საქმე №ას-196-184-2014 21 ივლისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „ლ. ჯ. ი-ი“ (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „....“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 24 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება
დავის საგანი – თანხის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „ლ. ჯ. ი-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „...-ის“ მიმართ 467 280 ლარის ანაზღაურების შესახებ.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 6 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის დასაბუთება, რომ, ვინაიდან 2007 წლის 21 თებერვლის ხელშეკრულებით და 2010 წლის 30 ივლისის ხელშეკრულებით მხარეებმა განსაზღვრეს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული მოცულობები, ხოლო საერთო საკუთრებაში დარჩენილი ფართები დარჩა ამ ხელშეკრულებებით განსაზღვრული მოწესრიგების გარეშე, აღნიშნული წარმოადგენდა მათი სარჩელის დაკმაყოფილების ერთ-ერთ საფუძველს.
მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ საძირკველი აშენდა აპელანტის ხარჯით. მოცემულ შემთხვევაში სადავოა, უნდა მიეღო თუ არა მონაწილეობა მოწინააღმდეგე მხარეს ამ ხარჯებში.
სასამართლოს მითითებით, 2007 წლის 21 თებერვლის ხელშეკრულების მე-14 მუხლის შესაბამისად, საკუთარი მოცულობები მხარეებს დამოუკიდებლად უნდა დაეფინანსებინათ. ამავე ხელშეკრულების მე-9 მუხლით მოცულობები განისაზღვრა შემდეგნაირად: „სარდაფის პირველი სართული (-1 დონეზე) და პირველი სართული (0 ნიშნულზე) სადარბაზოს (შესასვლელი ვესტიბიულისა და კიბის უჯრედის) გარდა, იქნება ვ.გ.-ის საკუთრება, ხოლო აშენებული ნაგებობის პირველი სართული 0 ნიშნულზე სადარბაზო (შესასვლელი ვესტიბიული და კიბის უჯრედი), მეორე, მესამე, მეოთხე და მეხუთე სართულების და საზაფხულო ფართი იქნება შპს „...-სა“ და სს „........“.
ამდენად, განისაზღვრა რა ასაშენებელი ფართების მოცულობები და მხარეთა წილები. მხარეებმა პირდაპირ არ მოაწესრიგეს საძირკველის საკითხი. მიუხედავად ამისა, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი ქ.თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2007 წლის 23 იანვრის 20/49 ბრძანებაში, რომლითაც შეთანხმდა პროექტი, ასევე არაა პირდაპირ აღნიშნული რაიმე საძირკველის, როგორც ცალკე სამშენებლო სექტორის, აშენების ან მისი ფართის შესახებ. თუმცა მასში მშენებლობის ცალკე სექტორებად გამოყოფილია მთელი რიგი სხვა ფართები, მათ შორის, სარდაფის ფართი 1069,97 კვ.მ.
იმის გათვალისწინებით, რომ სარდაფის სართულის მოწყობა, როგორც წესი, შედის საძირკველის მოწყობის სამუშაოებში და ზემოხსენებული ხელშეკრულების მე-9 მუხლით სარდაფის სართულის მოწყობა არ შედიოდა მოწინააღმდეგე მხარის ვალდებულებაში, პალატამ დაასკვნა, რომ სარდაფის მოწყობასთან ერთად, აპელანტმა ასევე იკისრა საძირკველის მოწყობის სამუშაოების ჩატარების ვალდებულება, რამაც შეადგინა მე-14 მუხლით განსაზღვრული აპელანტის „ასაშენებელი მოცულობა“, მით უფრო, რომ „ასაშენებელი მოცუობები“ 2007 წლის 21 თებერვლის ხელშეკრულების მე-14 მუხლით განისაზღვრა „სართულიანობის მიხედვით“, ხოლო ამ მიმართებით მოწინააღმდეგე მხარეს უნდა აეშენებინა მხოლოდ მე-2, მე-3, მე-4 და მე-5 სართულები და საზაფხულო ფართი. რაიმე სხვა სართულზე (ან საძირკველზე) დათქმა არ ყოფილა.
ამასვე არაპირდაპირ ადასტურებს ის ფაქტი, რომ 2010 წლის ნოემბრით დათარიღებული №15 აქტში პირდაპირ არ არის გაწერილი სარდაფზე გაწეული სამუშაოების დანახარჯი მაშინ, როცა სარდაფის აშენება პირდაპირ შედიოდა აპელანტის მოვალეობაში. აქედან გამომდინარე, საძირკვლის ის სამუშაოები, რაც აღნიშნულია 2010 წლის ნოემბრის №15 აქტში, ხელშეკრულების მე-9 და მე-14 მუხლებისა და მერიის ზემოხსენებული ბრძანებების შინაარსის ანალიზის საფუძველზე, წარმოადგენდა აპელანტის სახელშეკრულებო ვალდებულებას.
რაც შეეხება სადარბაზოს/ვეტიბიულის გადახურვის ფილის მოწყობას 0.00 ნიშულზე და სადარბაზოს კედლების წყობასა და ლესვას, აგრეთვე გადახურვის ფილის მოწყობას +5,5 ნიშნულზე, პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული სამუშაოები სრულად ექცევა ზემოხსენებული ხელშეკრულების მე-9 და მე-14 მუხლების მოწესრიგების ქვეშ, ვინაიდან პირველი სართული შედიოდა აპელანტის დამფუძნებლის საკუთრებაში და, შესაბამისად, „ასაშენებელ მოცულობაში“, პალატამ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის შესაგებელში აღნიშნული მოსაზრება, რომ სადარბაზოსა და ვესტიბიულის ის წილი, რომელიც მოწინააღმდეგე მხარის სახელზეა აღრიცხული საჯარო რეესტრში წარმოიქმნა ამ ფართის აპელანტის კუთვნილი ფართისაგან გამიჯვნის შედეგად, ვინაიდან, აპელანტს პირველ სართულზე გააჩნია უფრო მეტი ოდენობის ფართი, რომელიც 1997 წლის 21 თებერვლის ხელშეკრულებით მთლიანად შედიოდა აპელანტის დასაფინანსებელ მოცულობაში. აპელანტის მიერ პირველი სართულის სამშენებლო სამუშაოების შესრულების შედეგად კი, შეიქმნა სადარბაზო/ვესტიბიული.
სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის თანახმად, პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოსაზრება, რომ სამოქალაქო კოდექსის 987-ე მუხლის საფუძველზე მოწინააღმდეგე მხარეს უნდა დაკისრებოდა თანხის გადახდა.
სასამართლომ ჩათვალა, რომ მრავალბინიან სახლში საერთო საკუთრებაში არსებული ფართის ქონა არ წარმოადგენს გამდიდრებას. მართალია, ზოგადად, საძირკვლის აშენება წინ უსწრებს მთელი შენობის აშენებას, მაგრამ საძირკველისა (და საერთო საკუთრების სხვა ობიექტების) საერთო საკუთრებაში ქონა „რაიმე მატერიალურ სარგებელს“ არ წარმოშობს იქიდან გამომდინარე, რომ ისინი სამოქალაქო ბრუნვაუნარიანობით არ გამოირჩევიან და მათი ცალკე გასხვისება შეუძლებელია. ამდენად, გამდიდრება შეიძლება გამოიხატოს მხოლოდ ინდივიდუალური საკუთრების საგნის საკუთრებით და არა საერთო საკუთრების ფართის საკუთრებით. რაც შეეხება გამდიდრების საკითხს, პალატამ აღნიშნა, რომ მხარეები შეთანხმებული იყვნენ თავიანთი ასაშენებელი ფართების დაფინანსებაზე, მათ გადაეცათ ხელშეკრულებით განსაზღვრული, შესაბამისი წილები და რაიმე დამატებითი სარგებლის მიღება არ მომხდარა. ანუ მხარეებმა მიიღეს მარტოოდენ ის, რაც ხელშეკრულების შესაბამისად ისედაც უნდა მიეღოთ.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს „ლ. ჯ. ი-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ სარდაფის სართულის მოწყობა, როგორც წესი, შედის საძირკვლის მოწყობის სამუშაოებში. გაურკვეველია რის საფუძველზე დაასკვნა სასამართლომ, რომ კასატორმა იკისრა საძირკვლის მოწყობის სამუშაოების ჩატარების ვალდებულება, მით უფრო, რომ სასამართლო წინააღმდეგობრივია და თვითონვე აღნიშნავს, რომ მხარეებს შორის რაიმე სხვა სართულზე (ან საძირკველზე) დათქმა არ ყოფილა.
ასევე გაურკვეველია, რატომ ჩათვალა სასამართლომ 2007 წლის 21 თებერვლის ხელშეკრულების მე-14 მუხლით განსაზღვრული „სართულიანობის მიხედვით“ შენობის საძირკველი კასატორის „ასაშენებელ მოცულობად“.
შპს „ლ. ჯ. ი-ი“ ითხოვდა შენობის საერთო საძირკვლის მშენებლობისათვის მის მიერ გადახდილი თანხის „....-ს“ კუთვნილი წილის იმ თანხის ანაზღაურებას, რომელიც „....-ს“ მაგივრად კომპანიის მიერ იქნა გადახდილი. ის ფაქტი, რომ საძირკვლის ფილის ზედა ნაწილი გამოყენებულია სარდაფის იატაკად, არ ნიშნავს იმას, რომ შპს „თ. ე. კ-ი“ ვალდებული იყო, მთლიანად შენობის საძირკველი გაეკეთებინა თავისი ხარჯებით.
შპს „თ. ე. კ-იმ“ თავისი თანხებით განახორციელა შემდეგი სამუშაოები: აწარმოა მიწის სამუშაოები და არა მხოლოდ თავისი სარდაფისთვის, არამედ მთლიანი ნაგებობისათვის ამოიღო მიწის ქვაბული, აწარმოა წყალქცევები ქვაბულიდან, ღორღის მოსამზადებელი ფენის მოწყობა, ბეტონის მოსამზადებელი ფენის მოწყობა, საძირკვლის ფილის არმირება, საძირკვლის ფილის ბეტონირება, საძირკვლის ფილის დაფარვა ყალიბის ფარებით და საძირკვლის გარშემო გაუკეთა ხიმინჯები. ხაზგასმით აღსანიშნავია, რომ საქმეში არ არსებობს არც პირდაპირი და არც ირიბი მტკიცებულება, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ ეს სამუშაოები წარმოადგენს სარდაფის მშენებლობისთვის საჭირო სამუშაოებს და ამ სამუშაოების შესრულება და ფინანსირება შპს „თ. ე. კ-ის“ მოვალეობებში შედიოდა.
მხარეებმა განსაზღვრეს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული (უფრო სწორედ მომავალში არსებული) ქონების მოცულობები და ხარჯები და არა საერთო საკუთრების ფართების ასაშენებელი ფართის მოცულობები და ხარჯები.
შპს „...-მ“ დააფინანსა თავის საკუთრებაში არსებული II, III, IV და V სართულების მშენებლობა, მათ შორის, ამ სართულებზე არსებულ საერთო საკუთრებას მიკუთვნებული ფართები (და ამ ნაწილში მხარეებს სარგებლობის არანაირი პრეტენზიები არ გააჩნიათ, რადგან ამაზე ხელშეკრულებით იყვნენ შეთანხმებული. ამავე დროს, შპს „თ. ე. კ-იმ“ დააფინანსა მშენებლობის ის ნაწილი, რომლის დაფინანსებაც უნდა განხორციელებულიყო წილობრივად, შპს „...“ – 64%, შპს „თ. ე. კ-ი“ – 36%, კერძოდ, შპს „თ. ე. კ-იმ“ დააფინანსა: წყალქცევები ქვაბულიდან, ღორღის მოსამზადებელი ფენის მოწყობა, ბეტონის მოსამზადებელი ფენის მოწყობა, საძირკვლის ფილის არმირება, საძირკვლის ფილის ბეტონირება, საძირკვლის ფილის დაფარვა ყალიბის ფარებით, კიბის უჯრედის რკინის/ბეტონის კედლის არმირება და ბეტონირება -6+0,00 ნიშნულს შორის სისქით – 25 სმ. კიბის უჯრედის რკინა/ბეტონის კედლის ყალიბის ფარით დაფარვის ფართი, ლიფტის რკინა/ბეტონის კედლის არმირება და ბეტონირება -6+0,00 ნიშნულს შორის სისქით – 20 სმ. ლიფტის რკინა/ბეტონის კედლის ყალიბის ფარით დაფარვა, რკინა/ბეტონის მონოლითური კიბის არმირება და ბეტონირება – 6.00 – 0,00 ნიშნულს შორის, კიბის ყალიბის ფარით დაფარვის ფართი, რკინა/ბეტონის მონოლითური გადახურვის ფილის არმირება და ბეტონირება 0,00 ნიშნულზე, რკინა/ბეტონის მონოლითური გადახურვის ფილის ყალიბის ფარით დაფარვის ფართი 0,00 ნიშნულზე და ხიმინჯები.
მითითებული სამუშაოები არ წარმოადგენს ინდივიდუალური საკუთრების ფართების მშენებლობის სამუშაოებს, არამედ წარმოადგენს შენობის საძირკვლისა და საერთო საკუთრებაში არსებული შენობის ნაწილს, რომლებიც, შენობაში დაკავებული ინდივიდუალური საკუთრების ფართების მიხედვით, წილობრივად მესაკუთრეთა საერთო ქონებას წარმოადგენს, ხოლო შენობის აღნიშნული ნაწილების აშენების გარეშე, მესაკუთრეებს ამ შენობაში ვერანაირად ვერ ექნებოდათ ინდივიდუალური საკუთრება.
„ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული შენობის საძირკველი საერთო საკუთრებას წარმოადგენს და მისი მშენებლობისათვის ყველა მესაკუთრეა ვალდებული, გაიღოს შესაბამისი თანხები.
თვითონ ის ფაქტი, რომ ერთი კომპანიის მიერ წარმოებული მშენებლობით თავისთავად შეიქმნა რაღაც ფართი და ის გახდა მეორე კომპანიის საკუთრება ისე, რომ მას ამ ფართის აშენებისათვის არანაირი თანხის გადახდა არ ევალებოდა, სრული აბსურდია. სადარბაზო/ვესტიბიული შპს „ლ. ჯ. ი-ის“ პირველ სართულზე არსებული მისი ფართებისაგან იმიჯნება ორი კედლით (თითოეული 5 მეტრი სიმაღლის და 20 მეტრი სიგრძისაა, სულ სადარბაზო/ვესტიბიული 120 კვ.მეტრია). სადარბაზო/ვესტიბიულს გააჩნია 120 კვადრატული მეტრი რკინა-ბეტონის იატაკი, რომელიც ასევე შპს „ლ. ჯ. ი-ის“ საკუთრებაში მიწისქვეშ არსებული ავტოფარეხის ჭერიც არის. სადარბაზო/ვესტიბიულს გააჩნია 120 კვადრატული მეტრი რკინა-ბეტონის ჭერი, რომელთანაც შპს „ლ. ჯ. ი-ის“ საკუთრებაში არსებულ ფართებს არანაირი შეხება არ აქვთ. ამ ნაწილში კასატორის კანონიერი მოთხოვნაა შპს „....-მ“ აუნაზღაუროს მისი კომპანიის მიერ სადარბაზო/ვესტიბიულის კედლებისა და იატაკის მშენებლობაზე დახარჯული თანხების 64%. კედლებისა და იატაკის მშენებლობით აშენდა როგორც შპს „თ. ე. კ-ის“, ასევე შპს „....-ს“ საკუთრების ნაწილი, ხოლო სადარბზა/ვესტიბიულის ჭერის მშენებლობისათვის კასატორი კომპანიის მიერ დახარჯული თანხა შპს „....-მ“ სრულად უნდა გადაუხადოს შპს „ლ. ჯ. ი-ს“.
მცდარია სასამართლოს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ გამდიდრება შეიძლება გამოიხატოს მხოლოდ ინდივიდუალური საკუთრების საგნის საკუთრებით და არა საერთო საკუთრების ფართის საკუთრებით. ის, რომ საძირკველი და შენობაში სხვა საერთო საკუთრება დამოუკიდებლად სამოქალაქო ბრუნვაუნარიანობით არ გამოირჩევა, სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ მათ ღირებულება არ გააჩნიათ.
პალატამ სააპელაციო საჩივარში დასმულ ორ საკითხზე მსჯელობას საერთოდ აარიდა თავი: ლიფტების და კასატორის მხრიდან პრეტენზიის დაყოვნების საკითხი.
შპს „თ. ე. კ-იმ“ გადაიხადა შენობაში ლიფტის რკინა/ბეტონის კედლების არმირების და ბეტონირების თანხები -6+0,00 ნიშნულს შორის სისქით – 20 სმ. ასევე, ლიფტის რკინა/ბეტონის კედლის ყალიბის ფარით დაფარვის საფასური. აღსანიშნავია, რომ შენობაში ლიფტის მომხმარებელი მხოლოდ შპს „....-ეა“. შესაბამისად, ლიფტის შახტების აშენების თანხა უნდა გადაიხადოს შპს „....-მ“.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 24 თებერვლის განჩინებით შპს „ლ. ჯ. ი-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ლ. ჯ. ი-ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „ლ. ჯ. ი-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 10 თებერვლის №0 საგადახდო დავალებით გადახდილი 8000 ლარის 70% – 5600 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „ლ. ჯ. ი-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს „ლ. ჯ. ი-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 10 თებერვლის №0 საგადახდო დავალებით გადახდილი 8000 ლარის 70% – 5600 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
