საქმე №ას-918-876-2013 11 ივლისი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - რ. ქ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - დ. ა-ი (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხე - ნ. ბ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით 2011 წლის 28 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილებების შეტანა, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

დ. ა-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ბ-ისა და რ. ქ-ის მიმართ 2010 წლის 21 ოქტომბერს დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის გამოსყიდვის უფლებით დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის 25600 აშშ დოლარზე სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობის არსებობის აღიარების, 2011 წლის 28 დეკემბერს ნ. ბ-სა და რ. ქ-ს შორის დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და მოპასუხეებისათვის 2011 წლის ოქტომბრიდან გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ყოველთვიურად ქირის - 300 აშშ დოლარის დაკისრების მოთხოვნით. მოსარჩელემ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

2010 წლის 21 ოქტომბერს დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის დაიდო თვალთმაქცური ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც 2011 წლის 22 იანვრამდე მოსარჩელეს ჰქონდა ნასყიდობის საგნის გამოსყიდვის უფლება. ნასყიდობის საგანს წარმოადგენდა დ.ა-ის კუთვნილი, ქ.ბათუმში, ლ-ის ქN18-ში მდებარე სახლი, რომელიც დატვირთული იყო იპოთეკით. ხელშეკრულებით უძრავი ქონება შეფასდა 35200 აშშ დოლარად. მხარეთა შორის გაფორმებული გარიგება რეალურად იყო სესხის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, ნ.ბ-მა მსესხებელს გადასცა 32000 აშშ დოლარი, 3 თვის ვადით, ყოველთვიური 5%-იანი სარგებლის დარიცხვით. ხელშეკრულებაში 35000 აშშ დოლარის მითითება განაპირობა გამსესხებლის მიერ 2 თვის სარგებლის წინასწარ მიღებამ. ხელშეკრულების ბოლო გვერდზე გამსესხებელმა საკუთარი ხელით მიუთითა მხარეთა შორის სესხის დადების ფაქტზე. მოსარჩელემ დათქმულ ვადაში სესხის დაბრუნება ვერ შეძლო და მხარეები შეთანხმდნენ მის ნაწილ-ნაწილ დაბრუნებაზე. 2011 წლის 10 ივნისს მოსარჩელის სიძემ ნ.ბ-ის ანგარიშზე გადარიცხა 8000 აშშ დოლარი - დარჩენილი 1 თვის სარგებელი და ძირი, შესაბამისად, მოვალეს გადასახდელი დარჩა 25600 აშშ დოლარი. ნასყიდობის ხელშეკრულების თვალთმაქცურობას ადასტურებს ის ფაქტიც, რომ 2011 წლის 22 იანვრამდე ქ.ბათუმში, ლ-ის ქN18-ში მდებარე სახლში ცხოვრობდა მოსარჩელე ოჯახთან ერთად. ნ. ბ-მა ისარგებლა დ.ა-ის თურქეთში ყოფნით და 2011 წლის 22 იანვარს პოლიციის დახმარებით გამოასახლა მოსარჩელის ოჯახი ზემოაღნიშნული სახლიდან. გამოსახლების ოქმი ხელმოწერილია მოსარჩელის შვილის მიერ.

2011 წლის დეკემბერში დ.ა-ი შეუთანხმდა ნ.ბ-ის წარმომადგენელს, რომ თანხას დააბრუნებდა 2012 წლის 15 იანვარს, თუმცა, შეთანხმების მიუხედავად, მოპასუხემ 2011 წლის 28 დეკემბერს სახლი მიჰყიდა რ. ქ-ს. ნივთის გასხვისებამდე მოსარჩელის დამ შემძენი გააფრთხილა, რომ სახლი ეკუთვნოდა არა ნ.ბ-ს, არამედ მის ძმას, თუმცა ნასყიდობა შემძენმა გააფორმა არა საკუთარ, არამედ მეუღლე რ.ქ-ის სახელზე.

გადასახადებისაგან თავის არიდების მიზნით ნასყიდობის ხელშეკრულებაში ნ.ბ-მა ნასყიდობის საგნის ღირებულებად მიუთითა კვლავ 35000 აშშ დოლარი, მაშინ, როდესაც ბინა გაიყიდა 46850 აშშ დოლარად. ამასთან, სადავო სახლის საბაზრო ღირებულება გაცილებით მეტი - 65000აშშ დოლარია.

2011 წლის ოქტომბრიდან მოყოლებული დ.ა-ი და მისი ოჯახი ცხოვრობს ქირით, ყოველთვიურად იხდის 300 აშშ დოლარს, რითაც მნიშვნელოვანი ზიანი ადგება მოსარჩელეს. თავის მხრივ, ნ.ბ-ს ამგვარი თვალთმაქცური გარიგება არაერთხელ აქვს დადებული, რაც დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერებით.

რ. ქ-მ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა იმ საფუძვლით, რომ დ. ა-მა თავდაპირველი ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას ნება ნოტარიუსის წინაშე გამოხატა, რის გამოც გარიგება არ შეიძლება ბათილად იქნას ცნობილი, ამასთანავე, 2011 წლის 28 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებისას მოპასუხემ საჯარო რეესტრის მონაცემებზე დაყრდნობით შეამოწმა, რომ ნივთი უფლებრივად უნაკლო იყო, ამასთანავე, მისთვის ცნობილი იყო ის გარემოებაც, რომ ბინაზე პრეტენზიას არავინ აცხადებდა.

სარჩელი ასევე არ ცნო ნ. ბ-მა და დამატებით განმარტა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე მის მიერ შესრულებული მინაწერი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას სესხის ხელშეკრულების დადებად, რადგანაც გამოსყიდვის ვადის განმავლობაში, გამყიდველს ნებისმიერ დროს შეუძლია საქონლის გამოსყიდვა, ანუ მას ამ დროის განმავლობაში შეუძლია ისარგებლოს თანხით და შემდგომ იგი უკან დააბრუნოს, ამდენად, დადებული გარიგება იმდენად წააგავს სესხის ხელშეკრულებას, რომ მხარის მიერ შესრულებული მინაწერი მის იურიდიული განათლების არქონით იყო განპირობებული.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით დ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის 2010 წლის 21 ოქტომბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, აღიარებული იქნა დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობის არსებობა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ.ა-მა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით დ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოდფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა დ. ა-ის სარჩელი 2011 წლის 28 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც დ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი ნ. ბ-სა და რ. ქ-ს შორის 2011 წლის 28 დეკემბერს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება, შევიდა ცვლილება საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის მონაცემებში და ქ.ბათუმში, ლ-ის ქ№18-ში მდებარე სახლი აღირიცხა დ. ა-ის საკუთრებად, დანარჩენ ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2010 წლის 21 ოქტომბერს დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ.ბათუმში, ლ-ის ქ.№18-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე;

ხელშეკრულების თანახმად, გამყიდველს (დ. ა-ს) ჰქონდა ნასყიდობის საგნის გამოსყიდვის უფლება 2011 წლის 22 იანვრამდე;

მხარეებს შორის რეალურად დაიდო სესხის ხელშეკრულება, კერძოდ, ნ. ბ-მა დ. ა-ს ასესხა 32000 აშშ დოლარი 3 თვის ვადით. 2011 წლის 21 იანვარს მას უნდა მიეღო დ. ა-საგან 33600 აშშ დოლარი;

კანონიერ ძალაში შესული ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით 2010 წლის 21 ოქტომბერს დ. ა-სა და ნ. ბ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ.ბათუმში, ლ-ის ქ.№18-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე იყო თვალთმაქცური გარიგება და ის ბათილად იქნა ცნობილი;

2011 წლის 15 ოქტომბერს დ. ა-ი გამოსახლებულ იქნა ქ.ბათუმში, ლ-ის ქ.№18-ში მდებარე სახლიდან და უძრავი ქონება თავისუფალ მდგომარეობაში ჩაბარდა ნ. ბ-ის წარმომადგენელს მ.ა-ს;

2011 წლის 28 დეკემბერს ნ. ბ-სა და რ. ქ-ს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ.ბათუმში, ლ-ის ქ.№18-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე;

საქმის მასალებითა და პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მოწმეების: ი. ა-ისა და მ. ა-ის ჩვენებების შესწავლით პალატამ დადგებილად ცნო, რომ რ. ქ-მ იცოდა ქ.ბათუმში, ლ-ის ქ.№18-ში მდებარე უძრავი ქონების სადაოობის თაობაზე. პირველი ინსტანციის სასამართლოს სხდომაზე მოწმეებმა განმარტეს, რომ ისე, როგორც ბინის გაყიდვამდე, ასევე ბინის გაყიდვის შემდგომაც მათ ჰქონდათ საუბარი ქ-ებთან, რომელთათვისაც ცნობილი იყო, რომ უძრავი ქონება წარმოადგენდა არა ნ. ბ-ის საკუთრებას, არამედ დ. ა-ის საკუთრებას, ამდენად, სასამართლოს შეფასებით, რ. ქ-ე სადავო უძრავი ქონების არაკეთილსინდისიერი შემძენია.

არ იქნა გაზიარებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთება იმ ნაწილში, რომლის თანახმადაც რ. ქ-ე არის სადავო უძრავი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენი. ამ თვალსაზრისით სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე, 183-ე, 312-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ საჯარო რეესტრის ჩანაწერის სისწორის პრეზუმფცია გულისხმობს, რომ უძრავი ნივთის მესაკუთრედ ითვლება პირი, რომელიც საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ არის რეგისტრირებული, ვიდრე დადასტურდება საწინააღმდეგო. უფლების შემძენს ეკისრება რეესტრის არა ყოველგვარი უზუსტო მონაცემის ცოდნა, არამედ მხოლოდ ისეთის, რაც ეჭვის ქვეშ აყენებს უფლების შეძენის ნამდვილობას. შემძენს არ შეიძლება მოეთხოვოს ისეთი გარემოების ცოდნა, რომელიც აღემატება მისი შესაძლებლობის ფარგლებს. კეთილსინდისიერების შეფასებისას მთავარია შემძენის მხრიდან ფაქტების გაცნობიერების შესაძლებლობა და არა თავად ინტერესი ამ ფაქტებისადმი, ანუ შეფასების საგანია აღნიშნული ფაქტების ცოდნა. შემძენის კეთილსინდისიერების დადგენისათვის საკმარისი არ არის მხოლოდ საჯარო რეესტრის მონაცემების გათვალისწინება, ასეთ შემთხვევაში არსებითი საკითხია მესაკუთრის ვინაობისადმი შემძენის სუბიექტური დამოკიდებულება, ანუ უნდა დადგინდეს, რომ შემძენმა არ იცოდა ქონების სხვა მესაკუთრის, უზუსტო ჩანაწერის, ან ამ ქონებაზე დავის არსებობის თაობაზე. მოცემულ შემთხვევაში, მესაკუთრე ნ. ბ-მა, რ. ქ-ს გადასცა საკუთრებად ქონება. იმის გამო, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება შეეხებოდა უძრავ ნივთს, სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად, იგი გაფორმდა წერილობითი ფორმით და შემძენი რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში. რ. ქ-ე კეთილსინდისიერი შემძენი არ არის, რადგანაც საქმის მასალებით უტყუარად დასტურდება, რომ საცხოვრებელი სახლის შეძენისას მან იცოდა უფლების ნაკლის თაობაზე, კერძოდ ის, რომ ქონება, რომელიც მან შეიძინა, სადავო იყო.

დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის შემძენმა იცოდა ბინასთან დაკავშირებული დავის შესახებ და გონივრული წინდახედულობის გამოჩენის შემთხვევაში, იგი ვალდებული იყო, გაერკვია ნასყიდობის საგანთან დაკავშირებული უფლებები და ვალდებულებები. იმის გათვალისწინებით, რომ ნ. ბ-ი არ წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების გასხვისებაზე უფლებამოსილ პირს, ამასთან, მყიდველი რ. ქ-ე ინფორმირებული იყო საცხოვრებელი სახლის სადავოობის თაობაზე, სასამართლომ მხარეთა შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება კანონის დარღვევით დადებულად მიიჩნია.

კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილების თანახმად, ნ. ბ-ი არაუფლებამოსილი პირი იყო საგნის განკარგვაზე და ამ განკარგვას არც უფლებამოსილი პირის (დ. ა-ის) წინასწარი ან შემდგომი მოწონება მოჰყოლია, ამასთან რ. ქ-მ იცოდა შეძენილ ნასყიდობის საგანთან დაკავშირებული დავის თაობაზე, რაც სასამართლოს შეფასებით, რ.ქ-სა და ნ.ბ-ს შორის დადებული გარიგების გაუქმების საფუძველი იყო, თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლისა.

ბინის ქირის გამო გაწეული ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება და მიჩნია, რომ არ არსებობდა ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 992-ე მუხლზე და განმარტა, რომ ზიანისათვის პასუხისმგებლობის საკითხი დგება იმ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს ვალდებულების წარმოშობის შემდეგი პირობები: ზიანი, ქმედება, ქმედების არამართლზომიერება, ბრალი და მიზეზობრივი კავშირი. სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 412-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩელემ ვერ შეძლო დაედასტურებინა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი პირობებიდან მოპასუხეების ქმედების არამართლზომიერების და მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის, რაც გამორიცხავდა ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებას.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ქ-მ, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით 2011 წლის 28 დეკემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევით არასწორი შეფასება მისცა პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმედ დაკითხული პირების ჩვენებებს, ი. და მ. ა-ებს არ განუცხადებიათ, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებამდე ესაუბრენ კასატორს და უთხრეს ბინის სადავოობის ან საჯარო რეესტრში ნ. ბ-ის არასწორად აღრიცხვის თაობაზე. სხდომის ოქმის თანახმად, მოწმემ განაცხადა, რომ შემძენმა ჰკითხა, თუ სად იმყოფებოდა დ. ა-ი, მან კი შემძენს უთხრა, რომ თავად აპირებდა ამ ბინის შეძენას, ასევე იმ გარემოებაზე, რომ სადავო სახლში ერთ-ერთ პირს თავი ჰქონდა ჩამოხრჩობილი. სააპელაციო პალატამ კი, გადაწყვეტილებაში მიუთითა ისეთ გარემოებებზე, რაც მოწმეს არ უჩვენებია. ამასთანავე, მოწმეთა ჩვენებების შეფასებისას სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ ისინი დაინტერესებული პირები არიან, კერძოდ, არიან მოსარჩელის და და დედა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი 102-ე მუხლის თანახმად, მოსარჩლეს ეკისრებოდა იმის დადასტურება, რომ კასატორი არ იყო კეთილსინდისიერი შემძენი, რომ მან იცოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობა ან სადავოობა, რაც მოწმეების ჩვენებიდანაც არ დასტურდება, რაც შეეხება კომპანია „მ-დან“ გამოთხოვილ ინფორმაციას, რომ მოწმის ტელეფონზე განხორციელდა ზარი, ეს არაფრის დამადასტურებელი არ არის, მოწმემ თავად უამბო სასამართლოს კასატორის ძმასთან შემდგარი სატელეფონო საუბრის შინაარსი.

კასატორის კეთილსინდისიერებას ადასტურებს სასამართლოს მიერვე დადგენილად ცნობილი გარემოებები, კერძოდ, დ.ა-ს გამოსყიდვის ვადაში არ განუხორციელებია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ეს უფლება. იგი 2011 წლის 15 ოქტომბერს იძულებით გამოსახლდა სადავო ქონებიდან. თითქმის 11 თვის გასვლის შემდგომ, 2011 წლის 28 დეკემბერს შეიძინა კასატორმა სადავო სახლი, რა დროსაც ქონების მესაკუთრედ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო ნ.ბ-ის საკუთრების უფლება, სახლი გამოთავისუფლებული იყო და როგორც მოწმედ დაკითხულმა მოსარჩელის დამ განმარტა, მას ტელეფონით დაუკავშირდა კასატორის ძმა, რომელმაც აცნობა, რომ აპირებდა ბინის შეძენას. ამ გარემოების შეტყობის შემდგომაც არ მიუღია ზომები მოსარჩელეს ქონებაზე ყადაღის დადების, რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის თუ სასამართლოში სარჩელის აღძვრის კასატორისათვის შეტყობინებისა სახით. მოწმედ დაკითხულმა დაინტერესებულმა პირებმა განმარტეს, რომ ნ.ბ-ი ემუქრებოდა დ.ა-ს სახლის გაყიდვით, რაც მოსარჩელეს წარმოუშობდა რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის თაობაზე რ.ქ-ისათვის შეტყობინების ვალდებულებას, რაც მას არ განუხორციელებია. სასამართლომ შეფასება არ მისცა საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს, მათ შორის მოსარჩელის ინიციატივით დაკითხულ მოწმეთა ჩვენებებს, რომლებიც სწორედ მოსარჩელის მოთხოვნის უსაფუძვლობაზე მიუთითებდა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო პალატამ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 477-ე, 183-ე, 312-ე და 102-ე მუხლები, ამასთანავე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით რ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა რ. ქ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 1 ოქტომბრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 2928,29 ლარის 70% – 2049,803 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. ქ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ რ. ქ-ს (პ/N.. .. ..) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 1 ოქტომბრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 2928,29 ლარის 70% – 2049,803 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე