საქმე №ას-87-83-2014 21 ივლისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები: ნ. ა-ი (მოსარჩელე)
2. შპს „პ-ი II“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ნ ა-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „პ-ი II-ისა“ და რ. ხ-ას მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.
ფოთის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „პ-ი II-ს“ რ. ხ-ასთან ერთად სოლიდარულად ნ. ა-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 8211 ლარის გადახდა, რაც ორივე მხარემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა იმ ნაწილში, რომლითაც უარი ეთქვა მოსარჩელე ნ. ა-ს მოპასუხეებისათვის სოლიდარულად იურიდიულ მომსახურებაზე გაწეული ხარჯის დაკისრების შესახებ და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს „პ-ი II-სა“ და რ. ხ-ას დაეკისრათ 300 ლარის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში კი, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 8 აგვისტოს გადაწყვეტილება სასარჩელო მოთხოვნის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში არსებითად სწორია.
პალატამ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არასწორია მოპასუხეებისათვის ნ. ა-ის სასარგებლოდ სოლიდარულად იურიდიული მომსახურების ხარჯის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში.
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2013 წლის 30 ივლისის იურიდიული მომსახურების ჰონორარის თანხის მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, ნ. ა-მა გადაუხადა და ადვოკატმა ი. გ-მ მიიღო იურიდიული მომსახურების საზღაური 1 000 ლარის ოდენობით.
2013 წლის 30 ივლისის ხელშეკრულების (იურიდიული მომსახურეობის გაწევის შესახებ) მეოთხე ნაწილის 4.1. პუნქტის თანახმად, პალატამ დაადგინა, რომ „კლიენტი ადვოკატს უხდის იურიდიული მომსახურეობის საფასურს – ჰონორარს 1000 ლარის ოდენობით ადვოკატის საბანკო ანგარიშზე შეტანით ან პირადად გადასცემს მას ნაღდი ანგარიშსწორებით ეროვნულ ვალუტაში, რაც წარმოადგენს პირველი ინსტანციის სასამართლოში გაწეული იურიდიული მომსახურეობის საფასურს.“
სასამართლომ დაადგინა, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულება ხელმოწერილია როგორც ნ. ა-ის მიერ, ისე ადვოკატ ი. გ-ის მიერ.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით შპს „პ-სი II-ს“ ნ. ა-ის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს იურიდიული მომსახურეობისათვის გაწეული თანხა 300 ლარის ოდენობით;
პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებები ზიანის ნაწილობრივ ანაზღაურების ნაწილში და დამატებით განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის პირველი წინადადება გამორიცხავს მფლობელის პასუხისმგებლობას, თუკი ნივთი მისი მფლობელობიდან გავიდა თავისი ნებართვისა და ბრალის გარეშე. მფლობელის პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლების საწინააღმდეგო დანაწესს ამკვიდრებს ამავე მუხლის ბოლო წინადადება. იგი დისპოზიციური ხასიათის დებულებაა, რომლის მიხედვით, მფლობელის პასუხისმგებლობის წარმოშობის ერთ-ერთ წანამძღვარს წარმოადგენს მფლობელის მიერ ნივთის მოსარგებლისათვის გადაცემა. ამასთან, ნორმის მიზნიდან გამომდინარე, მნიშვნელობა არა აქვს, მფლობელობა პირდაპირია თუ არაპირდაპირი. მთავარია, რომ ნივთის გადაცემა მფლობელის მიერ უნდა ხორციელდებოდეს მართლზომიერ საფუძველზე.
პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში რ. ხ-ას მიერ ავტომანქანით სარგებლობა ხდებოდა შპს „პ-ი II-ისაგან“ მინიჭებული ლეგიტიმური თხოვების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე.
განსახილველ შემთხვევაში უდავოდ დგინდება, რომ ზიანი ავტომანქანის მართვისას, გარე ფაქტორების ზემოქმედების გარეშე რ. ხ-ას, ანუ მოსარგებლის მიერ საგზაო მოძრაობის წესების დარღვევამ გამოიწვია.
სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მიზნებიდან გამომდინარე, სატრანსპორტო საშუალების მფლობელად მიიჩნევა პირი, რომლიც იურიდიული საფუძვლით ახორციელებს ნივთზე ფაქტობრივ ბატონობას. იმ შემთხვევაში, თუ პირი რომელიც იყენებს სატრანსპორტო საშუალებას მისი მფლობელის ნებართვის გარეშე (არამართლზომიერი მფლობელი), სხვას აყენებს ზიანს ამ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენებით, სამოქალაქო პასუხისმგებლობა დაეკისრება ამ პირს (არამართლზომიერ მფლობელს) და არა სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს. პალატამ მიუთითა, რომ სწორედ ასეთ რეგულირებას შეიცავს 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის პირველი წინადადება. ამასთან, მფლობელი ვალდებულია, აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი, თუ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენება შესაძლებელი გახდა მისი ბრალის გამო, რასაც ითვალისწინებს 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მეორე წინადადება. სხვა შემთხვევაა, როდესაც მფლობელის მიერ მოსარგებლისათვის სატრანსპორტო საშუალების გადაცემა მართლზომიერია და სატრანსპორტო საშუალების ექსპლუატაციას მოჰყვება ზიანი. ასეთ შემთხვევებში 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადება მიჯნავს მფლობელის ნებით სატრანსპორტო საშუალების სამართავად დანიშნული პირის მიერ ზიანის მიყენებას და მფლობელის მიერ პირისათვის სხვა საფუძვლით გადაცემული სატრანსპორტო საშულებით ზიანის მიყენებას. მფლობელის ნებით სატრანსპორტო საშუალების გადაცემით მისი მიმღები ხდება მართლზომიერი მფლობელი, მაგრამ კანონი განსახილველი ნორმით მფლობელის ნების საფუძველზე სატრანსპორტო საშუალების მიმღებ პირად გულისხმობს მოსარგებლეს, რომელსაც ამ ნორმის თანახმად არ ეკისრება პასუხისმგებლობა მის მიერ მიყენებული ზიანისათვის, 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის პირველი წინადადებით გათვალისწინებული შემთხვევის მსგავსად.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადების საფუძველზე შპს „პ-ი II“ არის ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელი, მოცემულ შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირი.
სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პალატა მთლიანად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას, რომ ავტოსატრანსპორტო შემთხვევით დაზარალებულ პირს არ ეკრძალება სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილით ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა ერთობლივად წაუყენოს როგორც ავტოსატრანსპორტო საშუალების მფლობელს, რომელიც ზიანის მიმყენებელია 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მესამე წინადადების საფუძველზე, ისე სატრანსპორტო საშუალების მოსარგებლეს, რომელიც ბრალეულად მოქმედებდა და ზიანის მიმყენებელია 992-ე მუხლის საფუძველზე. ამ შემთხვევაში არსებობს მოვალეთა სიმრავლე ვალდებულებაში, ვალდებულებათა ერთიანობა, როდესაც ყოველ მოვალეს თავისი საკუთარი ვალდებულება აკისრია კრედიტორის წინაშე, მაგრამ ისინი ერთმანეთთან ისეა დაკავშირებული, რომ ქმნის სოლიდარულ ვალდებულებას.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 409-ე მუხლის შესაბამისად, საქმეში არსებული მტკიცებულებების შეფასებით პალატამ სარწმუნოდ და დამაჯერებლად მიიჩნია მოსარჩელის მოსაზრება, რომ მოსარჩელის კუთვნილი ავტოსატრანსპორტო საშუალების აღდგენა პირვანდელ მდგომარეობაში მიზანშეწონილი არ არის, რადგან იგი არათანაზომიერად დიდ ხარჯებთანაა დაკავშირებული, აღნიშნულის გამო კი, კრედიტორს ფულადი ანაზღაურება უნდა მიეცეს.
სამოქალაქო კოდექსის 463-ე, 464-ე მუხლების საფუძველზე, სასამართლომ დაადგინა, რომ 1999 წელს გამოშვებული მექანიკური სატრანსპორტო საშუალება „ფორდ ტრანზიტი 100 L“, სანომრე ნიშნით „......“ რეგისტრირებულია მოსარჩელე ნ. ა-ის სახელზე, ხოლო 1986 წელს გამოშვებული მექანიკური სატრანსპორტო საშუალება ,ვოლვო FH12“, სანომრე ნიშნით „.......“ რეგისტრირებულია მოპასუხე შპს „პ-ი II-ის“ სახელზე.
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2012 წლის 28 მარტს 07:30 საათზე მოხდა ავტოსაგზაო შემთხვევა, რის შედეგად დაზიანდა ნ. ა-ის კუთვნილი ავტომანქანა, რომელსაც მართავდა ნ. ბ-ი და შპს „პ-ი II-ის“ კუთვნილი ავტომანქანა, რომელსაც მართავდა რ. ხ-ა. საგზაო-სატრანსპორტო შემთხვევა გამოიწვია რ. ხ-ას მიერ საგზაო მოძრაობის წესების დარღვევამ.
ნ. ა-ის კუთვნილი ავტომანქანის დაზიანების შედეგად მისი აღდგენა მიზანშეუწონელი იყო, რის გამოც აღდგენისათვის საჭირო თანხის ოდენობა ვერ განისაზღვრა.
მოსარჩელის მიერ 2012 წლის 10 დეკემბრის შესყიდვის აქტით გაიყიდა (ჯართად ჩაბარდა) მექანიკური საშუალება „ფორდ ტრანზიტი“ 1650 ლარად.
2012 წლის 3 დეკემბერს ნ. ა-მა გადაიხადა საჯარიმო ავტოსადგომის მომსახურების თანხა – 700 ლარი. 2012 წლის 12 ივნისს მოსარჩელის მიერ გადახდილ იქნა მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების რეგისტრაციიდან მოხსნის საფასური – 21 ლარი.
ნ ა-ის მოთხოვნით სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ მიერ ჩატარდა №001561113 სასაქონლო ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის ღირებულებაა 140 ლარი.
ამდენად, პალატა მთლიანად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტებას, რომ შპს „პ-ი II“ და რ. ხ-ა არიან ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირები, რის გამოც მათ კანონშესაბამისად დაეკისრათ სოლიდარულად მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების რეგისტრაციიდან მოხსნის საფასური – 21 ლარი, საჯარიმო ავტოსადგომის მომსახურების თანხა – 700 ლარი და ექსპერტიზის თანხა – 140 ლარი.
პალატამ ასევე მთლიანად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოპასუხეებისათვის ზიანის ანაზღაურების სახით 8211 ლარის დაკისრების ნაწილში.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 103-ე მუხლის საფუძველზე სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპზე უნდა განხორციელდეს, რომლის თანახმადაც, თითოეული მხარე სარგებლობს თანაბარი შესაძლებლობით, რათა განკარგონ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის საპროცესო საშუალებები. ამდენად, სამოქალაქო სამართალწარმოებაში თითოეული მხარის უფლებრივ ტვირთს წარმოადგენს იმ ფაქტების მითითება და დამტკიცება, რომლითაც მხარეებს სურთ დაასაბუთონ თავიანათი სასარჩელო მოთხოვნები ან გააქარწყლონ სასარჩელო მოთხოვნათა დასასაბუთებლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ნ. ა-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლოს მიერ არასამართლიანად და არასწორად იქნა განსაზღვრული ადვოკატის მიერ გაწეული იურიდიული მომსახურეობის საფასური 300 ლარად ორი ინსტანციის სასამართლოში.
არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47-ე მუხლის მეორე ნაწილზე, რომელიც ეხება სახელმწიფოს ხარჯზე ადვოკატის მოწვევას და მისი ანაზღაურების განსაზღვრას დავის საგნის ღირებულების 4%-ის ფარგლებში. მოცემულ შემთხვევაში პალატის მიერ ადვოკატის ჰონორარი ორი ინსტანციის სასამართლოში განისაზღვრა მხოლოდ 300 ლარით, რაც ადვოკატის მიერ გაწეული სამუშაოს ოდენობასთან აშკარად შეუსაბამოა. მით უმეტეს, სასამართლოს წარედგინა უტყუარი მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებენ კლიენტის მიერ ადვოკატისათვის 1500 ლარის ოდენობით ჰონორარის გადახდის ფაქტს, მათ შორის, ბანკის ქვითარი. უფრო სამართლიანი იქნებოდა მითითება იმავე მუხლის იმავე ნაწილის ბოლო წინადადებაზე, სადაც ადვოკატის ჰონორარი 2000 ლარამდე ფარგლებშია განსაზღვრული.
სააპელაციო სასამართლომ არა თუ არ დააკმაყოფილა აპელანტის მოთხოვნა მიუღებელი შემოსავლის ნაწილში, არამედ საერთოდ უგულებელყო და მასზედ არც კი იმსჯელა, მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკითხი სასამართლოში გამოკვლეულ იქნა და დადასტურდა მტკიცებულებებით.
სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მოთხოვნა, რომლის თანახმად მოცემულ შემთხვევაში ანაზღაურებას ექვემდებარება ასევე მიუღებელი შემოსავალიც, მით უმეტეს, საქმის სააპელაციო განხილვის დროს გამოკვლეულ იქნა დამატებითი მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდა მოსარჩელის ავტომანქანის ნ. ბ-ის მიერ თვეში 400 ლარად დაქირავების ფაქტი, მაგრამ აღნიშნული მტკიცებულება შეფასების გარეშე დარჩა აღნიშნულ ფაქტზე მოპასუხე მხარეს რაიმე მტკიცებულება საერთოდ არ წარმოუდგენია.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე (ექსპერტის დასკვნას თანხის – 140 ლარის, მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების რეგისტრაციიდან მოხსნის საფასურის თანხას – 21 ლარის, საჯარიმო სადგომის მომსახურების თანხის – 700 ლარის და ავტომანქანის განადგურებით გამოწვეული ზიანის – 7350 ლარის, საადვოკატო მომსახურების საფასურის –300 ლარის გადახდის ნაწილში) საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს „პ-ი II-მაც“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივებით:
სასამართლომ დაადგინა, რომ დაზარალებულ ნ. ა-ის ავტომანქანა „ფორდ-ტრანზიტის“ საბაზრო საორიენტაციო ღირებულების დასადგენად სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზაზე არ ყოფილა წარმოდგენილი. ამდენად, მისი შემოწმება და შეფასება კანონის დადგენილი წესით არ მომხდარა.
წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც განისაზღვრა ნ. ა-ისათვის მიყენებული მატერიალური ზიანის ღირებულება, არ არის საკმარისად დასაბუთებული და ის სასამართლოს ბათილად უნდა ეცნო. სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია და საერთოდ არ გაუმახვილებია ყურადღება აღნიშნულ კანონდარღვევაზე.
ნ. ა-ს კუთვნილ „ფორდ-ტრანზიტის“ ტიპის ავტომანქანას ნებადართული მგზავრთა გადასაყვანი 14 სავარძლის გარდა, მგზავრთა გადასაყვანად უკანონოდ დამონტაჟებული ჰქონდა დამატებით რამდენიმე სავარძელი, რომელთა არსებობამ გამოიწვია ავარიის შედეგად ერთი მგზავრის დაღუპვა, შესაბამისად, გაიზარდა ზიანის ანაზღაურების თანხა. დაღუპული მგზავრის ოჯახს გადაეცა დახმარება 5000 აშშ დოლარისა და 2000 ლარის ოდენობით.
სასამართლომ არ გაითვალისწინა გაეროს ევროპული ეკონომიკური კომისიის №36 და №52 წესები და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 2011 წლის 19 აგვისტოს №1-/1567 ბრძანება, რომელთა თანახმად ზემოაღნიშნულ მიკროავტობუსში შეიძლება განთავსდეს მგზავრის გადასაყვანი 14 სავარძელი, მძღოლის სავარძლის გარდა.
სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ნ. ა-ის კუთვნილი მიკროავტობუსი მოძრაობდა თბილისი-ბათუმის მიმართულებით, უკანონო შემოსავლის მიღების მიზნით, და მგზავრები გადაჰყავდა უგანრიგოდ, მალულად, რამაც ხელი შეუწყო ზიანის წარმოშობასა და გაზრდას.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 3 თებერვლის განჩინებით – ნ. ა-ის, ხოლო 2014 წლის 18 თებერვლის განჩინებით შპს „პ-ი II-ის“ საკასაციო საჩივრები მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. ა-ისა და შპს „პ-ი II-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „პ-ი II-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 11 თებერვლის №91 საგადახდო დავალებით გადახდილი 410,55 ლარის 70% – 287,385 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ნ. ა-ისა და შპს „პ-ი II-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს „პ-ი II-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 11 თებერვლის №91 საგადახდო დავალებით გადახდილი 410,55 ლარის 70% – 287,385 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
