№ას-620-588-2014 7 ივლისი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს. რ-ა“
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ბ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 24 აპრილის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მარჩენალის დაღუპვით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2013 წლის 27 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ნ. ბ-მ მოპასუხე სს „ს. რ-ის“ მიმართ.
მოსარჩელის მოთხოვნები:
1. სს „ს. რ-ისათვის“, მის სასარგებლოდ, 2013 წლის ივნისის თვიდან ყოველთვიურად სარჩოს დაკისრება, 562 ლარის ოდენობით.
2. მოპასუხისაგან ბოლო სამი წლის მიუღებელი სარჩოს ანაზღაურება, 8684.32 ლარის ოდენობით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით ნ ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:
სს „ს. რ-ას“ მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 2010 წლის ივნისის თვიდან 2013 წლის ივნისის თვემდე გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის სახით 8006 ლარის გადახდა, იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით;
მოპასუხეს ნ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ასევე, 2013 წლის ივნისიდან ყოველთვიური სარჩოს – 562 ლარის და 50 თეთრის გადახდა, იმ დროისათვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.
საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
მოსარჩელის მეუღლე, შ. ბ-ე მუშაობდა ელმავლის მემანქანის თანამდებობაზე.
შ. ბ-მ სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა და შრომითი დასახიჩრების გამო დაკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 90%-ით, უვადოდ.
შ. ბ-ე გარდაცვალებამდე, 1995 წლის 26 მაისამდე, „ს. რ-ისგან“ იღებდა საწარმოო ტრავმის სარჩოს.
მოსარჩელეს, 1995 წლის 16 ოქტომბრიდან განესაზღვრა ყოველთვიური სარჩო, მეუღლის კუთვნილი სარჩოს ნახევრით. ბოლო 5 წლის მანძილზე იგი იღებს 234 ლარსა და 38 თეთრს.
2010 წლის მაისის თვიდან 2011 წლის მარტამდე ელმავლის მემანქანის ყოველთვიური თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 687.69 ლარს, 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 29 მარტის ჩათვლით – 1050 ლარს, 2012 წლის 30 მარტიდან 2012 წლის ნოემბრის ჩათვლით – 1150 ლარს, ხოლო 2012 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე – 1250 ლარს.
საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცდა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯამრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის სპირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საწარმოში, დაწესებულებასა და ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. დასახელებული დადგენილებით ახლებურად მოწესრიგდა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებული პირისათვის ზიანის ანაზღაურების წესები. სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო (დელიქტური) პასუხისმგებლობის ფორმით.
საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი. ამავე კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. მოხმობილი მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. სამოქალაქო კოდექსის 1006-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დაზარალებულის გარდაცვალების შემთხვევაში ზიანის მიმყენებელმა სარჩოს დაწესებით უნდა აუნაზღაუროს ზიანი იმ პირებს, რომელთა რჩენაც დაზარალებულს ევალებოდა. ეს ვალდებულება ძალაშია, ვიდრე დაზარალებული იქნებოდა ვალდებული ეხადა სარჩო.
კანონის ზემოაღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე წარმოადგენდა დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედების მსხვერპლს, ანუ პირს, რომელსაც დამქირავებლის მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით მიადგა ზიანი, რაც გამოიხატა შრომის უფლების უვადოდ შეზღუდვაში. ამდენად, ზიანის ანაზღაურება მოსარჩელის მოთხოვნით უნდა მომხდარიყო სარჩოს გადაანგარიშებით, ვინაიდან დადგინდა, რომ აღნიშნული თანრიგის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო.
განსახილველ საქმეზე დადასტურდა, რომ 2010 წლის მაისიდან 2011 წლის მარტამდე ელმავლის მემანქანის ყოველთვიური თანამდებობრივი სარგო შეადგენდა 687.69 ლარს, 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 29 მარტის ჩათვლით – 1050 ლარს, 2012 წლის 30 მარტიდან 2012 წლის ნოემბრის ჩათვლით – 1150 ლარს, 2012 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე კი – 1250 ლარს. მიუხედავად ხელფასის ზრდისა, მოსარჩელე ნ. ბ-ე სარჩოს სახით თვეში იღებდა 234 ლარსა და 38 თეთრს.
საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელეს 2010 წლის ივნისის თვიდან 2011 წლის თებერვლის თვის ჩათვლით (9 თვე) უნდა მიეღო 687.69 ლარის 90%, 618.9 X 9 თვეზე = 5570.1 ლარს. 5570 : 2 = 2785=-ს, აქედან მოსარჩელეს მიღებული ჰქონდა 234.38 X 9 თვეზე = 2109.42 ლარი, შედეგად, სხვაობა წარმოადგენდა 676 ლარს (2785.05 – 2109.42= 676-ს). 2011 წლის მარტიდან 2012 წლის მარტის თვის ჩათვლით (13 თვე) მოსარჩელეს უნდა მიეღო 1050 ლარის 90%, 945 X 13 თვეზე = 12285 ლარს, მიღებული ჰქონდა 234.38 ლარი X 13 თვეზე = 3046.94 ლარი, 12285 : 2 = 61242-ს, სხვაობა წარმოადგენდა 6142 – 3046 = 3095 ლარს. 2012 წლის აპრილის თვიდან 2012 წლის დეკემბრამდე (8 თვე) ნანი ბოლოკაძეს უნდა მიეღო 1150 ლარის 90%, 1035 ლარი X 8 თვეზე = 8280 ლარს, 8280 : 2 = 4140-ს, მიღებული ჰქონდა 234.38 ლარი X 8 თვეზე = 1875.04 ლარი, სხვაობა წარმოადგენდა 4140 – 1875 = 2265-ს; 2012 წლის დეკემბრის თვიდან 2013 წლის ივნისამდე (6 თვე) მოსარჩელეს უნდა მიეღო 1250 ლარის 90%, 1125 ლარი X 6 თვეზე = 6750 ლარს, 6750 : 2 = 3375, მიღებული ჰქონდა 234.38 ლარი X 6 თვეზე = 1406.28.04 ლარი, სხვაობა წარმოადგენდა 3375 – 1406.28 = 1969 ლარი.
ზემოაღნიშნული გაანგარიშების შედეგად, საქალაქო სასამართლომ სასამართლომ დაასკვნა, რომ ჯამში მოსარჩელეს 2010 წლის ივნისის თვიდან 2013 წლის ივნისამდე უნდა მიეღო 8006 ლარი, ამასთან, 2013 წლის ივნისის თვიდან მას უნდა დანიშვნოდა ყოველთვიური სარჩო 562 ლარის ოდენობით.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
აპელანტის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 24 აპრილის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ „ს. რ-ას“ ბრალი არ მიუძღვოდა შ. ბ-ის შრომის უნარის დაკარგვაში. სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა არა სარჩოს დაწესება, არამედ უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშება. სსაწარმოს ბრალეულობის საკითხის განხილვა ხდება სარჩოს დაწესებისას და არა უკვე დაწესებული სარჩოს აღდგენისას ან გადაანგარიშებისას. ვინაიდან სს „ს. რ-ა“ საწარმოო ტრავმის გამო ზიანის ანაზღაურების მიზნით დაზარალებულზე გასცემდა და დღემდე მის მეუღლეს უხდის ყოველთვიურ სარჩოს, ეს საკითხი მხარეთა შორის უკვე გადაწყვეტილად და უდავოდ დადგენილად მიიჩნეოდა, ამიტომ, საწარმოს ბრალეულობის საკითხის გამორკვევა მითითებულ ეტაპზე აღარ ხდებოდა.
გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ საქმეში არსებული მასალებით არ ირკვეოდა, თუ რა თანამდებობა ეკავა შ. ბ-ს, რამდენადაც საქმეზე წარდგენილი იყო სს „ს. რ-ის“ 2013 წლის 17 ივნისის ცნობა, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ შ. ბ-ე იყო ელმავლის მემანქანე.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი განისაზღვრა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით. ხსენებული დადგენილების 1.1 და 1.2 მუხლების შინაარსიდან გამომდინარე, შრომითი მოვალეოების შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე. სამოქალაქო კოდექსით, სხეულის დაზიანებითა და ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენებით გამოწვეული ზიანი ანაზღაურდება არასახელშეკრულებო, დელიქტური პასუხისმგებლობის ფორმით.
სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის, 408-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების, 1006-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესებიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო სარჩოს სახით მიეღო ზიანის ანაზღაურება იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც იგი მიიღებდა სარჩოს მისი მეუღლისგან, ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება რომ არ დამდგარიყო. ვინაიდან დადგინდა, რომ სს „ს. რ-ში“ იმავე თანრიგის მუშაკების ხელფასი გარკვეულ პერიოდში იზრდებოდა, საფუძვლიანი იყო ზიანის ანაზღაურება მომხდარიყო სარჩოს გადაანგარიშებით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სასამართლომ, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებასა და სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე. კანონის მითითებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. უფრო მეტიც, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“ პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით, შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის და თუ არ არის გასული მოთხოვნის წარდგენის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. აღნიშნული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადების გამო დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას;
იმ დროს მოქმედი საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის“ 36-ე პუნქტი შეეხებოდა მარჩენალის გარდაცვალების გამო ზიანის ანაზღაურების სახით ყოველთვიური სარჩოს დანიშვნას. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მოსარჩელე ყოველთვიურად იღებს მარჩენალის გარდაცვალების გამო სარჩოს. რაც შეეხება მოსარჩელის მოთხოვნას ამჟამად არსებული მემანქანის ხელფასიდან სარჩოს გაზრდის თაობაზე, ამასთან დაკავშირებით კასატორი მიუთითებს „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის“ 38-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ ეს ნორმა შეეხებოდა მარჩენალის გარდაცვალების გამო ხელფასის ცვლილებასთან ერთად დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებას, თუმცა საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის №923 ბრძანებულებით 38-ე პუნქტში შევიდა ცვლილება და დანიშნული სარჩო ხელფასთან ერთად გადაანგარიშებას აღარ დაექვემდებარა. ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნა მოქმედი მუშაკის ხელფასიდან მისთვის სარჩოს გადაანგარიშების (გაზრდის) შესახებ, საფუძველს მოკლებულია. ამასთან, დღეს მოქმედი საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს მარჩენალ დაკარგული პირისათვის სარჩოს გადაანგარიშების წესს;
სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სასამართლო უთითებს აგრეთვე სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, აღნიშნული ნორმა ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე, იგი არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, რამდენადაც ამავე მუხლის მე-2 ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. შესაბამისად, სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 992-ე მუხლები.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (597.18 ლარი) 70% – 418.026 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (597.18 ლარი, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 9 ივნისი, საგადახდო დავალება № 967) 70% – 418.026 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
