საქმე№ას-141-133-2014 19 მაისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – მ. კ-ა (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ა-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ. ა-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. კ-ას მიმართ და მოითხოვა, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნეს ქ.თბილისში, ო-ოს ქუჩა №3/მ-ის ქუჩა №5/მ-ის ქუჩა №7-ში მდებარე მშენებარე საცხოვრებელი სახლის მე-12 სართულზე, მ-ის ქუჩის მხარეს, ასასვლელი კიბიდან მარჯვნივ მდებარე 115 კვ.მ ფართი, უძრავი ქონება თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცეს ნ. ა-ეს და მოპასუხემ შეწყვიტოს საცხოვრებელი ბინაში სარემონტო სამუშაოები შემდეგი საფუძვლებით:
საჯარო რეესტრში სადავო საცხოვრებელ ბინაზე რეგისტრირებულია ნ. ა-ის სამომავლო საკუთრების უფლება, თუმცა მოპასუხე უკანონოდ ფლობს მის კუთვნილ უძრავ ნივთს და ახორციელებს სარემონტო სამუშაოებს.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მას ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „მ-ე 3/5-ისაგან“ გადაეცა 98 კვ.მ საცხოვრებელი ბინა. ის არ ფლობს 115 კვ.მ სადავო ფართს. ქ.თბილისში, ო-ოს ქუჩა №3/მ-ის ქუჩა №5/მ-ის ქუჩა №7-ში მდებარე უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდი ...) რეგისტრირებულია ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ საკუთრებად, რის გამოც სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 24 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილა, ქ.თბილისში, მ-ის ქუჩა №7-ში მდებარე უძრავი ნივთის მე-12 სართულზე, მ-ის ქუჩის მხარეს, ასასვლელი კიბიდან მარჯვნივ არსებული 115 კვ.მ ფართი (საკადასტრო კოდი ...) გამოთხოვილ იქნა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატის მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საჯარო რეესტრი არის ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლებათა, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის წარმოშობის, მათში ცვლილებისა და მათი შეწყვეტის, ასევე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მიტოვების წარმოშობის და მასში ცვლილების შესახებ მონაცემთა ერთობლიობა.
სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო უძრავი ქონება საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში საკუთრების უფლებით აღრიცხულია ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ საკუთრებად, ხოლო საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებული სამომავლო უფლების რეგისტრაცია განხორციელებულია ნ. ა-ის სახელზე.
პალატამ მიიჩნია, რომ დავის გადაწყვეტის მიზნებისათვის უნდა დადგინდეს ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძვლები თითოეულ მხარესთან მიმართებით.
სამოქალაქო კოდექსის 159-ე, 160-ე მუხლების საფუძველზე სასამართლომ მიუთითა მოპასუხის განმარტებაზე, რომ სადავო უძრავ ქონებას ფლობს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ვ-99-სა“ და მ. კ-ას შორის 2007 წლის 22 ოქტომბერს დადებული ხელშეკრულებისა და ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ კრების ოქმის გადაწყვეტილების საფუძველზე.
სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ვ-99-სა“ და მ. კ-ას შორის 2007 წლის 22 ოქტომბერს დადებული ხელშეკრულება ვერ განიხილება სადავო უძრავი ნივთის ფლობის სამართლებრივ საფუძვლად.
სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლის, 932-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილების მიხედვით, პალატამ აღნიშნა, რომ ამხანაგობა „მ 3/5“ დაფუძნდა ქ. თბილისში, მ-ის ქ. №3,5,7-ში მცხოვრები მესაკუთრეების და სხვა პირებისაგან, რომლებმაც ამხანაგობაში განახორციელეს შენატანი მათ საკუთრებაში არსებული ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთებისა და ფულადი შენატანის სახით. აღნიშნულ მისამართზე ასაშენებელ კორპუსში არსებული ფართების განკაგვაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა ამხანაგობა „მ 3/5“.
მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ 2007 წლის 22 ოქტომბერს ხელშეკრულება ბინის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ (ნარდობის ხელშეკრულება) დაიდო „ვ-99-სა“ და მ. კ-ას შორის.
საქმის მასალებით არ დასტურდება ის გარემოება, რომ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ვ 99-ს“ გააჩნდა მ-ის ქ.№3-5-ში მშენებარე კორპუსში მესამე პირებზე ფართის განკარგვის უფლებამოსილება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ვ 99-სა“ და მ. კ-ას შორის 2007 წლის 22 ოქტომბერს დადებული ხელშეკრულება არ წარმოშობს სამართლებრივ შედეგებს.
პალატამ განმარტა, რომ ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ სადამფუძნებლო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ფარსადან გვიდიანს გააჩნდა ქ. თბილისში, მ-ის 3/5-ში XI სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ფართის ერთპიროვნულად განკარგვის უფლებამოსილება (ხელშეკრულების მე-7 მუხლი). შესაბამისად, ფ. გ-ის მიერ დადასტურებული 2010 წლის 12 მარტის კრების ოქმი ნივთის ფლობის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს.
მოსარჩელესთან მიმართებით უძრავი ნივთის ფლობის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს მასს და ფ. გ-ს შორის გაფორმებული 2010 წლის 1 მარტის ხელშეკრულება, რომლითაც ნ. ა-ემ ფ. გ-ან შეიძინა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ კუთვნილ ქ.თბილისში, მ-ის ქ.№3-სა და №7-ში მდებარე კორპუსში წილზე უფლება, რომლის გასხვისების უფლება ფ.გ-მა მოიპოვა ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ დაფუძნებისა და ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ხელშეკრულების საფუძველზე.
პალატამ მოცემული დავის გადაწყვეტის მიზნებისათვის მნიშვნელოვნად მიიჩნია, დაედგინა მხარეთათვის გადაცემული უძრავი ნივთის მდებარეობის საკითხი.
მოცემულ შემთხვევაში, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მხარეთა განმარტებებითა და მოწმეთა ჩვენებებით დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, ო-ოს ქუჩა №3/მ-ის ქუჩა №5/მ-ის ქუჩა №7-ში მდებარე ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ კუთვნილ მშენებარე საცხოვრებელ ფართში ნ. ა-ის მიერ ფ.გ-ან შეძენილი მე-12 სართულზე არსებული ბინა და მოპასუხე მ. კ-ის გადაცემული საცხოვრებელი ბინა მდებარეობს ერთსა და იმავე სართულზე და წარმოადგენს ერთსა და იმავე ბინას, რომელიც მიწის ზედაპირიდან მე-12 სართულზეა (პირველ სართულზე მდებარე არასაცხოვრებელი ფართის გათვალისწინებით), ხოლო არასაცხოვრებელი ფართიდან – მე-11-ზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, სასააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები და მიიჩნია, რომ მხარეთათვის გადაცემული უძრავი ქონების მდებარეობის განსაზღვრის მიზნებისათვის უნდა შეფასდეს საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებები, კერძოდ, დადგენილია, რომ ნ. ა-ემ იყიდა გამყიდველის კუთვნილი წილის უფლება ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ კუთვნილ ქ. თბილისში, მ-ის ქ.№3 და №7-ში მდებარე მშენებარე კორპუსში მე-12 სართულზე, მ-ის ქუჩის მხარეს, ასასვლელი კიბიდან მარჯვენა მხარეს მდებარე 115 კვ.მ-ზე, ხოლო მ. კ-ას საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, მ 3/5-ში ამხანაგობის კუთვნილი მშენებარე სახლის მე-11 სართულზე 98 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი. თითოეული ფართის მდებარეობა უნდა განისაზღვროს ნულოვანი სართულიდან (მიწის ზედაპირიდან), ვინაიდან სხვა დასკვნა მითითებული წერილობითი მტკიცებულებებიდან არ გამომდინარეობს.
ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ სადამფუძნებლო ხელშეკრულების მე-7 მუხლის მიხედვით, რომელიც შეეხება ბინების განაწილების წესს, ფართების მდებარეობა განისაზღვრა ნულოვანი სართულიდან, ასევე მესამე პირებთან გაფორმებული ხელშეკრულებების მიხედვით, ფართის მდებარეობის განსაზღვრა ხდება ასევე მიწის ზედაპირიდან (ნულოვანი სართულიდან).
მითითებული მტკიცებულებების ანალიზის საფუძველზე პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ა-ის გადაცემული ფართი მდებარეობს ნულოვანი სართულიდან მე-12 სართულზე, ხოლო მ. კ-ის გადაცემული – ნულოვანი სართულიდან მე-11 სართულზე.
დადგენილია, რომ მ. კ-ა ფლობს უძრავ ქონებას, რომელიც მდებარეობს ნულოვანი სართულიდან მე-12 სართულზე, მ-ის ქუჩის მხარეს, ასასვლელი კიბიდან მარჯვენა მხარეს, რომელზეც სამომავლო საკუთრების უფლება დარეგისტრირებული აქვს ნ. ა-ეს შესაბამისი ხელშეკრულების საფუძველზე. იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მივიჩნევთ, რომ ნ. ა-სა და მ. კ-ის გადაცემული ფართები მდებარეობს ერთსა და იმავე მე-12 სართულზე, მოპასუხეს სადავო უძრავი ქონების სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია, ვინაიდან 2010 წლის 12 მარტის ხელშეკრულებით არ არის განსაზღვრული მ. კ-ის გადაცემული ფართის მდებარეობა მაშინ, როდესაც ნ. ა-ის გადაცემული ფართი მდებარეობს კიბიდან მარჯვენა მხარეს. ამდენად, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მ. კ-ას არ გააჩნია უძრავი ქონების ფლობის სამართლებრივი საფუძველი.
პალატამ განმარტა, რომ მართლზომიერ მფლობელად ითვლება პირი, რომელიც სამართლებრივ საფუძველზე ახორციელებს ნივთის მიმართ ფაქტობრივ ბატონობას. მოცემულ შემთხვევაში მ. კ-ას არ გააჩნია უძრავი ქონების ფლობის სამართლებრივი საფუძველი. ნ. ა-ის სარჩელის საფუძვლიანობა დადასტურებულია 2010 წლის 1 მარტის წილის უფლების ნასყიდობის შესახებ ხელშეკრულებით. ამდენად, ნ. ა-ეს აქვს უფლება, სამოქალაქო კოდექსის 159-ე, 160-ე მუხლების საფუძველზე გამოითხოვოს ნივთი უკანონო მფლობელობიდან.
რაც შეეხება მოთხოვნას სარემონტო სამუშაოების შეწყვეტის შესახებ, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 31 აგვისტოს განჩინებით ნ. ა-ის განცხადება სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ დაკმაყოფილდა და მ. კ-ას აეკრძალა სარემონტო სამუშაოების წარმოება ქ.თბილისში, მ-ის ქ. №3-სა და №7-ში მშენებარე კორპუსის მე-12 სართულზე, მ-ის ქუჩის მხარეს (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ...) მშენებარე ფართში. ამდენად, მოსარჩელის ინტერესი უძრავი ნივთის დაცვასთან დაკავშირებით, დაკმაყოფილებულია სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებით. საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე მ. კ-ას ეკრძალება ბინაში სარემონტო სამუშაოების წარმოება. ამდენად, არ არსებობს მოთხოვნის მიმართ მოსარჩელის იურიდული ინტერესი. პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა სარემონტო სამუშაოების შეწყვეტის შესახებ ვერ განიხილება დამოუკიდებელ სასარჩელო მოთხოვნად. გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და უძრავი ნივთის მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილება სრულად უზრუნველყოფს მოსარჩელის უფლების დაცვას.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ა-ემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ სადავო ფართის მესაკუთრეა ამხანაგობა „მ 3/5“, რომელმაც მ. კ-ას გადასცა 98 კვ.მ მე-11 სართულზე, ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის თანახმად, ნ. ა-ის მიმართ სარჩელის შეტანის გზით ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა შეუძლია მხოლოდ მესაკუთრეს – ამხანაგობას.
სასამართლომ საქმე განიხილა სადავო ნივთის მესაკუთრის – ამხანაგობა „მ 3/5-ის“ პროცესში ჩართვის გარეშე, რაც გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.
სააპელაციო პალატამ უგულებელყო მნიშვნელოვანი მტკიცებულება – სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენი ამხანაგობის ყოფილი თავმჯდომარე ფ. გ-ის მიერ ნ. ა-ის თაღლითურად მოტყუების ფაქტზე, რის გამოც ფ.გ-ი ცნეს დამნაშავედ. დადგინდა, რომ მან მოტყუებით გამოართვა ნ.ა-ეს 46 000 აშშ დოლარი სანაცვლოდ მ-ის ქ.№3-ში არსებული 115 კვ.მ-ის გადაცემისათვის, თუმცა გაუფორმა ყალბი ხელშეკრულება ფართის გადაცემასთან დაკავშირებით.
ნ. ა-ე პირადად ფ.გ-მა მოატყუა და მას ამხანაგობაში თანხა არ შეუტანია.
სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია სადავო ფართზე ერთდროულად ნ.ა-სა და ჩ-ის მფლობელობა, რაც უსაფუძვლოა.
არც ერთი ინსტანციის სასამართლომ არსებითად არ შეისწავლა საქმე და არ შეაფასა საქალაქო სასამართლოსათვის ნ.ა-ის მამის მიერ მიცემული განმარტება, რომ მათ ფართი გამოყოფილი ჰქონდათ მე-7 სართულზე, შემდეგ კი, 2010 წლის თებერვალში ფ.გ-ის მიერ მოტყუებით შეიტყო მე-12 სართულზე მდებარე ფართის თაობაზე და მოისურვა ამ სართულზე გადასვლა, რა დროსაც აღმოჩნდა დაზარალებული.
სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლის შესაბამისად, ნ. ა-ე არასდროს ყოფილა სადავო ფართის კეთილსინდისიერი მფლობელი.
სააპელაციო პალატამ არ იმსჯელა მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხზე.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 მარტის განჩინებით მ. კ-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. კ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ მ. კ-ას უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 14 მარტის №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. კ-ას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ მ. კ-ას (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 14 მარტის №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
