომდინარე, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით დადასტურდა, რომ მოსარჩელე მ. უ-მა ჯანმრთელობის აღდგენის მიზნით გაწია 13142.19 ლარის ოდენობით ხარჯი, საიდანაც 11379 ლარი სამედიცინო მომსახურების ხარჯს წარმოადგენდა, ხოლო 1763.19 ლარი – მედიკამენტების. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე სწორად განსაზღვრა მ. უ-ის გაწეული სამედიცინო მომსახურეობის საერთო ღირებულება.

საქმის განხილვისას, სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 992-ე მუხლით, 408-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 412-ე მუხლით.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დელიქტიდან გამომდინარე საფუძვლით სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობა – ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება, პირს დაეკისრება ერთდროულად რამდენიმე პირობის არსებობის შემთხვევაში: 1. უნდა არსებობდეს მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება; 2. სახეზე უნდა იყოს ზიანი; 3. უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი დამდგარ შედეგსა (ზიანს) და მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებას შორის; 4. ზიანის მიმყენებელს უნდა მიუძღვოდეს ბრალი. მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების პრინციპიდან გამომდინარე, მოსარჩელე ვალდებულია დაამტკიცოს ზიანის არსებობა და მისი მოცულობა, ასევე მიზეზობრივი კავშირი ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, ანუ, მოვალის მოქმედება უნდა იყოს არა მარტო ბრალეული, არამედ ზიანის გამომწვევიც. შესაბამისად, ზიანის მიმყენებელმა უნდა დაამტკიცოს მის ქმედებაში მართლწინააღმდეგობისა და ბრალის არარსებობა.

როგორც აღინიშნა, განსახილველ შემთხვევაში საქმეზე ფაქტობრივ გარემოებად დადგინდა ზ. ქ-ის განზრახი, ბრალეული ქმედების შედეგად მ. უ-ის სხეულის დაზიანებით ზიანის მიყენების ფაქტი. საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით დადგინდა ასევე მიყენებული ზიანის გამო, მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯის ოდენობაც. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ხოლო აპელანტმა ვერ მიუთითა მისთვის ხელსაყრელ მტკიცებულებებსა და გარემოებებზე, რაც გახდებოდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ქ-მა.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

მოსარჩელის (მ. უ-ის) მიერ დაყენებული მოთხოვნის გასაბათილებლად, სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლიდან გამომდინარე, მოპასუხემ (კასატორმა) არგუმენტირებულად დაასაბუთა მოსარჩელის ქმედებით ზიანის ხელშეწყობის ფაქტი. თავისი პოზიციის გასამყარებლად, ზ. ქ-მა სასამართლოს წარუდგინა ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს კვლევის შედეგები, რომელსაც მან წარუდგინა გამოძიების მიერ ამოღებული ვიდეომასალა. მითითებული ვიდეომასალის კვლევის საფუძველზე ექსპერტ-სპეციალისტებმა დაასკვნეს შემდეგი: მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, როცა ქვეითი თავისი მოქმეებით დაბრკოლებას და საფრთხეს ქმნის მოძრაობაში, მისი მოქმედება არ შეესაბამება „საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების შესახებ“ კანონის 23-ე მუხლის მე-5 პუნქტის მოთხოვნებს; ქვეითი სწრაფი ტემპით იწყებს მიკროავტობუსის სავალი გზის დაკავებას, რითაც საფრთხეს ქმნის მოძრაობაში. ცხადია, თუ ქვეითი არ შექმნიდა საფრთხეს მოძრაობაში, მომხდარი საგზაო სატრანსპორტო შემთხვევა გამორიცხული იქნებოდა. კასატორის მოსაზრებით, დასახელებული დასკვნით სპეციალისტების მიერ უტყუარად დადასტურდა, რომ მ. უ-ის მხრიდან კანონის დაურღვევლობის პირობებში, ზიანი არ დადგებოდა. ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილეს მოპასუხის შუამდგომლობები, ექსპერტიზის დასკვნის გამცემი ექსპერტების დაკითხვის თაობაზე, რომლებიც დაადასტურებდნენ შესაგებელში მითითებულ ყველა ფაქტობრივ გარემოებას. სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკა და აგრეთვე, სამოქალაქო კოდექსის 415-ე მუხლის დანაწესი. ამ მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ ზიანის წარმოშობას ხელი შეუწყო დაზარალებულის მოქმედებამაც, მაშინ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება და ამ ანაზღაურების მოცულობა დამოკიდებულია იმაზე, უფრო მეტად რომელი მხარის ბრალით არის ზიანი გამოწვეული. შუამდგომლობების თანახმად, ექსპერტები დაადასტურებდნენ არა პირის უდანაშაულობას, არამედ იმსჯელებდნენ იმაზე, თუ რამდენად შეუწყო ხელი მოსარჩელემ ზიანის დადგომას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით კასატორი გათავისუფლდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე