№ას-164-154-2014 6 მაისი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – ი. ფ-ი
მოწინააღმდეგე მხარეები – ნ. მ-ე, ა. მ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – თანასაკუთრების უფლების აღიარება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2013 წლის 4 თებერვალს თელავის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართეს ნ. და ა. მ-მა მოპასუხე ი. ფ-ის მიმართ და მოითხოვეს ი. ფ-ის, ნ. მ-სა და ა. მ-ის საკუთრების უფლების თანაბარწილად აღიარება ქ.თელავში, თ-ის ქ.№12-ში მდებარე №11 ბინაზე.
თელავის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით:
1. ნ. და ა. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა;
2. აღიარებულ იქნა ი. ფ-ის, ნ. მ-სა და ა. მ-ის საკუთრების უფლება თანაბარწილად ქ.თელავში, თ-ის ქ.№12-ში მდებარე №11 ბინაზე;
3. მოპასუხე ი. ფ-ს მოსარჩელე ა. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 499.80 ლარის გადახდა, ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სანაცვლოდ;
4. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა საარქივო ცნობის ღირებულების – 75 ლარის და სანოტარო მომსახურების საზღაურის – 12 ლარის ანაზღაურება.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი. ფ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 დეკემბრის განჩინებით ი. ფ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქ.თელავის გამგეობის 1994 წლის 29 სექტემბრის №109 გადაწყვეტილებით:
1. დამტკიცდა საცხოვრებელი ბინების აღრიცხვისა და განაწილების კომისიის 1994 წლის 29 სექტემბრის სხდომის N7 ოქმი და საბინაო სამშენებლო კოოპერატივ „ცივის“ რწმუნებულთა 1994 წლის 22 სექტემბრის სხდომის N7 ოქმის თანახმად, მოქალაქე ი. ფ-ს გაუფორმდა ნ. ვ. ასულ ლ-ის მიერ გამოთავისუფლებული ბინა;
2. საცხოვრებელი ბინების აღრიცხვისა და განაწილების კომისიას დაევალა მოქალაქე ი. ფ-ის ბინაში ჩასახლების ორდერის გამოწერა მისამართით ქ.თელავი, თ-ის ქ.№12, სადარბაზო 1, სართული 11, საცხოვრებელი ფართი 41კვ.მ, დამხმარე ფართი 26.2კვ.მ. ორდერში შეყვანილნი იქნენ ი. ფ-ი, ა. მ-ე და ნ. მ-ე.
1994 წლის 17 ოქტომბერს, ქ.თელავის გამგეობის 1994 წლის 29 სექტემბრის №109 გადაწყვეტილების საფუძველზე გაიცა ორდერი №2035, ქ.თელავში თ-ის ქ.№12-ში, მეორე სართულზე მდებარე ბინა №11-ში არსებულ ფართზე. ორდერი გაიცა ი. ფ-ის სახელზე. ორდერის თანახმად, ოჯახი შედგებოდა სამი წევრისგან: ი. ფ-ის, ა. მ-სა და ნ. მ-ან.
უდავო იყო, რომ ი. ფ-ი და ა. მ-ე 1989 წლიდან 2007 წლამდე იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში.
ნ. მ-ე არის ა. მ-სა და ი. ფ-ის შვილი, დაბადებული ... წლის ... ოქტომბერს.
2012 წლის 11 ნოემბერს მოსარჩელემ განცხადებით მიმართა ნოტარიუსს, წარადგინა ორდერის ასლი, ამხანაგობის სადამფუძნებლო დოკუმენტაცია და მოითხოვა საკუთრების მოწმობის გაცემა უძრავი ნივთის 2/3 ნაწილზე ა. და ნ. მ-ის სასარგებლოდ. ნოტარიუსის 2012 წლის 3 დეკემბრის №107 მომართვის თანახმად, მოსარჩელეს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე იმ საფუძვლით, რომ ბინის საკუთრებაში გადასაცემად საჭირო იყო ოჯახის ყველა სრულწლოვანი წევრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა.
კოპერატივ „ცივი-ს” უფლებამონაცვლე ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა „ფ-ი” რეგისტრიტრებულია საჯარო რეესტრში საკადასტრო კოდით №....
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა „საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის შესახებ” საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის თებერვლის №107 დადგენილების მე-5-ე პუნქტზე, რომლის თანახმად, საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცემათ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც ამ საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები არიან.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სახელმწიფომ, როგორც დამქირავებელს, ისე მისი ოჯახის წევრებს საშუალება მისცა, გამხდარიყვნენ ბინის მესაკუთრეები, რის გამოც სამართლებრივად ქონებაზე უფლება მოპოვებული აქვს არა მარტო იმ პირს, რომლის სახელზეც განხორციელებულია პრივატიზება, არამედ იმასაც, ვინც პრივატიზების დროისათვის დამქირავებელი ან მისი ოჯახის წევრი იყო, ანუ აღნიშნული ნორმატიული აქტი არ აყენებს საცხოვრებელი სახლის (ბინის) არც ერთ დამქირავებელს ან მის ოჯახის წევრს პრივილიგირებულ მდგომარეობაში. განსახილველი ნორმატიული აქტის თანახმად, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან მისი ოჯახის წევრები გამოთქვამენ ნებას, თავისი კონსტიტუციური უფლების რეალიზაციის მიზნით საკუთრებაში მიიღონ საცხოვრებელი სახლი (ბინა), რომელიც მათ გადაცემული ჰქონდათ სარგებლობაში. საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილებით განისაზღვრა უფლება, რომლის რეალიზაციის ფაქტობრივ საფუძველს წარმოადგენს, „საქართველოს სსრ საბინაო კოდექსის” თანახმად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის ფაქტი, რაც ასევე დანარჩენ დამქირავებლებსაც გააჩნიათ. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ სარგებლობის უფლება, ერთ შემთხვევაში, წარმოიშობა წერილობითი ხელშეკრულების საფუძველზე, ხოლო სხვა შემთხვევაში – დამქირავებელთან მცხოვრები ოჯახის წევრობის საფუძველზე. ოჯახის წევრებს გააჩნიათ ყველა ის უფლება, რომლითაც სარგებლობს დამქირავებელი. შესაბამისად, საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილებით მინიჭებული უფლების რეალიზაცია ვრცელდება დამქირავებელთან ერთად მცხოვრებ ყველა ოჯახის წევრზე და, მიუხედავად იმისა, რომ საკუთრების უფლება მათი თანხმობით შეიძლება აღირიცხოს ერთ-ერთ დამქირავებელზე, საერთო უფლებებთან ერთად მათ ეკისრებათ სარგებლობიდან გამომდინარე მესაკუთრის ყველა ვალდებულება.
ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ „კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73-ე ბრძანებულებით რეგულირდება სახელმწიფო საბინაო ფონდში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებამდე და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის საცხოვრებელ ფონდში არსებული, მათ შორის ამ დებულების ამოქმედებამდე დროებით გადაცემული, არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი და პირობები. აღნიშნული წესის მე-2 მუხლის ,,ე” ქვეპუნქტის შესაბამისად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით, ხოლო კანონიერი მოსარგებლის გარდაცვალების შემთხვევაში, მისი მემკვიდრე. ამავე ბრძანებულების მიხედვით, საკუთრებაში გადაცემა გულისხმობს ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოს მიერ არაპრივატიზებულ საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობზე კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრების უფლების მინიჭებას, ხოლო არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს შესაბამისი ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანო (ქალაქ თბილისში – შესაბამისი რაიონების გამგეობების მეშვეობით) „ადგილობრივი თვითმმართველობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონისა და ამ წესის შესაბამისად. საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 29 იანვრის №73-ე ბრძანებულებით დამტკიცებული ,,კანონიერი მოსარგებლისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველოს აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი” ბინის პრივატიზების უფლებას უკავშირებს ბინით მართლზომიერი სარგებლობის უფლებას.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ზემოხსენებული ნორმების შესაბამისად, უდავოდ გამოხატულია კანონმდებლის ნება – საცხოვრებელი სახლი (ბინა) უსასყიდლოდ გადაეცეთ საქართველოს რესპუბლიკის მოქალაქეებს, რომლებიც პრივატიზაციის ხელშეკრულების დადების დროისათვის ამ სახლის (ბინის) დამქირავებლები ან დამქირავებლის ოჯახის წევრები იყვნენ. პრივატიზებულ ბინებზე საკუთრების უფლება მიეცა ყველა იმ პირს, რომელსაც ბინის პრივატიზების დროისათვის საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა.
როგორც მოცემულ შემთხვევაში დადგინდა, 1994 წლის 17 ოქტომბერს ქ.თელავის გამგეობის 1994 წლის 29 სექტემბრის №109 გადაწყვეტილების საფუძველზე გაიცა ორდერი №2035 ქ.თელავში, თ-ის ქ.№12-ში მეორე სართულზე, ბინა №11-ში მდებარე ფართზე. ორდერი გაიცა ი. ფ-ს სახელზე. ორდერის თანახმად, ოჯახი შედგებოდა სამი წევრისგან: ი. ფ-ის, ა. მ-სა და ნ. მ-ან. უდავო იყო, რომ ი. ფ-ი და ა. მ-ე 1989 წლიდან 2007 წლამდე იმყოფებოდნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად აღიარა ი. ფ-ის, ნ. მ-სა და ა. მ-ის საკუთრების უფლება თანაბარწილად ქ.თელავში, თ-ის ქ.№12-ში მდებარე №11 ბინაზე.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ი. ფ-მა.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების მე-10 პუნქტის თანახმად, საბინაო სამშენებლო კოოპერატივის წევრი, რომელმაც მთლიანად გადაიხადა საცხოვრებელი ბინის ღირებულება, ითვლება ბინის მესაკუთრედ. აღნიშნული კანონის მოქმედება ვერ გავრცელდებოდა მოდავე მხარეების მიმართ იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ მათ მხოლოდ 1994 წლის 17 ოქტომბერს ქ.თელავის გამგეობის 1994 წლის 29 სექტემბრის №109 გადაწყვეტილების საფუძველზე გადაეცათ ორდერი საცხოვრებელ ბინაზე, მითითებულ პერიოდში საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1994 წლის 5 აგვისტოს №520 დადგენილების საფუძველზე ძალადაკარგულად გამოცხადდა ბინების პრივატიზების (უსასყიდლოს გადაცემის) შესახებ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების მე-10 პუნქტი, ამასთან, არანაირი წერილობითი ხელშეკრულება არ არსებობდა კასატორსა და მოწინააღმდეგე მხარეებს შორის სარგებლობის უფლებასთან დაკავშირებით და ისინი არ ითვლებიან ოჯახის წევრებად. ოჯახის წევრად ითვლება დამქირავებელთან ერთად მუდმივად მცხოვრები დამქირავებლის მეუღლე, შვილი, შვილობილი, შრომისუუნარო კმაყოფაზე მყოფი პირები, თუ ისინი მუდმივად ცხოვრობენ დამქირავებელთან და მასთან ერთად ეწევიან საერთო მეურნეობას. კასატორი აღნიშნავს, რომ 2000 წლიდან ნ. და ა. მ-ი მასთან ერთად მუდმივად არ ცხოვრობენ და არც საერთო მეურნეობას ეწევიან ერთად. მისთვის გაუგებარია, თუ რა ფაქტზე დაყრდნობით ჩათვალა სასამართლომ დადგენილად, ნ. და ა. მ-ის მიერ ბინის მართლზომიერი სარგებლობის ფაქტი, მაშინ როდესაც საქმეში არ მოიპოვება აღნიშნული გარემოების დამადასტურებელი არანაირი მტკიცებულება;
განსახილველ საკასაციო საჩივარს კასატორმა თან დაურთო: თელავის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის დეკემბრის გადაწყვეტილების ასლი; სს „ვ. პ. -ას“ 23.01.2014წ. ცნობა; კახეთის ენერგო დისტრიბუციის 24.01.2014წ. №125 წერილი; ტელემომსახურეობის, წყალკანალის, სს „ვ. პ. ჯ-სა“ და კახეთის ენერგოდისტრიბუციის ქვითრები, რომლებზეც ასახულია შესაბამისი მომსახურეობები; სალაროს შემოსავლის ორდერები და საგადახადო დავალებები (ტომი 2, ს.ფ. 69-73, 75-98).
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ი. ფ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ე. ფ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (834 ლარი) 70% – 583.8 ლარი.
რაც შეეხება საკასაციო საჩივარზე თანდართულ მტკიცებულებებს, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული, მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თანდართული მტკიცებულებები (თელავის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის დეკემბრის გადაწყვეტილების ასლი; სს „ვ. პ. ჯ-ას“ 23.01.2014წ. ცნობა; კახეთის ენერგო დისტრიბუციის 24.01.2014წ. №125 წერილი; ტელემომსახურეობის, წყალკანალის, სს „ვ. პ. ჯ-სა“ და კახეთის ენერგოდისტრიბუციის ქვითრები, რომლებზეც ასახულია შესაბამისი მომსახურეობები; სალაროს შემოსავლის ორდერები და საგადახადო დავალებები, მთლიანობაში „29“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 69-73, 75-98).
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ი. ფ-ის (პირადი ნომერი – ...) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ ი. ფ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ე. ფ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (834 ლარი, სალაროს შემოსავლის ორდერი №1, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 28 იანვარი) 70% – 583.8 ლარი;
3. კასატორ ი. ფ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თანდართული მტკიცებულებები (თელავის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის დეკემბრის გადაწყვეტილების ასლი; სს „ვ. პ. ჯ-ას“ 23.01.2014წ. ცნობა; კახეთის ენერგო დისტრიბუციის 24.01.2014წ. №125 წერილი; ტელემომსახურეობის, წყალკანალის, სს „ვ. პ. ჯ-სა“ და კახეთის ენერგოდისტრიბუციის ქვითრები, რომლებზეც ასახულია შესაბამისი მომსახურეობები; სალაროს შემოსავლის ორდერები და საგადახადო დავალებები, მთლიანობაში „29“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 69-73, 75-98);
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
