№ას-443-418-2014 24 ივლისი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ა-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ბმა „კ-ის 19“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ფულადი ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2013 წლის 6 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ბმა „კ-ის 19-მა“ მოპასუხეების: ი. წ-ას, ნ. ჩ-ის, შპს „ო-ისა“ და შპს „ა-ის“ მიმართ.

სარჩელის მოთხოვნები:

მოპასუხეებისათვის ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ დავალიანების – 2569.1 ლარის სოლიდარულად დაკისრება;

მოპასუხე შპს „ა-სათვის“ ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ, სარეკლამო დაფის განთავსების გამო არსებული დავალიანების – 4200 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ბმა „კ-ის 19-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა:

მოპასუხეებს – ი. წ-ას, შპს „ო-ს“ და ნ. ჩ-ს ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ დავალიანების – 2569.1 ლარის გადახდა;

მოპასუხე შპს „ა-ს“ მოსარჩელე ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა დავალიანების – 4200 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 1 მაისს, შპს „ა-სა“ და ბმა „კ-ის 19-ს” შორის გაფორმდა სარეკლამო აბრების განთავსების შესახებ ხელშეკრულება 1 წლის ვადით, რომელიც ამავე ხელშეკრულების 2.4. პუნქტის შესაბამისად, ავტომატურად გაგრძელდა მომდევნო 1 წლით. მოსარჩელე ბმა ,,კ-ის 19-მა’’ მოპასუხე შპს ,,ა-ის” სარეკლამო დაფები განათავსა თბილისში, გ-ის ქუჩის №19-ში. ორგანიზაცია უფლების მინიჭების სანაცვლოდ ამხანაგობას გადაუხდიდა ყოვლთვიურად 100 ლარს. ამ ვადის ამოწურვის შემდეგაც გაგძელდა სარეკლამო დაფის განთავსების შესახებ ხელშეკრულება და გამოიწერა ანგარიშ-ფაქტურები გაწეულ მომსახურებაზე. სარეკლამო დაფები თბილისში, გ-ის ქუჩა №19-ში განთავსებული იყო 2013 წლის ივლისამდე.

საქმეში არსებული მტკიცებულებების შესწავლისა და შეფასების შედეგად სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელე მხარის განმარტება და დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხე შპს „ა-ის“ დავალიანება მოსარჩელის მიმართ შეადგენდა 4200 ლარს.

საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, მოპასუხეს არ წარუდგენია რაიმე სახის უტყუარი მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ მოპასუხე მხარეს სრულად ჰქონდა გადახდილი მომსახურების საფასური. მოპასუხე სადავო ფაქტთან დაკავშირებით მხოლოდ სასამართლოს სხდომაზე გაკეთებული ახსნა-განმარტებით შემოიფარგლა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა მიერ მითითებული სადავო გარემოებები, წარმოადგენდა საქმისათვის მნიშვნელოვან გარემოებებს, რომლის არსებობის დასადასტურებლად მტკიცებულების სახით, მხოლოდ მხარეთა ახსნა-განმარტება სასამართლოსათვის არ იყო სარწმუნო და საკმარისი.

საქმის განხილვისას, საქალაქო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 429-ე, 427-ე მუხლებით, 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა-მა“.

აპელანტის მოთხოვნა:

მის მიმართ თანხის დაკისრების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც სარჩელი არ დაკმაყოფილდებოდა შპს „ა-სათვის“ თანხის დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „ა-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარეზოლუციო ნაწილის პირველი, მე-3 და მე-5 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

ბმა „კ-ის 19-ის“ სარჩელი შპს „ა-ის“ მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

შპს „ა-ს“ ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა დავალიანების – 3800 ლარის გადახდა;

გარდა ამისა, შპს „ა-ს“ ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 98 ლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა სარეკლამო აბრების განთავსების შესახებ ხელშეკრულების მოქმედების ვადის 2013 წლის აპრილის თვეში შეწყვეტასთან დაკავშირებით, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

ხელშეკრულების 2.4 პუნქტით განისაზღვრა ხელშეკრულების მოქმედების ვადა. მითითებული პუნქტის თანახმად, წინამდებარე ხელშეკრულება ძალაში შევიდა 2010 წლის 1 მაისიდან და მოქმედებდა 1 წლის ვადით. ამასთან, თუ მხარეები ხელშეკრულების შეწყვეტამდე ერთი კვირით ადრე უარს არ განაცხადებდნენ ხელშეკრულებაზე, ხელშეკრულების მოქმედება გაგრძელდებოდა მომდევნო ერთი წლის ვადით.

აპელანტს არ წარუდგენია რაიმე მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ მხარეებმა ხელშეკრულების ვადის ამოწურვამდე ერთი კვირით ადრე უარი განაცხადეს ხელშეკრულების მოქმედებაზე, ეს ადასტურებდა, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის ამოწურვის შემდეგაც გაგძელდა მისი მოქმედების ვადა. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ ხელშეკრულების არც ერთ მხარეს ხელშეკრულებით დადგენილი წესით მასზე უარი არ განუცხადებია, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების მოქმედება გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით და შეწყდა სარეკლამო აბრების ფაქტობრივად ჩამოხსნის მომენტიდან, კერძოდ, 2013 წლის ივლისიდან.

ის გარემოება, რომ აბრების ჩამოხსნა განხორციელდა 2013 წლის ივნისის ბოლოს, დასტურდებოდა სარჩელზე თანდართული დოკუმენტებით, კერძოდ, საქმის მასალებში წარდგენილი იყო შპს „ა-ის“ 2012 წლის 2 ნოემბრის წერილი, რომლითაც ეს უკანასკნელი თხოვნით მიმართავდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობას, შეეჩერებინა გამგეობის გადაწყვეტილების აღსრულება და არ მოეხდინა სარეკლამო აბრების დემონტაჟი. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2013 წლის 15 მაისის საერთო კრების ოქმით დასტურდებოდა, რომ საერთო კრებაზე სარეკლამო აბრების განთავსების შესახებ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს „ა-ის“ წარმომადგენლის მონაწილეობით, განხილულ იქნა საკითხი შპს „ა-ის“ დავალიანების განაწილვადებისა და სარეკლამო აბრების დემონტაჟის შესახებ.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, საქმის მასალებში წარდგენილი იყო ბმა „კ-ის 19-ის“ 2013 წლის 4 ივნისის წერილი შპს „ა-სადმი“, რომლის თანახმადაც, დავალიანების დიდი ოდენობით არსებობის გამო, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობამ კრების გადაწყვეტილების საფუძველზე, მიმართა შპს „ა-ს“, რომ 2013 წლის 10 ივნისამდე მოეხდინა სარეკლამო აბრების დემონტაჟი, რაც ადასტურებდა, რომ ამ დროისათვის სარეკლამო აბრები თბილისში, გ-ის ქუჩის №19-ში განთავსებული იყო.

სააპელაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარის წარმომადგენლის ახსნა-განმარტების მიხედვით, სარეკლამო აბრების დემონტაჟი განხორციელდა 2013 წლის ივნისის ბოლოს, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის მიერ, რადგან, არაერთი მიმართვის მიუხედავად, შპს „ა-მა“ აბრების დემონტაჟი არ განახორციელა.

ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების და ერთობლივი ანალიზის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ სარეკლამო აბრების ჩამოხსნა განხორციელდა 2013 წლის ივნისის ბოლოს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მიერ ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერის თარიღზე მითითება იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ აბრების ჩამოხსნა განხორციელდა 2013 წლის აპრილში, რამდენადაც ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარის მიერ გამოწერილი ანგარიშ-ფაქტურებით არ შეიძლებოდა დადასტურებულიყო ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტობრივი გარემოება.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სარეკლამო აბრები თბილისში, გ-ის ქუჩის №19-ში ფაქტობრივად განთავსებული იყო 2013 წლის ივლისამდე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. ხელშეკრულების 2.2 პუნქტის თანახმად, მომსახურების საფასური განისაზღვრა 100 ლარის ოდენობით. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფასურის გაზრდის შესახებ, მხარეთა შეთანხმების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება წარდგენილი არ ყოფილა, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის შეთანხმებული საფასური არ გაზრდილა და შეადგენდა თვეში 100 ლარს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონ განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა დადასტურდეს ეს ფაქტები. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომელზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. აღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აპელანტის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფასურის დაფარვის ფაქტი.

აპელანტი უარყოფდა დავალიანების არსებობას და მიუთითებდა, რომ ანგარიშსწორება ხორციელდებოდა უნაღდო ანგარიშსწორებით და ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხები ირიცხებოდა მოწინააღმდეგე მხარის ანგარიშზე.

სააპელაციო სასამართლომ ზემოხსენებული მსჯელობა არ გაიზიარა, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, რაიმე მტკიცებულება უნაღდო ანგარიშსწორებით მომსახურების საფასურის გადახდის შესახებ წარდგენილი არ იყო. აღნიშნულის დასადასტურებლად აპელანტი მიუთითებდა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ სარჩელზე თანდართულ შპს „ა-ის“ ანგარიშის ბარათზე, რომლითაც თანხების გადახდის ფაქტი არ დასტურდებოდა. ამდენად, მითითება თანხების გადახდასთან დაკავშირებით უსაფუძვლო იყო.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობის ერთ-ერთი საფუძველია ხელშეკრულება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევში, მხარეთა შორის გაფორმებული მომსახურების ხელშეკრულების საფუძველზე, მათ შორის წარმოიშვა ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობა.

სამოქლაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ვალდებულების შესრულების ცნება გულისხმობას არა მხოლოდ შესრულებისაკენ მიმართულ მოქმედებას, არამედ შესრულების შედეგს. ქმედება შესრულებულად რომ ჩაითვალოს, აუცილებელია მოვალემ შესრულება ზუსტად ისე განახორციელოს, როგორც ამაზე მხარეები იყვნენ შეთანხმებული.

კონკრეტულ შემთხვევაში, დადგინდა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ მომსახურების ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება შესრულდა – სარეკლამო აბრები განთავსდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ადგილას, ხოლო რაც შეეხება აპელანტს – შპს „ა-ს“, მას ვალდებულება ჯეროვნად არ შეუსრულებია, არ გადაუხდია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საფასური.

იმის გათვალისწინებით, რომ ხელშეკრულების 2.2 პუნქტის თანახმად, მომსახურების საფასური განისაზღვრა 100 ლარის ოდენობით, ხოლო ხელშეკრულების მოქმედება ვადა შეწყდა 2013 წლის ივნისის ბოლოს, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ შპს „ა-ს“ ბმა „კ-ის 19-ის“ სასარგებლოდ უნდა დაკისრებოდა 2010 წლის 1 მაისიდან 2013 წლის ივლისის თვემდე (38 თვე) გაწეული მომსახურების საფასური – 3800 ლარი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს „ა-მა“.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

შპს „ა-სა“ და ბმა „კ-ის 19-ს“ შორის არსებული ხელშეკრულების შეწყვეტის თარიღის დადგენისას სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ ბმა „კ-ის 19-ის“ მიერ შპს „ა-სადმი“ ცალმხრივად გაგზავნილ წერილებს, სასამართლომ არ გაითვალისწინა კასატორის მიერ წარდგენილი, ხელშეკრულების შეწყვეტის რეალური თარიღის დამადასტურებელი მტკიცებულება და ახსნა-განმარტება. სასამართლოს მთავარ სხდომაზე შპს „ა-ის“ წარმომადგენლის ახსნა-განმარტებაში მითითებულია, რომ სარეკლამო დაფები ფაქტობრივად განთავსებული იყო 2013 წლის აპრილის თვემდე. ამავე გარემოებას ადასტურებენ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ე.წ. ანგარიშ-ფაქტურები.

სასამართლომ არასწორად დაადგინა კასატორის მიერ გადასახდელი დავალიანების ოდენობა, კერძოდ, მას დააკისრა 3800 ლარის გადახდა. ამ თანხის გამოთვლა მოხდა ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების გამოკვლევის გარეშე. რეალურად, შპს „ა-ის“ დავალიანება ნულის ტოლია იმ პირობებშიც კი, თუკი მივიჩნევთ, რომ 2010 წლის 1 მაისის მომსახურების ხელშეკრულება არ შეწყდა და იგი 2013 წლის ივლისის თვემდე გაგრძელდა.

2010 წლის 1 მაისიდან 2013 წლის 30 ივნისამდე დროის მონაკვეთი მოიცავს 38 თვეს, ყოველთვიურად 100 ლარის სახით გადასახდელი თანხა 38 თვეზე გაანგარიშებით კი, შეადგენს 3800 ლარს. ამდენად, შპს „ა-ის“ მიერ მთელი სახელშეკრულებო პერიოდისათვის ჯამურად გადახდილი უნდა ყოფილიყო 3800 ლარი. შპს „ა-ს“, შპს „ო-ს“, ი. წ-ასა და ნ. ჩ-ს უნდა გადაეხადათ 3800 + 11453.4 ლარი, რაც შეადგენს 15253.4 ლარს. კასატორის მიერ წარდგენილი ანგარიშის ბარათი ცხადყოფს და აღნიშნულს ვერც მოწინააღმდეგე მხარე უარყოფს, რომ მათი მხრიდან გადახდილია 14819.60 ლარი, შესაბამისად, დავალიანების თანხა მხოლოდ 433.8 ლარია (15253.4 – 14819.60 = 233.8). ამასთან, რადგან სარჩელი ერთობლიობაში იქნა წარდგენილი, სასამართლოს იმაზეც უნდა ემსჯელა, აღნიშნული 433.8 ლარი მათი გადასახდელი იყო თუ დანარჩენი მოპასუხეების. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ დავალიანების განსაზღვრისას საერთოდ არ მიიღო მხედველობაში, რომ შპს „ა-ს“ გადახდილი ჰქონდა 14819.60 ლარი და თანხა ისე დაიანგარიშა, თითქოს ბმა „კ-ი 19-ს“ არც ერთი თვის დავალიანება არ ჰქონოდა გადახდილი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟების (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – შპს „ა-ს“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი – ................) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება № 0, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 6 ივნისი) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე