№ას-207-194-2014 16 მაისი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი – შპს „ა. ი-ი“
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „პ. 2009“
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით:
1. შპს „პ. 2009-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;
2. მოპასუხე შპს „ა. ი-ს“ მოსარჩელე შპს „პ. 2009-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 496876.27 აშშ დოლარის გადახდა;
3. შპს „პ. 2009-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა მოპასუხის მიმართ ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა. ი-მა“, რომელმაც მოითხოვა ხსენებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
მოგვიანებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შეგებებული სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს „პ. 2009-მ“. შეგებებულმა აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით შპს „ა. ი-ის“ სააპელაციო საჩივარი და შპს „პ. 2009-ის“ შეგებებული სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2009 წლის 8 მაისს, შპს „პ. 2009-სა” და შპს „ა. ი-ის წარმომადგენლობას საქართველოში” შორის დაიდო ხელშეკრულება №MჩG/შჩ-14/09, რომლის თანახმად, მოსარჩელემ იკისრა ვალდებულება სამცხე-ჯავახეთის გზების რეაბილიტაციის პროექტის ფარგლებში, შეესრულებინა მილგაყვანილობის გადაადგილება გზაზე, წალკა-ნარდევანის მონაკვეთზე, 82კმ.-98კმ თანდართული ხარჯაღრიცხვის, რომელიც დაერთო ხელშეკრულებას, როგორც დანართი და MჩGF ხელშეკრულების მიხედვით, ხელშეკრულების ჯამური ღირებულება დღგ-ს გარეშე შეადგენდა 1494468 აშშ დოლარს, ხოლო ხარჯთაღრიცხვის მიხედვით დღგ-დ ჩათვლით 1763472.358 აშშ დოლარს.
ხელშეკრულების 3.3 მუხლის თანახმად, მოსარჩელე ვალდებული იყო მოპასუხისთვის დასამტკიცებლად წარედგინა შესრულებული სამუშაოს ერთი თვის მოცულობა (ქვეკონტრაქტორის ერთი თვის სერთიფიკატი) ყოველი შემდგომი კალენდარული თვის პირველი ხუთი დღის განმავლობაში. ამასთან, მისი დამტკიცება განხორციელდებოდა მიღებიდან 10 დღის მანძილზე. თავის მხრივ, სერთიფიკატის დამტკიცებიდან 7 დღის განმავლობაში მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა განხორციელებულიყო გადახდა.
ხელშეკრულების 3.4 მუხლის თანახმად, მხარეთა შეთანხმებით ერთი თვის სერთიფიკატის 5% დაკავდებოდა მოპასუხის მიერ, როგორც ხარისხის გარანტია. დაკავებული თანხის გათავისუფლება მოხდებოდა დაუყოვნებლივ ერთი თვის სერთიფიკატის საბოლოო დამტკიცების და საბანკო გარანტიის მიღების შემდეგ.
ხელშეკრულების მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, მოპასუხის მიერ თანხის გადაუხდელობა უფლებამოსილებას ანიჭებდა მოსარჩელეს, მოეძია და მიეღო ჯარიმები გადაუხდელი თანხის 0.05%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, მაგრამ არა უმეტეს 10%-ის დაგროვებისა.
მხარეთა შორის სადავო იყო 2009 წლის 8 მაისის №MჩG/შჩ-14/09 ხელშეკრულების საფუძველზე შესრულებული სამუშაოების მოცულობა და შესაბამისად, ამ სამუშაოების ღირებულების ასანაზღაურებელი ოდენობა.
სარჩელის თანახმად, 2010 წლის 20 მაისს შპს „ა. ი-მა“ დაამტკიცა სამუშაოების მიღების შესახებ საბოლოო სერთიფიკატი, რითაც დასტურდებოდა შპს „პ. 2009-ის“ მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების ფაქტი. სარჩელში ასევე აღნიშნული იყო, რომ სერთიფიკატის თანახმად, სამუშაოების მთლიანმა ღირებულებამ შეადგინა 1757396.17 აშშ დოლარი, საიდანაც მოპასუხეს გადახდილი ჰქონდა მხოლოდ 1277040.10 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში. მოსარჩელე ითხოვდა მოპასუხეს დაკისრებოდა ხელშეკრულების საერთო ღირებულებიდან გადასახდელად დარჩენილი 405890.13 აშშ დოლარი, ასევე, ხარისხის გარანტიისათვის დაკავებული თანხა 74465.94 აშშ დოლარი, ჯამში – 480356.07 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში.
ამდენად, მოსარჩელე მის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საუშაოების შესრულების დამადასტურებელ მტკიცებულებად მიიჩნევდა 2010 წლის 20 მაისს შპს „ა. ი-ის“ მიერ დამტკიცებულ სამუშაოების მიღების შესახებ საბოლოო სერთიფიკატს და სწორედ აღნიშნულ სერტიფიკატში მოცემული შესრულებული სამუშაოების ღირებულების და გადახდილი თანხის გათვალისწინებით განსაზღვრავდა სარჩელით მოთხოვნილი თანხის ოდენობას.
მოსარჩელე სარჩელის N3 დანართად უთითებდა სწორედ ხსენებულ ე.წ. „საბოლოო სერთიფიკატზე“, თუმცა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ, როგორც საქმის მასალებით დგინდებოდა, სარჩელს არ ერთვოდა სახელმწიფო ენაზე შესრულებული მითითებული სერთიფიკატი ან, არაქართულ ენაზე შესრულებული დოკუმენტის სათანადო წესით დამოწმებული თარგმანი, სარჩელს ერთვოდა მხოლოდ არაქართულ ენაზე შესრულებული დოკუმენტი.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის მე-8 მუხლზე, რომლის თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო ენა არის ქართული; სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-9 მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, სამართალწარმოება ხორციელდება სახელმწიფო ენაზე.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ წერილობითი მასალა სასამართლოში წარმოდგენილ უნდა იქნეს ქართულ ენაზე, იმ შემთხვევაში, თუ წერილობითი მასალა არ არის შესრულებული ქართულ ენაზე, მხარემ უნდა წარმოადგინოს ასევე ქართულ ენაზე ამ საბუთის სათანადოდ დამოწმებული თარგმანი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმეში არსებული ის წერილობითი მასალა, რომელიც არ არის შესრულებული ქართულ ენაზე და რომელზეც არ არის სათანადო წესით შესრულებული თარგმანი, არ შეიძლება შეფასდეს, როგორც მტკიცებულება.
განსახილველ შემთხვევაში დგინდებოდა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება წარდგენილი არ ყოფილა სახელმწიფო ენაზე, თუმცა, საქმის მასალებით დადგინდა, რომ აღნიშნული გარემოება არ გამხდარა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე და 186-ე მუხლების შესაბამისად, სარჩელის ხარვეზიანად მიჩნევის და მისი წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმ პირობებში, როდესაც მხარეთა შორის სადავო იყო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესრულებული სამუშაოების მოცულობა და შესაბამისად, ამ სამუშაოების ღირებულების ასანაზღაურებელი ოდენობა, მოსარჩელის მიერ სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება წარდგენილი არ იყო სახელმწიფო ენაზე და ამასთან, სახელმწიფო ენაზე შესრულებული სადავო გარემოების დამადასტურებელი დოკუმენტი საქმეში არ მოიპოვებოდა, მიზანშეწონილი იქნებოდა სასამართლოს ეხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის დანაწესით და მხარეებისათვის შეეთავაზებინა დამატებითი მტკიცებულებების წარდგენა (მით უფრო, იმის გათვალისწინებით, რომ, როგორც ზემოთ აღინიშნა სარჩელის საფუძვლად სარჩელშივე მითითებული მტკიცებულების სათანადო წესით წარუდგენლობა დასაშვებობის შემოწმების ეტაპზე არ გამხდარა სასამართლოს მსჯელობის საგანი).
როგორც საქმის მასალებით დგინდებოდა, პირველი ინსტანციის სასამართლო, იმაზე მითითებით, რომ ვერ შეაფასებდა არასამართალწარმოების ენაზე წარდგენილ მტკიცებულებას, სადავო გარემოებას – ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესრულებული სამუშაოების მოცულობას და შესაბამისად, ამ სამუშაოების ღირებულების ასანაზღაურებელ ოდენობას, ადგენდა მოსარჩელის ახსნა-განმარტების და საქმეში მტკიცებულებების სახით წარდგენილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების საფუძველზე.
გარდა ამისა, საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელით მოთხოვნილი თანხა დაანგარიშებული იყო აშშ დოლარში, ხოლო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში თანხა მოცემული იყო ლარებში. რაიმე დაანგარიშება, რაც მიუთითებდა სარჩელით მოთხოვნილი და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში მოცემული თანხის იდენტურობას ვალუტის გაცვლითი კურსის გათვალისწინებით, საქმეში წარდგენილი არ იყო. ამასთან, არც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შეიცავდა მსჯელობას, თუ რა მტკიცებულებაზე დაყრდნობით მიიჩნია სასამართლომ სარჩელით მოთხოვნილი და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში მოცემული თანხა იდენტურ ოდენობად და დააკმაყოფილა სარჩელი.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ პირობებში, როდესაც კონტრაგენტები ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს შესრულებული მოცულობის განმსაზღვრელ დოკუმენტად მიიჩნევდნენ ე.წ. სერთიფიკატს და მოსარჩელეც სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოების დადასტურებას უკავშირებდა მხარეთა მიერ 2010 წლის 20 მაისს შედგენილ საბოლოო სერთიფიკატს, სადავო გარემოება – ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესრულებული სამუშაოების მოცულობა და შესაბამისად, ამ სამუშაოების ღირებულების ასანაზღაურებელი ოდენობა, ვერ დადგინდებოდა მხოლოდ საგადასახადო ანაგარიშ-ფაქტურებზე დაყრდნობით, რომლებშიც თანხა მოცემული იყო სარჩელით მოთხოვნილისაგან განსხვავებულ ვალუტაში და საქმეში წარდგენილი არ იყო საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებში მოცემული და სარჩელით მოთხოვნილი თანხების იდენტურობის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება, ვალუტის გაცვლითი კურსის გათვალისწინებით.
სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სადავო ფაქტობრივი გარემოების დადგენისათვის ასევე ვერ იქნებოდა გაზიარებული პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომ შესრულებული სამუშაოს გარკვეული ოდენობით ანაზღაურებით შპს „ა. ი-ის“ მიერ ფაქტობრივად აღიარებულ იქნა ვალდებულების არსებობა. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო იყო არა იმ სამუშაოების შესრულება, რაც მხარემ აანაზღაურა, არამედ სწორედ ანაზღაურებულის ზემოთ სამუშაოების შესრულების ფაქტი.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სასამართლომ სრულად არ დაადგინა დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე სადავო ფაქტობრივი გარემოებები და საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაბრუნებოდა იმავე სასამართლოს.
რამდენადაც საქმე პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხელახლა განსახილველად უბრუნდებოდა სარჩელის ძირითადი მოთხოვნის – შესრულებული სამუშაოს ღირებულების ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში, სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიზანშეწონილად მიიჩნია გაუქმებულიყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ძირითადი სარჩელის მოთხოვნისაგან ნაწარმოები მოთხოვნების – ზიანის ანაზღაურების და პირგასამტეხლოს სრული ოდენობით დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში, ანუ შპს „პ. 2009-ის“ შეგებებული სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გამხდარ ნაწილში და და საქმე ხელახლა განსახილველად დაბრუნებოდა იმავე სასამართლოს.
სააპელაციო სასამართლომ მიზანშეწონილად ჩათვალა განემარტა, რომ ზიანის ანაზღაურების პასუხისმგებლობის ერთ-ერთ აუცილებელ წინაპირობას ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის იურიდიულად მნიშვნელოვანი მიზეზობრივი კავშირის არსებობა წარმოადგენს. ამასთან, პირს ზიანის ანაზღაურება ეკისრება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისთვის პასუხისმგებლობის დაკისრების შემდეგი პირობები, კერძოდ, თუ სახეზეა ზიანი, მოქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ბრალი ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლოს ზიანის ანაზღაურების თაობაზე სარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმებისას უნდა გამოერკვია ზიანის ანაზღაურების პასუხისმგებლობის წინაპირობების არსებობის საკითხი.
სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომელზეც დამყარებულია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ამ გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები და მათი სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასების სისწორე. აღნიშნულით შესაძლებელია დავასკვნათ, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დამკვიდრებულია არასრული (შეზღუდული) აპელაციის სახე, რა დროსაც სააპელაციო საჩივარი პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილი მტკიცებულებების ფარგლებში უნდა შემოწმდეს. საქმის წარმოების ამ ეტაპზე ახალი ფაქტებისა და მტკიცებულებების წარდგენას კანონი მხოლოდ განსაზღვრული პირობების არსებობისას უშვებს (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლი), შესაბამისად, კანონის ეს დანაწესი განაპირობებს სააპელაციო სასამართლოს უფლებამოსილების ფარგლებს, რაც არ მოიცავს გადაწყვეტილი დავის ხელახალი განხილვის შესაძლებლობას ან პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ შესრულებული საპროცესო მოქმედებების განმეორების შესაძლებლობას.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ დავაში დასადგენი გარემოებები წარმოადგენდა ისეთ საკითხებს, რომელთა დადგენა უნდა მომხდარიყო საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვის დროს, რაც მიზანშეწონილს ხდიდა საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განსახილველად დაბრუნებას.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს „ა. ი-მა“.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლი. ამ მუხლის თანახმად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეემოწმებინა ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით. სააპელაციო სასამართლოს სწორი სამართლებრივი შეფასება უნდა მოეხდინა საქმეში არსებული იმ მთავარი დოკუმენტის მიმართ, რომელზეც საბოლოო სერთიფიკატის სახით მოსარჩელემ მიუთითა. უდავოა, რომ დასახელებული მტკიცებულება არ არის წარმოდგენილი სახელმწიფო ენაზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს თავად უნდა შეეფასებინა საქმეში არსებული ყველა მტკიცებულება და მხარისათვის არ უნდა „ეკარნახა“, რომ საჭიროა მისი თარგმნა. სააპელაციო სასამართლოს მხედველობიდან გამორჩა შეჯიბრებითობის პრინციპი. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ არასწორი სამართლებრივი შეფასების გაკეთება, არ წარმოადგენს ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მხრიდან საქმის განსახილველად დაბრუნების საფუძველს. სააპელაციო სასამართლოს როლი ამგვარი ხარვეზის გამოსწორებასა და სწორი სამართლებრივი შეფასების გაკეთებაში მდგომარეობს.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა. ი-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა. ი-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შპს „ა. კ. ჯ-ას“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი) 70% – 5600 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „ა. ი-ის“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი – ......) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ შპს „ა. ი-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შპს „ა. კ. ჯ-ას“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი, საგადახდო დავალება № 085, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 11 თებერვალი) 70% – 5600 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
