№ას-453-428-2014 11 ივლისი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ჰ. ჯ-ა“
მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ა-ი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 18 მარტის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2012 წლის 12 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ი. ა-მა მოპასუხე შპს „ჰ. ჯ-ას“ მიმართ.
სარჩელის მოთხოვნა:
მოპასუხისათვის ი. ა-ის ჯანმრთელობის გაუარესებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების დაკისრება, ერთჯერადი კომპენსაციის სახით, 60000 ლარის ოდენობით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 6 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილებით ი. ა-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:
თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;
ი. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;
შპს „ჰ. ჯ-ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 30000 ლარის გადახდა;
დანარჩენ ნაწილში ი. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
ამავე გადაწყვეტილებით შპს „ჰ. ჯ-ას“ ი. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 100 ლარის გადახდა.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ი. ა-ი 2002 წლის ოქტომბრიდან 2012 წლის 10 სექტემბრამდე მუშაობდა სს „კ-ში“ სხვადასხვა პოზიციაზე. მისი შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 500 ლარს.
2006 წლის სექტემბერში იგი შეყვანილ იქნა სამედიცინო (დისპანსერულ) მეთვალყურეობაზე ასაყვან პირთა სიაში, სასუნთქი სისტემის დაავადების გამო.
ი. ა-ს მუშაობა უხდებოდა შრომის მავნე პირობებში. კერძოდ, ნედლეულის გამოწვის, დაფქვა-შეფუთვის საამქროებში აღინიშნებოდა საწარმოო მტვრის მაღალი კონცენტრაციები 30.5-42 მგ/კუბ.მ., რაც 5-ჯერ აღემატებოდა ზღვრულად დასაშვებ კონცენტრაციას. ეს მონაცემები შეესაბამება შრომის პირობებს მავნე კლასით 3, ხარისხით 2.3.
„მძიმე, მავნე და საშიშპირობებიან სამუშაოთა ნუსხის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 3 მაისის №147/ნ ბრძანებით განსაზღვრულია, რომ მავნე საწარმოო ფაქტორი წარმოადგენს საწარმოო გარემოსა და შრომითი პროცესის ფაქტორს, რომლის ზემოქმედებას ადამიანზე გარკვეულ პირობებში შეუძლია გამოიწვიოს პროფესიული დაავადება, შრომის უნარის დროებითი ან მდგრადი დაქვეითება. კლასი 3, ხარისხი 3.2. განმარტების მიხედვით, ეს არის მავნე ფაქტორების დონე, რომელიც იწვევს მყარ ფუნქციურ ცვლილებებს, რაც უმრავლეს შემთხვევაში იწვევს პროფესიით განპირობებული ავადობის ზრდას, რაც ვლინდება შრომისუნარიანობის დროებითი დაკარგვით მიმდინარე ავადობის დონის მატებით, პირველ რიგში ისეთ დაავადებებზე, რომლებიც აისახება მოცემული მავნე ფაქტორებისადმი ყველაზე უფრო მგრძნობიარე ორგანოებზე და სისტემებზე.
დისპანსერულ მეთვალყურეობაზე ასაყვან პირთა სია გადაეცა საწარმოს, რაც დადასტურდა კასპის დიაგნოსტიკური კაბინეტის წერილით, პროფდაავადებათა დამდგენი კომისიის 2012 წლის სხდომის ოქმით, სადაც განიხილებოდა ი. ა-ის დაავადების საკითხი. სხდომაზე საწარმოს წარმომადგენელმა ნ. შ-მა აღნიშნა, რომ 2006 წელს სახელმწიფო პროგრამით ჩატარებული გამოკვლევების შედეგად დადგენილი დიაგნოზებიანი პირები გაფრთხილებულნი იყვნენ, რომ საჭირო იყო მკურნალობა და მეთვალყურეობა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საწარმოსთვის არ იყო ცნობილი ი. ა-ის სამეთვალყურეო სიაში შეყვანის ფაქტი.
2007 წლიდან, ივანე აღაპიშვილი გადაყვანილ იქნა სამუშაოდ საშრობ დოლზე. საშრობი დოლის მუშა, მუდმივად დასაქმებული საშრობი დოლების და ბუნკერების მომსახურებაზე, საქართველოს შრომის ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2007 წლის 3 მაისის №147/ნ ბრძანებით დამტკიცებულ „მძიმე, მავნე და საშიშპირობებიან“ სამუშაოთა ნუსხაშია შეტანილი.
მოსარჩელის დიაგნოზს წარმოადგენს ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადება, ბელოზური ემფიზემა, ორმხრივი პნევმოსკლეროზი, პნევმოფიბროზი, სპონტანური პნევმოთორაქსი, სუნთქვის უკმარისობა მეორე ხარისხის.
მოსარჩელის დაავადება წარმოადგენს ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადების გართულებებს. ექსპერტიზის დასკვნით, შესაძლებელია მძიმე, მავნე და საშიშპირობებიან სამუშაოზე გადაყვანამ გამოიწვია მისი მდგომარეობის გართულება.
ი. ა-ს, 2012 წლის აპრილიდან დაუდგინდა შესაძლებლობის შეზღუდვის სტატუსი – მნიშვნელოვანი. მორიგი გადამოწმების ვადად განისაზღვრა 2013 წლის აპრილი. მას დაუდგინდა შრომის საქმიანობის უნარის მე-2 ხარისხის შეზღუდვა.
შრომის ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2003 წლის 13 იანვრის №1 ბრძანების მე-7 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, შრომის საქმიანობის უნარის შეზღუდვის მე-2 ხარისხი ნიშნავს შრომითი საქმიანობის შესრულების უნარს სპეციალურად შექმნილ პირობებში (სპეციალიზებული საწარმო, საამქრო, უბანი, ბინაზე შრომა) ან ჩვეულებრივ საწარმოო პირობებში სპეციალურად მოწყობილ სამუშაო ადგილზე დამხმარე საშუალებების გამოყენებით და/ან სხვა პირთა დახმარებით. აღნიშნული ბრძანების მე-9 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასუნთქი სისტემის ქრონიკული, დაავადებები გართულებული სუნთქვის უკმარისობის მე-2 ხარისხით, წარმოადგენს შესაძლებლობის მნიშვნელოვნად შეზღუდვის საფუძველს და ექვემდებარება დაკვირვებას 5 წლის განმავლობაში, რის შემდეგაც შესაძლებელია დადგინდეს შესაძლებლობის შეზღუდვა უვადოდ.
ზემოაღნიშნული მსჯელობის გამო სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ა-ი დაავადებული იყო ქრონიკული ბრონქიტით და 2006 წელს შეყვანილ იქნა დისპანსერული მეთვალყურეობის ქვეშ მყოფ პირთა სიაში. 2007 წელს იგი გადაყვანილ იქნა ჯანმრთელობისთვის საშიშ, მავნე სამუშაოზე (საშრობი დოლი), ისე, რომ დამსაქმებელმა არ გაითვალისწინა მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობა, რომლის შესახებაც მისთვის ცნობილი იყო, და არც მავნე სამუშაო პიროებების შესახებ ინფორმაცია მიუწვდია დასაქმებულისთვის. აღნიშნული მოქმედებით მოპასუხემ დაარღვია საქართველოს შრომის კოდექსის (2006 წლის რედაქცია) 35-ე ნაწილის 1-ლი და მე-2 მუხლების მოთხოვნები, რომელთა თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია უზრუნველყოს დასაქმებული სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის მაქსიმალურად უსაფრთხო სამუშაო გარემოთი. დამსაქმებელი ვალდებულია გონივრულ ვადაში მიაწოდოს დასაქმებულს მის ხელთ არსებული სრული, ობიექტური და გასაგები ინფორმაცია ყველა იმ ფაქტორის შესახებ, რომლებიც მოქმედებს დასაქმებულის სიცოცხლესა და ჯანმრთელობაზე ან ბუნებრივი გარემოს უსაფრთხოებაზე.
საქმეზე დადასტურდა, რომ ი. ა-ის ჯანმრთელობის მდგომარეობა გაუარესდა. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან ექსპერტებს არ გაუციათ კატეგორიული დასკვნა მოსარჩელის მდგომარეობის გაურესების მიზეზად საშრობ დოლზე მისი გადაყვანის მიჩნევის თაობაზე, სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, დამსაქმებელი ვალდებული იყო ემტკიცებინა, რომ მისი მუშაკის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებასა და მის ქმედებას შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი არ არსებობდა. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ექსპერტიზის დასკვნის იმ ნაწილზე, რომ სხვა გარემოება (კონკრეტულ შემთხვევაში მავნე ჩვევები, როგორიცაა სიგარეტის და ალკოჰოლის მოხმარება), როგორც დამოუკიდებლად (მავნე საწარმოო პირობებში მუშაობის გარეშე) მოსარჩელის მდგომარეობის გაუარესების მიზეზი, ექსპერტიზამ კატეგორიულად გამორიცხა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა მოსარჩელის მდგომარეობის გაუარესება მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედების გამო, რაც ზიანის ანაზღაურების საფუძველს ქმნიდა.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზიანის ანაზღაურების მიზნის არსი დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს, რისთვისაც მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ აქვს უნარი მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. აღნიშნულის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული იღებდა დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე შრომის უნარის დაკარგვის ხარისხთან შეფარდებით.
კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ი. ა-ის ხელფასი შეადგენდა 500 ლარს და მას უნდა ანაზღაურებოდა 5 წლის განმავლობაში მისაღები ხელფასი 30000 ლარი (500*12*5). ზემოთ დადგენილი იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ შრომის უნარის შეზღუდვა მოსარჩელეს განესაზღვრა არა უვადოდ, არამედ გარკვეული ვადით, შრომის ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის მინისტრის 2003 წლის 13 იანვრის №1 ბრძანების მე-9 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასუნთქი სისტემის ქრონიკული დაავადებები გართულებული სუნთქვის უკმარისობის მე-2 ხარისხით, წარმოადგენდა შესაძლებლობის მნიშვნელოვნად შეზღუდვის საფუძველს და ექვემდებარებოდა დაკვირვებას 5 წლის განმავლობაში, რის შემდეგაც შესაძლებელი იყო შესაძლებლობის შეზღუდვის უვადოდ დადგენა, სააპელაციო სასამართლომ არ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს გააჩნდა საპენსიო ასაკამდე ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება, ვინაიდან სარჩელის განხილვის ეტაპზე არ დასტურდებოდა მისი შრომის უნარის უვადოდ შეზღუდვის ფაქტი.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ჰ. ჯ-ამ“.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
მოცემულ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოტანილი გადაწყვეტილება ძირითადად იმ არგუმენტს ეყრდნობა, რომ ი. ა-მა ვერ დაასაბუთა მოპასუხის ბრალი მისი ჯანმრთელობის გაუარესებაში, რაც სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარეობს. სააპელაციო სასამართლომ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არათუ დაადგინა, რომ ზიანი უშუალოდ დამსაქმებლის ბრალეულმა ქმედებამ გამოიწვია, არამედ ეს გარემოება მნიშვნელოვნად არც კი მიიჩნია და გადაწყვეტილება დააფუძნა მხოლოდ დამსაქმებლის ვალდებულებაზე – დაამტკიცოს მუშაკის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესებასა და მის ქმედებას შორის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არარსებობა.
ბრალისა და მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არსებობა-არარსებობის დადგენაში გადამწყვეტი მნიშვნელობა ენიჭება ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 10 იანვრის დასკვნას, რომელიც დაინიშნა იმ გარემოების დასადგენად – ზიანის მიყენება გამოწვეულია თუ არა კასატორის ბრალით. ხსენებული დასკვნის მიხედვით, ზიანის მიყენებაში დამსაქმებლის ბრალეულობასა და ქმედება-შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის დადგენა პრაქტიკულად შეუძლებელია, ასეთი შესაძლებლობა მხოლოდ იმ შემთხვევაში იარსებებდა, თუკი დადგინდებოდა, რომ ი. ა-ი სამუშაოს დაწყებამდე ჯანმრთელი იყო. მითითებული გარემოება საქმის მასალებით არ დასტურდება. შესაბამისად, ექსპერტიზამ მხოლოდ ვარაუდის დონეზე დაასკვნა, რომ მოსარჩელის დაავადება შესაძლოა გამოწვეული იყოს შრომის მავნე, მძიმე და საშიში პირობებით.
ექსპერტიზის დასკვნასთან კავშირში ერთობ საეჭვო და ბუნდოვანია სააპელაციო სასამართლოს მიერ კასატორის მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედებით მოწინააღმდეგე მხარის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების ფაქტის დადასტურებულად მიჩნევა, ზიანის მიმყენებელი გარემოებებიდან მხოლოდ მავნე ჩვევების – ალკოჰოლისა და სიგარეტის მოხმარების მიზეზის გამორიცხვით.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია იმდენად, რამდენადაც ექსპერტიზის ჩამტარებელი კომპეტენტური ორგანო ვერ ადასტურებს ი. ა-ის სამუშაო პირობებსა და დამდგარ შედეგს (დაავადებას) შორის მიზეზობრივ კავშირს, რომლის დადგენის გარეშეც, სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად დაუშვებელია პირისათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ჰ. ჯ-ას“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ჰ. ჯ-ას“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შპს „ჰ. ჯ-ას“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1560 ლარი) 70% – 1092 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „ჰ. ჯ-ას“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი –............. ) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ შპს „ჰ. ჯ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1560 ლარი, ელექტრონული საგადახდო დავალება № 218, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 2 მაისი) 70% – 1092 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
