№ას-81-78-2014 14 აპრილი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ. ქ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ჩ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საზიარო უფლების ნატურით გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 12 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა თ. ქ-ემ მოპასუხე თ. ჩ-ის მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნა:

ქ.თბილისში, დაბა წყნეთში, ჩ-ის (ყოფილი 1 მ-ის) №4-ში მდებარე 1043კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთსა და №1, №2, №3, №4, №5, №6 შენობა-ნაგებობებზე თავისი, თ. ჩ-ის და თ. ჩ-ის საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით თ. ქ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. ქ-ემ.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით თ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

გასაჩივრებული განჩინებით დადგინდა, რომ:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატაში, 2013 წლის 28 ნოემბრის სასამართლო სხდომაზე (რომელიც დანიშნული იყო 11:55 საათზე), არ გამოცხადდა მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ჩ-ე, რომელიც სასამართლო სხდომის შესახებ გაფრთხილებული იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით (იხ. აქტი ტელეფონით სასამართლო შეტყობინების შესახებ). მისი გამოუცხადებლების მიზეზი სასამართლოსათვის უცნობი იყო.

სასამართლო სხდომაზე გამოცხადებულმა მხარემ – აპელანტ თ. ქ-ის წარმომადგენელმა, მოითხოვა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა თ. ჩ-ის წინააღმდეგ და სააპელაციო საჩივრის (სარჩელის) დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო საჩივარში (სარჩელში) აღნიშნული და დამტკიცებულად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებდა სააპელაციო საჩივრის (სარჩელის) მოთხოვნას, რის გამოც იგი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით. ამავე კოდექსის 387-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ საქმის განხილვაზე მოწინააღმდეგე მხარე არ გამოცხადდება, სააპელაციო საჩივრის შემტანი პირის თხოვნით სააპელაციო სასამართლო გამოიტანს დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას, რომელიც შეიძლება დაემყაროს მომჩივნის ახსნა-განმარტებას. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში გამოიყენება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში ჩამოყალიბებული ნორმები პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის შესახებ.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ სასამართლოს სხდომაზე არ გამოცხადდება მოპასუხე, რომელსაც გაეგზავნა შეტყობინება ამ კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, და მოსარჩელე შუამდგომლობს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანაზე, მაშინ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები დამტკიცებულად ითვლება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნას, სარჩელი დაკმაყოფილდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში სასამართლო უარს ეტყვის მოსარჩელეს მის დაკმაყოფილებაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ გამოუცხადებელ მხარეს – თ. ჩ-ეს, სასამართლო სხდომის შესახებ ეცნობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, სააპელაციო მოპასუხის გამოუცხადებლობის გამო დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის საჭირო იყო კიდევ ერთი პირობის არსებობა, კერძოდ, აპელანტის (სააპელაციო მოსარჩელის) მიერ მითითებულ გარემოებებს იურიდიულად უნდა გაემართლებინა (ასაბუთებდეს) აპელანტის მოთხოვნა.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო საჩივარში (სარჩელში) მითითებული ფაქტები იურიდიულად არ ამართლებდა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას (სარჩელის მოთხოვნას), რის გამოც სააპელაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, კერძოდ:

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტიზის №040150-2012/03/1 დასკვნაზე (ტომი 1, ს.ფ. 17-25), რომლის თანახმად, წყნეთში, ჩ-ის ქუჩის №4-ში მდებარე მიწის ნაკვეთიდან და შენობა-ნაგებობიდან შესაძლებელი იყო თ. ქ-ეს გამოყოფოდა №1, №2 და №3 შენობა-ნაგებობები და 532.19 მიწის ნაკვეთი ისეთი კონფიგურაციით, როგორც ეს დღეისათვის ფაქტობრივად იყო გამიჯნული. ასეთი გამიჯვნის შემთხვევაში სრულად იქნებოდა დაცული სამშენებლო ნორმებისა და წესების, ასევე, ქ.თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილების მოთხოვნები. აღნიშნული გამიჯვნის სქემატური ნახაზი მოცემული იყო დანართი №1-ზე. დანართი №1-ის თანახმად, უძრავი ქონება გაყოფილი იყო ორ ნაწილად. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა დასკვნის კვლევით ნაწილზე, რომლის თანახმად დგინდებოდა, რომ განმცხადებელი ექსპერტიზისადმი მიმართული განცხადებით მოითხოვდა წყნეთში, ჩ-ის ქუჩის N4-ში მდებარე სახლთმფლობელობიდან მის (თ. ქ-ის) მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების გამოყოფას დანარჩენი სახლთმფლობელობიდან.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, თ. ქ-ის როგორც სარჩელის მოთხოვნას, ასევე, სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას წარმოადგენდა საერთო საკუთრებიდან მოსარჩელის კუთვნილი წილის – 2/3-ის შესაბამისი ფართის გამოყოფა მთლიანი ნივთის დანარჩენი ნაწილისაგან. როგორც აღინიშნა, მოსარჩელის მიერ ექსპერტისათვის დასმული შეკითხვის ფორმულირებიდან გამომდინარეც დგინდებოდა გარემოება მხოლოდ ერთი თანამესაკუთრის – თ. ქ-ის 2/3 წილის შესაბამისი ფართის გამოყოფის შესაძლებლობის შესახებ.

საქმის მასალებით დადგინდა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ქ.თბილისში, დაბა წყნეთში, ჩ-ის №4-ში მდებარე უძრავი ქონების 2/3 ნაწილი რეგისტრირებული იყო მოსარჩელე თ. ქ-ის, 1/6 ნაწილი – თ. ჩ-ის, ხოლო 1/6 ნაწილი – თ. ჩ-ის სახელზე. ამასთან, დადგინდა, რომ თ. ქ-ის სარჩელის მოთხოვნას არ წარმოადგენდა საერთო საკუთრების საგანზე საზიარო უფლების გაუქმება, იგი მოითხოვდა უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების იმგვარად გაუქმებას, რომ ქ.თბილისში, დაბა წყნეთში, ჩ-ის №4-ში მდებარე ფართიდან ნატურით გამოყოფოდა მხოლოდ მისი კუთვნილი 2/3 ნაწილის შესაბამისი ფართი, რის დასადასტურებლადაც მიუთითებდა საქმეში წარდგენილ ექსპერტიზის დასკვნაზე, რომელიც პასუხს იძლეოდა სწორედ მოსარჩელის კუთვნილი ფართის საერთო ფართობისაგან გამოყოფის შესაძლებლობებზე და არა უძრავ ნივთზე საზიარო უფლების გაუქმებაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლის თანახმად, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. ამავე კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული დებულება ნიშნავს სწორედ იმას, რომ საზიარო საგანზე საზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარისია ერთ-ერთი მოწილის მოთხოვნაც. ნატურით გაყოფის გზით საზიარო უფლების გაუქმების აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ გაყოფის შედეგად თითოეულმა მოწილემ უნდა მიიღოს ინდივიდუალური საკუთრება. მოცემულ შემთხვევაში კი, მოსარჩელემ მიუთითა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე და წარადგინა ის მტკიცებულება, რომლითაც შესაძლებელი იყო მოსარჩელის კუთვნილი წილის – 2/3 ნაწილის შესაბამისი ფართის გამოყოფა მთლიანი ნივთის დანარჩენი ნაწილისაგან და არა უძრავ ქონებაზე, მდებარე, ქ.თბილისში, დაბა წყნეთში, ჩ-ის №4-ში საერთო საკუთრებაზე საზიარო უფლების სრულად გაუქმება. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო კოდექსის 953-968-ე მუხლებით დადგენილ მოთხოვნებს, ვინაიდან, არც სარჩელის (სააპელაციო საჩივრის) მოთხოვნით და არც მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით არ იყო გათვალისწინებული დანარჩენი თანამესაკუთრეების წილობრივი მაჩვენებლების შესაბამისად მათთვის ფართის რეალურად გამოყოფის შესძლებლობა, რაც როგორც აღინიშნა წარმოადგენდა თანასაკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების ერთ-ერთ აუცილებელ წინაპირობას.

რაც შეეხებოდა იმ გარემოებაზე აპელირებას, რომ მოპასუხე წარმოადგენდა თ. ჩ-ის ერთადერთ კანონით მემკვიდრეს, მას ფაქტობრივი ფლობით მიღებული ჰქონდა მემკვიდრეობა, შესაბამისად, იგი წარმოადგენდა ქონების 1/3 წილის მესაკუთრეს და სადავო უძრავი ქონება უნდა გაყოფილიყო ორ ნაწილად (რაც აპელანტის მოსაზრებით გულისხმობდა იმას, რომ მოპასუხემ ცნო სარჩელი), აღნიშნულ საკითხებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი:

საქმეში წარდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდებოდა, რომ ქ.თბილისში, დაბა წყნეთში, ჩ-ის №4-ში მდებარე უძრავი ქონება რეგისტრირებული იყო სამ პირზე და მხოლოდ მოპასუხის ახსნა-განმარტება, რომ მიღებული ჰქონდა თ. ჩ-ის სამკვიდრო ქონება, სასამართლომ არ გაიზიარა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ზემოხსენებული გარემოებები, სამოქალაქო კოდექსის 953-968-ე მუხლების საფუძველზე, იურიდიულად არ ამართლებდა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას, რაც თავის მხრივ გამორიცხავდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს. ამავე საფუძვლებით, სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა სააპელაციო საჩივარი აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის მიერ შესაგებლის წარუდგენლობის გამო.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ. ქ-ემ.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სასამართლო გადაწყვეტილება ცდება სარჩელის მოთხოვნის ფარგლებს. საჯარო რეესტრის მონაცემებით, სადავო მიწის ნაკვეთს ყავს სამი რეგისტრირებული მესაკუთრე: თ. ქ-ე, თ. ჩ-ე და თ. ჩ-ე. თ. ჩ-ე გარდაიცვალა 1985 წელს და სადავო უძრავ ქონებაში მის კუთვნილ 1/6 წილს ფლობს მისი ძმისშვილი თ. ჩ-ე. სარჩელის მომზადების პროცესში, მოპასუხეთა განსაზღვრის მიზნით გამოირკვა, რომ თ. ჩ-ის ერთადერთ მემკვიდრეს წარმოადგენს თ. ჩ-ე. მან სამკვიდრო ქონება მიიღო ფაქტობრივი დაუფლების შედეგად. შესაბამისად, სარჩელში მოპასუხედ დასახელდა სწორედ თ. ჩ-ე, ხოლო სარჩელის მოთხოვნად მიეთითა წყნეთში, ჩ-ის №4-ში მდებარე 1043კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე არსებული საზიარო უფლების გაუქმებაზე, კერძოდ, მოსარჩელემ მოითხოვა თ. ქ-ის კუთვნილი და ფიიზიკურად უკვე გამიჯნული 2/3 წილის პროპორციული 532.19კვ.მ მიწის საჯარო რეესტრში ინდივიდუალური საკადასტრო კოდით დარეგისტრირება;

სასამართლო სხდომაზე მოპასუხემ სარჩელი სრულად ცნო, თუმცა საქალაქო სასამართლომ სარჩელი არ დააკმაყოფილა. სააპელაციო განხილვის ეტაპზე მოპასუხემ არც შესაგებელი წარადგინა და არც სასამართლო სხდომაზე გამოცხადდა, მაგრამ ამის მიუხედავად სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარი არ დააკმაყოფილა;

საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით ნათლად ირკვევა, რომ უძრავი ქონება უკვე გამიჯნულია (განთავსებულია ბეტონის გამყოფი კედელი) და ამგვარი გამიჯვნით საზიარო საგნის ღირებულება არ მცირდება. ექსპერტიზის ჩატარებისას ექსპერტმა ისარგებლა ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან, შესაბამისად, საექსპერტო კვლევა ჩაატარა არა ორი მესაკუთრის, არამედ სამი მესაკუთრის წილობრივი მონაცემების გათვალისწინებით და დაადგინა, რომ უძრავი ქონების არსებული სახით გამიჯვნა არ ეწინააღმდეგება დადგენილ ნორმებს და არ იწვევს ქონების ღირებულების შემცირებას არც ერთი მესაკუთრის წილზე. ფიზიკურად ორ ნაწილად გამიჯნულ მიწის ნაკვეთს აქვს ინდივიდუალურად მისასვლელი გზა და ორი ინდივიდუალური შესასვლელი. საზიარო უფლების იმ სახით გაუქმება, რომ საგნის საზიარო ფლობის და მართვის ურთიერთობიდან გავიდეს მხოლოდ თ. ქ-ე, ხოლო თ. და თ. ჩ-ი დარჩნენ საზიარო ურთიერთობის მონაწილეებად („ნაწილობრივი გაუქმება“), არ ეწინააღმდეგება კანონს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ზ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ თ. ქ-ეს (პირადი ნომერი – ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ზ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება № 1, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 10 თებერვალი) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე