№ას-178-167-2014 18 ივლისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ლ. კ.-მ-ი, ე. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ბ. რ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 დეკემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსთვის

დავის საგანი – სამკვიდრო მასის დადგენა, სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღება, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბ. რ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ე. მ-ის, ლ. კ.-მ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა: ა) ქ. ბათუმში მ-ი/გ-ის ქუჩის 31/17-ში მდებარე უძრავი ქონების ¼ ნაწილის აწ გარდაცვლილი ნ. მ-ის დანაშთი სამკვიდრო მასად აღიარება; ბ) ნ. მ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების მოსარჩელის – ბ. რ-ის მიერ, როგორც მეორე რიგის კანონისმიერი მემკვიდრის მიერ ფაქტობრივი ფლობითა და მართვით მიღების ფაქტის დადგენა; გ) 2012 წლის 1 მარტს მხარეებს: ე. მ-სა და ლ. კ.-მ-ს შორის ქ. ბათუმში მ-ი/გ-ის ქუჩის 31/17-ში მდებარე უძრავი ქონებაზე გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ნაწილობრივ (1/4 ნაწილში) ბათილად ცნობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 7 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ბ. რ-ის სასარჩელო მოთხოვნები დაკმაყოფილდა; დადგენილ იქნა, რომ ქ. ბათუმში მ-ის/გ-ის ქ. 31/17-ში მდებარე 83.96 კვ.მ ფართის 1/4 ნაწილი (20.99 კვ.მ) წარმოადგენს აწ გარდაცვლილი ნ მ-ის სამკვიდროს მასას (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი..........); დადგენილი იქნა მოსარჩელის ბ. რ-ის მიერ ნ. მ-ის დანაშთი სამკვიდროს (აქტივები, პასივები) ფაქტობრივი ფლობითა და მართვით მიღების ფაქტი; ბათილად იქნა ცნობილი ე. მ-ს და ლ. კ.-მ-ს შორის 2012 წლის 01 მარტს გაფორმებული ხელშეკრულება უძრავი ქონების ნასყიდობის შესახებ უძრავი ქონების, მდებარე ქ. ბათუმში მ-ის/გ-ის ქ.31/17-ში მდებარე 83.96 კვ.მ ფართის 1/4 ნაწილში (20.99 კვ.მ); მოპასუხეებს ე. მ-ს და ლ. მ.-კ-ის სოლიდარულად დაეკისრათ მოსარჩელის სასარგებლოდ მის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის თანხის სანაცვლოდ 620 ლარისა და იურიდიული მომსახურების ხარჯების სახით - 500 ლარის გადახდა;

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ კ.-მ-მა, მოითხოვა მისი გასაჩივრებული აუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ბ. რ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 27 დეკემბრის განჩინებით ლ. კ.-მ-ისა და ე. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და განმარტა შემდეგი:

მოსარჩელის ბ. რ-ის აწ გარდაცვლილი და - ნ. რ-ა 1992 წლის 17 ოქტომბრიდან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა მოპასუხის ე. მ-ის შვილთან აწ გარდაცვლილ ა. მ-თან;

ნ. რ-ა ცხოვრობდა მეუღლესთან ერთად ქ. ბათუმში მ-ის/გ-ის ქ.№31/17-ში, აღნიშნულ მისამართზე იყო რეგისტრირებული და ცხოვრობდა გარდაცვალებამდე;

ბათუმის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელმა კომიტეტმა 1995 წლის 07 სექტემბერს №376 გადაწყვეტილებით ე. მ-ის, ლ. მ-ის, ა. მ-ის და ნ. რ-ას იგივე ნ. მ-ის სახელზე გასცა საცხოვრებელი ბინის ორდერი, რომლის საფუძველზეც ნ. რ-ას (მ-ის) მეუღლემ ა. მ-მა, დედის ე. მ-ის სახელზე 1996 წლის 22 თებერვალს გააფორმა ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ბინის ერთპიროვნულ მესაკუთრედ აღირიცხა მოპასუხე ე. მ-ი;

პრივატიზაციის ხელშეკრულება გაფორმდა ა მ-თან, როგორც ე. მ-ის მინდობილ პირთან; ე. მ-ი იმ დროს საქართველოში არ იმყოფებოდა;

პირადი ბარათით იმ დროისათვის საცხოვრებელ ფართში მ-ის ქ. №31 (ყოფილი ლ-ის ქ.) მაცხოვრებლებს შეადგენდნენ; ე. მ-ი (თვით), ლ. მ-ი (შვილი), ა. მ-ი (შვილი), ნ. რ-ა (რძალი);

2002 წლის 25 მარტს ავტოსაგზაო შემთხვევის შედეგად გარდაიცვალა - ნ. რ-ა და მისი მეუღლე - ა. მ-ი;

2012 წლის 01 მარტს, ე. მ-სა და ლ. კ-ს შორის, მათი წარმომადგენლების ვ.შ-ისა და რ. ც-ის სახით, გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება; ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა უძრავი ქონება, მდებარე ქ. ბათუმი მ-ის/გ-ის ქ.№31/17 ფართით 83.96 კვ.მ (საკადასტრო კოდი: ..........................);

უძრავი ქონება 01.03.2012 წ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე აღირიცხა ლ. კ.-მ-ის საკუთრებად;

2013 წლის 04 მარტს ბათუმის საქალაქო სამმართველოს პოლიციის მესამე განყოფილების მიერ გაფორმდა საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ხელყოფისა ან სხვაგვარად ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ გაფრთხილება №400853, რომლის საფუძველზეც ბ. რ-ს მიეცა გაფრთხილება ნებაყოფლობით შეეწყვიტა სხვის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების ხელყოფა, ან სხვაგვარი ხელშეშლა;

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის ბ. რ-ის აწ გარდაცვლილი და ნ მ-ი ( რ-ა) წარმოადგენდა უძრავ ქონების, მდებარე ქ. ბათუმი მ-ის/გ-ის ქ.№31/17-ში 1/4 ნაწილის მესაკუთრეს; ვინაიდან იგი უძრავი ქონების პრივატიზაციის განხორციელებამდე ცხოვრობდა და რეგისტრირებული იყო მოცემულ მისამართზე; საცხოვრებელ ფართზე გაცემული ორდერის თანახმად ნ. რ-ა მითითებულია ოჯახის შემადგენლობაში; ასევე საცხოვრებელი ფართის სააღრიცხვო ბარათში ნ. რ-ა მითითებულია უძრავ ქონებაში მყოფ მაცხოვრებელთა სიაში. 1996 წლის 22 თებერვალს ბინის პრივატიზაციის დროს სადავო ბინაში რეგისტრირებული იყო 4 პირი: ე. მ-ი, ლ. მ-ი, ა. მ-ი და ნ. რ-ა (მ-ი) ;

ნ. მ-ი (რ-ა) გარდაიცვალა 2002 წლის 25 მარტს; მისი გარდაცვალებით გაიხსნა სამკვიდრო, სადაო უძრავი ქონების 1/4 ნაწილზე.

ნ. რ.- მ-ს პირველი რიგის მემკვიდრე არ ყავს, მოსარჩელე - ბ. რ-ი წარმოადგენს მეორე რიგი მემკვიდრეს - ძმას;

პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზე დაკითხული მოწმეთა ჩვენებებით, სააპელაციო პალატამ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად დადგენილად მიიჩნია მოსარჩელის მიერ ნ. მ-ის დანაშთი ქონების (პასივების) ფლობა და სამკვიდროს მიღების ფაქტი.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ 2012 წლის 01 მარტს ე. მ-სა და ლ. მ.-კ-ის შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების სადავო უძრავი ქონების ¼ -ის ნაწილში ბათილად ცნობის საფუძველი სახეზეა;

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1505-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად 1997 წლის 25 ნოემბრიდან ძალადაკარგულად ჩაითვალა საქართველოს 1983 წლის 4 ივნისის სსრ საბინაო კოდექსი, რომელიც განსხვავებულად აწესრიგებდა დამქირავებლისა და მისი ოჯახის წევრების სამართლებრივ მდგომარეობას და როდესაც ბინაში ჩაწერა წარმოშობდა საცხოვრებელ ფართზე უფლების მოპოვებას. საქართველოს მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107-ე დადგენილება ბინის პრივატიზაციის პროცესში ამგვარ პირებს მოიაზრებდა დამქირავებლის თანაბარ სტატუსში, ხოლო პრივატიზებულ ბინაზე როგორც დამქირავებელი, ასევე მისი ოჯახის წევრებიც ხდებოდნენ თანამესაკუთრეები.

"საქართველოს რესპუბლიკაში ბინების პრივატიზაციის (უსასყიდლოდ გადაცემის) შესახებ“ საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის №107 დადგენილების მე-5 პუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, პრივატიზებული ბინის მესაკუთრედ ითვლებოდა ყველა ის პირი, რომელსაც საცხოვრებელ ფართობზე უფლება მოპოვებული ჰქონდა ბინის პრივატიზაციის დროისათვის. ანუ პრივატიზების დროისათვის ცხოვრობდა და რეგისტრირებული იყო სადაო ბინის მისამართზე.

მითითებული ნორმის თანახმად, კონკრეტულ შემთხვევაში, იმდენად, რამდენადაც სადაო ბინაში პრივატიზაციის დროისათვის რეგისტრირებული იყვნენ და ე. მ-ი, ლ. მ-ი, ა. მ-ი და ნ. რ-ა, მათ თანაბარი წილის უფლებით მოიპოვეს საკუთრების უფლება სადაო ბინაზე.

პალატამ მიიჩნია, რომ ლ. მ-მა, ა. მ-მა და ნ. რ-ამ, წერილობით განცხადებებში ნება მხოლოდ იმაზე გამოთქვეს, რომ მათ წილ საკუთებაზე ხელშეკრულება ხელშემკვრელ მხარესთან (საქნახშირის საბინაო განყოფილებასთან) მხოლოდ ე. მ-ს გაეფორმებინა, რაც შესაბამისად იმის სამართლებრივი საფუძველი გახდებოდა, რომ ბინა მხოლოდ ე. მ-ის საკუთრებად აღირიცხებოდა, რაც თავის მხრივ არამც და არამც არ გულისხმობდა განმცხადებელთა, როგორც თანამესაკუთრეთა უფლებებზე უარის თქმასა და იგნორირებას.

პალატის აზრით, განმცხადებელთა ნების სწორედ გონივრული და არა ოდენ სიტყვა-სიტყვითი განმარტება ზემოთაღნიშნული დასკვნის გაკეთების სრულ საფუძველს იძლევა.

აღნიშნული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემეობის გათვასლიწინებით, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. რ-ა იყო სადავო უძრავი ქონების ¼ წილის მესაკუთრე.

პალატამ იხელმძრვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1328.1-ე, 1319-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სამკვიდრო გაიხსნა ნ. მ-ის გარდაცვალებით; სამკვიდროს მასას შეადგენდა და ნ. მ-ს (რ-ას) სიკვდილის მომენტისთვის ეკუთვნოდა სადაო ბინის 1/4 ნაწილი.

სამოქალაქო კოდექსის 1306-ე, 1433-ე, 1421.2-ე, 1424-ე მუხლებზე მითითებით პალატამ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ბაგრატ რევაზოვამ დის სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო და მართავდა მას. დადგენილია, რომ ნ. რ-ა (მ-ი) თანამესაკუთრის სტატუსის მქონე პირს წარმოადგენდა, შესაბამისად სადავო უძრავი ქონება წარმოადგენდა არა ერთი პირის, ე. მ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას, არამედ საზიარო საგანს, რომლის განკარგვის წესი სამოქალაქო კოდექსის 959-ე მუხლითაა განმტკიცებული.

პალატამ მიიჩნია, რომ რამდენადაც სადავო ბინა თანასაკუთრებას წარმოადგენდა, ე. მ-ს სადავო ბინის განკარგვისას (გასხვისებისას) წინასწარი თანხმობა სჭირდებოდა ე. მ-ის მემკვიდრისაგან, თანახმად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის I ნაწილისა, რომლის მიხედვითაც საგნის განკარგვა არაუფლებამოსილი პირის მიერ ნამდვილია, თუკი იგი ხორციელდება უფლებამოსილი პირის წინასწარი თანხმობით.

უდავოა, რომ არანაირი თანხმობა ბ. რ-ს სადაო ბინის განკარგვასთან დაკავშირებით ე. მ-ისათვის არ მიუცია.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხილს მე-2 ნაწილის თანახმად განკარგვა მხოლოდ მაშინ ხდება ნამდვილი, თუ უფლებამოსილი პირი მას მოიწონებს.

მოწონების არარსებობის დასტურია ბ. რ-ის მიერ აღძრული წინამდებარე სარჩელი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებების გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია,, რომ ე. მ-ს არ შეეძლო გაესხვისებია სადაო ბინაში ნ. რ-ას წილი.

პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოში გააკეთეს მოპასუხეებმა მითითება იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ გარდაცვლილ ნ. მ - რ-ს ჰყავდა პირველი რიგის მემკვიდრე - მამა, (რომელიც ამჟამად გარდაცვლილია) . . .

პალატამ დაუშვებლად მიიჩნია აპელანტის მითითება იმ ახალ გარემოებაზე, რომ ნ. რ-ას ჰყავდა მამა, პირველი რიგის მემკვიდრე, შესაბამისად აპელანტთა წარმომადგენლის განმარტებებს აღნიშნულ ნაწილში მტკიცებულებით ძალას ვერ მიანიჭებს და ვერ შეაფასებს.

პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 62-ე, „საჯარო რეესტრის შესახებ" საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის პირველი ნაწილის "ბ" პუნქტზე და მიიჩნია, რომ კანონიერი იყო ბ. რ-ის სარჩელი ჩუქების ხელშეკრულების ¼ ნაწილის ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

ზემოაღნიშნულ გარემოებათა გათვალისწინებით სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მიერ კანონშესაბამისი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული და არ არსებობდა ამ გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. კ.-მ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსთვის შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც მიუთითა საქართველოს რესპულიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 01 თებერვალს №107-ე დადგენილებაზე, რომლის მიხედვითაც, თუ პრივატიზაციის ხელშეკრულება ოჯახის ერთ-ერთი წევრის სახელზე გაფორმდებოდა ასეთ დროს სავალდებულო სამართლებრივ პროცედურას წარმოადგენდა ოჯახის დანარჩენი წევრების თანხმობა აღნიშნულზე“. განსახილველ შემთხვევაში ნ. რ-მა დაწერა რა წერილობითი განცხადება იმის შესახებ, რომ საცხოვრებელი ფართი გაფორმებულიყო თავისი დედთამთილის ე. მ-ის სახელზე, აღნიშნულზე, მან უარი თქვა თავის წილზე. წინააღმდეგ შემთხვევაში მას იმავე განცხადებაში შეეძლო გამოეთქვა სურვილი რათა ქონების თანამესაკუთრედ თვითონაც დარეგისტრირებულიყო. აქედან გამომდინარე, პალატამ არასწორად განმარტა კანონი თითქოს განმცხადებელს ამით უარი არ განუცხადებია თანამესაკუთრედ ყოფნაზე.

სააპელაციო პალატამ ასევე არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც მიუთითა, რომ ბ. რ-ის დის სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო და მართავდა მას.

ნ. რ-ი რეგისტრირებული იყო ბინის ორდერში იმისათვის, რომ ის არ ჩაითვალოს სადაო ფართზე უფლებადაკარგულ პირად რადგანაც იგი ცნობილი უნდა ყოფილიყო სადაო ბინის თავისი კუთვნილი წილის მესაკუთრედ. იმ შემთხვევაში თუ ასეთი მოთხოვნა არ იქნება მაშინ პირი კარგავს თანამესაკუთრის სტატუსს და იგი არ ითვლება კუთვნილი წილის მესაკუთრედ.

აღნიშულიდან გამომდინარე, კასატორის აზრით, ვინაიდან აწ გარდაცვლილ ნ. რ-ს სიცოცხლის პერიოდში არ განუცხადებია მოთხოვნა, ცნობილი ყოფილიყო თავისი კუთვნილი წილის მესაკუთრედ, ნიშნავს, რომ მან სადავო ფართზე დაკარგა საკუთრების უფლება. ამდენად, ნ. რ-ის გარდაცვალებით ვერ გაიხსნებოდა სამკვიდრო.

საქმის განხილვისას სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა კანონი, რომელიც არეგულირებს მემკვიდრეების რიგითობას. ეს არის სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლი. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი.

განსახილველ შემთხვევაში ნ. რ-ის მამა მ. რ-ს, რომელიც იყო პირველი რიგის კანონისმიერი მემკვიდრე, დადგენილი წესით არ განუცხადებია უარი სამკვიდროს მიღებაზე. მთავარი ის კი არ არის ვინ შეუდგება სამკვიდრო ქონების ფლობას და მართვას, არამედ კანონის იმპერატიული მოთხოვნაა, რომ სამკვიდრო უნდა მიიღოს მხოლოდ ამისათვის უფლებამოსილმა პირმა პირველი რიგის კანონიერმა მემკვიდრემ და არა მეორე რიგის მემკვიდრემ, რომელმაც ისარგებლა იმ მომენტით, რომ კანონის ნამდვილი მესაკუთრეები არ იმყოფებოდნენ საქართველოში, თვითნებურად დაეუფლა სხვის ქონებას. პალატას ასევე არ გამოურკვევია, ჰყავდა თუ არა ნ. რ-ს პირველი რიგის სხვა მემკვიდრე და მეორე რიგის სხვა მემკვიდრეები. მტკიცებისა და მტკიცებულებათა წარმოდგენის ვალდებულება ეკისრება ბ. რ-ს. მოცემულ შემთხვევაში დარღვეულია საქ. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნები.

კასატორისათვის გაუგებარია თუ რატომ არ იმსჯელა სასამართლომ შემძენის, ლ. კ.-მ-ის კეთილსინდისიერებაზე, საქმე იმაშია, რომ შემძენმა იცოდა რა, რომ სადავო უძრავი ქონების არსებობის შესახებ და არანაირი შეზღუდვა ან აკრძალვა არ იყო აღნიშნული საჯარო რეესტრის ამონაწერებში, გადაწყვიტა შეეძინა დედისაგან უძრავი ნივთი. უძრავი ქონების შეძენის დროს სასამართლოს ორგანოებში არ მიმდინარეობდა არანაირი დავა აღნიშნულ ქონებაზე და მყიდველი არ იყო შებოჭილი, შეეძინა სადაო ქონება.

რაც შეეხება იმ ფაქტს, რომ ნ. რ-ის პირველი რიგის მემკვიდრე – მამა მ. რ-ი სამკვიდროს გახსნის მომენტისათვის იყო ცოცხალი და უფლება ჰქონდა მიეღო შვილისგან კუთვნილი სამკვიდრო, აღნიშნულის შესახებ მოპასუხემ (კასატორმა) ჯერ კიდევ პირველი ინსტანციის სასამართლოში განაცხადა, სასამართლომ კი ყურადღება არ გაამახვილა.

ყოველივე ზემოაღნიშნული გარემოებები იძლევა იმის საფუძველს, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი და არსებობს გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლიტური საფუძვლები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 თებერვლის განჩინებით ლ. კ.-მ-ისა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. კ.-მ-ისა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. კ.-მ-ისა და ე. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1079 ლარი) 70% –755.3 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. კ.-მ-ისა და ე. მ-ისსაკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ ე. მ-ის მიერ 2014 წლის 7 თებერვალს №4 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (500 ლარის) და 2014 წლის 6 მარტს №1 საგადასახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (579 ლარის), სულ 1079 (500+579) ლარის 70% – 755.3 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე