საქმე №ას-49-48-2014 28 ივლისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ნ. ო-ე, გ. ს-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ი. ა-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ნარდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული უძრავი ქონების გადაცემა, სამართლებრივი ურთიერთობის აღიარება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. ა-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ს“ დამფუძნებელი წევრების – ე. ა-ის, ჯ. ა-ის, ნ ო-ისა და გ. ს-ის მიმართ და მოითხოვა, აღიარებულ იქნას ფაქტი, რომ მოსაჩელესა და მოპასუხეს შორის ნარდობის სამართალურთიერთობა არსებობდა და უძრავ ქონებაზე მოთხოვნის უფლება ი ა-ს წარმოეშვა 1999-2001 წლებში. ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ს“ დაევალოს, მოსარჩელეს გადასცეს საკუთრებაში ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ის №37-ში მდებარე შემდეგი უძრავი ქონება: მეორე სართულზე მდებარე 301,8 კვ.მ-დან 221,77 კვ.მ; მეოთხე სართულზე არსებული ბინა №5 საერთო ფართით 136,5 კვ.მ; მე-10 სართულზე მდებარე №30-ე ბინიდან 111,45 კვ.მ და მე-11 სართულზე არსებული 196.5 კვ.მ.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილებით ი. ა-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ე. ა-ს, ჯ. ა-ს, ნ. ო-ს და გ. ს-ს დაევალათ ი. ა-ისთვის საკუთრებაში გადაეცათ ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37ბ-ში მეოთხე სართულზე მდებარე №5 საცხოვრებელი ბინა საერთო ფართით 136,5 კვ.მ (უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი ), ი. ა-ის სასარჩელო მოთხოვნები მოპასუხეებისთვის მეორე სართულზე განთავსებული 301,8 კვ.მ-დან 221,77 კვ.მ-ს, მე-10 სართულზე მდებარე №30-ე ბინიდან 111,45 კვ.მ-ს და მე-11 სართულზე არსებული ფართიდან 196,5 კვ.მ-ს გადაცემის დავალების შესახებ არ დაკმაყოფილდა, ასევე უარი ეთქვა ი. ა-ის სასარჩელო მოთხოვნას მხარეთა შორის ნარდობის სამართალურთიერთობისა და უძრავ ქონებაზე მოთხოვნის უფლების 1999-2001 წლებში წარმოშობის აღიარების შესახებ.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ი. ა-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ი ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ი. ა-ს საკუთრებაში გადაეცა ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ჭ-ე-37ბ-ს“ საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37-ში მდებარე შემდეგი უძრავი ქონება: მე-2 სართულზე მდებარე 301,8 კვ.მ-დან 221,77 კვ.მ, მე-10 სართულზე მდებარე №30-ე ბინიდან 111,45 კვ.მ და მე-11 სართულზე არსებული ფართიდან 196.5 კვ.მ ფართი, ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ს“ წევრებს – ე ა-ს, ჯ. ა-ს, ნ. ო-სა და გ. ს-ს ი. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ 7155 ლარის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სასამართლომ დაადგინა, რომ 1999 წლის 4 ნოემბერს ი. ა-ს, ნ. ო-სა და გ. ხ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ი. ა-ის მიერ საკუთრებაში არსებული 1086 კვ.მ მიწის ნაკვეთის და მასზე განთავსებული სახლის გადაცემის სანაცვლოდ, მოსარჩელის ნაკვეთზე ასაშენებელ მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში, 680 კვ.მ-ის მიღების შესახებ.
აღნიშნული ხელშეკრულების 2.1. პუნქტის თანახმად, ი. ა-ს გადაცემული მიწის ნაკვეთის საკომპენსაციოდ უნდა მიეღო მეოთხე სართული სრულად, ოთხი კარგად გარემონტებული საცხოვრებელი ბინა და შესაბამისი ავტოფარეხები. გ. ხ-სა და ნ. ო-ს საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობა უნდა დაეწყოთ მოსარჩელის მიერ გადაცემული მიწის ნაკვეთის გამოთავისუფლებიდან ორი კვირის შემდეგ, ხოლო უძრავი ქონება მოსარჩელეს უნდა გადასცემოდა მშენებლობის დაწყებიდან 18 თვის განმავლობაში.
2001 წლის 12 ნოემბერს დაფუძნდა ინდივიდუალურ ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ“.
ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრები არიან ი. ა-ი, ჯ. ა-ი, ნ. ო-ე, მ. მ-ი და გ. ს-ე. ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ნ. ო-ე.
იბა „ჭ-ე 37ბ-ს“ დამფუძნებელთა კრების ოქმით დადგინდა, რომ ამხანაგობა ი. ა-ს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გაუფორმებდა მის კუთვნილ ფართს: მე-4 სართული, 136.5 კვ.მ №5 ბინა, 198.4 კვ.მ №6 ბინა, 197.5 კვ.მ №7 ბინა და 136.5 კვ.მ №8 ბინა, ასევე ავტოსადგომზე 4 ავტომანქანის გაჩერების ადგილი.
2010 წლის 15 თებერვალს, ნ. ო-სა და ი. ა-ს შორის გაფორმდა შეთანხმება, რომლის თანახმად ი. ა-ისათვის მიკუთვნებული მეოთხე სართულზე მდებარე 198,4 კვ.მ №6 ბინა გადაიცვალა მე-11 სართულის აღმოსავლეთ მხარეს მდებარე 232 კვ.მ ბინაზე.
აღნიშნული შეთანხმების შესაბამისად, 2010 წლის 19 თებერვალს დაიდო ნოტარიალურად გაფორმებული ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ი. ა-მა მიიღო ქ. თბილისში, ი.ჭ-ის გ-რ 37ბ-ს პირველი სადარბაზოს მე-11 სართულზე მდებარე 232 კვ.მ.
ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37ბ-ში, მე-2 სართულზე მდებარე 302,80 კვ.მ ფართზე და მე-10 სართულზე №30 439,80 კვ.მ ბინაზე რეგისტრირებულია იბა „ჭ-ის 37ბ-ს“ საკუთრების უფლება.
საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით დგინდება, რომ იბა „ჭ-ის 37ბ-ს“ სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37ბ-ს მე-2 სართულზე მდებარე 412,80 კვ.მ. აღნიშნული 412 კვ.მ-დან 110 კვ.მ-ზე რეგისტრირებულია ა. ჭ-ის სამომავლო საკუთრების უფლება. შესაბამისად, დგინდება, რომ დარჩენილი ფართი 302,80 კვ.მ რჩება და აღრიცხულია კვლავ ამხანაგობის სახელზე.
საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით ასევე დგინდება, რომ იბა „ჭ-ის 37ბ-ს“ სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37ბ-ს მე-10 სართულზე მდებარე 439,80 კვ.მ №30 ბინა.
ამდენად, სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ი №37ბ-ში, მე-2 სართულზე მდებარე 302,80 კვ.მ-სა და მე-10 სართულზე არსებულ 439,80 კვ.მ №30 ბინაზე მესამე პირის საკუთრების უფლება არ არის რეგისტრირებული.
საჯარო რეესტრის სააგენტოს 2011 წლის 14 დეკემბრის პასუხით ი.ჭ-ის №37ბ-ში მდებარე 196,50 კვ.მ ფართზე (მე-11 სართული), როგორც ინდივიდუალური საკუთრების საგანზე ან ცალკე უფლების ობიექტზე საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის.
სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ დაადგინა, რომ ი. ა-სა და ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ს“ შორის არსებობს ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა.
სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილის მიხედვით, პალატამ მიიჩნია, რომ 2010 წლის 15 თებერვალს, ნ. ო-სა და ი. ა-ს შორის გაფორმდა შეთანხმება, რომლის თანახმად ი. ა-ისათვის მიკუთვნებულ მეოთხე სართულზე მდებარე 198,4 კვ.მ №6 ბინა გადაიცვალა მე-11 სართულის აღმოსავლეთ მხარეს მდებარე 232 კვ.მ ბინაზე.
სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესით ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. შესრულება შეიძლება გამოიხატოს მოქმედებისაგან თავის შეკავებაშიც. ამავე კოდექსის 361-ე მუხლის მეორე ნაწილით ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.
ი. ა-ის მიერ ნარდობის ხელშეკრულების პირობები შესრულებულია სრულად და მოსარჩელის მიერ ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით, გადაცემულია ამხანაგობისათვის. ამავდროულად, მოპასუხეების მიერ ნაკისრი ვალდებულება ნარდობის ხელშეკრულების ფარგლებში შეკვეთილი უძრავი ნივთის გადაცემის შესახებ შესრულებული არ არის. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დასაბუთებულია აპელანტის (მოსარჩელის) მოთხოვნა ი.ჭ-ის, გ-რ №37ბ-ში, მე-11 სართულზე მდებარე 196.5 კვ.მ-ის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე.
პალატამ დაადგინა, რომ ი. ა-ს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ი №37ბ-ში მე-4 სართულზე მდებარე №5 საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართით 136,5 კვ.მ. შესაბამისად, მისთვის მე-11 სართულზე მდებარე 196.5 კვ.მ ფართის გადაცემით, ჯამში მის საკუთრებაში გადადის 333 კვ.მ ფართი. მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს ასევე მე-2 სართულზე მდებარე 221,77 კვ.მ ფართისა და მე-10 სართულზე მდებარე №30 ბინიდან 111,45 კვ.მ ფართის საკუთრებაში გადაცემა. აღნიშნული ფართების ჯამი შეადგენს 666,22 კვ.მ-ს. საქმეში წარმოდგენილი ხელშეკრულებით კი დგინდება, რომ მხარეები შეთანხმდნენ 680 კვ.მ ფართის გადაცემაზე. შესაბამისად, მოთხოვნილი ფართების ჯამი 666,22 კვ.მ, არ აღემატება მხარეთა შორის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული გადასაცემი ფართების საერთო ოდენობას – 680 კვ.მ-ს.
განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა განმარტების შესაბამისად, დადგინდა, რომ აპელანტისათვის გადასაცემი №7 და №8 ბინებზე რეგისტრირებულია სხვა პირთა საკუთრების უფლება. სააპელაციო პალატა არ დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებას იმის შესახებ, რომ მხარეები შეთანხმებული იყვნენ კონკრეტული ქონების გადაცემაზე და, შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
სამოქალაქო კოდექსის 361-ე, 382-ე მუხლების შესაბამისად, სასამართლომ დაადგინა, რომ, მართალია, მოვალეს იბა „ჭ-ის 37ბ-ს“ გასხვისებული აქვს ხელშეკრულებით მხარისათვის გადასაცემი №7 და №8 ბინები, თუმცა ასევე დადგინდა, რომ მას საკუთრებაში აქვს იმავე მისამართზე მდებარე, იმავე ოდენობისა და ღირებულების ფართები. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ფართებით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება კანონიერია და არ სცილდება ნაკისრი ვალდებულების ფარგლებს.
ამდენად, სააპელაციო პალატამ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ არსებობს სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობა.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ. ო-მ და გ. ს-მ გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
1999 წლის 4 ნოემბერს დაიდო ხელშეკრულება ი. ა-ს, ნ. ო-სა და გ. ხ-ს შორის. ხელშეკრულების თანახმად, ი. ა-ს უნდა მიეღო ქ.თბილისში, ჭ-ის 37ბ-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე მშენებარე სახლის მე-4 სართული სრულად, კერძოდ კი, ოთხი კარგად გარემონტებული ბინა და შესაბამისი ავტოფარეხები.
2010 წლის 15 მარტის ხელშეკრულებებით, ი. ა-ის ოჯახი დაკმაყოფილდა ამხანაგობა „მ-ის“ მიერ მშენებარე ფართით.
ზემოაღნიშნული გარიგებები ურთიერთსაწინააღმდეგოა და გარიგებების ზუსტი შინაარსის დადგენა შეუძლებელია, რაც იწვევს სამოქალაქო კოდექსის 53-ე მუხლით განსაზღვრულ შედეგს. აღნიშნული გარემოება სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა. გარიგებები წინააღმდეგობრივია არა მხოლოდ მასში განსაზღვრული გარიგების საგნის, არამედ სამართლებრივი შინაარსის სხვადასხვაობის გამოც.
მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანია დადგინდეს, წარმოადგენს თუ არა ინდივიდუალურად განსაზღვრულ ნივთებს ის ბინები, რომლებიც ი. ა-ს ხელშეკრულებით უნდა მიეღო.
ი. ა-ისათვის ხელშეკრულებით მიკუთვნებული ნივთები ინდივიდუალურია თუ გვარეობითი მნიშვნელოვანია, რადგან პირველ შემთხვევაში იგი უფლებამოსილია, მოითხოვოს მხოლოდ შეთანხმებული (ხელშეკრულებით გათვალისწინებული) ნივთები, ხოლო მეორე შემთხვევაში, ნებისმიერი ნივთი, რომელიც იგივე ნიშნებით ხასიათდება.
ი. ა-ისთვის მიკუთვნებული ბინები არის ინდივიდუალურად განსაზღვრული ნივთები. ეს ნივთები განსაზღვრულია სართულით, ფართით, ბინის ნომრით, ანუ, გარიგებების თანახმად, ი ა-ს უნდა მიეღო კონკრეტული ბინები და არა ნებისმიერი ბინა, რომელსაც მოიწონებდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით (საქმე №2/8716-06) დადგინდა, რომ ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37ბ-ში მდებარე ბინები შესაბამისობაში უნდა ყოფილიყო მთავარი არქიტექტორის 2000 წლის 14 აგვისტოს №309 ბრძანებით შეთანხმებულ პროექტთან, რასაც ეწინააღმდეგება გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სასამართლოს უნდა გამოერკვია, არსებობდა თუ არა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შესაძლებლობა (ამ შემთხვევაში პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენაში იგულისხმება ხელშეკრულებით განსაზღვრული ფართის ი. ა-ისთვის გადაცემის შესაძლებლობა) და თუკი აღმოჩნდებოდა, რომ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელია, მაშინ ი. ა-ს სხვა ნივთი კი არ მიეკუთვნებინა, არამედ ამხანაგობას დაეკისრებოდა ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება.
სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 409-ე მუხლი, რომლებიც სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა, ი. ა-ს მიაკუთვნა სხვა ნივთი და არა ის ნივთები, რომლებიც მან გარიგებებით შეიძინა, რაც ნებისმიერ შემთხვევაში უკანონოა, რადგან თუკი სასამართლო მიიჩნევდა, რომ ი. ა-ის მიმართ ვალდებულება დაირღვა, მაშინ მას უნდა მიეკუთვნებინა ფულადი კომპენსაცია ზიანის ანაზღაურების სახით.
სასამართლომ ი. ა-ს ხელშეკრულებით გაუთვალისწინებელი ბინები მიაკუთვნა ისე, რომ არ გამოუკვლევია, განკარგულია თუ არა ეს ბინები.
მესამე პირებს გაფორმებული აქვთ ხელშეკრულება კონკრეტული ფართების თაობაზე ანუ იმ ფართების თაობაზე, რომლებიც გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიეკუთვნა ი. ა-ს. მეტიც, თუკი აღმოჩნდებოდა, რომ ი. ა-ისთვის მიკუთვნებული ფართების თაობაზე გარიგება დადებული აქვს ი. ა-საც, მაშინაც კი, საკითხი მესამე პირების სასარგებლოდ უნდა გადაწყვეტილიყო, რაც გამომდინარეობს დადგენილი სასამართლო პრაქტიკიდან.
საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად, სახლის მე-2 სართულზე არის სულ 412 კვ.მ. აქედან ფართები შეძენილი აქვთ: ვ. მ-ას – 98 (ნახაზით 115) კვ.მ, ნ. თ-ს – 75 (ნახაზით 78) კვ.მ, თ. ქ-ს – 200 კვ.მ (აღნიშნული ფართი გაქირავებულია), მ. მ-ს – 73.5 კვ.მ ანუ, ი. ა-ს მიეკუთვნა სხვა პირების კუთვნილი ფართი, თანაც იდენტიფიცირების გარეშე (ანუ, გაუგებარია, კერძოდ ვისი და რა ოდენობით ფართი გადაეცა ი. ა-ს მესამე პირების ფართიდან).
ი. ა-ს მიეკუთვნა მე-10 სართულზე მდებარე №30-ე ბინიდან 111.45 კვ.მ. მე-10 სართულზე რეალურად არის 668.9 კვ.მ. ფართი, რაც დგინდება საქმეში არსებული ნახაზით და ამონაწერებით საჯარო რეესტრიდან. აქედან 108 კვ.მ შეძენილი აქვს დ. ს-ს, 156 კვ.მ რეგისტრირებული აქვს ა. ც-ს, 67 კვ.მ შეძენილი აქვს ნ. კ-ს და 439.8 კვ.მ ეკუთვნის ზ. ჭ-ს (ბინა №29). აღსანიშნავია, რომ ზ. ჭ-ს 2003 წლის 23 დეკემბრის უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებით რეგისტრირებული აქვს ასევე მე-11 სართულზე მდებარე მანსარდი (101.9 კვ.მ.), როგორც მისი მე-10 სართულზე არსებული ბინის ნაწილი.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარეობს, რომ მე-10 სართულზე ამხანაგობის მიერ განუკარგავი ფართი არ არსებობს.
ი. ა-ს მიეკუთვნა მე-11 სართულზე არსებული ფართიდან 196.5 კვ.მ. ფართი.
საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის წერილის თანახმად, თბილისში, ჭ-ის გ-რ №37ბ-ში მდებარე მშენებარე შენობის მე-11 სართულზე არსებული ფართი მთლიანად განკარგულია.
სააპელაციო სასამართლოს ნებისმიერი მსჯელობა, მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის გარდა სხვა სახელშეკრულებო-ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობის შესახებ, უბრალოდ ყოველგვარ ფაქტობრივ და სამართლებრივ დასაბუთებასაა მოკლებული.
სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.
სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა ის გარემოება, რომ ი. ა-ი წარმოადგენს ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ს“ დამფუძნებელს (ერთობლივი საქმიანობის თანამონაწილეს). ამხანაგობის მიზანს წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის მშენებლობა, რაც ამჟამადაც არ არის მიღწეული.
ი. ა-ს სხვა დამფუძნებლებთან ერთად ეკისრება პასუხისმგებლობა მესამე პირების წინაშე, რომლებმაც შეიძინეს ბინები მშენებარე სახლში. მიუხედავად ამისა, ი. ა-ი ცდილობს მიითვისოს სხვა, მესამე პირების მიერ კანონიერად შეძენილი ბინები და აბრკოლებს ამხანაგობის საქმიანობას. ამ მხრივ, სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 937-ე მუხლი.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უკანონობა გამოიხატება არა მხოლოდ მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების არასწორად გამოყენებაში, არამედ ის პროცესუალური თვალსაზრისითაც არასწორია.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნეგატიური შედეგი იმაში მდგომარეობს, რომ, მართალია, მისი აღსრულება შეუძლებელი აღმოჩნდება, მაგრამ იგი წარმოშობს ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ში“ სხვადასხვა კონფლიქტებს დაკავშირებულს სადავო ბინების კეთილსინდისიერად შემძენი მესამე პირების უფლებებთან.
ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით აღსანიშნავია, რომ ი. ა-ს მიეკუთვნა, თბილისში, ჭ-ის გ-ის 37ბ-ში მშენებარე სახლის ის ფართები, რომლებიც შეძენილი აქვთ მესამე პირებს. ეს პირები უკვე ფლობენ და განაგებენ ფართს.
შეუძლებელია იმ ფართების იდენტიფიცირება, რომლებიც გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ი. ა-ს გადაეცა.
სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა ის გარემოება, რომ ი. ა-ი წარმოადგენს ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ-ს“ დამფუძნებელს (ერთობლივი საქმიანობის თანამონაწილეს).
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების განხილვის შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ო-ისა და გ .ს-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ, დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე შემდეგ გარემოებებზე:
1999 წლის 4 ნოემბერს ი. ა-ს, ნ. ო-სა და გ. ხ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ი. ა-ის მიერ საკუთრებაში არსებული 1086 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული სახლის გადაცემის სანაცვლოდ, მოსარჩელის ნაკვეთზე ასაშენებელ მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში, 680 კვ.მ. ფართის მიღების შესახებ.
ხელშეკრულების 2.1. პუნქტის თანახმად, ი. ა-ს გადაცემული მიწის ნაკვეთის საკომპენსაციოდ უნდა მიეღო მეოთხე სართული სრულად, ოთხი კარგად გარემონტებული საცხოვრებელი ბინა და შესაბამისი ავტოფარეხები. გ. ხ-ს და ნ. ო-ს საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობა უნდა დაეწყოთ მოსარჩელის მიერ გადაცემული მიწის ნაკვეთის გამონთავისუფლებიდან ორი კვირის შემდეგ, ხოლო უძრავი ქონება მოსარჩელეს უნდა გადაცემოდა მშენებლობის დაწყებიდან 18 თვის განმავლობაში.
2001 წლის 12 ნოემბერს დაფუძნდა ინდივიდუალურ ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა „ჭ-ის 37ბ“. ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრები არიან: ი. ა-ი, ჯ. ა-ი, ნ. ო-ე, მ. მ-ი და გ. ს-ე. ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეული იქნა ნ. ო-ე.
იბა „ჭ-ე 37ბ-ის“ დამფუძნებელთა კრების 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ამხანაგობამ იკისრა ვალდებულება, რომ ი. ა-ს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გაუფორმებდა (დაურეგისტრირებდა) მის კუთვნილ ფართებს მე-4 სართულზე (ბინა №5, 136.5 კვ.მ.; ბინა №6, 198.4 კვ.მ.; ბინა №7, 197.5 კვ.მ.; ბინა №8 136.5 კვ.მ.), ასევე 4 ა/მანქანის გაჩერების ადგილს.
2010 წლის 15 თებერვალს, ნ. ო-სა და ი. ა-ს შორის გაფორმდა შეთანხმება, რომლის თანახმად, ი. ა-ისთვის გადასაცემი N6 ბინა უნდა გადაცვლილიყო მე-11 სართულზე, აღმოსავლეთ მხარეს მდებარე 232 კვ.მ ფართის ბინაზე. აღნიშნული შეთანხმების შესაბამისად, 2010 წლის 19 თებერვალს სანოტარო ფორმით დაიდო ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, ი. ა-მა მიიღო უძრავი ქონება მდებარე: ქ. თბილისი, ი. ჭ-ის გამზ. 37ბ, პირველი სადარბაზო, მე-11 სართული, ფართი 232 კვ.მ.
ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ი N37ბ-ში, მე-2 სართულზე მდებარე 302,80 კვ.მ ფართზე და მეათე სართულზე, მდებარე ბინა N30-ზე, ფართით 439,80 კვ.მ, რეგისტრირებულია იბა „ჭ-ის 37ბ“-ის საკუთრების უფლება.
ი. ა-ისთვის გადასაცემ N7 და N8 ბინებზე რეგისტრირებულია სხვა პირთა საკუთრების უფლება.
საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაშვებ და დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს, რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა.
საკასაციო საჩივარში გამოთქმულ კასატორთა პრეტენზიების შესწავლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. რაც შეეხება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებას, საკასაციო პალატა განმარტავს შემდეგს:
საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას იმასთან დაკავშირებით, რომ ი. ა-სა და იბა ,,ჭ-ე 37ბ-ს“ შორის არსებობს ნარდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე სამართლებრივი ურთიერთობა. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2001 წლის 12 ნოემბერს დაფუძნდა ინდივიდუალურ ბინათმენაშენეთა ამხანაგობა ,,ჭ-ის 37ბ“, სადაც ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრს სხვა წევრებთან ერთად წარმოადგენს ი. ა-ი. თვით მოსარჩელეც არ უარყოფს იმ ფაქტს, რომ იგი წარმოადგენს ამხანაგობის წევრს. რაც შეეხება 1999 წლის 4 ნოემბერს ი. ა-ს, ნ. ო-სა და გ. ხ-ს შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებას, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მითითებული ხელშეკრულების შინაარსი, რომლითაც ნ. ო-მ და გ. ხ-მ ერთობლივად იკისრეს ვალდებულება, რათა აეშენებინათ და ი. ა-ისთვის გადაეცათ 680 კვ.მ. გარემოენტებული ბინა მხარეთა შეთანხმებით გათვალისწინებულ მდგომარეობაში, არ ცვლის ი. ა-ის, როგორც ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების მონაწილის სტატუსს. ერთ-ერთ საქმეზე საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ განმარტა შემდეგი: „როგორც წესი, ერთობლივი საქმიანობის მონაწილენი ერთმანეთთან არ გამოდიან, როგორც კრედიტორი და მოვალე. ყოველ წევრს აქვს უფლება, მეორისგან მოითხოვოს ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების შესრულება მხოლოდ მთლიანად ამხანაგობის სასარგებლოდ, მაგრამ ერთობლივი საქმიანობის შიდა სახელშეკრულებო ურთიერთობას შეიძლება ახასიათებდეს ინდივიდუალურად განმსაზღვრელი ელემენტები, რა დროსაც ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის ამხანაგობაში გაწევრიანების ვალდებულებას წარმოადგენდეს არა მხოლოდ სხვა მონაწილეებთან ერთობლივად საერთო მიზნის მიღწევასთან დაკავშირებული მოქმედებების განხორციელება, არამედ ასევე ინდივიდუალურად, ამხანაგობის მონაწილეებთან ცალ-ცალკე დადებული ხელშეკრულებების საფუძველზე, დამატებით ამ პირების სასარგებლოდ კონკრეტული ვალდებულებების განხორციელება. იმის გათვალისწინებით, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება მიუთითებს საქმიანობაზე, ეს საქმიანობა შეიძლება გამოიხატოს სხვადასხვა სახის ხელშეკრულებებისათვის დამახასიათებელი შინაარსით (ნასყიდობით, გადაზიდვით, ნარდობით და ა.შ.).“ (იხ, სუსგ, №ას-523-497-2013, 4 აპრილი, 2014 წელი).
განსახილველ შემთხვევაში, ნ. ო-მ, როგორც ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების მონაწილემ, გ. ხ-სთან ერთად, საერთო მიზნის (მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა) მიღწევასთან ერთად, ი. ა-ის წინაშე იკისრა ვალდებულება, რათა აეშენებინა და მისთვის გადაეცა 680 კვ.მ. ბინა. ამდენად, სახეზეა შემთხვევა, როდესაც ერთის მხრივ ი. ა-სა და ნ. ო-ს შორის დაიდო ერთობრლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულება, ხოლო მეორეს მხრივ, ნ. ო-მ და გ. ხ-მ ი. ა-ის წინაშე იკისრეს ნარდობის სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე ვალდებულება.
ზემოაღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, ნ. ო-ე ყველა შემთხვევაში წარმოადგენს ვალდებულების შესრულებაზე პასუხისმგებელ პირს, რაც შეეხება ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების სხვა მონაწილეებს, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იბა ,,ჭ-ე 37ბ-ის“ დამფუძნებელთა კრების 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებას, რომლითაც ამხანაგობამ (ანუ ერთობლივი საქმიანობის ყველა მონაწილემ) იკისრა ვალდებულება, რომ ი. ა-ს საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში გაუფორმებდა (დაურეგისტრირებდა) მის კუთვნილ ფართებს. აქედან გამომდინარე, ი. ა-ს შეუძლია ვალდებულების შესრულება (ბინის საკუთრებაში გადაცემა) მოსთხოვოს არა მხოლოდ ნ. ო-ს, არამედ ამხანაგობის სხვა ნებისმიერ წევრს.
სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის, პირველი ნაწილის მიხედვით, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით კი, დადგენილია, რომ ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. განსახილველ შემთხვევაში, საქმე გვაქვს ვალდებულების არსებობასთან ხელშეკრულების საფუძველზე. შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები უნდა ვეძებოთ სახელშეკრულებო სამართლის ნორმებში.
სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. მხარეთა შორის სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მოსარჩელისათვის ბინის გადაცემის ვალდებულების შესრულების ვადა დამდგარია. ამასთან, იბა „ჭ-ე 37ბ-ის“ დამფუძნებელთა კრების 2009 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ვალდებულების შესრულების საგანი ინდივიდუალური ნიშნებითაა განსაზღვრული, კერძოდ, აღწერილია გადასაცემი ბინების სართული, ნომრები და მოცულობები. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ი. ა-ის სარჩელი პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, N5 ბინის გადაცემის ნაწილში, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს მიერ სრულად, დარჩენილ ნაწილში.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 2010 წლის 19 თებერვლის ხელშეკრულების საფუძველზე, ი. ა-მა მეოთხე სართულზე მდებარე N6 ბინა გაცვალა მე-11 სართულზე არსებულ ფართში. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ამ ნაწილში გამოტანილი სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების წინაპირობები.
რაც შეეხება მოსარჩელისათვის გადასაცემ №7 და №8 ბინებს, დადგენილია, რომ ისინი გასხვისებული აქვს ამხანაგობას და მათზე რეგისტრირებულია სხვა პირთა საკუთრების უფლება. მოსარჩელეს არ მოუთხოვია აღნიშნულ ბინებზე სხვისი საკუთრების უფლების გაუქმება, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ პირობებში №7 და №8 ბინების გადაცემის შესრულება შეუძლებელი იქნება. მიუხედავად აღნიშნულისა, როგორც სასარჩელო მოთხოვნიდან ირკვევა, მოსარჩელე ითხოვს მისთვის №7 და №8 ბინების ნაცვლად სხვა ბინების გადაცემას, კერძოდ, ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ი N37ბ-ში, მე-2 სართულზე მდებარე 301,8 კვ.მ.-დან 221,77 კვ.მ.-ის და მე-10 სართულზე მდებარე N30 ბინიდან 111,45 კვ.მ.-ის.
სააპელაციო სასამართლომ ზემოთ ხსენებულ ნაწილში (მე-2 და მე-10 სართულებზე განთავსებული ბინები) სარჩელის დაკმაყოფილებას სამართლებრივ საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 382-ე მუხლი დაუდო. საკასაციო პალატა მიიჩენევს, რომ ამ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი. 382-ე მუხლის თანახმად, თუ შესრულების საგანია ნივთი, რომლის შეცვლაც შეიძლება (გვაროვნული ნივთი), მოვალემ ვალდებულება ყოველთვის უნდა შეასრულოს. განსახილველი დავის ფარგლებში მხარეთა შორის შესრულების საგანი თავიდანვე ინდივიდუალიზებული იყო. რომც გავიზიაროთ ის მოსაზრება, რომ მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს გვაროვნულ ნივთს, გვაროვნული თვისებები დაიკარგა მას შემდეგ, რაც მხარეებმა ხელშეკრულებით დაადგინეს შესრულების საგნის ინდივიდუალური ნიშნები _ სართული, ბინის ნომერი, ფართის მოცულობა. ამდენად მოსარჩელის მოთხოვნა, მისთვის გადასაცემი გასხვისებული ბინების ნაცვლად მოპასუხისათვის სხვა ბინების გადაცემის დავალდებულების თაობაზე დაუსაბუთებელია და ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნას არ გააჩნია სამართლებრივი საფუძველი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. ვინაიდან არ არსებობს საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები, საკასაციო პალატა უფლებამოსილია თვითონ გადაწყვიტოს დავა.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლის თანახმად, საქმის განხილვა საკასაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რომლებიც დადგენილია სააპელაციო სასამართლოში საქმეთა განხილვისათვის, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომელთაც ეს თავი შეიცავს. ამავე კოდექსის 372-ე მუხლის შესაბამისად კი, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 1991 მუხლის მიხედვით, სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის, სარჩელის განუხილველად დატოვების ან საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით (განჩინებით) აუქმებს ამ სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებულ უზრუნველყოფის ღონისძიებას, რაც საჩივრდება ამ გადაწყვეტილების (განჩინების) გასაჩივრებისათვის კანონით დადგენილი წესით. მხარეთა მორიგების შემთხვევაში სასამართლო აუქმებს უზრუნველყოფის ღონისძიებას, თუ მხარეები სხვა რამეზე არ შეთანხმდებიან.
ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, უნდა გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც ი. ა-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ი N37ბ-ში მდებარე უძრავი ქონება, კერძოდ: მე-2 სართულზე მდებარე 301,8 კვ.მ-დან – 221,77 კვ.მ. და მე-10 სართულზე მდებარე N30 ბინიდან – 111,45 კვ.მ., საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ უნდა გაუქმდეს ამ მოთხოვნათა უზრუნველსაყოფად გამოყენებული ღონისძიებები.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი დაკმაყოფილებულია ნაწილობრივ, მაშინ მოსარჩელეს ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს _ სარჩელის მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა.
საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სააპელაციო სასამართლოში დავის საგანს წარმოადგენდა მოსარჩელისათვის ქ. თბილისში, ჭ-ის გ-რ N37ბ-ში მდებარე შემდეგ უძრავ ქონებებზე საკუთრების უფლების გადაცემა: ა) მე-2 სართულზე მდებარე 301,8 კვ.მ-დან _ 221,77 კვ.მ, რომლის საბაზრო ღირებულებაა 330 000 ლარი; ბ) მე-10 სართულზე მდებარე N30 ბინიდან _ 111,45 კვ.მ., რომლის საბაზრო ღირებულებაა 135 000 ლარი; გ) მე-11 სართულზე არსებული ფართიდან 196.5 კვ.მ. ფართი, რომლის საბაზრო ღირებულებაა 290 000 ლარი. „ა“ ქვეპუნქტში მითითებული დავის საგნის მოცულობა მთლიან დავის საგანთან მიმართებაში შეადგენს 44%-ს, „ბ“ ქვეპუნქტში მითითებული დავის საგნის მოცულობა _ 18%-ს, ხოლო „გ“ ქვეპუნქტში მითითებული დავის საგნის მოცულობა _ 38%-ს. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელემ სააპელაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადაიხადა 5000 ლარი, ამასთან, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მოპასუხეებს, დაკმაყოფილებული სასარჩელო მოთხოვნის პროპორციულად მოსარჩელის სასარგებლოდ დააკისრა 875 ლარი. რაც შეეხება მოპასუხე მხარეს, მან საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადაიხადა 6000 ლარი. ამდენად, იმის მიხედვით, თუ რა ნაწილში დაკმაყოფილდა მოსარჩელისა და მოპასუხის მოთხოვნები, სასამართლო ხარჯები მხარეთა შორის უნდა გადანაწილდეს შემდეგნაირად: მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ სოლიდარულად უნდა დაეკისროთ 2707.5 ლარის გადახდა, ხოლო მოსარჩელეს მოპასუხეების სასარგებლოდ _ 3720 ლარის გადახდა, რომელთა გაქვითვის შედეგად, საბოლოოდ მოსარჩელეს მოპასუხეების სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 1012.5 ლარის გადახდა.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 411-ე მუხლებით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:
1. ნ. ო-ისა და გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-3-მე-6 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.
3. ი. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
4. ი. ა-ს საკუთრებაში გადაეცეს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა ,,ჭ-ე-37ბ-ის“ საკუთრებაში არსებული, ქ.თბილისში, ჭ-ის გ-ი N37ბ-ში მდებარე შემდეგი უძრავი ქონება: მე-11 სართულზე არსებული ფართიდან 196.5 კვ.მ ფართი.
5. ი. ა-ს მოპასუხეების, ნ. ო-ისა და გ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისროს 1012.5 ლარის გადახდა.
6. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 ივლისის განჩინება, რომლითაც შეიცვალა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 25 ოქტომბრის განჩინება და აეკრძალა იბა ,,ჭ-ე-37ბ-ს“ ქ.თბილისში, ი.ჭ-ის N37ბ-ში, მე-2 სართულზე მდებარე (საკადასტრო კოდი: ............) 221.72 კვ.მ (ნახაზზე ცისფრად დაშტრიხული 221.72 კვ.მ.) ფართის გასხვისება და უფლებრივად დატვირთვა.
7. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
