საქმე №ას-1147-1094-2013 14 ივლისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „მ. პ-ი“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ქ. წ-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – აღნაგობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ქ. წ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „მ. პ-ის“ მიმართ და მოითხოვა, ბათილად იქნეს ცნობილი ქ. წ-სა და შპს „......-ს“ შორის 2007 წლის 12 იანვარს გაფორმებული აღნაგობის ხელშეკრულების 4.1. პუნქტი „გ” ქვეპუნქტი ქ. წ-ის ნაწილში შემდეგი საფუძვლებით:
2007 წლის 12 იანვარს ქ. წ-სა და შპს „.......-ს“ შორის დაიდო აღნაგობის ხელშეკრულება ქ.თბილისში, გლდანის საცხოვრებელი რაიონის .... კვარტლის მიმდებარედ, სექტორ „ა-ში“ მდებარე 19 კვ.მ №1 მიწის ნაკვეთზე (მიწის (უძრავი ქონების) საკადასტრო კოდი №...............). აღნიშნული ხელშეკრულების 4.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ქ. წ-ს დაეკისრა ვალდებულება, გადაეხადა უძრავი ნივთის მესაკუთრის მიერ გაწეული მომსახურების ღირებულება, რაზეც უნდა შედგენილიყო ცალკე ხელშეკრულება. ამასთან, აღნიშნული ხელშეკრულების გაუფორმებლობის შემთხვევაში ძალადაკარგულად ითვლებოდა აღნაგობის ხელშეკრულება.
მოცემული პირობა ბათილია სამოქალაქო კოდექსის 55-ე მუხლის შესაბამისად, რადგან იგი არღვევს სამოქალაქო კოდექსის 236-ე მუხლის მეორე ნაწილით დადგენილ წესს, კერძოდ, კანონმდებლობით იმპერატიულადაა განსაზღვრული აღნაგობის უფლების შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძვლები.
მოპასუხემ ისარგებლა ქ. წ-ის მძიმე მდგომარეობით.
2007 წლის 12 იანვრამდე, ჯერ კიდევ 2005 წლის 12 სექტემბერს მოსარჩელეს მოპასუხისათვის გადახდილი ჰქონდა 19 კვ. მიწის ნაკვეთზე შენობა-ნაგებობის მშენებლობისათვის თანხა – 11 311,1 ლარი, რომელსაც, მოპასუხის განცხადებით, არ დაუბრუნებდა უკან, თუ არ გააფორმებდა აღნაგობის ხელშეკრულებას მათ მიერ შემოთავაზებული პირობებით.
2009 წლის 8 სექტემბრის უძრავი ქონების გადაცემის შესახებ აქტისა და ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2009 წლის 16 დეკემბრის №21511/005 ბრძანების საფუძველზე აღნაგობის უფლებით დატვირთულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება წარმოეშვა მოპასუხე შპს „მ. პ-ს“.
მოპასუხე შპს „მ. პ-მა“ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რადგან 2007 წლის 12 იანვარს მხარეთა შორის გარიგება დაიდო მათი ნების გამოვლენის საფუძველზე კანონით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაცვით.
რაც შეეხება ხელშეკრულების სადავო პუნქტს, აღნიშნულით განისაზღვრა აღნაგობის საზღაური. მხარეების მიერ შეთანხმებული საზღაურის სტრუქტურა ორკომპონენტიანია. მხარეებს შეუძლიათ, შეუზღუდავად განსაზღვრონ აღნაგობის საზღაური.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით ქ. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც შპს „მ. პ-მა“ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით შპს „მ. პ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2007 წლის 12 იანვარს შპს „....-ის“ (მესაკუთრე) და ქ. წ-ს (მოსარგებლე) შორის წერილობით, სანოტარო ფორმის დაცვით დაიდო აღნაგობის ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარგებლეს 59 წლის ვადით სასყიდლიან სარგებლობაში აღნაგობის უფლებით გადაეცა ქ. თბილისში, გლდანის საცხოვრებელი რაიონის ..... კვარტლის მიმდებარედ არსებული ფართი (საკადასტრო რუკის მიხედვით „ა“ სექტორი, სავაჭრო ნაკვეთი №1, მე-2 სართული, №221, ფართი 19.0 კვ.მ, საკადასტრო კოდი №........). აღნაგობის ხელშეკრულება დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში.
ხელშეკრულების 1.2. პუნქტის მიხედვით, მოსარგებლეებს მიენიჭათ მესაკუთრის დაკვეთით დამტკიცებული პროექტის შესაბამისი შენობა-ნაგებობების აღმართვის უფლება, მესაკუთრესთან შეთანხმებული პროექტის მიხედვით.
ხელშეკრულების მე-4 მუხლის („საზღაური აღნაგობის უფლებისათვის და ანგარიშსწორების წესი“) პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარგებლე შენობა-ნაგებობების აღნაგობისათვის იხდის ყოველთვიურად აღნაგობის უფლებით მიღებული ყოველი კვადრატული მეტრი მიწის ნაკვეთისათვის 0.20 ლარს. აღნაგობის საზღაური შეიძლება შეიცვალოს ყოველი 5 წლის გასვლის შემდეგ მხარეთა შეთანხმებით, თუ ეკონომიკური პირობები არსებითად შეიცვალა. ამავე პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, მოსარგებლე იხდის მესაკუთრის მიერ გაწეული მომსახურების ღირებულებას, რაზეც დგება ცალკე ხელშეკრულება, აღნიშნული ხელშეკრულების გაუფორმებლობის შემთხვევაში აღნაგობის ხელშეკრულება ითვლება ძალადაკარგულად.
საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგენილია, რომ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე, რომელზეც რეგისტრირებულია ქ. წ-ის აღნაგობის უფლება, ამჟამად არის შპს „მ. პ-ი“.
სააპელაციო სასამართლომ საქმის მასალებით, საჯარო რეესტრის ამონაწერით და მხარეთა განმარტებით დადგენილად მიიჩნია, რომ ფართი, რომელიც აღნაგობის უფლებით აქვს ქ. წ-ს, მდებარეობს შპს „მ. პ-ის“ კუთვნილ 17 848,76 კვ.მ შენობა-ნაგებობაში, რაც წარმოადგენს ე.წ. ბ-ას, სადაც, გარდა ამ ფართისა, კიდევ მრავალი ამგვარი ფართია განლაგებული.
სააპელაციო პალატამ დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით განმარტა, რომ წინამდებარე საქმეზე მოსარჩელე სადავოდ ხდის მხარეთა შორის გაფორმებული სასყიდლიანი აღნაგობის ხელშეკრულების 4.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტს, რომლის თანახმად, მოსარგებლე იხდის მესაკუთრის მიერ გაწეული მომსახურების ღირებულებას, რაზეც დგება ცალკე ხელშეკრულება, აღნიშნული ხელშეკრულების გაუფორმებლობის შემთხვევაში აღნაგობის ხელშეკრულება ითვლება ძალადაკარგულად.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, განსახილველი დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია, უპირველესად შეფასდეს ხელშეკრულების სადავო მუხლით განსაზღვრული მომსახურების შინაარსი. როგორც მოწინააღმდეგე მხარე შპს „მ. პ-ის“ წარმომადგენელმა განმარტა, „მესაკუთრის მიერ გაწეულ მომსახურებაში“ მოიაზრებოდა საერთო ინფრასტრუქტურის (დადგენილია, რომ მოსარჩელის მიერ აღნაგობის უფლებით დაკავებული 19 კვ.მ. ფართი განთავსებულია მოპასუხის კუთვნილ 17848,76 კვ.მ ფართის ერთიან შენობა-ნაგებობაში, რაც წარმოადგენს ბ-ას, რომელშიც, მოსარჩელის მსგავსად, მრავალი პირი ფლობს ამგვარ ფართს აღნაგობის უფლებით) ქმედუნარიანობის უზრუნველყოფა, დასუფთავების და დაცვითი სისტემების ორგანიზება, საერთო სარგებლობის გზების და სხვა ფართების მოვლა-შენარჩუნება, საერთო ნაწილში სარეკლამო-მარკეტინგული საქმიანობის განხორციელება და ა.შ. (25.09.2013წ. სხდომის ოქმი).
პალატამ აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების სამართლებრივი ბუნების განსაზღვრისათვის გადამწყვეტი არ არის მხარეთა მიერ შერჩეული სახელწოდება, რომლითაც ისინი მათ შორის გაფორმებულ ხელშეკრულების პირობებს მოიხსენებენ. მთავარია, მისი შინაარსი (სამოქალაქო კოდექსის 52–ე მუხლი). კონკრეტულ შემთხვევაში, მართალია, ხელშეკრულების სადავო მუხლის (მე-4 მუხლი) სახელწოდებაა „საზღაური აღნაგობის უფლებისათვის და ანგარიშსწორების წესი“, მაგრამ როგორც მითითებული მუხლის ანალიზიდან და თვით მხარეთა ახსნა-განმარტებებიდან ირკვევა, ხელშეკრულების სადავო პუნქტით (4.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი), გათვალისწინებულია ობიექტის ექსპლუატაციისას გაწეული მომსახურების ხარჯები, რომელიც ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარეობს.
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება აღნაგობის ხელშეკრულების სადავო 4.1 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტში მოცემული იმ პირობის კანონსაწინააღმდეგო ხასიათთან დაკავშირებით, რომელიც მესაკუთრეს ანიჭებს აღნაგობის ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის უფლებას თუ აღნაგობის უფლების მქონე უარს იტყვის მომსახურების ხელშეკრულების გაფორმებაზე.
სადავო საკითხის სწორად გადაწყვეტისთვის პალატამ ყურადღება გაამახვილა სანივთო გარიგების არსზე და იმ საკითხებზე, რაც განასხვავებს მას ვალდებულებით-სამართლებრივი გარიგებებისგან.
ვალდებულებით სამართალში, სანივთო გარიგებებისგან განსხვავებით, სრულად მოქმედებს სახელშეკრულებო თავისუფლების პრინციპი (სამოქალაქო კოდექსის 319.1 მუხლი), რაც იმას ნიშნავს, რომ ურთიერთობის მონაწილეებს შეუძლიათ კანონის ფარგლებში თავისუფლად დადონ ხელშეკრულებები და განსაზღვრონ ამ ხელშეკრულებათა შინაარსი. მათ შეუძლიათ, დადონ ისეთი ხელშეკრულებები, რომლებიც კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული არ არის, მაგრამ არ ეწინააღმდეგება მას.
სახელშეკრულებო თავისუფლების რეალიზებას ხელს უწყობს თვით საკანონმდებლო ნორმების ხასიათიც, რომლებიც უმეტეს შემთხვევაში დისპოზიციურია. შესაბამისად, მხარეებს შეუძლიათ შეცვალონ დადგენილი წესი და ხელშეკრულებით განსხვავებულად მოაწესრიგონ ურთიერთობა. სამართლის ანალოგიის საფუძველზე მათ შეუძლიათ, კანონში არარსებული ურთიერთობაც მოაწესრიგონ. ვალდებულებითი გარიგების შინაარსის განსაზღვრაში დიდია მხარეთა ნების მნიშვნელობა. სხვაგვარადაა მოწყობილი ურთიერთობები სანივთო გარიგებაში, სადაც კანონის ნორმატიული ნება ბატონობს და ხელშეკრულების შინაარსის განსაზღვრის თავისუფლება მნიშვნელოვნად შეზღუდულია. მხარეებს თავისუფლად შეუძლიათ იმის გადაწყვეტა, სურთ თუ არა სანივთო უფლებების წარმოშობა (ხელშეკრულების დადების თავისუფლება), მაგრამ მისი შინაარსის განსაზღვრაში ძირითადად კანონის იმპერატიულ დანაწესებს ემორჩილებიან (ხელშეკრულების შინაარსის განსაზღვრის შეზღუდვა). სანივთო გარიგებების თავისებურებები კარგად ვლინდება შეზღუდულ სანივთო უფლებებთან (მათ შორის აღნაგობასთან) მიმართებით. ეს ეხება მათ წარმოშობას, შეცვლას თუ შეწყვეტას.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, განსახილველ საქმეზე მხარეთა შორის გაფორმებული აღნაგობის ხელშეკრულების სადავო 4.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის კანონთან შესაბამისობა სწორედ ზემოთ მითითებულ კონტექსტში უნდა შეფასდეს.
სამოქალაქო კოდექსით იმპერატიულადაა განსაზღვრული, თუ რა შემთხვევაშია შესაძლებელი, შეწყდეს აღნაგობის უფლება, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 236-ე მუხლის მეორე ნაწილი იმპერატიულად ადგენს ქცევის შემდეგ წესს – აღნაგობის უფლება მესაკუთრის მხრიდან ცალმხრივად შეიძლება შეწყდეს მხოლოდ ორი წლის გადასახადის გადაუხდელობის გამო. კონკრეტულ შემთხვევაში, სადავო პუნქტი მესაკუთრეს ანიჭებს აღნაგობის ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის უფლებას იმ შემთხვევაში, თუ აღნაგობის უფლების მქონე უარს იტყვის მომსახურების ხელშეკრულების გაფორმებაზე, რაც, პალატის დასკვნით, ერთმნიშვნელოვნად უპირისპირდება ზემოდასახელებული მუხლის დანაწესს და, საერთოდ, აღნაგობის ხელშეკრულების, როგორც სანივთო გარიგების ერთ-ერთი სახის ზოგად პრინციპებს. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სანივთო გარიგების ნამდვილობა არ შეიძლება დამოკიდებული იყოს ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე მოვალეობის შესრულება-შეუსრულებლობაზე.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ ქ. წ-სა და შპს „................-ს“ შორის 2007 წლის 12 იანვარს გაფორმებული აღნაგობის ხელშეკრულების 4.1. მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნებს, რაც სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლიდან გამომდინარე, მისი ბათილობის საფუძველია, სააპელაციო საჩივარი კი, უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
სააპელაციო პალატის განჩინება შპს „მ. პ-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ ვერ დაასაბუთა, რატომ უნდა ჩაითვალოს ბათილად სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის საფუძველზე აღნაგობის ორკომპონენტიან სტრუქტურაზე შეთანხმება მაშინ, როცა კანონით აკრძალვა დადგენილი არ არის.
სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 236-ე მუხლის მეორე ნაწილი და ორმხრივი შეთანხმება ხელშეკრულების ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ გაუთანაბრა აღნაგობის ხელშეკრულების მესაკუთრის მიერ ცალმხრივად შეწყვეტის ხდომილებას და მასზე გაავრცელა ამ ნორმის მოქმედება.
სამოქალაქო კოდექსი არ აწესებს იმპერატიულ მოთხოვნებს საზღაურის სტრუქტურასთან დაკავშირებით, ამავე კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ხელშემკვრელი მხარეები თავისუფლდებიან საზღაურზე შეთანხმებისაგან.
მშენებარე ობიექტის ექსპლუატაციაში შესვლის შემდგომ მოსარგებლე გადაიხდიდა მესაკუთრის მიერ გაწეული მომსახურების ღირებულებას, რაზეც დგება ცალკე ხელშეკრულება (აღნაგობის ხელშეკრულების მეორე კომპონენტი). ამასთან, მომსახურების ხელშეკრულების გაუფორმებლობის შემთხვევაში 2012 წლის 12 იანვრის ხელშეკრულება ძალადაკარგულად ჩაითვლებოდა.
ხელშეკრულების დადებისას მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ინტერესი იყო, მის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე აშენებულიყო ბ-სათვის განკუთვნილი შენობა და გარანტირებული ყოფილიყო ამ ნაგობების, როგორც ერთიანი თანამედროვე სტანდარტების შესაბამისი კომპლექსის ფუნქციონირება.
სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის მე-10 მუხლის მეორე ნაწილი და არ გამოიკვლია, რაში მდგომარეობდა მხარეთა ნება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით შპს „მ. პ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „მ. პ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „მ. პ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 9 ნოემბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „მ. პ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს „მ. პ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 9 ნოემბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
