№ას-339-320-2014 30 აპრილი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“
მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ა-ი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 თებერვლის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2013 წლის 12 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა გ. ა-მა მოპასუხე სს „ს. რ-ის“ მიმართ.
სარჩელის საბოლოო მოთხოვნები:
1. მოპასუხე ორგანიზაციისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ 2013 წლის ივნისის თვიდან ყოველთვიურად სარჩოს დაკისრება 480 ლარის ოდენობით;
2. მოპასუხისაგან მოსარჩელის სასარგებლოდ მიუღებელი სარჩოს სხვაობის, 7782.01 ლარის ანაზღაურება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:
1. მოპასუხე სს „ს. რ-ას“ გ. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2010 წლის ივნისის თვიდან 2013 წლის ივნისის თვემდე გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის სახით 7782.01 ლარის გადახდა, იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით;
2. მოპასუხე სს „ს. რ-ას“ გ. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს, 480 ლარის გადახდა, იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.
საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
მოსარჩელე გ. ა-ი მუშაობდა ზეინკლის თანამდებობაზე.
გ. ა-მა სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა და შრომითი დასახიჩრების გამო დაკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 80%-ით, უვადოდ.
მოსარჩელე, 2012 წლის მარტის თვიდან დღემდე დასახიჩრების გამო, სს ,,ს. რ-ან” იღებდა ყოველთვიურ სარჩოს 181.92 ლარს.
2010 წლის ივნისის თვიდან 2011 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით ზეინკლის თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 468.22 ლარს, 2011 წლის მარტიდან 2013 წლის მარტის თვის ჩათვლით 500 ლარს, 2013 წლის აპრილის თვიდან დღემდე – 600 ლარს.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებიდან გამომდინარე საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ სარჩოს ოდენობა უნდა განისაზღვროს იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც მოსარჩელე მიიღებდა სარჩოს ზიანის ანაზრაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო.
განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე წარმოადგენდა დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების მსხვერპლს, ანუ პირს, რომელსაც დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა შრომის უფლების შეზღუდვაში უვადოდ. ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზიანის ანაზღაურება მოსარჩელის მოთხოვნით უნდა მომხდარიყო სარჩოს გადაანგარიშებით, ვინაიდან დადგინდა, რომ აღნიშნული თანრიგის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა.
კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადასტურდა, რომ 2010 წლის ივნისის თვიდან 2011 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით ზეინკლის თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 468.22 ლარს, 2011 წლის მარტიდან 2013 წლის მარტის თვის ჩათვლით 500 ლარს, 2013 წლის აპრილის თვიდან დღემდე – 600 ლარს.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მიუხედავად ხელფასის ზრდისა, მოსარჩელე გ. ა-ი სარჩოს სახით თვეში იღებდა 181.92 ლარს. მოსარჩელეს 2010 წლის ივნისის თვიდან 2011 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით (9 თვე) უნდა მიეღო 468.22 ლარის 80%, 374.57 ლარი X 9 თვეზე = 3371.13 ლარს, მას მიღებული ჰქონდა 181.92 ლარი X 9 თვეზე =1637.28 ლარს, სხვაობა წარმოადგენდა 3371.13 -1637.28 = 1733.85 ლარს. 2011 წლის მარტიდან 2013 წლის მარტის თვის ჩათვლით (25 თვე) მოსარჩელეს უნდა მიეღო 500 ლარის 80%, 400 ლარი X 25 თვეზე= 10000 ლარს, მიღებული ჰქონდა 181.92 ლარი X 25 თვეზე = 4548 ლარი, სხვაობა წარმოადგენდა 10000 – 4548 = 5452 ლარს. 2013 წლის აპრილის თვიდან 2013 წლის ივნისამდე (2 თვე ) მოსარჩელეს უნდა მიეღო 600 ლარის 80%, 480 ლარი X 2 თვეზე = 960 ლარს, მიღებული ჰქონდა 181.92 ლარი X 2 თვეზე = 363.84 ლარს, სხვაობა წარმოადგენდა 2880 -363.84 = 596.16 ლარს. ჯამში მოსარჩელეს უნდა მიეღო 2010 წლის ივნისის თვიდან 2013 წლის ივნისამდე 7782.01 ლარი (1733.85 + 5452 + 596.16 = 7782.01-ს), ხოლო 2013 წლის ივნისის თვიდან უნდა დანიშვნოდა ყოველთვიური სარჩო ხელფასის, 600 ლარის 80% – 480 ლარი.
ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების, მათი ანალიზისა და შეფასების, მითითებული სამართლებრივი ნორმების განმარტების შედეგად სასამართლომ დაასკვნა, რომ გ. ა-ის სარჩელის მოთხოვნა სს ,,ს. რ-ის” მიმართ მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურების და სარჩოს დაკისრების შესახებ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
აპელანტის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 თებერვლის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
მოსარჩელე გ. ა-ი მუშაობდა ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს ზეინკლის თანამდებობაზე.
საქმეზე წარდგენილი ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს პროფკომიტეტის 1992 წლის 10 მარტის N5 სხდომის ოქმის ამონაწერით დასტურდებოდა, რომ გ. ა-მა სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას – 1991 წლის 21 ნოემბერს – მიიღო საწარმოო ტრავმა და მომხდარი შემთხვევის გამო დაკარგა შრომის უნარი, რის გამოც მასზე გაიცა საწარმოო ტრავმირებული აქტი.
საქმეში არსებული სშეკ შემოწმების აქტის ამონაწერით ირკვეოდა, რომ შრომითი დასახიჩრების გამო გ. ა-ს დაეკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 80%-ით, უვადოდ.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, თუ რომელ თანამდებობაზე მუშაობდა მოსარჩელე ს. რ-ი და ასევე არ დგინდებოდა მოსარჩელის მიერ შრომის უნარის დაკარგვის ფაქტი.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ყოველი შესრულება გულისხმობს ვალდებულების არსებობას. იქიდან გამომდინარე, რომ მიღებული საწარმოო ტრავმის გამო შპს ,,ს. რ-ა” მოსარჩელე გ. ა-ს სარჩოს სახით თვეში უხდიდა და დღემდე უხდის 181.92 ლარს, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს სარჩოს დანიშვნა კი არ წარმოადგენდა, არამედ მოცემულ შემთხვევაში, განხილვის საგანი იყო სარჩოს გადაანგარიშება. შესაბამისად, ,,ს. რ-ის’’ ბრალეულობის საკითხზე სასამართლომ არ იმსჯელა.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივარში სს ,,ს. რ-ის” მიერ ასახულ მოსაზრებები, კერძოდ, საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის №53 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი” და საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის 1.1 მუხლის შესაბამისად, საწარმოში, დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. ამავე წესის 1.2 მუხლით, დამსაქმებელი ვალდებულია, აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის, ამასთან, არ არის გასული მოთხოვნის წარდგენის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე. სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამდენად, პირს ზიანის ანაზღაურება დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე შეიძლება დაეკისროს, თუ არსებობს პასუხისმგებლობის დაკისრების სათანადო პირობები, კერძოდ: ზიანი, მართლსაწინააღმდეგო მოქმედება, მიზეზობრივი კავშირი მოქმედებასა და დამდგარ შედეგს (ზიანს) შორის და ზიანის მიმყენებლის ბრალი, რაც სადავო შემთხვევაში სახეზე იყო.
საქმეზე დადგინდა, რომ მოსარჩელეს მუდმივად ჰქონდა დაკარგული შრომისუნარიანობა 80%-ით. ვინაიდან, მოსარჩელეს შრომისუნარიანობა დაკარგული ჰქონდა მუდმივად, სარჩოს გადახდაც უნდა მომხდარიყო მოსარჩელის სიცოცხლის ბოლომდე, ხოლო ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმი უნდა ყოფილიყო ის ხელფასი, რასაც მოსარჩელე მიიღებდა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის მიხედვით, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. ზიანის ოდენობის დადგენისას მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ აქვს უნარი მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით.
სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით გამოარკვია, რომ მთლიანობაში მოსარჩელეს უნდა მიეღო 2010 წლის ივნისის თვიდან 2013 წლის ივნისამდე 7782.01 ლარი, ხოლო 2013 წლის ივნისის თვიდან მას უნდა დანიშვნოდა ყოველთვიური სარჩო ხელფასის, 600 ლარის 80%-ის – 480 ლარის ოდენობით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სასამართლომ, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებასა და სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე. კანონის მითითებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. უფრო მეტიც, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“ პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით, შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის და თუ არ არის გასული მოთხოვნის წარდგენის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. აღნიშნული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადების გამო დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას;
დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების წესს განსაზღვრავდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი“. ამ წესის მე-11 პუნქტის თანახმად, დაზარალებულს ზიანი აუნაზღაურდებოდა იმავე თანრიგის სპეციალობის მუშაკის ბოლო სამი თვის სრულად ნამუშევარი ფაქტობრივად მიღებული საშუალო ხელფასიდან, იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც დაკარგული ჰქონდა შრომის უნარის ხარისხი. მითითებული წესის მე-12 პუნქტის თანახმად, ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების ან მისი მინიმალური დონის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, თუ როდის მიიღო მან ეს დასახიჩრება. საქართველოს პრეზიდენტის 2003 წლის 11 სექტემბრის №443 ბრძანებულებით, დასახელებულ ნორმაში ცვლილება შევიდა და იგი შემდეგი რედაქციით ჩამოყალიბდა: ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების მინიმალური ხელფასის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო დაზარალებულმა ტრავმა. აღნიშნული დანაწესიდან გამომდინარე, 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება. საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის №923 ბრძანებულებით, მითითებული მე-12 პუნქტი ბრძანებულებიდან საერთოდ ამოღებულ იქნა. ამდენად, სარჩოს გადაანგარიშების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნას, სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია;
სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სასამართლო უთითებს აგრეთვე სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, აღნიშნული ნორმა ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე, იგი არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, რამდენადაც ამავე მუხლის მე-2 ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. შესაბამისად, სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 992-ე მუხლები;
არასწორია სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე გ. ა-ს შრომის უნარი დაკარგული აქვს 80%-ით, რადგან საქმის მასალებით არ დასტურდება მის მიერ პროფესიული შრომის უნარის 80%-ით დაკარგვის ფაქტი. ამასთან, საქმეზე არც ის დგინდება, რომ შრომის უნარის დაკარგვა სს „ს. რ-ის“ ბრალით მოხდა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (567.95 ლარი) 70% – 397.565 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (567.95 ლარი, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 31 მარტი, საგადასახადო დავალება №898) 70% – 397.565 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
