№ას-987-945-2013 4 აპრილი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. ჯ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ჯ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ჯ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ჯ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, 10 100 ევროს დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელის განმარტებით, იგი არის მოპასუხის მამიდა, რომელიც იმყოფებოდა სამუშაოდ იტალიაში. მოპასუხეს სურდა თავის საცხოვრებელ სახლში სარემონტო სამუშაოების ჩატარება, რისთვისაც მას მიმართა თხოვნით სესხის სახით იტალიიდან გამოეგზავნა ფულადი თანხები. მოსარჩელის მიერ მოპასუხისათვის 2009-2011 წლებში იტალიიდან გამოგზავნილი იქნა სულ 10 100 ევრო (2009 წლის 21 მაისს–20 ევრო, 2009 წლის 2 ივნისს-40 ევრო, 2009 წლის 3 დეკემბერს–300 ევრო, 2010 წლის 5 მაისს–1 100 ევრო, 2010 წლის 11 ივნისს–450 ევრო, 2010 წლის 2 ივლისს–770 ევრო, 2010 წლის 7 ოქტომბერს–240 ევრო, 2010 წლის 13 ოქტომბერს–400 ევრო, 2010 წლის 8 დეკემბერს–500 ევრო, 2010 წლის 13 დეკემბერს–200 ევრო, 2011 წლის 15 თებერვალს–200 ევრო, 2011 წლის 2 აპრილს–690 ევრო, 2011 წლის 11 ივნისს–180 ევრო, 2011 წლის 2 ივლისს–900 ევრო, ასევე 2010 წლის 7 ოქტომბერს ნათესავს–მ. ჟ-ს გადმოურიცხა 1 050 ევრო, რომელიც მან გადასცა მოპასუხეს). მათ შორის მოხდა სიტყვიერი შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც, მოსარჩელეს ნებისმიერ დროს ჰქონდა უფლება მოეთხოვა აღნიშნული თანხის დაბრუნება მოპასუხისგან. 2012 წლის ზაფხულში ნ. ჯ-ემ ნ. ჯ-ეს მოსთხოვა თანხის უკან დაბრუნება, თუმცა მოპასუხეს არ შეუსრულებია ნაკისრი ვალდებულება და არ დაუბრუნებია მისგან სესხის სახით აღებული თანხა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ მამამისს აღმოაჩნდა ავთვისებიანი სიმსივნე, რისი შეტყობის შემდეგაც მამიდამ, მოსარჩელემ, იტვირთა მათი (საიდანაც სამი არასრულწლოვანი ბავშვია) რჩენა. 2010 წლის აგვისტოში გარდაიცვალა მამა, რის შემდეგაც მოსარჩელე წლისთავამდე აგრძელებდა მათ რჩენას. ორივენი არიან დაუოჯახებლები და აქვთ საერთო სახლი. თანხის დაბრუნების თაობაზე მისი პრეტენზიის შესახებ შეიტყო სასამართლოსგან, რადგან მამიდა ყოველთვის რჩენას უწოდებდა სადაო თანხის მიწოდებას. იგი სწორედ აღნიშნულის გამო დათანხმდა მის მიღებას, რადგან რომ სცოდნოდა მოსარჩელის ფარული განზრახვა, მისგან სესხს არ აიღებდა. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ქვითრები არ ადასტურებს, რომ მან მისგან ისესხა თანხა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ჯ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ნ. ჯ-ეს მოსარჩელე ნ. ჯ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 10 100 ევროს გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჯ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. ჯ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებითა და მხარეთა განმარტებებით, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ნ. ჯ-ის მიერ ნ. ჯ-ის სახელზე 2009-2011 წლებში იტალიიდან გამოგზავნილი თანხის ოდენობამ შეადგინა 10 100 ევრო. ნ. ჯ-ეს სადავოდ არ გაუხდია, რომ მოსარჩელის მიერ მ. ჟ-ის სახელზე გადმორიცხული თანხაც მან მიიღო.

მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ ნ. ჯ-ეს ნ. ჯ-ის არ დაუბრუნებია მიღებული 10 100 ევრო.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დგინდება, რომ მოსარჩელე ნ. ჯ-ე და მოპასუხე ნ. ჯ-ე არიან ახლო ნათესავები, კერძოდ, მოპასუხე ნ. ჯ-ე არის მოსარჩელე ნ. ჯ-ის ძმისშვილი - გარდაცვლილი ო. ჯ-ის ექვსი შვილიდან უფროსი შვილი (მტკიცებულება: სააპელაციო სასამართლოს 22.05.2013წ-ის საოქმო ჩანაწერი).

დადგენილია, რომ ნ. ჯ-ის მიერ სარჩელში ნ. ჯ-ის საცხოვრებლ სახლად მითითებული, ქ. თბილისში, ვაშლიჯვრის დასახლებაში, გ-ის ქუჩის, I შესახვევის N18-ში მდებარე უძრავი ქონება აღიცხულია გარდაცვლილი ო. ჯ-ის საკუთრებად;

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ჯ-ე იტალიაში გამგზავრებამდე ცხოვრობდა გარდაცვლილი ძმის ო. ჯ-ის ოჯახთან (ძმისშვილებთან).

სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიანი ბაზიდან წარმოდგენილი ამონაწერით დგინდება, რომ მოპასუხის ოჯახი რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში.

მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დდადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ნ. ჯ-ის ძმა - ო. ჯ-ე (ნ. ჯ-ი მამა) წარმოადგენდა ონკოლოგიურ ავადმყოფს და 2010 წელს გარდაიცვალა. აპელანტის განმარტებით, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ დადგენილად მიაჩნია, რომ ნ. ჯ-ის მიერ იტალიიდან გამოგზავნილი თანხების ოდენობა და გამოგზავნის პერიოდულობა ნ. ჯ-ის წინასწარ არასოდეს იყო ცნობილი და ყოველი კონკრეტული თანხის გამოგზავნის თარიღისა და ოდენობის შესახებ მისთვის ცნობილი ხდებოდა თვით მამიდის (ნ. ჯ-ის) სატელეფონო ზარის შემდგომ უშუალოდ თანხის გამოგზავნის წინ (მტკიცებულება: სააპელაციო სასამართლოს 22.05.2013წ-ის საოქმო ჩანაწერი).

სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ნ. ჯ-ის მიერ იტალიიდან ძმისშვილის - ნ. ჯ-ის სახელზე სხვადასხვა დროს გამოგზავნილი თანხები, უსაფუძვლო გამდიდრების მარეგულირებელი ნორმებიდან გამომდინარე ექვემდებარებოდა უკან დაბრუნებას.

პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების საფუძველზე, მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, ნ. ჯ-ის მიერ ძმისშვილის სახელზე (ნ. ჯ-ე) გამოგზავნილი ფულადი გზავნილების დაბრუნების ვალდებულების დაკისრება ეწინააღმდეგებოდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტებს. პალატის განმარტებით, აღნიშნული დასკვნის გაკეთების საფუძველს წარმოადგენს შემსრულებლის ზნეობრივ მოვალეობასთან და მიმღების სუბიექტურ კეთილსინდისიერებასთან დაკავშირებული კანონის მითითებული დანაწესის როგორც სიტყვა-სიტყვითი, ასევე ლოგიკური, სისტემური და შინაარსობრივი ანალიზი. განსახილველ შემთხვევაში, პალატამ ყურადღება გაამახვილა მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომ მხარეები არიან ახლო ნათესავები და მოსარჩელის ძმას (გარდაცვლილი ოთარ ჯ-ე), რომელიც მძიმე სენით იყო დაავადებული და 2010 წლის აგვისტოს თვეში გარდაიცვალა სჭირდებოდა დახმარება, მით უფრო, იმის გათვალისწინებით, რომ როგორც ეს საქმის მასალებითაა დადგენილი მოპასუხის ოჯახი სოციალურად დაუცველ ოჯახს წარმოადგენდა. შესაბამისად, მოსარჩელის მიერ სხვადასხვა დროს იტალიიდან გადმოგზავნილი თანხების, მათ შორის, 2009 წლის 21 მაისს გადმოგზავნილი 20 ევრო, 2009 წლის 02 ივნისს - 40 ევრო 2010 წლის 13 დეკემბერს - 200 ევრო, 2011 წლის 15 თებერვალს - 200 ევრო და ა.შ., დანიშნულებას წარმოადგენდა ავადმყოფი ძმის სიცოცხელში და მისი გარდაცვალების შემდგომაც ოჯახისათვის აუცილებელ ხარჯებში, მათ შორის, ძმის და შრომისუუნარო ძმისშვილის, სოციალურად დაუცველი ძმისშვილების, ავარიულ სახლში საცხოვრებელი პირობების შექმნის, ასევე ძმის გარდაცვალების დაკრძალვასთან დაკავშირებულ ხარჯებში დახმარების გაწევა. ამასთან, როგორც მოსარჩელის ძმისშვილის მოპასუხე - ნ. ჯ-ის განმარტებით დგინდება მისთვის წინასწარ არასოდეს იყო ცნობილი თუ რა ოდენობის თანხას, როდის და რომელი გზავნილის მეშვეობით უგზავნიდა მამიდა (მოსარჩელე ნ. ჯ-ე), რომელიც მას ურეკავდა და ეუბნებოდა რომელი გზავნილის მეშვეობით, რა ოდენობის თანხა უნდა მიეღო.

პალატის აზრით, მოცემულ შემთხვევაში, ნ. ჯ-ეს უნდა გაეთვალისწინებინა ის გარემოება, რომ უკურნებელი სენით დაავადებული ძმისა და მძიმე სოციალურ მდგომარეობაში მყოფი ძმიშვილებისათვის განხორციელებული შესრულება მიიჩნეოდა, მასზე, როგორც ახლო ნათესავზე დაკისრებული ზნეობრივი მოვალეობის შესრულებად, მათი ახლო ნათესაური კავშირის გათვალისწინებით. შესაბამისად, მიმღების მხრიდან მიღებულ შესრულებაზე განხორციელდებოდა სრული ბატონობა, რაც თავის თავში, აღნიშნული საშუალებების განკარგვას გულისხმობს. ამდენად, თუ მას სურდა განხორციელებული შესრულებიდან თავის სასარგებლოდ რაიმის დაზოგვა, აღნიშნულთან დაკავშირებით უნდა გამოევლინა ნება, შეექმნა სამართლებრივი გარანტია და ა.შ. სხვა შემთხვევაში, ზნეობრივი მოვალეობის შესაბამისი შესრულების უკუმოთხოვნით იგი მძიმე მდგომარეობაში აგდებს გარდაცვლილი ძმის შვილებს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ ნ. ჯ-ის მოთხოვნა სხვადასხვა დროს განხორცილეებული გზავნილების (2009 წლის 21 მაისს გადმოგზავნილი 20 ევრო, 2009 წლის 02 ივნისს - 40 ევრო 2010 წლის 13 დეკემბერს - 200 ევრო, 2011 წლის 15 თებერვალს - 200 ევრო და ა.შ.,) უკუმოთხოვნის თაობაზე სამართლიანობის პრინციპებიდან გამომდინარე ეწინააღმდეგება კანონის დანაწესს, როგორც ზნეობრივი მოვალეობის შესრულების უკან დაბრუნების დაუშვებლობა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. ჯ-ის სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხე ნ. ჯ-ის გადაცემული თანხის უკან დაბრუნების თაობაზე დაუსაბუთებელია და არ არსებობს მისი დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები. შესაბამისად, პალატის მოსაზრებით, ნ. ჯ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ჯ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები წინააღმდეგობრივია, მის მიერვე დადგენილად მიჩნეულ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში. სახელდობრ: 4.1 პუნქტით სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ჯ-ემ იტალიიდან 2009-2011 წლებში ნამდვილად გამოაგზავნა 10100 ევრო. სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ჯ-ემ მიიღო იტალიიდან გამოგზავნილი 10100 ევრო და ეს თანხა არ დაუბრუნებია ნ. ჯ-ის. ეს ფაქტობრივ გარემოებები სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად არასწორად შეაფასა, კერძოდ, სათანადოდ ვერ დაასაბუთა, სად და რა სამართლებრივი დოკუმენტით ეკისრებოდა ნ. ჯ-ეს, ნ. ჯ-ის ისეთი სოლიდური თანხის, ფაქტობრივად ჩუქება. სააპელაციო სასამართლო იურიდიულად სათანადოდ ვერ განმარტავს, გარდა ნათესაური კავშირისა, რა იყო ამ ჩუქების საფუძველი. ამასთანავე, ასეთი სოლიდური საჩუქრის შემდეგ, რატომ არავითარი სამართლებრივი, მათ შორის, ზნეობრივი ვალდებულებები არ გააჩნდა ნ. ჯ-ეს, იმ მამიდის მიმართ, ვინც მას წლების განმავლობაში, სასამართლოს აზრით, უკან მოთხოვნის გარეშე, უგზავნიდა იტალიიდან სოლიდარულ თანხებს.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, (იხ. 4.2.პუნქტი), როდესაც ნ. ჯ-ის მხრივ, იტალიიდან დიდი რაოდენობით თანხის გამოგზავნა, ახსნა და დაასაბუთა ნ. და ნ. ჯ-ის ნათესაური ურთიერთობით. სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიანიჭა ამ ნათესაურ ურთიერთობაში უპირატესობა ნ. ჯ-ეს და ფაქტობრივად მიიჩნია, რომ ნათესაური ვალდებულებები, როგორც მატერიალური, ისე ზნეობრივი თურმე მთლიანად ეკისრებოდა იტალიაში მძიმე სამუშაოთი დასაქმებულ, 70 წელს გადაცილებულ მარტოხელა ნ. ჯ-ეს, მისი ძმისა და ძმიშვილების მიმართ. ნათესაური ურთიერთობის სააპელაციო სასამართლოსმიერი განმარტება, ცდება არა მხოლოდ სამოქალაქო-სამართლებრივ ჩარჩოებს, არამედ ტრადიციულ-ზნეობრივ, ნათესაურ ურთიერთობათა ჩარჩოებსაც, რამდენადაც არათანაბარ აშკარად დისკრიმინაციულ ფორმებს იძენს ნ. ჯ-ის მიმართ. მიიღეს რა როგორც ნათესავებმა, 10100 ევრო თავიანთი ოჯახური და პირადი საჭიროების საკითხების მოსაგვარებლად, ნ. ჯ-ემ (ასევე მისმა და-ძმებმა) გამოამჟღავნეს უმადურობის ისეთი ხარისხი, რაც სამოქალაქო კოდექსის მიერ მიჩნეულია ჩუქების გაუქმების საფუძვლად, დასაჩუქრებულის უმადურობის გამო. სააპელაციო სასამართლომ 10100 ევროს მიღება, ყოველგვარი საპასუხო ვალდებულების გარეშე, ფაქტობრივად, ამ თანხის ჩუქებად მიიჩნია, თუმცა გადაწყვეტილება ამ მიმართებით სამართლებრივად არ დაუსაბუთებია, რითაც გაუგებარი დატოვა რატომ უნდა აეღო ძმის ოჯახის რჩენა თავის თავზე უცხოეთში მომუშავე ხანდაზმულ ქალს.

კასატორის მოსაზრებით, არასწორია სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება იმ მიმართებით, რაც ეხება სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტებს. წინააღმდეგობრივი და არასწორია, ის იურიდიული შეფასებები, რაც სასამართლო თავის გადაწყვეტილებაში ანიჭებს სოციალურად დაუცველი ოჯახის წინაშე, ნ. ჯ-ის ვალდებულებებს. თვლის რა, რომ ნ. ჯ-ის ძმის ოჯახი (მოპასუხე ნ. ჯ-ე ამ ოჯახის წევრია) იმყოფება სოციალურად დაუცველთა ნუსხაში, სასამართლომ საერთოდ არ შეაფასა, მის მიერვე დადგენილად ცნობილ, სოლიდური თანხების სისტემატიურად მიღების შემდეგ, შეიძლებოდა თუ არა ამ ოჯახის სოციალურად დაუცველად მიჩნევა. ასეთ ვითარებაში სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი და ფაქტობრივად, სასამართლო პრაქტიკაში დანერგა წესი, როდესაც უცხოეთიდან სოლიდური თანხების მიმღები პირები, ამავდროულად დაფიქსირებულნი არიან, როგორც სოციალურად დაუცველები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1123 ლარი) 70% – 786.1ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. ჯ-ეს დაუბრუნდეს მ. წ-ის მიერ 2013 წლის 21 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1123 ლარი) 70% – 786.1 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე