№ას-1192-1137-2013 16 მაისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ. მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. მ-ე, ნოტარიუსი თ. ჩ-ა

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 9 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – კომლის არსებობის აღიარება, კომლის წევრად ცნობა, სამკვიდრო მოწმობის ძალადაკარგულად ცნობა, საკუთრების შესახებ რეგისტრაციის გაუქმება, როგორც კომლის წევრის, უძრავი ქონების მესაკუთრედ აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. მ-ის, ნოტარიუს თ. ჩ-ას წინააღმდეგ და მოითხოვა: ა) ხელვაჩაურის რაიონის, თბილისის გ-ის №8-ში (ამჟამად თ. მ-ის გ-ის 1 შესახვევის №12-ში) მდებარე მიწის ნაკვეთზე კომლის არსებობის დადასტურება; ბ) სანოტარო ბიუროს ნოტარიუს თ. ჩ-ას მიერ 2009 წლის 19 მარტს ვ. მ-ის სახელზე გაცემული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობის ძალადაკარგულად ცნობა და სანოტარო აქტის საფუძველზე, ქ. ბათუმში, თ. მ-ის გ-ის 1 შესახვევის №12-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე ვ. მ-ის საკუთრების უფლების (1/3 წილის) რეგისტრაციის გაუქმებ; გ) ქ. ბათუმში, თ. მ-ის გ-ის 1 შესახვევის №12-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია კომლის (წევრი გ. მ-ე) სახელზე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული სადავო ქონება კომლის ქონებას აღარ წარმოადგენდა, მასზე გავრცელდა ზოგადად სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი საკუთრების რეჟიმი.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო კოლეგიის 2013 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით გ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წეისთ გაასაჩივრა გ. მ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით გ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან დადგენილია, რომ სადავო უძრავი ქონება, მდებარე ხელვაჩაური თბილისის გ-ი №8, 600 კვ/მ მიწის ნაკვეთი, შენობა-ნაგებობის საერთო ფართი - 171.20 - დან 1/3 ნაწილი ირიცხება მოპასუხის ვ. მ-ის საკუთრებად, ხოლო 2/3 კვლავ აწ. გარდაცვლილი ვ. მ-ის სახელზე; (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი: ...);

დადგენილია, რომ მოპასუხე ვ. მ-ე ზემოთ მითითებული უძრავი ქონების საკუთრებად აღრიცხვის საფუძველი გახდა 2009 წლის 19 მარტს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა №2-81; მოცემული სამკვიდრო მოწმობით დადგენილია, რომ სამკვიდრო გაიხსნა ვ. მ-ის გარდაცვალებით 2008 წლის 19 აგვისტოს; სამკვიდრო ქონებას შეადგენდა უძრავი ქონება: 600 კვ/მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული 171.2 კვ/მ ფართის მქონე შენობა-ნაგებობა;

სამკვიდრო მოწმობით მითითებულია, რომ ვ. მ-ემ, როგორც პირველი რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრემ მიიღო მთლიანი სამკვიდროს 1/3 ნაწილი;

დადგენილია, რომ გ. მ-ემ №2-81 სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობისა და ამ სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე საჯარო რეესტრში სადავო ქონებაზე ვ. მ-ის 1/3 ნაწილის საკუთრების გაუქმების მოთხოვნით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს;

გ. მ-ე მოთხოვნას აფუძნებდა იმ გარემოებაზე, რომ მისი მამის - ვ. მ-ის გარდაცვალებით სამკვიდრო არ გახსნილა, რადგან თავად წარმოადგენდა კომლის წევრს და კომლის ბოლო წევრის გარდაცვალებამდე კომლის ქონებაზე სამკვიდრო არ იხსნებოდა;

დადგენილია, რომ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 30 აგვისტოს გადაწყვეტილებით გ. მ-ის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა;

დადგენილია, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 20 იანვრის განჩინებით ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი, ხოლო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 17 მაისის განჩინებით გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლობის გამო დარჩა განუხილველი;

დადგენილია, რომ ხელვაჩაურის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1977 წლის 02 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. მ-ის ყოფილ მეუღლეს ნ. კ-ეს და მის შვილს ვ. მ-ეს (მოპასუხე) მიკუთვნებული უძრავი ქონების - პირველ სართულზე არსებული ორი ოთახისა და სამზარეულოს სანაცვლოდ ვ. მ-ემ გადაიხადა კომპენსაცია 3000 მანეთის ოდენობით, რაზეც თანახმა გახდა ნ. კ-ე და მან მის შვილთან ერთად შეწყვიტა დავა უძრავ ქონებასთან დაკავშირებით. აღნიშნულზე შედგა შეთანხმების აქტი,

დადგენილია, რომ უძრავი ქონება წარმოადგენდა იმ უძრავ ქონებას, რომლის თაობაზეც ამჟამად დავას აწარმოებს გ. მ-ე;

დადგენილია, რომ სამკვიდრო მოწმობა ნამდვილია და მისი ძალადაკარგულად ცნობის საფუძველი სახეზე არ არის;

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა, რომ გ. მ-ე, სადაო ქონე-ბაზე არ წარმოადგენს რეგისტრირებული საკომლო მეურნეობის კომლის წევრს და შესა-ბამისად მისი აღრიცხვა მოცემული უძრავი ქონების, მდებარე ხელვაჩაური, თბილისის გ-ი №8 (ამჟამად ბათუმი, თ. მ-ის გ-ის პირველი შესახევევი №12) მესაკუთრედ, როგორც კომლის წევრის სახელზე, არ უნდა მოხდეს;

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ გ. მ-ე ზემოაღნიშნული საფუძვლით თვლის, რომ წარმოადგენდა კომლის ბოლო წევრს და მასზე უნდა გადავიდეს საკუთრება მთლიანად კომლის ქონებაზე;

პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლზე მითითებით, დადგენილად მიიჩნია, რომ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს მიერ გ. მ-ის სარჩელისა გამო, სადაც მოპასუხეს წარმოადგენდა ვ. მ-ე, 2011 წლის 30 აგვისტოს მიღებული იქნა გადაწყვეტილება მოცემული სარჩელით სადავოდ გამხდარი სამკვიდრო მოწმობის №2-81 ბათილად ცნობის თაობაზე; თავდაპირველ სარჩელში გ. მ-ე მიუთითებდა ანალოგიურ მტკიცებულებებზე მოთხოვნის დასასაბუთებლად მითითებული ჰქონდა იგივე სახის გარემოებებზე;

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ასევე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინებით (რომლითაც უცვლელი დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართ-ლოს გადაწყვეტილება) დადგენილ იქნა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერით;

ასევე დადგინდა, რომ გ. მ-ის მიერ საკუთრების არსებობის შესახებ მხოლოდ ფაქტზე მითითება იყო და ის არ დასტურდებოდა არცერთი სახის მტკიცებულებით;

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 20 იანვრის განჩინებაში სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საკომლო მეურნეობის სტატუსი საქართველოში შემოღებულია საქართველოს კანონით ,,სასოფლო-სამეურნეო მიწის საკუთრების შესახებ”. ამ კანონის მე-4 მუხლის მე-4 პუნქტის თანახმად საქართველოში ჩამოყალიბდა საკომლო მეურნეობები, რომლებიც განსხვავებით საკოლმეურნეო კომლისაგან წარმოადგენდა და წარმაოდგენს ქონების ერთობლიობას; ე.ი. საკომლო მეურნეობა სამართლებრივი ურთიერთობის ობიექტია (განსხვავებით საკოლმეურნეო კომლისაგან, რომელიც სამართლებრივ ურთიერთობათა სუბიექტი იყო), რომელიც შესაძლებელია იყოს ერთი ან რამდენიმე სუბიექტის საკუთრება (თანასაკუთრება);

ამასთან, ზემოთხსენებული კანონის მე-4 მუხლის მე-5 პუნქტის მიხედვით საკომლო მეურნეობა და მისი მესაკუთრეები (მესაკუთრე) სავალდებულოდ ასეთად უნდა იყვნენ რეგისტრირებულნი საჯარო რეესტრში; ე.ი. საჯარო რეესტრში უნდა დარეგისტრირდეს მიწის ნაკვეთი, კონკრეტული ინვენტარი, ნაგებობები და ა.შ. ერთობლიობაში, რაც წარმოადგენს საკომლო მეურნეობას და მისი მესაკუთრეები არიან კონკრეტული ფიზიკური პირები;

საჯარო რეესტრში საკომლო მეურნეობის მესაკუთრედ რეგისტრირებული უნდა იყოს ყველა თანამესაკუთრე, შესაბამისად, პალატამ აღნიშნა, რომ სადავო ქონება საკომლო მეურნეობად ჩაითვლებოდა, თუ იგი ამ სახით იქნებოდა რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, რაზეც შესაბამისი მტკიცებულებები არ იყო წარდგენილი; ასევე პალატამ აღნიშნა, რომ აპელანტის (გ. მ-ის) მიერ წარმოდგენილი საკომლო წიგნი საადგილმამულო წიგნი არ არის და ამ ქონებაზე საკუთრების უფლებას არ ადასტურებს; (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2013 წლის 26 ივლისის განჩინება №ას-524-498-2013);

საჯარო რეესტრის მონაცემებით კი დასტურდებოდა, რომ აწ. გარდაცვლილი ვ. მ-ე წარმოადგენდა სადავო ქონების მესაკუთრეს;

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით მიჩნეული იქნა, რომ სადავო ქონებაზე სამკვიდრო გაიხსნა ვაჟა მ-ის გარდაცვალების შედეგად სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე, 1421-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად ვ. მ-ემ (მოწინააღმდეგე მხარემ) იგი მიიღო; იგივე კოდექსის 1499-ე მუხლის თანახმად სამკვიდრო მოწმობით დასტურდება, მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი;

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ განმარტა, რომ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 30 აგვისტოსა და ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 30 იანვრის განჩინებით სამკვიდრო მოწმობა №2-81 ნამდვილია და არ არსებობდ მისი ბათილად აღიარების საფუძვლები ;

დადგენილია, რომ ამჟამად აპელანტი (მოსარჩელე) გ. მ-ე მოითხოვს იგივე სამკვიდროს მოწმობის №2-81 ძალადაკარგულად ცნობას; იგივე და იდენტური მტკიცებულებებით საკომლო ქონებაზე მითითებით;

კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებებით სამკვიდრო მოწმობის ნამდვილობა დადასტურებულია, მოსარჩელის მიერ ახალი რაიმე არსებითი სახის მტკიცებულება არ წარმოდგენილა, დამატებით რაიმე სახის ფაქტობრივ გარემოებებზე არ მითითებულა;

დამატებით რა საფუძვლებსაც მოსარჩელე მოცემული სარჩელის განხილვისას აყენებს და აფუძნებს მოთხოვნას არის ის, რომ ნოტარიუსის მიერ გაცემული სამკვიდრო მოწმობა ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს იმის გათვალისწინებით, რომ ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებით 2011 წლის 22 მარტს მიღებულია გადაწყვეტილება ვ. მ-ე გაცემული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტის ბათილად ცნობის შესახებ, სადაც მიიჩნევს, რომ სწორედ აღნიშნული გახდა მისი ინდივიდუალურ საკუთრებად ცნობის საფუძველი; საგულისხმოა, რომ მოცემული სახის გადაწყვეტილება იმ დროს, როცა ხელვაჩაურის რაიონულმა სასამართლომ 2011 წლის 30 აგვისტოს სამკვიდრო მოწმობასთან დაკავშირებით მიიღო გადაწყვეტილება, უკვე კანონიერ ძალაშია შესული 2011 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება და მასზე 2011 წლის 19 მაისს გაცემულია სააღსრულებო ფურცელი; ე.ი ეს გარემოება უკვე ცნობილი იყო მოსარჩელისა და სასამართლოსათვის და მასზე დაყრდნობით მტკიცებას როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლო ისე სააპელაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს;

ამდენად, გ. მ-ის მოთხოვნა კომლის არსებობისა და როგორც კომლის წევრზე მასზე უძრავი ქონების საკუთრებად აღრიცხვის თაობაზე მოკლებულია სამართლებრივ და ფაქტობრივ საფუძველს.

პალატის მოსაზრებით აპელანტის (მოსარჩელის) მითითება უსაფუძვლოა იმასთან დაკავშირებითაც, რომ ვ. მ-ეს თავისი წილი მიღებული აქვს და ამჟამად მას სამკვიდრო ქონებიდან აღარ ეკუთვნის რაიმე სახით წილი, ვინაიდან საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1306-ე მუხლის თანახმად გარდაცვლილი პირის (მამკვიდრებლის) ქონების გადასვლა სხვა პირებზე (მემკვიდრეებზე) ხორციელდება კანონით ან ანდერძით, ანდა ორივე საფუძვლით.

ზემოთმითითებული ნორმის მიხედვით გარდაცვლილი პირის ქონება სხვა პირებზე (მემკვიდრეებზე) გადადის კანონით ან ანდერძით; კანონით მემკვიდრეთა შორის პირველი რიგით არის გარდაცვლილის შვილი; განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოპასუხე ვ. მ-ე წარმოადგენს ვ. მ-ის პირველი რიგის კანონიერ მემკვიდრეს, რაც აძლევდა მას უფლებამოსილებას მიეღო მამკვიდრებლის ვ. მ-ის დანაშთი

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ დანაშთ სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა ამჟამად ქ. ბათუმში, თ. მ-ის გ-ის 1 შესახვევიs №12-ში არსებული უძრავი ქონება;

ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივ გარემოებები და სწორად განმარტა, რომ არ არსებობდა გ. მ-ის სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების არც ფაქტობრივი და არც სამართლებრივი საფუძველი და რის გამოც მისი სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტზეც, რომ ,,საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ’’ მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბის №949 დადგენილების, სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის №29 დეკრეტის საფუძველზე, 1993 წლიდან დადგინდა სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების რეორგანიზაცია და ახალ ორგანიზაციულ სამართლებრივ ფორმაზე გადასვლა. კოლმეურნეობების გაუქმებით საკოლმეურნეო კომლის არსებობას სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა და მან არსებობა შეწყვიტა. შესაბამისად, ქონება,რომელიც კომლის ქონებას და ამავე დროს კომლის წევრთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა, აღარ წარმოადგენდა კომლის ქონებას და გახდა იმ პირთა საერთო საკუთრება თანაბარ წილში, რომლებიც კომლის წევრებს წარმოადგენდნენ. აღნიშნულ ქონებაზე გავრცელდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების საერთო რეჟიმი.

საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით (ს.ფ. 213) დადგენილია, რომ ვ. მ-ის ოჯახი არ წარმოადგენდა საკოლმეურნეო კომლს და (იყო მუშა მოსამსახურეთა კომლი 1993 წლამდე) შესაბამისად, ვერ გავრცელდებოდა მითითებული წესი.

ასევე საქმეზე არსებული მტკიცებულებით - ტექინვენტარიზაციის ბიუროს არქივის მონაცემებით სადაო ქონება 1994 წლამდე აღრიცხული იყო ვენერა მ-ის (ვ. მ-ის დედა) სახელზე. სასამართლომ დადგენილად მიაჩნია, რომ ვ. მ-ე გარდაცვალების პერიოდისათვის წარმოადგენდა სადაო ქონების ერთადერთ მესაკუთრეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 9 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. მ-ემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლი და „სასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ“ ნორმები, ვინაიდან, სასამართლომ სპეციფიკური სამართლებრივი სუბიექტის არსებობა დაუკავშირა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას, რაც კანონის მე-4 მუხლის მე-5 ნაწილის არასწორ განმარტებას წარმოადგენს. ამასთან, პალატამ წარმოდგენილი საკომლო წიგნი არ მიიჩნია საადგილმამულო წიგნად და ამ მოტივით უარი თქვა არსებული სამართალურთიერთობის კომლის წევრთა შორის ურთიერთობად მიჩნევაზე, მაშინ, როდესაც საჯარო რეესტრი საკომლო მეურნეობის რეგისტრაციის საფუძვლად მიიჩნევს საკომლო წიგნის ჩანაწერებს.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს იმგვარი მიდგომა, რომ მხოლოდ საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის დაკავშირება აღნიშნული სუბიექტის ფაქტთან წარმოადგენს კანონის უგულებელყოფასა და ეჭქვეშ აყენებს სოფლად კომლის არსებობის ფაქტს, ეწინააღმდეგება არსებულ კანონმდებლობას.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება – ხელვაჩაურის რაიონის არქივის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტური წიგნი, სადაც ცალსახადაა მითითებული, რომ კომლი არსებობდა როგორც კანონით განსაზღვრული საკომლო მეურნეობის არსებობის დამადასტურებელი მტკიცებულება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 10 თებერვლის განჩინებით გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (400 ლარი) 70% –280 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ. მ-ის დაუბრუნდეს დ. მ-ის მიერ 2014 წლის 20 იანვარს №87/126765 სალაროს შემოსავლის ორდერთ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (200 ლარისა) და 2014 წლის 31 იანვარს გ. მ-ის მიერ №1 საგადახდო დავალები გადახდილი (200 ლარის), სულ 400 ლარის 70% –280 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე