№ ას-1152-1098-2013 12 ივნისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – გ. ბ-ა, თ. ხ-ა, ი. გ-ე, ე. გ-ე, ლ. ლ-ე, რ. ვ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ბმა „ქ. ქ-ი“, შპს „ქ. მ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო შპს „ქ. მ-ის“ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილებების ბათილად ცნობა (გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის სარჩელის მიხედვით), თანხის დაკისრება (შპს „ქ. მ-ის სარჩელის მიხედვით)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ქ. მ-მა“ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში გ. ბ-ას მიმართ წარადგინა სარჩელი, რომლითაც მოითხოვა მოპასუხისათვის 7851,21 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით: გ. ბ-ა არის ბმა „ქ. ქ-ის“ წევრი. შპს „ქ. მ-ი“ ახორციელებს ბმა „ქ. ქ-ის“ საერთო ქონების ტექნიკურ (კორიდორები, ლიფტი, ესკალატორი, ვენტილაცია, კონდიცირება, გათბობა და სხვა), დალაგება-დასუფთავებასა და დაცვასთან დაკავშირებულ მომსახურებას. ბმა „ქ. ქ-ის“ 2010 წლის 10 ნოემბრის კრების გადაწყვეტილებით (168-დან 114 ხმით) მიღებულ იქნა შპს „ქ. მ-ის“ მიერ შეთავაზებული წინადადება, მის მიერ გაწეული მომსახურების ტარიფად 1 კვ.მ ფართზე 7,10 ლარის დადგენასთნ დაკავშირებით. ბმა „ქ .ქ-სა“ (წარმოდგენილი თავმჯდომარის - მ. ვ-ის მიერ) და შპს „ქ. მ-ს“ შორის 2011 წლის 11 აპრილსა და 2011 წლის 18 ნოემბერს დადებული ხელშკრულებებით ამხანაგობის წევრებს დაეკისრათ ვალდებულება, ინდივიდუალურად გაეფორმებინათ ხელშეკრულებები შპს „ქ. მ-თან“ და ამგვარად გაენაწილებინათ შპს „ქ. მ-ის“ მომსახურების ხარჯები ამხანაგობაში კუთვნილი წილის პროპორციულად, ხოლო შპს „ქ. მ-მა“ იკისრა ვალდებულება, ამხანაგობის ყველა წევრთან გაეფორმებინა ხელშეკრულება მომსახურებაზე დამტკიცებული ტარიფით. ამავე ხელშეკრულების მიხედვით, ამხანაგობის წევრის მიერ ხელშეკრულების გაფორმებაზე უარის თქმის შემთხვევაში, შპს „ქ. მ-ის“ მიერ გაწეული მომსახურების ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირად განისაზღვრა ამხანაგობა ასეთი წევრის წილის ფარგლებში. ხელშეკრულების პროექტი დამტკიცდა ამხანაგობის კრების 2011 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით (ოქმი N5). შპს „ქ. მ-მა შეასრულა ამხანაგობის მიმართ ნაკისრი ვალდებულება, განახორციელა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურება, თუმცა შესაბამისი ანაზღაურების ვალდებულება არ შეუსრულებიათ გ. ბ-ას (N58 32,99 კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის მესაკუთრე). შედეგად, ბმა „ქ. ქ-ს“ შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ წარმოეშვა მომსახურებისათვის გ. ბ-ას მიერ 2010 წლის 31 მარტიდან 2013 წლის 31 იანვრამდე გადასახდელი თანხის - 7851,21 ლარის ოდენობით დავალიანება. 2013 წლის 27 თებერვლის ხელშეკრულებით ამხანაგობამ შპს „ქ. მ-ს“ დაუთმო გ. ბ-ას მიმართ არსებული მოთხოვნის უფლება.

შპს „ქ. მ-მა“ ანალოგიული საფუძვლებით სარჩელი აღძრა ასევე ვ. კ-ის მიმართ მოპასუხისათვის 2502,12 დაკისრების მოთხოვნით. მოსარჩელის მითითებით, ვ. კ-მ უარი განაცხადა რა, შპს „ქ. მ-თან“ გაეფორმებინა ხელშეკრულება ბმა „ქ. ქ-ის“ კუთვნილი ფართების ტექნიკური, დალაგება-დასუფთავებასა და დაცვასთან დაკავშირებული მომსახურების მიღების თაობაზე, შესაბამაბისი მომსახურების განხორციელების პირობებში შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ ვალდებულ პირს წარმოადგენს ბმა „ქ .ქ-ი“, რომელსაც, თავის მხრივ, მოთხოვნის უფლება გააჩნია ვ. კ-ის მიმართ. სარჩელის მიხედვით, ვ. კ-ის საკუთრებაშია სავაჭრო ცენტრ „ქ. ქ-ში“ მდებარე 17,84 კვ.მ N84 ფართი, აქედან გამომდინარე, ვ. კ-ის მიერ შპს „ქ. მ-ის“ მომსახურებისათვის 2010 წლის 31 იანვრიდან 2013 წლის 31 იანვრამდე გადასახდელი თანხის ოდენობამ შეადგინა 2502,21 ლარი. მოსარჩელის მითითებით, 2013 წლის 27 თებერვლის ხელშეკრულებებით ამხანაგობამ შპს „ქ. მ-ს“ დაუთმო ვ. კ-ის მიმართ არსებული მოთხოვნის უფლება.

გ. ბ-ამ სარჩელი არ ცნო შემდეგ გარემოებებზე მითითებით: დავის მოსაწესრიგებლად არ უნდა იქნეს გამოყენებული კანონი „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“, ვინაიდან სავაჭრო ცენტრ „ქ-ში“ არ არის საცხოვრებელი ფართები. დავის გადაწყვეტისათვის „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის გამოყენების შემთხვევაში გათვალისწინებულ უნდა იქნეს კანონის მე-7 მუხლის მე-3-4 პუნქტები, 21-ე მუხლის 1“ვ“ ქვეპუნქტი, მე-5 მუხლის მე-6 პუნქტი და 26-ე მუხლის მე-8 პუნქტი. გამომდინარე იქედან, რომ ამხანაგობის წევრს შეუძლია, სხვადასხვა ფორმით მიიღოს მონაწილეობა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობაში, აუცილებელია, აღნიშნულთან დაკავშირებით თითოეულ მესაკუთრესთან შეთანხმება საერთო ფართის მოვლის ფორმებსა და ხარჯებზე. მითუმეტეს, ისეთ შემთხვევაში, როდესაც შპს „ქ .მ-თან“ შეთანხმება გაფორმებული იყო არა ჩვეულებრივ მოვლა-პატრონობაზე, არამედ ძვირადღირებულ მომსახურებაზე. შპს „ქ. მ-ის“ მომსახურებასთან დაკავშირებით ამხანაგობის წევრებთან ინდივიდუალურად ხელშეკრულების გაფორმების აუცილებლობას ითვალისწინებს ასევე ამხანაგობასა და შპს „ქ. მ-ს“ შორის გაფორმებული ხელშეკრულებაც; სარჩელი დაუსაბუთებელია, ვინაიდან მოსარჩელე არ მიუთითებს, თუ რამდენს შეადგენს მის მიერ გაწეული მომსახურების ხარჯი და რამდენია გ. ბ-ას წილი საერთო ქონებაში; სამოქალაქო კოდექსის 199-ე მუხლის შესაბამისად, მოთხოვნის დათმობა შესაძლებელია, თუ ეს არ ეწინააღმდეგება ვალდებულების არსს, მოვალესთან შეთანხმებას ან კანონს. მოცემულ შემთხვევაში, მოთხოვნის დათმობა ეწინააღმდეგება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ კანონს, ასევე ამხანაგობასა და შპს „ქ. მ-ს“ შორის გაფორმებულ ხელშეკრულებას.

ვ. კ-მ სარჩელი არ ცნო იმაზე მითითებით, რომ სადავო ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია, არსებობდეს მის მიერ ხელმოწერილი ხელშეკრულება, ამასთან, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები სამართლებრივად არ არის მყარი და არ იძლევა მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს.

გ. ბ-ამ, თ. ხ-ამ, ი. გ-მ, ე. გ-მ, ლ. ლ-მ და რ. ვ-მ ბმა „ქ. ქ-ისა“ და შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ აღძრული სარჩელით მოითხოვეს ბმა „ქ. ქ-ის“ შექმნის შესახებ ამხანაგობის კრების 2009 წლის 30 ოქტომბრის ოქმის, 2012 წლის 21 ნოემბრის ოქმისა და ამავე კრებების გადაწყვეტილებებით დამტკიცებული წესდებების ბათილად ცნობა. სარჩელი ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს: მოსარჩელეები არიან ქუთაისში, წ-ის ქუჩა N4-4ა-ში მდებარე სავაჭრო ცენტრ „ქ-ში“ არსებული კომერციული ფართების მესაკუთრეები. ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ „ქ-ას“ ამხანაგობა არასდროს შექმნილა. მიუხედავად ამისად, 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრების ოქმის თანახმად, 72 ფიზიკური და 4 იურიდიული პირის მიერ 112 ხმით მიღებულ იქნა გადაწყვეტილებები ამხანაგობის თავმჯდომარედ მ. ვ-ის არჩევის შესახებ, ამხანაგობის წესდების დამტკიცების შესახებ და 15 კაცის შემადგენლობის სარეკომენდაციო-სარეკონსტრუქციო ჯგუფის შექმნის შესახებ. - 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრებას ესწრებოდა მხოლოდ ი. გ-ე და ე. გ-ე, თუმცა არცერთ მოსარჩელეს არ გამოუხატავს ნება, შექმნილიყო ამხანაგობა. მიუხედავად ამისა, წესდების 3.1 პუნქტით, კომერციული ფართის ნებისმიერ მესაკუთრე ამხანაგობის წევრია, ხოლო 3.3 მუხლით, წევრობა წარმოიშობა საკუთრების შეძენისთანავე. 2012 წლის 21 ნომებრის ოქმის თანახმად, კრებამ, რომელსაც 168 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრიდან ესწრებოდა 64 მათგანი, სხვა საკითხებთან ერთად მიიღო გადაწყვეტილება წესდებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ. ცვლილებების შესაბამისად: 1) 15.2 მუხლი ითვალისწინებს ამხანაგობის საერთო კრების მიერ თავმჯდომარის არჩევას 3 წლის ვადით შემდგომში გადარჩევის უფლებით, 2) 61.1 მუხლი ითვალისწინებს ამხანაგობის საერთო კრების მიერ 11 კაცის შემადგენლობით საკონსულტაციო საბჭოს არჩევას 3 წლის ვადით, 3) 16.4 მუხლის თანახმად, საკონსულტაციო საბჭო საერთო კრებებს შორის პერიოდში განიხილავს ქ-ის შენობისა და საერთო ქონების მოვლა-პატრონობასთან დაკავშირებულ ორგანიზაციულ-ტექნიკურ საკითხებს. კრებაზე ამხანაგობის თავმჯდომარედ კვლავ მ. ვ-ე იქნა არჩეული, ასევე არჩეულ იქნა 11 კაციანი საკონსულტაციო საბჭო. კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება შპს „ქ. მ-თან“ ხელშეკრულების გაფორმებასთან დაკავშირებით. 2009 წლის 30 ოქტომბრისა და 2012 წლის 21 ნოემბრის კრებებზე მოსარჩელეები ოფიციალური შეტყობინების ჩაბარებითა და დღის წესრიგთან დაკავშირებული ინფორმაციის მიწოდებით გაფრთხილებულნი არ ყოფილან. 2013 წლის მარტში მოსარჩელეებმა მიიღეს შპს „ქ. მ-ის“ სარჩელები მომსახურების ხარჯებთან დაკავშირებული დავალიანების ანაზღაურებასთან დაკავშირებით. ამხანაგობის თავმჯდომარის წერილების შესაბამისად, 2009 წლის 30 ნოემბრისათვიის ამხანაგობაში ირიცხებოიდა 120 წევრი 168 ხმის უფლებით, ხოლო 2013 წლის 25 მარტისათის - 140 წევრი 186 ხმის უფლებით. ბმა „ქ. ქ-ი“ ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს მიერ აღრიცხული არ არის. ამხანაგობის შექმნის შესახებ ყველა მესაკუთრეს ნება არ გამოუხატავს, რის გამოც შესაბამისი კრების გადაწყვეტილება ბათილია სამოქალქაო კოდექსის 50-ე და 54-ე მუხლების შესაბამისად. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონი არ შეიძლება, გავრცელდეს მოცემულ სამართალურთიერთობაზე, ვინაიდან „ქ. ქ-ი“ არ შეიცავს საცხოვრეებლ ფართებს. „ქ. ქ-ის“ კომერციული ფართების მესაკუთრეებს საერთო ქონების მართვისა და ექსპლუატაციის საკითხები უნდა გადაეწყვიტათ სამოქალაქო კდოექსის 930-940-ე მუხლების შესაბამისად ამხანაგობის შექმნით. კაბალურია ამხანაგობასა და შპს „ქ. მ-ს“ შორის არსებული ხელშეკრულების პირობა მომსახურების საფასურად 1 კვ.მ ფართზე 7,1 ლარის დადგენის თაობზე და ასეთი ტარიფი არ უნდა აღემატებოდეს 3 ლარს 1 კვ.მ-ზე.

ბმა „ქ. ქ-მა“ სარჩელი არ ცნო. შესაგებლის მიხედვით: ამხანაგობის კრების 2009 წლის 30 ოქტომბრისა და 2012 წლის 21 ნოემბრის გაადაწყვეტილებები მიღებულ იქნა კანონის დაცვით. ამხანაგობის კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება წევრთ 2/3. თუ კრება არ არის გადაწყვეტილებაუნარიანი, მაშინ ამხანაგობის თვმჯდომარე ხელმეორედ იწვევს მას, რა შემთხვევაშიც კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია ნებისმიერ შემთხვევაში. კრების გადაწყვეტილება აისახება ოქმში, რომელსაც ადგენს და ხელს აწერს ამხანაგობის თვმჯდომარე. თითოეული მესაკუთე უფლებამოსილია, გაეცნოს ოქმს. კრების გადაწყვეტიელბა სავალდებულოა ამხანაგობის თითოეული წევრისათვის, მათ შორის მათთვისაც, ვისაც ჯენჭისყრაში მონაწილეობა არ მიუღია. ე. გ-ე და ლ. ლ-ე სადავო გადაწყვეტილებების მიღებისას მონაწილეობდნენ ამხანაგობის საერთო კრებებში, ვინაიდან მათ „ქ. ქ-ის“ ფართებზე საკუთრების უფლება წარმოეშვათ 2008 წელს. რაც შეეხება დანარჩენ მოსარჩელეებს, ისინი 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრებაში მონაწილეობას ვერ მიიღებდნენ, ვინაიდან ამ დროისათვის არ გააჩნდათ საკუთრების უფლება „ქ. ქ-ის“ ფართებზე და ამდენად, არ წარმოადგენდნენ ამხანაგობის წევრებს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 18 აპრილისა და 2013 წლის 26 აპრილის საოქმო განჩინებებით ზემოაღნიშნული სარჩელები გაერთიანდა ერთ წარმოებად.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „ქ. მ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, გ. ბ-ას შპს „ქ. მ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 7851,21 ლარის გადახდა, ხოლო ვ. კ-ს შპს „ქ. მ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 2501,12 ლარის გადახდა. ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის სარჩელი.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს გ. ბ-ამ, თ. ხ-ამ, ი. გ-მ, ე. გ-მ, ლ. ლ-მ და რ. ვ-მ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ბმა „ქ. ქ-ისა“ და შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ აღძრული სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო გ. ბ-ას მიმართ შპს „ქ. მ-ის“ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები:

1. ქუთაისის მთავარი არქიტექტორის 2006 წლის 17 მაისის №25 ბრძანებით შეთანხმებულ იქნა ტექნიკურ საბჭოზე წარმოდგენილი ქ. ქუთაისი წ-ის ქ.№4-4ა- ში ასაშენებული სავაჭრო ცენტრის პროექტი. სავაჭრო ცენტრის მშენებლობისათვის გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ობიექტი აშენდა და ექსპლოატაციაში მიღებული იქნა 2008 წლის 9 ოქტომბერს;

2. 2009 წლის 30 ოქტომბერს ჩატარდა ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ას” ამხანაგობის კრება, რომელსაც ესწრებოდა 112 ხმის მქონე ამხანაგობის წევრები. დღის წესრიგის ერთ-ერთი საკითხი იყო ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ას” ამხანაგობის წესდების დამტკიცება. კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება ბმა ამხანაგობა ,,ქ.-ქ-ის” წესდების დამტკიცების შესახებ;

3. ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ას ” ამხანაგობის 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრების ოქმით დამტკიცებული ბმა ამხანაგობა ,,ქ.-ქ-ის” წესდების მიხედვით, ამხანაგობა არის კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, ამხანაგობის ადგილსამყოფელია ქ. ქუთაისი, წ-ის ქ. №4-4ა, ამხანაგობის წევრობა არის აუცილებელი და ბუნებითი;

4. 2010 წლის 10 ნოემბერს ჩატარდა ბმა ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო კრება, რომელსაც ესწრებოდა 168 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრიდან 114 ხმის მქონე მესაკუთრე. კრებაზე დღის წესრიგში ერთ-ერთი საკითხი იყო შპს ,,ქ. მ-თან” 2011 წელს თანამშრომლობის გაგრძელებაზე გადაწყვეტილების მიღება. კრებაზე აღინიშნა, რომ 2011 წელს საერთო ქონების დალაგება-დასუფთავების, საერთო ფართის და ქონების (კორიდორები, ესკალატორი, ლიფტი, ვენტილაცია, კონდიცირება, გათბობის სისტემები და სხვა მოწყობილობები), ტექნიკური მომსახურების, შიდა და გარე პერიმეტრის დაცვის საკითხის მოწესრიგების მიზნით, საჭირო იყო შპს ,,ქ. მ-თან” თანამშრომლობის გაგრძელებაზე გადაწყვეტილების მიღება. კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება, შპს ,,ქ. მ-თან” მომსახურეობასთან დაკავშირებით გაგრძელდეს ურთიერთობა და ამასთან, ამხანაგობის წევრების მიერ გაფორმდეს ინდივიდუაური ხელშეკრულებები. მომსახურეობისათვის 1 კვ.მ ფართზე დადგინდა 7.10 ლარი;

5. 2011 წლის 31 მარტს ჩატარდა ბმა ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო კრება. კრებაზე ყურადღება გამახვილდა მასზე, რომ ამხანაგობის წევრები შპს ,,ქ. მ-თან” არ აფორმებენ მომსახურეობის ხელშეკრულებას და არ იხდიან მომსახურების გადასახადს, რის გამოც ხელშეკრულება დგას საფრთხის წინაშე. იმაზე მითითებით, რომ ხელშეკრულების შეწყვეტა გამოიწვევდა სავაჭრო ცენტრის პარალიზებას, კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება დადგენილი ტარიფით ხელკშეკრულების 2011 წლის ბოლომდე გაგრძელების თობაზე;

6. 2011 წლის 11 აპრილს შედგა ბმა ”ქ. ქ-ის” საერთო კრება, რომელსაც ესწრებოდა168 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრეებიდან 118 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრე (საერთო რაოდენობის 70.24%). შპს ”ქ. ქ-ის” საერთო კრებაზე მიღებული იქნა გადაწყვეტილება, შპს ”ქ. ქ-ისა” და შპს ”ქ. მ-ს” შორის დადებული იქნას მომსახურეობის ხელშეკრულება. კრებაზე დამტკიცდა ხელშეკრულების პროექტი, სადაც მითითებულია, რომ ამხანაგობის ყველა წევრი ვალდებულია, შპს ”ქ. მ-თან” დადოს მომსახურეობის ხელშეკრულება, რომლითაც გაინაწილებენ მომსახურების ხარჯებს მათი კუთვნილი წილების პროორციულად. თავის მხრივ, შპს ”ქ. მ-მა” იკისრა ვალდებულება, მოემსახუროს შპს ”ქ. ქ-ის” თითოეულ წევრს დამტკიცებული ტარიფით, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ხარისხითა და მოცულობით. ხელშეკრულებაში ასევე მითითებულია, რომ იმ შემთხვევაში თუ შპს ”ქ. ქ-ის” რომელიმე წევრი შპს ”ქ. მ-თან” არ გააფორმებს მომსახურეობის ხელშეკრულებას, მაშინ შპს ”ქ. ქ-ს” წარმოეშობა ვალდებულება, შპს ”ქ. მ-ს” აუნაზღაუროს მომსახურეობის ღირებულება ამხანაგობის ასეთი წევრის წილის პროპორციულად;

7. 2012 წლის 2 ნოემბერს ჩატარდა ბმა ”ქ. ქ-ის” საერთო კრება, რომელსაც ესწრებოდა 168 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრეებიდან 62 ხმის უფლების მესაკუთრე, შესაბამისად აღნიშნულ კრებაზე განსახილველი საკითხების განხილვა გადაიდო ქვორუმის არ არსებობის გამო მომდევნო კრებისათვის;

8. 2012 წლის 21 ნოემბერს ჩატარდა ბმა ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო კრება, რომელსაც ესწრებოდა 168 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრიდან 64 ხმის მქონე მესაკუთრე (საერთო რაოდენობის 38.1%). აღნიშნულ კრებაზე დღის წესრიგში წარმოდგენილი იქნა შემდეგი საკითხები: შპს „ქ. მ-ში” ანგარიში მოსახურეობის თანხის გადახდების შედეგად შექმნილი სიძნელეებისა და მდგომარეობის გამოსწორებისათვის გასატარებელი ღონისძიებები, ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა საერთო ფართის შემდგომი გამოყენებისათვის შეთახმება, ბმა ”ქ. ქ-ის” წესდებაში ცვილებების შეტანა, ბმა ”ქ. ქ-ის” თავმჯდომარესა და შპს ”ქ. მ-ს” შორის გაფორმებული ხელშეკრულების ვადის გაგრძელება, ზოგიერთ მესაკუთრეთა მიმართ სამართლებრივი ნორმების გამოყენებაზე თანხმობა. აღნიშნულ კრებაზე დაადგინეს, რომ შპს ”ქ. მ-ის” ხელმძღვანელობამ უნდა გამოიყენოს ყველა სამართლებრივი ბერკეტი არგადახდების აღმოსაფხვრელად. მიღებულ იქნა სახელმძღვანელოდ შპს ”ქ. მ-სა” და ბმა ”ქ. ქ-ს” შორის 2011 წლის 12 აპრილს გაფორმებული ხელშეკრულება შეტანილი შესწორებებით, ასევე დაევალა ბმა ”ქ. ქ-ის” თავმჯდომარეს, გააფორმოს შპს ”ქ. მ-თან” წარმოდგენილი ხელშეკრულება, დაევალა ბმა ”ქ. ქ-ის” თავმჯდომარეს - მ. ვ-ს ბმა ”ქ. ქ-სა” და შპს ”ქ. მ-ს” შორის გაფორმებული ხელშეკრულებისა და წარმოდგენილი დავალიანებების საფუძველზე მოამზადოს მასალები აღნიშნული დავალიანებების საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებისა და აუცილებლობის შემთხვევაში სასამართლო განხილვისათვის;

9. 2012 წლის 25 ნოემბერს ჩატარდა ამხანაგობის საერთო კრება, რომელსაც ესწრებოდა 168 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრეებიდან 86 ხმის უფლების მქონე მესაკუთრე, საერთო რაოდენობის 51.2%. ბმა ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა საერთო კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება მომსახურეობასთან დაკავშირებით 2012 წელს ხელშეკრულება გააფორმოს შპს ”ქ. მ-თან”. კრებაზე დამტკიცებული ხელშეკრულებით გადაწყდა, რომ ხელშეკრულება დაიდოს სამი წლის ვადით. კრებაზე ასევე იმსჯელეს იმ საკითხზე, რომ ამხანაგობის 8 წევრი თავს არიდებს ხელშეკრულების გაფორმებაზე და თანხის გადახდაზე. შპს ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა 2011 წლის 25 ნოემბრის საერთო კრების ოქმით გადაწყდა, რომ ამხანაგობა ”ქ. ქ-ისა” და შპს ”ქ. მ-ს” შორის არსებული ურთიერთობა გაგრძელდეს სამი წლის განმავლობაში;

10. ამხანაგობა ,,ქ .ქ-ი” ქ. ქუთაისის მერიის საბინაო ინფრასტრუქტურის მართვისა და განვითარების სამსახურში ამხანაგობის ბაზაში აღრიცხული არ არის;

11.გ. ბ-ა არის ქ . ქუთაისში ა. წ-ის ქუჩა №4-ში მდებარე №58 ფართის მესაკუთრე. მის საკუთრებაშია ამ მისამართზე განლაგებული 32.99 კვ.მ. ფართი;

12.ვ. კ-ე არის ქ. ქუთაისში ა. წ-ის ქუჩა №4-ში მდებარე №84 ფართის მესაკუთრე. მის საკუთრებაშია ამ მისამართზე განლაგებული 17.84 კვ.მ. ფართი;

13. სავაჭრო ცენტრში გ. ბ-ა ქონებას ფლობს 2010 წლის 10 მარტიდან, თ. ხ-ა - 2011 წლის 4 აპრილიდან, ი. გ-ე - 2010 წლის 12 აპრილიდან, ე. გ-ე - 2008 წლის 26 დეკემბრიდან, ლ. ლ-ე - 2008 წლის 18 დეკემბრიდან, ხოლო რ. ვ-ე - 2012 წლის 31 აგვისტოდან;

14. თ. ხ-ა, ი. გ-ე, ე. გ-ე, ლ. ლ-ე და რ. ვ-ე ქ. ქუთაისში წ-ის ქ. №4-4ა-ში მდებარე სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ას” შენობაში ფლობენ კომერციულ არასაცხოვრებელ ფართებს. კერძოდ, თ. ხ-ას საკუთრებაშია 31.26 კვ.მ ფართი №30, ი. გ-ის საკუთრებაშია 18.27 კვ.მ ფართი №131, ე. გ-ის საკუთრებაშია 10.75 კვ.მ ფართი 73ა და 21.88 კვ.მ ფართი №62ა, ლ. ლ-ის საკუთრებაშია 20.11 კვ.მ ფართი №67 და რ. ვ-ის საკუთრებაშია 35.2 კვ.მ ფართი ფართი №107;

15.გ. ბ-ამ და ვ. კ-მ უარი თქვეს შპს ”ქ. მ-თან” ხელშეკრულების დადებაზე. შესაბამისად, მომსახურეობასთან დაკავშირებით მხარეებს შორის ხელშეკრულება არარსებობს;

16. შპს ”ქ. მ-მა” სარჩელი აღძრა და მოითხოვა გ. ბ-ას მის სასარგებლოდ დაეკისროს 7851.21 ლარის გადახდა. მოსარჩელის განმარტებით, ამხანაგობის მიერ დადგენილი ტარიფის მიხედვით, მოპასუხე ვალდებულია, მის საკუთრებაში არსებული 32.99კვ.მ ფართის მომსახურეობისათვის გადაიხადოს 7. 10 ლარი, რაც შადგენს 7851.21 ლარს;

17. გ. ბ-ა, თ. ხ-ა, ი. გ-ე, ე. გ-ე, ლ. ლ-ე და რ. ვ-ე მიიჩნევენ, რომ ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ას” 2009 წლის 30 ოქტომბრის ამხანაგობის კრების ოქმი, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ”ქ. ქ-ის” მესაკუთრეთა საერთო კრების 2012 წლის 21 ნოემბრის ოქმი და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ”ქ. ქ-ის” წესდებები უკანონოა, მართლსაწინააღმდეგოდ არღვევს მათ უფლებებს, რის გამოც სარჩელი აღძრეს და სასარჩელო განცხადებით მოითხოვეს მათი ბათილად ცნობა;

პალატის მითითებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის პირველი მუხლის შესაბამისად, ეს კანონი არეგულირებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, განსაზღვრავს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ფორმებსა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საკუთრების ფორმებს, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წარმოშობის, ჩამოყალიბების, საქმიანობისა და ლიკვიდაციის ძირითად სამართლებრივ პირობებს, ხოლო ამავე კანონის მეორე მუხლის ,,ა” პუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. დასახელებული მუხლებით განსაზღვრული ნორმების გათვალსიწინებით სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელეების - გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის მოსაზრება მასზედ, რომ სავაჭრო ცენტრში არსებული ფართების მესაკუთრეებზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 25-ე თვით დადგენილი ნორმები და არა ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი, ვინაიდან სავაჭრო ცენტრი არ შეიცავს საცხოვრებელ ფართებს. სასამართლოს განმარტებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი და სამოქალაქო კოდექსის 25-ე თავი კონკრეტულ ურთიერთობებს არეგულირებენ განსხვავებულად, ამიტომ წინამდებარე დავის გადაწყვეტისას მათ გამიჯნვას პრინციპული მნიშვნელობა გააჩნია. სასამართლოს მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლით, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სავაჭრო ცენტრის მესაკუთრეებს ხელშეკრულებით არ განუსაზღვრავთ ერთობლივი საქმიანობის განხორცილებისას სამომავლო მიზანი, საერთო სამეურნეო მიზანი და ამ მიზნის მიღწევაში თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. სასამართლოს მითიტებით, დადგენილია და მხარეები არ დაობენ მასზედ, რომ სავაჭრო ცენტრში თითოეულ მესაკუთრეს აქვს თავისი საკუთრება და ამ ქონებით სარგებლობს სხვა მესაკუთრის მიზნებისაგან დამოუკიდებლად, მათ არ აქვთ საერთო სამეურნეო ან სხვა სახის მიზანი, რომელიც ერთობლივი საქმიანობით უნდა იქნას მიღწეული, არამედ თითოეული მესაკუთრის მიზანია მოგების მიღება და ამ მოგების მიღებისათვის ზრუნავენ ერთმანეთისაგან დამოუკიდებლად სახელშეკრულებო შებოჭვის გარეშე, რის გამოც მათზე არ ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 25-ე თავით დადგენილი წესები და ვრცელდება ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონით დადგენილი წესები. ამ კანონის გამოყენებასთან დაკავშირებით სასამართლომ მხარეთა ყურადღება მიაქცია ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მეორე მუხლის ,,ა” პუნქტზე, რომლის მიხედვითაც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასახელებული ნორმა არ უნდა განიმარტოს სიტყვა-სიტყვითი მნიშვნელობით, არამედ იგი უნდა განიმარტოს განვრცობითი ფორმით. შესაბამსიად, სასამართლოს განმარტებით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის არამარტო მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართების მესაკუთრეთა გაერთიანება, არამედ როგორც მხოლოდ საცხოვრებელი ფართების მესაკუთრეთა გაერთიანება, ასევე მხოლოდ არასაცხოვრებელი ფართების გაერთიანება და ცალკე აღებული მხოლოდ კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, რის გამოც დავის გადაწყვეტისას გამოყენებული უნდა იქნას ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონით დადგენილი წესები.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის პირველი ნაწილით, ამ კანონის ამოქმედებით დაფუძნებულად ითვლება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ისეთ მრავალბინიან სახლში, რომელიც განთავსებულია ერთ მიწის ნაკვეთზე და რომელშიც მდებარეობს ორზე მეტი ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინა. სასამართლომ მიუთითა ასევე ამავე კანონის მე-19 მუხლზე, რომლის შესაბამისად: 1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრი არის ბინის მესაკუთრე მრავალბინიან სახლში; 2. იმ შემთხვევაში, თუ ბინა ეკუთვნის რამდენიმე მესაკუთრეს საერთო საკუთრების უფლებით, ისინი იღებენ გადაწყვეტილებას ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობაში თავიანთი წარმომადგენლის დანიშვნის შესახებ. თუ მესაკუთრეები არ დანიშნავენ წარმომადგენელს, წარმომადგენლად ჩაითვლება მესაკუთრეებს შორის უხუცესი მესაკუთრე; 3. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრობა წარმოიშობა მრავალბინიან სახლში ინდივიდუალური საკუთრების შეძენისთანავე. სასამართლოს განმარტებით, დასახელებულმა ნორმებმა დაადგინა, თუ ვინ ითვლება ამხანაგობის წევრად. სასამართლოს განმარტებით, ამხანაგობის წევრობა არ არის ნებაყოფლობითი, ის არა არის დამოკიდებული მრავალბინიანი (იგულისხმება საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართები, ასევე კომერციული ფართიც) სახლის ერთ-ერთი ფართის მესაკუთრის ნებაზე, არამედ პირი ამხანაგობის წევრი ხდება მსგავს მრავალ საცხოვრებელ ან არასაცხოვრებელ ბინიან ან კომერციულ ფართიან შენობაში ფართის შეძენისთანავე. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამხანაგობის წევრად ,,იძულებით” გაწევრიანების კონსტიტუციურობაზე იმსჯელა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ და 2009 წლის 15 სექტემბრის №2/2/439 გადაწყვეტილებით გააკეთა შემდეგი განმარტება: ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არის ხანგრძლივი ვადით დაფუძნებული ერთობა. ეს ამხანაგობა იარსებებს მანამ, სანამ ფიზიკურად სახეზე იქნება ერთ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული მრავალ საკუთრებად დაყოფილი ფართი, ან ყველა ფართი არ გახდება ერთი პირის საკუთრება. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობაში წევრობა ეფუძნება არა პირის სუბიექტურ გადაწყვეტილებას, არამედ იმ ობიექტურ გარემოებას, რომ მას აქვს საკუთრება მრავალბინიან სახლში (ამ შემთხვევაში მრავალ ფართიან შენობაში). ამხანაგობის წევრობა თავისუფალი განვითარების უფლების ჯგუფური განხორციელების ფორმა არ არის. იგი საკუთრების ობიექტის ბუნებიდან გამომდინარე და ელემენტარული საყოფაცხოვრებო და საარსებო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილების ობიექტური გარემობებით განპირობებული რეალობაა. ამხანაგობის წევრთა გაერთიანება ხდება უძრავი ნივთისადმი სამართლებრივი დამოკიდებულების გამო. გაერთიანების წევრობა წყდება ავტომატურად ქონებაზე საკუთრების უფლების დაკარგვისთანავე. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრობა არ არის სუბიექტური მისწრაფების და თავისუფალი ნების რეალიზაციის პროდუქტი, იგი ობიექტურ გარემოებათა გამო შექმნილი გაერთიანებაა და განპირობებულია ამხანაგობის ამოცანებით. ამხანაგობას აქვს თავისი ამოცანები და არა მიზნები. მისი ამოცანები განპირობებულია საერთო საკუთრების მოვლა-პატრონობის აუცილებლობით. ამხანაგობის წევრები ვერ დასახავენ სხვა მიზნებს სუბიექტური მიზნების განსახორციელებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ფარგლებში, ან ვერ შეამცირებენ ამხანაგობის მიზნებს. ამისათვის ამხანაგობის შექმნა არაა საკმარისი და სხვა გაერთიანება უნდა შექმნან. ამხანაგობა არ არის თავისუფალი ნების პროდუქტი. ამხანაგობის გამაერთიანებელი ფაქტორია საერთო საკუთრება, მისი მოვლა-პატრონობა, ექსპლოატაციისა და განვითარების ობიექტური მოთხოვნილებები. სააპელაციო სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა აღნიშნულ მსჯელობა და განმარტა, რომ ამხანაგობის წევრობა არა რის დამოკიდებული ნების თავისუფალ გამოვლინებაზე. მას შემდეგ, რაც პირი გამოავლენს ნებას და გახდება მრავალ საკუთრებად დაყოფილ ერთიან უძრავ ქონებაში ამათუ იმ ფართის მესაკუთრე, მას უჩნდება ვალდებულება განახორციელოს საერთო საკუთრების მოვლა-პატრონობა, რაც არ წარმოადგენს მის ნებაზე დამოკიდებულს. სასამართლოს განმარტებით, პირის მიერ საკუთრების შეძენა წარმოშობს ვალდებულებას, სხვა მესაკუთრეების მსგავსად მონაწილეობა მიიღოს საერთო საკუთრების მოვლა პატრონობაში და ეს ვალდებულება პირის ნებაზე არაა დამოკიდებული. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა დადგენილ გარემოებაზე, რომლის შესაბამისად, ამხანაგობის წევრების საერთო საკუთრებაშია ქუთაისში, წ-ის ქ.№4-4ა-ში მდებარე სავაჭრო ცენტრის მიწის ნაკვეთი, შესასვლელი, კიბეები, დერეფანი, ჰოლი, საინჟინრო და საკომუნიკაციო ქსელები, მოწყობილობები და სხვა სიკეთე, რომელიც ცალკე რომელიმე წევრის საკუთრება არაა. სასამართლოს მითითებით, ამ ქონების მოვლა-პატრონობის გარეშე შეუძლებელია თითოეულმა მესაკუთრემ გამართულად მართოს თავისი ქონება და კლიენტებს შესთავაზოს ის მომსახურება, რითაც ეწევიან კომერციულ საქმიანობას, მათი ინდივიდუალური საკუთრების გამოყენება დამოკიდებულია საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების მოვლა-პატრონობაზე, რისთვისაც აუცილებელია მათ ერთობლივად იმოქმედონ მისი მოვლა-პატრონობისათვის. სასამართლოს მითითებით, იმის გამო, რომ არ მოხდეს საერთო საკუთრების მოვლის პარალიზება, სავალდებულოა თითოეული მესაკუთრე ზრუნავდეს თითოეული წევრის თანაბრად, ამიტომაც ამხანაგობის წევრად გაერთიანება არ წარმოადგენს ნებაყოფილებითს, იგი ნებაყოფილებითია მანამ, სანამ სუბიექტი გადაწყვეტს მსგავს ქონებაში საკუთრების შეძენას, რის შემდეგაც პირი ავტომატურად ხდება ამხანაგობის წევრი და მას ამხანაგობის წევრობისათვის აღარ ჭირდება დამატებითი პროცედურების გავლა. სასამართლოს მითითებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის მესამე ნაწილით, თუ ამ კანონის ამოქმედებიდან 3 თვის ვადაში მიღებული არ იქნა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საქმიანობა ხორციელდება ამ კანონის V თავით დადგენილი წესებით, ვიდრე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები არ მიიღებენ ახალ წესდებას. ამხანაგობის თავმჯდომარის არჩევის, ამხანაგობის ქონების განვითარების, მათ შორის საერთო ქონების მოვლა პატრონობის საკითხი უნდა გადაწყდეს იმ წესის მიხედვით, რაც ამხანაგობის წესდებითაა დადგენილი. წესდების მიღება ამხანაგობის უფლებამოსილებაა. ამ წესდების ამოქმედებამდე კი ყველა საკითხი უნდა გადაწყდეს ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მეხუთე მუხლით დადგენილი წესის შესაბამისად. ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელეთა მოსაზრება, რომლის მიხედვით, ამხანაგობა არ შექმნილა, რის გამოც არარსებული ამხანაგობა ვერ მოიწვევდა კრებას, ვერ დაამტკიცებდა წესდებას და ვერ გადაწყვეტდა მთელ რიგ საკითხებს.

სასამართლოს მითითებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი განმარტავს, თუ რა არის ამხანაგობა და ამავე დროს ადგენს მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების მართვისათვის ორ გზას: წესდების მიღებასა და კანონის მეხუთე თავით დადგენილი წესებით ხელმძღვანელობას. ამდენად სასამართლომ მიიჩნია, რომ მიუხედავად იმისა, მესაკუთრეები შეიკრიბებოდნენ და იმსჯელებდენ თუ არა ამხანაგობის შექმნაზე, სახელის დარქმევაზე, მერიაში დარეგისტრირებაზე და სხვა საჭირბოროტო საკითხებზე, კანონის ამოქმედებით ამხანაგობა ჩაითვალა ჩამოყალიბებულად მისი ამოქმედების მომენტიდან, ანუ 2007 წლის 1 აგვისტოდან. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს დასკვნით, უსაფუძვლოა მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ ამხანაგობა არ არსებობდა და წესდება მიიღო არარსებულმა ამხანაგობამ.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ამხანაგობის მოსარჩელე წევრების განმარტება, რომლის მიხედვით, წესდება უკანონოა, რადგანაც ისინი წესდების მიღებისას კრებაზე არ მოუწვევიათ და არ ყოფილა განხილული მათი მოსაზრება წესდებასთან დაკავშირებით. სასამართლოს მითითებით დადგენილია, რომ 2009 წლის 30 ოქტომბერს ჩატარდა ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ს” ამხანაგობის კრება, რომელსაც ესწრებოდა 112 ხმის მქონე ამხანაგობის წევრი, და კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება ბმა ამხანაგობა ,,ქ.-ქ-ის” წესდების დამტკიცების შესახებ. სასამართლოს მითითებით, ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ს” ამხანაგობის 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრების ოქმით დამტკიცებული ბმა ამხანაგობა ,,ქ.-ქ-ის” წესდების მიხედვით, ამხანაგობა არის კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, ამხანაგობის ადგილსამყოფელია ქ. ქუთაისი წ-ის ქ.№4-4ა, ამხანაგობის წევრობა არის აუცილებელი და ბუნებითი. სასამართლოს განმარტებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი არეგულირებს ისეთი ძირითად საკითხებს, როგორიცაა ამხანაგობის საერთო ქონების მართვა და განკარგვა, ამხანაგობის თავმჯდომარის უფლებამოსილება, კრების მოწვევისა და ჩატარების საკითხი, გადაწყვეტილების მიღებისა და სხვა მსგავსი საკითხები, აღნიშნულიდან გამომდინარე, წესდების მიღების საკითხი უნდა შემოწმდეს ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის გამოყენებით. სასამართლოს მითითებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის 23-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობას შეიძლება ჰქონდეს წესდება, რომელშიც განისაზღვრება: ა) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებაში ცვლილებებისა და დამატებების შეტანის წესები, ბ) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარების წესები; გ) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა რეგულარული ხარჯებისა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარებასთან დაკავშირებული დამატებითი სადანახარჯო შენატანების ოდენობა ამ კანონის მე-5 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, დ) სამეურნეო გეგმის მიღებისა და შესრულების წესები, ე) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების გასხვისების, გაქირავების, იჯარით გაცემის, დაგირავების, აგრეთვე სერვიტუტისა თუ სხვაგვარი უფლების სხვა პირებისათვის გადაცემის წესები, ვ) სესხის აღებისა და გაცემის წესები, ზ) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების შეძენის წესები, თ) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარის არჩევისა და გათავისუფლების წესები, ი) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვის ფუნქციების მოწვეული მმართველისთვის გადაცემის წესი, კ) ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საქმიანობასთან დაკავშირებული სხვა საკითხები. ამავე მუხლის მეორე ნაწილით, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა რაოდენობა თორმეტს არ აღემატება, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებას იღებენ ხმათა 3/4-ით, ხოლო ყველა დანარჩენ შემთხვევაში – ხმათა 2/3-ით. სასამართლოს მითითებით, დადგენილია, რომ სავაჭრო ცენტრ ქ-ში 168 საკუთრების ობიექტია, 2009 წლის 30 ოქტომბერს წესდების მიღებაში მონაწილეობდა ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ ”ქ-ს” 112 ხმის მქონე ამხანაგობის წევრი, რაც ზუსტად 2/3 წარმოადგენს, წესდება მიღებული იქნა ამხანაგობის საერთო წევრთა 2/3 ხმით. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ წესდება მიღებულია კანონით გათვალისწინებული ხმების ოდენობით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2009 წლის 30 ოქტომბერს ამხანაგობის წევრი იყო მხოლოდ ე. გ-ე და ლ. ლ-ე, რის გამოც ე. გ-ისა და ლ. ლ-ის გარდა სხვა მოსარჩელეთა კრებაზე მონაწილეობა შეუძლებელი იყო. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ე. გ-ე მონაწილეობდა წესდების დამტკიცებისათვის გამართულ კრებაზე და ეს იქედანაც ჩანს, რომ ის არჩეულია სარეკომენდაციო საკონტროლო ჯგუფის წევრად. სასამართლოს მოსაზრებით, ლ. ლ-ე, კრებაზე მოწვეულიც რომ არ ყოფილიყო, ეს ფაქტი წესდების ბათილად ცნობაზე ვერ იმოქმედებს, რადგანაც წესდება მიღებულია ხმების იმ ოდენობით, რამდენიც ამ ტიპის წესდების მიღებისათვისაა საჭირო. ამასთან სასამართლომ მიიჩნია, რომ შესაბამის ნაწილში სარჩელი ხანდაზმულია, ვინაიდან ე. გ-ისა და ლ. ლ-ის სარჩელის მიხედვით, ისინი მონაწილეობდნენ კრებაზე, ამდენად მათთვის ცნობილი იყო კრების გადაწყვეტილების შესახებ, რის გამოც შეეძლოთ, აღნიშნული გადაწყვეტილება გაესაჩივრებინათ მიღებიდან - 2009 წლის 30 ოქტომბრიდან 3 წლის ვადაში - 2013 წლის 2 აპარილამდე, სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის შესაბამისად.

პალატის მითითებით, ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის 27-ე მუხლის მეოთხე ნაწილით, კრების მოწვევის შესახებ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს უნდა ეცნობოს წერილობით, ხოლო ამავე კანონის 28-ე მუხლის მეორე და მესამე ნაწილების მიხედვით: ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა 2/3; თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრება არ არის გადაწყვეტილებაუნარიანი, მაშინ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარე ხელმეორედ იწვევს კრებას იმავე დღის წესრიგით. ეს კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია მონაწილეთა რაოდენობის მიუხედავად, რომლის შესახებაც უნდა აღინიშნოს კრების მოწვევისას. სასამართლოს განმარტებით, კრების მოწვევისა და ჩატარების პროცესთან დაკავშირებით ამხანაგობის წევრთა სავალდებულო ინფორმირების მიზანია მხარეთა სათანადო მომზადება ამხანაგობის წინაშე დასმულ საკითხთან დაკავშირებით გადაწყვეტილების მისაღებად. სასამართლოს მითითებით, ასეთი ინფორმირება დასაშვებია მხოლოდ წერილობითი ფორმით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაშიც ამხანაგობის წევრები ინფორმირებულნი იქყვნენ დღის წესრიგის შესახებ, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი საფოსტო გზავნილებით.

სასამართლოს მითითებით, საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებებით დადგენილ იქნა, რომ 2012 წლის 2 ნოემბერს შედგა ამხანაგობის საერთო კრება შემდეგი საკითხების გადასაწყვეტად: წესდებაში ცვლილებების შეტანა, შპს ,,ქ. მ-სა” და ამხანაგობას შორის ხელშეკრულების მოქმედების გაგრძელება და სხვა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვინაიდან 2012 წლის 2 ნოემბრის სხდომას ესწრებოდა მხოლოდ 62 ხმის უფლების მქონე წევრი, რის გამოც იგი არ იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი, განმეორებით კრება დაინიშნა 2012 წლის 21 ნოემბერს. ამჯერად კრებაზე გამოცხადდა 64 ხმის უფლების მქონე წევრი. სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარმოდგენილია გზავნილები, რომლებიც ადასტურებს იმ გარემოებას, რომ ამხანაგობის წევრები კრებაზე მოწვეული იყვენ დადგენილი წესით. სასამართლოს მოსაზრებით, კრებაზე დაინტერესებული პირების მოწვევის ფაქტს ადასტურებს ისიც, რომ კრებას დაესწრო 64 ხმის უფლების მქონე პირი, ამასთან 2012 წლის 2 ნოემბერს ქვორუმის არარსებობის გამო კრება გადაიდო. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ კრება შედგა კანონით დადგენილი წესით.

სასამართლომ იხელმძღვანელა ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მე-4-5-ე ნაწილით და დადგენილი გარემოებების შესაბამისად მიიჩნია, 2012 წლის 21 ნოემბერის კრებამ სადავო გადაწყვეტილებები მიიღო კანონის შესაბამისად, რის გამოც არ არსებობდა მისი ბათილად ცნობის სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ: ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მეხუთე მუხლის მეექვსე პუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის წილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში განსაზღვრავს მის წილს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობის, ექსპლუატაციისა და განვითარების საერთო ხარჯებში, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით სხვა რამ არ არის დადგენილი; ამავე კანონის მეშვიდე მუხლის მესამე და მეოთხე პუნქტების მიხედვით, მესაკუთრე, განურჩევლად მისი ბინის მდებარეობისა, სხვა ბინის მესაკუთრეთა წინაშე ვალდებულია თავისი წილის შესაბამისად გასწიოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციის ხარჯები, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. მესაკუთრეს, რომელსაც ხმა არ მიუცია იმ ღონისძიებებისათვის, რომლებიც პირდაპირ დაკავშირებული არ არის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობასა და ექსპლუატაციასთან, არ ეკისრება ამგვარი ღონისძიებების შედეგად წარმოშობილი ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება, ამასთანავე, მას არ აქვს ამ ღონისძიებებიდან გამომდინარე, სარგებლობათა მოთხოვნის უფლებაც, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით ან ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილებით სხვა რამ არ არის დადგენილი; ამავე კანონის 21-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ვ” პუნქტით, ამხანაგობის წევრი ვალდებულია, მონაწილეობა მიიღოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის საჭირო ხარჯების გაწევაში ამ კანონის მე-5 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად; სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში დადგენილი გარემოებების შესაბამისად, ამხანაგობასა და შპს ,,ქ. მ-ს” შორის მომსახურეობის თაობაზე ხელშეკრულების გაფორმება და საერთოდ მომსახურეობის საკითხი გადაწყდა ამხანაგობის საერთო კრებებზე და ამ გადაწყვეტილების მიზანი იყო საერთო ქონების დალაგება-დასუფთავების, ტექნიკური მომსახურების, შიდა და გარე პერიმეტრის დაცვის საკითხის მოწესრიგება, რისთვისაც ამხანაგობის წევრებს უნდა გაენაწილებინა მომსახურების ხარჯები მათი კუთვნილი წილის პროპორციულად. სასამართლომ აღნიშნა, კრების გადაწყვეტილებით გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლითაც შპს „ქ. მ-ს“ უნდა განეხორციელებინა ამხანაგობის საერთო ქონების ტექნიკური, დალაგება-დასუფთავებისა და დაცვის მომსახურება, ამხანაგობის წევრებს კი უნდა აენაზღურებინათ მისი ღირებულება ამხანაგობაში კუთვნილი წილის შესაბამისად 1 კვ.მ ფართზე 7.10 ლარის ოდენობით. სამოქალაქო კოდექსის 316-ე და 361-ე მუხლებზე მითითებით სასამართლომ განმარტა, რომ ვალდებულება ისეთი სამართლებრივი ბორკილია, რომელიც ვალდებულების მონაწილე სუბიექტს აიძულებს რაიმე მოქმედების შესრულებას, ან ასეთი მოქმედების შესრულებისაგან თავის შეკავებას. სასამართლოს მითითებით, დადგენილია, რომ შპს ”ქ. მ-მა” შეასრულა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მომსახურების ვალდებულება, ამხანაგობის წევრებს - გ. ბ-ასა და ვ. კ-ს კი შპს ”ქ. მ-თან” არ გაუფორმებიათ ხელშეკრულება და არ უკისრიათ ვალდებულება, აანაზღაურონ მომსახურების ის ღირებულება, რაც ამხანაგობის საერთო კრებამ გადაწყვიტა საკუთრებაში არსებული ფართების გათვალისწინებით. სასამართლოს მითითებით, აღნიშნულის გამო გ. ბ-ასა და ვ. კ-ის ნაცვლად შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულება წარმოეშვა ამხანაგობას, რომლის მოცულობამ გ. ბ-ას კუთვნილი ფართის ნაწილში შეადგინა 7851,21 ლარი, ხოლო ვ. კ-ის კუთვნილი ფართის ნაწილში - 2502.12 ლარი. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობას წარმოეშვა უფლება, გ. ბ-ასა და ვ. კ-ს მოსთხოვოს იმ ვალდებულების შესრულება, რასაც მათ თავის აარიდეს მომსახურების ხელშეკრულების გაუფორმებლობით, კერძოდ, გ. ბ-ას 7851,21 ლარის, ხოლო ვ. კ-ს - 2502,21 ლარის გადახდა, ასეთი უფლების შპს „ქ. მ-ისათვის“ დათმობის საფუძველზე კი დასახელებული ვალდებულებები უნდა იქნეს შესრულებული შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ სამოქალაქო კოდექსის 199-ე მუხლის შესაბამისად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინეს გ. ბ-ამ, თ. ხ-ამ, ი. გ-მ, ე გ-მ, ლ. ლ-მ და რ. ვ-მ. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო გ. ბ-ას მიმართ შპს „ქ. მ-ის“ მიერ წარდგენილი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს:

2009 წლის 30 ოქტომბერს ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ "ქ-ას" ამხანაგობის კრება კანონით დადგენილი წესით არ მოწვეულა და არ ჩატარებულა. დასახელებულ კრებაზე კასატორები არ ყოფილან მიწვეულნი. ე. გ-ს და ლ. ლ-ს კრებაზე დასწრების მიუხედავად, ბმა „ქ. ქ-ის“ წესდების დამტკიცებისათვის ხმა არ მიუციათ და შესაბამისი კენჭისყრა საერთოდ არ ყოფილა. კენჭესყრისა და მისი შედეგების შესახებ ინფორმაციას კრების ოქმი არ შეიცავს. მასში მხოლოდ მითითებულია: „დამტკიცდეს ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ „ქ-ას“ ამხანაგობის წესდება გამოთქმული წინადადებების გათვალისწინებით“. 2009 წლის 30 ოქტომბრის სხდომასთან დაკავშირებით ი. გ-ე და ე. გ-ე გაფრთხილებულნი არ ყოფილად ისეთი წერილობითი შეტყობინებით, რომელშიც მითითებული იქნებოდა დღის წესრიგი. გარდა ამისა, იმის გათვალისწინებით, რომ კრების დღის წესრიგის მე-3 საკითხი შეეხებოდა ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ „ქ-ას“ ამხანაგობის წესდების დამტკიცებას, უკანონოა ამავე კრების გადაწყვეტილებით ბმა „ქ. ქ-ის“ წესდების დამტკიცება. ქუთაისის სავაჭრო ცენტრი „ქ-ას“ ამხანაგობა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ქ. ქ-ი“ სამართლებრივად და ლინგვისტურად განსხვავებული ცნებებია. თუკი 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრების ოქმის მიხედვით, კრებამ აირჩია ქუთაისის სავაჭრო ცენტს „ქ-ას“ ამხანაგობის თავმჯდომარე და დაამტკიცა ამავე ამხანაგობის წესდება, გაუგებარია, ამავე კრების ოქმით როგორ არის იგივე პიროვნება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ქ. ქ-ის“ თავმჯდომარე.

კასატორებს ასევე არ მიუღიათ სათანადო - დღის წესრიგის შემცველი წერილობითი შტყობინებები 2012 წლის 21 ნოემბრის სხდომასთან დაკავშირებით, ისინი არ ესწრებოდნენ დასახელებულ სხდომას და არც წესდების ახალი რედაქციით მიღებისათვის მიუციათ ხმა. საქმეში არსებული საფოსტო გზავნილები არ ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ კასატორები კანონით დადგენილი წესით („ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის 27-ე მუხლის მე-4 პუნქტი) გაფრთხილებულნი იყვნენ 2012 წლის 21 ნოემბრის სხდომასთან დაკავშირებით. მხოლოდ საფოსტო გზავნილის გაგზავნა არ ადასტურებს დასახელებულ გარემოებას. კონკრეტული წერილობითი დოკუმენტით უნდა დასტურდებოდეს, თუ რომელი დოკუმენტი ვის როდის და სად ჩაბარდა ან რის გამო ვერ ჩაბარდა;

სადავო კრებებთან დაკავშირებული პროცედურული ნორმები დაცულიც რომ ყოფილიყო, სავაჭრო ცენტრის ფართების მესაკუთრეებს არ შეეძლოთ, შეექმნათ ბინათმესაკუთრეთ ამხანაგობა, ვინაიდან სავაჭრო ცენტრში საცხოვრებელი ბინები არ არის;

„ქ. ქ-ის" 2010 წლის 10 ნოემბრისა და 2011 წლის 31 მარტის ამხანაგობის საერთო კრების ოქმების საფუძველზე, სასამართლოს არ უნდა დაედგინა გარემოებები, ვინაიდან დასახელებული ოქმები სადავოა;

სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს საქართველოს კანონით „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ და არა ერთობლივი საქმიანობის მარეგულირებელი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 930-940 მუხლებით. სახელწოდებიდანაც ჩანს, რომ კანონი „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ აწესრიგებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საქმიანობას. კანონის პირველივე მუხლში (რეგულირების სფერო) მითითებულია, რომ ეს კანონი არეგულირებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, განსაზღვრავს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ფორმებსა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საკუთრების ფორმებს, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წარმოშობის, ჩამოყალიბების, საქმიანობისა და ლიკვიდაციის ძირითად სამართლებრივ პირობებს. კანონის მე-2 მუხლით, ამ კანონის მიზანია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვის, ექსპლუატაციისა და განვითარების სამართლებრივი პირობების უზრუნველყოფა. კანონის მე-3 მუხლის „ა“ პუნქტით, ტერმინი „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა“ განმარტებულია, როგორც მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. ე.ი. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა შეიძლება იყოს არასაცხოვრებელი, მათ შორის,კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, მაგრამ კანონი აუცილებელ პირობად მიიჩნევს, რომ ეს ფართობი მდებარეობდეს მრავალბინიან სახლში და არა სხვა დანიშნულების ობიექტში. დადგენილია და დავას არ იწვევს, რომ ქ. ქუთაისში, წ-ის ქ. №4-4ა-ში მდებარე შენობა წარმოადგენს სავაჭრო ცენტრს, საერთო ფართობით 9338,56 კვ.მ. და მათ შორის უშუალოდ სავაჭრო ფართობია 6377,56 კვ.მ აღნიშნულ შენობაში საცხოვრებელი ფართი არ არის, არც არასოდეს ყოფილა და თუნდაც ერთი ოჯახი იქ არ ცხოვრობს. ბინა ნიშნავს ცალკე საცხოვრებელ სადგომს სახლში, საცხოვრებელ ადგილს, თავშესაფარს (იხ. „ქართული ენის განმარტებითი ლექსიკონი“, ერთტომეული,საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, ენათმეცნიერების ინსტიტუტი, ქართული ენციკლოპედია, თბ. 1986წ. გვ.61). საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილება „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლს განმარტავს, როგორც საცხოვრებელ სახლს, რომელიც განკუთვნილია ერთი ოჯახისათვის (იხ. დადგენილების 21-ე პუნქტი). ლოგიკურად, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი ნიშნავს საცხოვრებელ სახლს, რომელიც განკუთვნილია მრავალი (ერთზე მეტი) ოჯახისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ქ. ქუთაისში, წ-ის ქ. №4-4ა-ში მდებარე სავაჭრო ცენტრის კომერციული არასაცხოვრებელი ფართების მესაკუთრეებს, რადგან ეს ფართები არ მდებარეობდა მრავალბინიან სახლში, არ ჰქონდათ უფლება, ამავე მისამართზე არსებული საერთო ქონების მართვისა და ექსპლუატაციის მიზნით შეექმნათ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა, ამავე კანონის საფუძველზე, მიეღოთ და დაემტკიცებინათ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებები, ჩაეტარებინათ კრებები და საერთოდ ამგვარად განეხორციელებინათ ამხანაგობის საქმიანობა. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ქ. ქ-ი“ არც ქუთაისის ადგილობრივ თვითმმართველობაშია აღრიცხული და მის დაფუძნებაზე თვითმმართველობიდან თანხმობა არ გაცემულა, რაც უდავო ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია სასამართლომ გადაწყვეტილების 3.1.9. პუნქტით. ეს მაშინ, როცა ასეთი აღრიცხვა და თანხმობის მიღება სავალდებულოა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 29-ე მუხლის პირველი პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტით, ამავე მუხლის მე-2 პუნქტით, მე-11 მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებით. იმ შემთხვევაში, თუ „ქ. ქ-ი“ იქნებოდა მრავალბინიან სახლში მდებარე არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება, ხსენებული ნორმების მოთხოვნათა დაცვა, შესაბამისად,აუცილებელი იქნებოდა. სადავო არ არის, რომ ქუთაისში, წ-ის ქ. №4-4ა-ში მდებარე შენობა წარმოადგენს სავაჭრო ცენტრს. ასევე უდავო ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ აღნიშნული შენობა არც ინდივიდუალურ და არც მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლს არ წარმოადგენს, იგი საცხოვრებლად არ გამოიყენება და მასში არსებული ფართები არის არასაცხოვრებელი დანიშნულების, კერძოდ, კომერციული მიზნებისათვის განკუთვნილი. აქედან გამომდინარე, ქუთაისში, წ-ის ქუჩის №4-4ა-ში მდებარე არასაცხოვრებელი ფართების მესაკუთრეთა გაერთიანება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ვერანაირად ვერ იქნება, ვინაიდან „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“კანონი არეგულირებს მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანებასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს. კანონმდებელმა პირდაპირ მიუთითა, რომ საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართები უნდა არსებობდეს მრავალბინიან სახლში და მხოლოდ ასეთ შემთხვევაში შეიძლება შეიქმნას მესაკუთრეთა გაერთიანება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის სახით. ხსენებული კანონის მე-3 მუხლის „ა“ პუნქტი უნდა განიმარტოს არც სიტყვა-სიტყვით და არც განვრცობითად (როგორც ამას სასამართლო მიჩნევს), არამედ იგი გაგებული უნდა იქნეს სწორედ ისე, როგორც კანონმდებელმა ჩამოაყალიბა თავისი აზრი. კანონის „ინტერპრეტაცია იმაზე შორს არ უნდა წავიდეს, ვიდრე ეს აუცილებელია. იგი კანონმდებლის განზრახულობებს არ უნდა გასცდეს, რათა შეძლებისდაგვარად დაცულ იქნას სამართლის თანმიმდევრულობა და კანონის ინტერპრეტაცია უსაფუძვლოდ არ უნდა შევიდეს კანონმდებლის ფუნქციათა სფეროში“ (იხ. რაინჰოლდ ციპელიუსი, იურიდიული მეთოდების მოძღვრება, მე-10 გადამუშავებული გამოცემა,გვ. 63). ალბათ, იურიდიული ცოდნაც არ არის საჭირო იმისათვის, რომ ამ შემთხვევაში ამოცნობილი იქნეს კანონმდებლის ნამდვილი ნება, რომელმაც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შექმნა შეგნებულად დაუშვა მხოლოდ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანების სახით. ცხოვრებისეული პრაქტიკა ადასტურებს, რომ მრავალბინიან სახლებში ხშირია არასაცხოვრებელი ფართების, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართების არსებობის შემთხვევები,განსაკუთრებით - პირველ სართულებზე. რაც შეეხება არასაცხოვრებელი ფართების მქონე ისეთ ობიექტებს, რომლებსაც კომერციული დანიშნულება აქვთ (მაგ. სავაჭრო ცენტრები, უნივერმაღები, გასტრონომები და ა.შ), პრაქტიკაში გამორიცხულია, რომ მათ ამავდროულად გააჩნდეთ საცხოვრებელი დანიშნულება და იქ ბინები იყოს მოწყობილი;

სადავო სამართლურთიერთობა ყველაზე უფრო ახლოს დგას ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ნორმებთან, რადგან ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. სასამართლოს გადაწყვეტილებით აღიარებულია და სადავო არ არის, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ქ. ქ-ის“ შექმნა 2009 წელს განაპირობა ქუთაისში, წ-ის ქ. №4-4ა-ში მდებარე სავაჭრო ცენტრის შენობის 2008წლის ბოლოს ექსპლუატაციაში მიღების შემდეგ წამოჭრილმა პრობლემამ, რაც გამოიხატებოდა საერთო ქონების დალაგება-დასუფთავების, საერთო ფართის და ქონების (კორიდორები, ესკალატორი, კონდიცირება, გათბობის სისტემები და სხვა მოწყობილობები), ტექნიკური მომსახურების, შიდა და გარე პერიმეტრის დაცვის საკითხების მოწესრიგების მიზნით ერთობლივ ღონისძიებათა განხორციელების აუცილებლობით. ამგვარ ღონისძიებათა განხორციელება სავსებით თავსდება ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების ჩარჩოებში, რომლითაც ორ ან რამდენიმე პირს შეუძლია ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად, იურიდიული პირის შეუქმნელად. ის გარემოება, რომ სავაჭრო ცენტრის შენობაში ამხანაგობის წევრებს ცალ-ცალკე გააჩნიათ ინდივიდუალური საკუთრება (კომერციული ფართები) და ერთმანეთისაგან განსხვავებული მეურნეობა (ცალკე, დამოუკიდებლად ეწევიან ვაჭრობას), არ წარმოადგენს დამაბრკოლებელ ფაქტორს, რომ მათ იმოქმედონ საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მოსაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, როგორც ამის საჭიროება მოცემულ შემთხვევაში არსებობს საერთო ქონების ექსპლუატაციასთან და მოვლა-პატრონობასთან დაკავშირებული აუცილებლობიდან გამომდინარე; საერთო ქონების მოვლა-პატრონობის წესი განსაზღვრულია სამოქალაქო კოდექსის 953-966-ე მუხლებით;

სასამართლომ მიღებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებისათვის არასწორად მოიშველია საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის 15 სექტემბრის №2/2/439 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე ო. ა-ი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“ (საქართველოს კონსტიტუციის 26-ე მუხლის 1-ლი პუნქტი). მითითებული საკონსტიტუციო დავა მიმდინარეობდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის იმ ნორმებთან დაკავშირებით, რომელთა მიხედვით, ამ კანონის ამოქმედებით დაფუძნებულად ითვლება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა მრავალბინიან სახლში და მის წევრს წარმოადგენს ბინის ყველა მესაკუთრე მრავალბინიან სახლში. გადაწყვეტილებაში დიდი ადგილი დაეთმო გაერთიანების თავისუფლებაზე და მის მნიშვნელობაზე მსჯელობას, როგორც ადამიანის თვითრეალიზაციის, ასევე დემოკრატიული და თავისუფალი საზოგადოებისათვის. გაერთიანების თავისუფლება საკონსტიტუციო სასამართლომ განმარტა ადამიანის თავისუფალი განვითარების უფლების ერთ-ერთ გამოვლინებად და ჯგუფური განხორციელების ფორმად. გადაწყვეტილების თანახმად, გაერთიანების თავისუფლება მოიცავს როგორც გაერთიანების შექმნის ან მასში გაწევრიანების პოზიტიურ და ნეგატიურ თავისუფლებას, ასევე გაერთიანების არსებობასა და ფუნქციონირებასთან დაკავშირებულ სხვადასხვა მომენტებსაც. საკონსტიტუციო სასამართლოს აზრით, გაერთიანების თავისუფლებით სარგებლობს არა მხოლოდ ინდივიდი, არამედ ის გაერთიანებაც, რომელიც იქმნება ამ კონსტიტუციური უფლების რეალიზაციის შედეგად. საკონსტიტუციო სასამართლომ მთავარ მომენტად მიიჩნია იმის დადგენა, თუ რამდენად წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „საზოგადოებრივგაერთიანებას“ კონსტიტუციურმართლებრივი თვალსაზრისით. გადაწყვეტილებაში ჩამოყალიბდა ის ნიშნები, რომელთა არსებობის შემთხვევაში გაერთანება ექცეოდა კონსტიტუციური დაცვის არეალში. საჯარო სამართლის კორპორაციები გამოირიცხა დაცული სფეროდან, რადგანაც მათი შექმნა და საქმიანობა არ იყო დაფუძნებული პირთა თავისუფალ ნებაზე. აღნიშნულ კატეგორიაში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობები არ შედიოდა, მაგრამ მათში გაწევრიანებაც არ იყო განპირობებული პირთა თავისუფალი ნებით და სუბიქტური მისწრაფებებით. აქ გადამწყვეტი იყო ობიექტური გარემოება – ბინის მესაკუთრეობა. გარდა ამისა, ბინათმესაკურეთა ამხანაგობა არ იყო დამოუკიდებელი თავისი მიზნების განსაზღვრაში და ეს არ ხდებოდა მისი წევრების თავისუფალი ნების გამოვლინების შედეგად. აქედან გამომდინარე, საკონსტიტუციო სასამართლომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არ განიხილა „საზოგადოებრივ გაერთიანებად“ და სადავო ნორმებით დაცულ სფეროში ჩარევაც არ დადასტურდა. ჩვენს შემთხვევაში დავის საგანი განსხვავებულია.

ასე რომ, როგორც საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ 2009 წლის 15 სექტემბრის №2/2/439 გადაწყვეტილებაში განმარტა, სადავო არ გახლავთ, რომ წევრობა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობაში ეფუძნება არა პირის სუბიექტურ გადაწყვეტილებას,არამედ იმ ობიექტურ გარემოებას, რომ მას აქვს საკუთრება ბინაზე მრავალბინიან სახლში. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრობა, ამ შემთხვევაში, პირის თვითრეალიზაციის, თავისუფალი განვითარების უფლების ჯგუფური განხორციელების ფორმა კი არ არის, არამედ თავად საკუთრების ობიექტის ბუნებიდან გამომდინარე და ელემენტარული საყოფაცხოვრებო და საარსებო მოთხოვნილებების დაკმაყოფილების ობიექტური გარემოებებით განპირობებული რეალობა. ბინათმესაკუთრეთა გაერთიანება ხდება უძრავი ნივთისადმი სამართლებრივი დამოკიდებულების ობიექტური ფაქტორის გამო. გაერთიანების წევრობა წყდება ავტომატურად, ბინაზე საკუთრების უფლების დაკარგვისთანავე, ანუ ამ ობიექტური ფაქტორის გაქრობისთანავე. პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას აქაც არ აქვს გადამწყვეტი მნიშვნელობა. გაერთიანება გარკვეული მიზნის მისაღწევად შექმნილი ერთობაა. ამავე დროს, არასაკმარისია მიზნებისა და ამოცანების ფორმალურად ჩამოთვლა. მათი განსაზღვრა უნდა იყოს გაერთიანების შემქმნელთა თავისუფალი ნების ნაყოფი. ბინათმესკუთრეთა ამხანაგობას აქვს მისი ბუნებიდან ობიექტურად გამომდინარე ამოცანები და არა მიზნები ზემოთ მოყვანილი თვალსაზრისით. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ამოცანები განპირობებულია საერთო საკუთრების მოვლა-პატრონობის აუცილებლობით. ბინათმესაკურეთა ამხანაგობის წევრები ვერ დასახავენ სხვა მიზნებს ან ვერ შეამცირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობისათვის დასახულ ამოცანებს, რადგანაც ეს ეწინააღმდეგება თავად ამხანაგობის ბუნებას. ამისათვის მათ სხვა ტიპის გაერთიანების შექმნა მოუწევთ. აქედან გამომდინარე, ბინათმსაკუთრეთა ამხანგობა ვერ აკმაყოფილებს გაერთიანებისათვის წარდგენილ ამ მოთხოვნასაც – ის არ არის დამოუკიდებელი თავისი მიზნების ფორმირებაში და მიზნების განსაზღვრა არ ხდება წევრთა თავისუფალი ნების საფუძველზე;

უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც სასარჩელო მოთხოვნა 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრების ოქმის და ამავე კრებაზე მიღებული წესდების ბათილად ცნობის ნაწილში მიჩნეული იქნა ხანდაზმულად. ე. გ-ე და ლ. ლ-ე მართლაც მონაწილეობდნენ ამხანაგობის 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრებაში, მაგრამ როგორც ამ კრების ოქმით დასტურდება, ეს იყო ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ „ქ-ას“ ამხანაგობის კრება, რომელმაც დღის წესრიგის შესაბამისად აირჩია ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ „ქ-ას“ ამხანაგობის თავმჯდომარე და დაამტკიცა ქუთაისის სავაჭრო ცენტრ „ქ-ას“ ამხანაგობის წესდება, რისთვისაც ე. გ-სა და ლ. ლ-ს, მათი განმარტებით, დადებითი ხმა არ მიუციათ. თუმცა რადგან კრების ოქმში არ არის ასახული კენჭისყრისა და მისი შედეგების შესახებ ინფორმაცია, ამ დარღვევის გამო შეუძლებელია უტყუარად დადგენა იმისა, რამდენმა წევრმა დადებითი ხმა მისცა,რამდენმა - უარყოფითი და რამდენმა შეიკავა თავი. რაც მთავარია, 2009 წლის თარიღით არ არსებობს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ქ. ქ-ის“ შექმნისა და მისი წესდების დამტკიცების შესახებ ამხანაგობის წევრთა კრების ოქმი, თუმცა ამავე 2009 წლით დათარიღებულ ბმა ამხანაგობა „ქ. ქ-ის“ წესდების სატიტულო ფურცელზე გაკეთებულია მინაწერი: „დამტკიცებულია მესაკუთრეთა ამხანაგობის კრებაზე 2009 წლის 30ოქტომბერი“. 2009 წლის 30 ოქტომბრის კრების ოქმი და ამავე თარიღით მიღებული ბმა „ქ. ქ-ის“ წესდება მოსარჩელეებს, მათ შორის, ე. გ-სა და ლ. ლ-ს გადაეცათ 2013 წლის დასაწყისში და ამის გათვალისწინებით მათი გასაჩივრების ხანდაზმულობის ვადა გაშვებული არ არის, მით უფრო, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ქ .ქ-ის“ შექმნა პირდაპირ უკავშირდება საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის ნაწილზე თანამესაკუთრეთა უფლება- მოვალეობების განსაზღვრას და ამიტომ შესაბამისი გარიგების (კრების ოქმისა თუ წესდების) სასარჩელო წესით გასაჩივრებისათვის გამოყენებული უნდა იქნეს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით დადგენილი არა ხანდაზმულობის 3 წლიანი, არამედ 6 წლიანია ვადა, ვინაიდან მოთხოვნა დაკავშირებულია უძრავ ქონებასთან. გარდა ამისა მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე მოპასუხე მხარეს არ მიუთითებია, სასამართლოს კი თავისი ინიციატივით ხანდაზმულობაზე მითითებით მოთხოვნის უარყოფის უფლება არ ჰქონდა;

თუკი ბმა „ქ. ქ-ის“ შექმნასთან დაკავშირებით ამხანაგობის წევრთა კრების ოქმები და ამხანაგობის წესდებები ბათილად იქნება ცნობილი, როგორც კანონსაწინააღმდეგო გარიგებები და ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა დაკმაყოფილდება, ასეთი თავისთავად ნიშნავს, რომ ამავე ამხანაგობის წევრთა მიმართ ამხანაგობის მოთხოვნა მომსახურების თანხის გადახდევინების შესახებ, ისევე როგორც ამ მოთხოვნის დათმობა შპს „ქ. მ-ის“ მიმართ უკანონოა და შპს „ქ. მ-ის“ სარჩელს უარი უნდა ეთქვას დაკმაყოფილებაზე;

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია თვით მოსარჩელე მხარის იმ განმარტებას, რომ შპს“ქ. ქ-ის“ ამხანაგობის ყველა წევრი ვალდებული იყო, ინდივიდუალურად გაეფორმებინა ხელშეკრულება შპს “ქ. მ-თან“ კუთვნილი წილების პროპორციულად და რომ შპს “ქ. მ-ი“ კისრულობდა ვალდებულებას, გაეფორმებინა ბმა-ს ყველა წევრთან მომსახურების ხელშეკრულება 1 კვ.მ-ზე ტარიფით - 7,10 ლარი. ბმა-ს რომელიმე წევრი თუ არ გააფორმებდა შპს „ქ. მ-თან“ ხელშეკრულებას, ამით თავს აარიდებდა საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების მოვლის ხარჯებს და ბმა - ს წარმოეშობოდა ვალდებულება შპს-ს წინაშე. სასამართლომ დაადგინა, რომ შპს „ქ. მ-ს“ გ. ბ-ასთან ხელშეკრულება არ გაუფორმებია, შპს „ქ. მ-მა“ კი შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და გასწია მომსახურება, რისი ანაზღაურებაც უნდა მიიღოს მოპასუხე ფიზიკური პირებისაგან. სასამართლოს დასკვნა, რომ გ. ბ-ას ამ მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულება წარმოეშობა "ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ" საქართველოს კანონით განმტკიცებული დებულებების საფუძველზე, უკანონოა. სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის),უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. სასამართლომ ფაქტობრივად გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია, რომ გიული ბარბაშინას, როგორც ე.წ ბმა-ს წევრს, საერთო სარგებლობის ფართზე ხარჯის გაწევა ევალება კანონის საფუძველზე და მათ შორის ხელშეკრულება არ არის აუცილებელი. სარჩელზე დართული 2011 წლის 11 აპრილის ხელშეკრულებით ბმა „ქ. ქ-ის“ თავმჯდომარე მ. ვ-ე და შპს „ქ. მ-ის“ დირექტორი ბ. ფ-ე შეთანხმდნენ, რომ ამხანაგობის ყველა წევრი ვალდებულია, ინდივიდუალურად გააფორმოს მენჯმენტთან ხელშეკრულება, რომლითაც ამხანაგობის წევრები გაინაწილებენ მომსახურების ხარჯებს მათი კუთვნილი წილების პროპორციულად. შპს „ქ. მ-ი“ თავის მხრივ, კისრულობს ვალდებულებას გააფორმოს ბმა“ქ. ქ-ის“ ყველა წევრთან ინდივიდუალური ხელშეკრულება მომსახურებაზე დამტკიცებული ტარიფით. სავაჭრო ცენტრ ქ-ას მომსახურებას შპს “ქ. მ-ი“ განახორციელბს ბმა „ქ. ქ-ის“წევრებთან ინდივიდუალურად გაფორმებული ხელშეკრულებებით გათვალისწინებული მოცულობითა და ხარისხით. 2011 წლის 11 აპრილის ხელშეკრულებაში არის მნიშვნელოვანი შეთანხმება იმაზე, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ბმა „ქ. ქ-ის“ ამხანაგობის რომელიმე წევრი არ გააფორმებს შპს „ქ. მ-თან“ მომსახურების ხელშეკრულებას (ასეთი პირია ამ შემთხვევაში გ. ბ-ა), რითაც თავს აარიდებს საერთო და პირად საკუთრებაში არსებული ქონების მოვლის ხარჯებს, ბმა „ქ. ქ-ს“წარმოეშობა ვალდებულება შპს“ქ. მ-ის“ წინაშე ასეთი წევრის მიერ მომსახურების გადასახდელ თანხაზე მისი წილის პროპორციულად (რაზეც მენეჯმენტი დამატებით წარუდგენს ამხანაგობას ინვოისს), ხოლო უკვე გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით თანხის ამოღებაზე მთელი პასუხისმგებლობა ეკისრება შპს „ქ. მ-ს“ (ხელშეკრულების მე-4 პუნქტი). იმავე ხელშეკრულების მე-5 პუნქტით, ხელშეკრულების პირობების შეუსრულებლობის ან არასათანადოდ შესრულების შემთხვევაში, დამრღვევი მხარე ვალდებულია აუნაზღაუროს მეორე მხარეს მიყენებული ზიანი საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილი წესით. იგივე პირობებით დაიდო ხელშეკრულება ბმა„ქ. ქ-ის“ თავმჯდომარესა და შპს “ქ. მ-ის“ დირექტორს შორის 2011 წლის 18 ნოემბერს (ხელშეკრულება ერთვის სარჩელს). ზემოთ მოხსენიებული ფაქტობრივი გარემოებები, რაზეც საქალაქო სასამართლომ ყურადღება არ გაამახვილა, ადასტურებს, რომ მხარეთა შორის წარმოქმნილი სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობს არა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონიდან, არამედ სამოქალაქო კოდექსიდან;

შპს "ქ. მ-ის" სარჩელში აღწერილი ფაქტობრივი გარემოებიდან გამომდინარე, ე.წ. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობასა და შპს „ქ. მ-ს“ შორის დადებული იყო ხელშეკრულება, რომელიც სარგებელს წარმოშობდა მესამე პირისათვის, ამ შემთხვევაში გ. ბ-ას მიმართ, რადგან თვით გ. ბ-ასთან შპს „ქ. მ-თან“ ხელშეკრულება არ გაუფორმებია და მომსახურება, რომელიც ამ უკანასკნეკმა გასწია, განხორციელდა ბ-ას სასარგებლოდ, რომელიც ქ-ში (სავაჭრო ცენტრში) განთავსებული სამეწარმეო საქმიანობის დანიშნულების მქონე ფართის მესაკუთრესა და ამ ფართის განუყოფელი ნაწილის, სხვა მეწარმეებთან საერთო სარგელობლობაში არსებული ფართის მოსარგებლეა. სამოქალაქო კოდექსის 99.1 მუხლის თანახმად, თუ გარიგების ნამდვილობა დამოკიდებულია მესამე პირის თანხმობაზე, მაშინ როგორც თანხმობა, ასევე მასზე უარი შეიძლება გამოითქვას როგორც ერთი, ისე მეორე მხარის წინაშე. სამოქალაქო კოდექსის 99.3 მუხლით, თუ გარიგება, რომლის ნამდვილობაც დამოკიდებულია მესამე პირის თანხმობაზე, დადებულია მისი თანხმობით, მაშინ შესაბამისად გამოიყენება 66-ე მუხლის მე-2 და მე-3 წინადადებები. სამოქალაქო კოდექსის 66-ე მუხლის მე-2 წინადადების შესაბამისად, ასეთი გარიგება ბათილია. ბათილი გარიგება სამართლებრივ შედეგს ვერ წარმოშობს მესამე პირის, გ. ბ-ას, მიმართ;

სამოქალაქო კოდექსის 199-ე მუხლით, მოთხოვნის მფლობელს (კრედიტორს) შეუძლია მოვალის თანხმობის გარეშე მოთხოვნა მესამე პირს დაუთმოს, თუკი ეს არ ეწინააღმდეგება ვალდებულების არსს, მოვალესთან მის შეთანხმებას ან კანონს(მოთხოვნის დათმობა). მოვალესთან შეთანხმება დათმობის დაუშვებლობის შესახებ შეიძლება მხოლოდ მაშინ, თუ არსებობს მოვალის პატივსადები ინტერესი. მოთხოვნის დათმობა ხდება მოთხოვნის მფლობელსა და მესამე პირს შორის დადებული ხელშეკრულებით. ასეთ შემთხვევებში თავდაპირველი მფლობელის ადგილს იკავებს მესამე პირი. სამოქალაქო კოდექსის მე-200 მუხლის შესაბამისად, ვიდრე მოვალეს ეცნობებოდეს მოთხოვნის დათმობის შესახებ, მას უფლება აქვს შეასრულოს ვალდებულება მოთხოვნის თავდაპირველი მფლობელის წინაშე. სამოქალაქო კოდექსის 201-ე მუხლის თანახმად, მოთხოვნის დათმობით ახალ მფლობელზე გადადის მისი უზრუნველყოფის საშუალებებიცა და მოთხოვნასთან დაკავშირებული სხვა უფლებებიც. მოვალეს უფლება აქვს წაუყენოს ახალ მფლობელს ყველა ის შესაგებელი, რაც მას ჰქონდა თავდაპირველი მფლობელის მიმართ მოთხოვნის დათმობის შესახებ ცნობის მიღების დროისათვის;

სამოქალაქო კოდექსის 960-ე მუხლის შესაბამისად, თითოეული მოწილე სხვა მოწილეთა მიმართ ვალდებულია თავისი წილის თანაზომიერად იკისროს საზიარო საგანთან დაკავშირებული ხარჯები. "ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ" საქართველოს კანონი კი არეგულირებს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მართვასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს, განსაზღვრავს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ფორმებსა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საკუთრების ფორმებს, აგრეთვე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წარმოშობის, ჩამოყალიბების, საქმიანობისა და ლიკვიდაციის ძირითად სამართლებრივ პირობებს. კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა“განმარტებულია როგორც მრავალბინიან სახლში მდებარე საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი, მათ შორის, კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობის მესაკუთრეთა გაერთიანება. სავაჭრო ცენტრ ქ-ში საცხოვრებელი მიზნით გამოსაყენებელი ფართები არ არსებობს. კანონის მე-3 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტით, „მესაკუთრე“ განმარტებულია, როგორც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულიერთ-ერთი ბინის მესაკუთრე. მითითებული კანონის რეგულირების სფეროში ექცევა ის მრავალერთეულიანი შენობა-ნაგებობანი, რომლებშიც საცხოვრებელი ბინებია განთავსებული და შექმნილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობები (კანონით ასეთმრავალერთეულიან შენობებში შეიძლება არსებობდეს არასაცხოვრებელი, მათ შორის,კომერციული მიზნებისათვის გამოყენებული ფართობი და ამ ფართობის მესაკუთრენიც წარმოადგენენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს). მრავალერთეულიან შენობებში, მათ შორის, სავაჭრო ცენტრებში, რომლებშიც განთავსებულია მხოლოდ ინდივიდუალური სარგებლობის კომერციული დანიშნულების ობიექტები და არა საცხოვრებელი ბინები, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა არ იქმნება და ამ შენობის ცალკეული ნაწილების ინდივიდუალურ მესაკუთრეებს, საერთო სარგებლობის ფართზე "ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ" კანონით განსაზღვრული უფლება-მოვალეობები არ წარმოეშობათ. სავაჭრო ცენტრ „ქ-ში“ მდებარე ინდივიდუალური ფართების მესაკუთრეების, მათ შორის, გ. ბ-ას უფლება-მოვალეობები სხვა მესაკუთრეებთან საერთო სარგებლობაში არსებულ ფართებთან დაკავშირებით, განსაზღვრულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 173.3 მუხლით, რომლის თანახმადაც, საერთო საკუთრებაში არსებული ნივთის მოვლისა და შენახვის ხარჯები თნამესაკუთრეებს ეკისრებათ თანაბრად, თუ კანონით ან ხელშკრულებით სხვა რა არ არის გათვალისწინებული.

საკუთრების (იგივე ვრცელდება სარგებლობა-მფლობელობაზე, ვინაიდან სკ 155,161-ე მუხლები მიუთითებს მართლზომიერი მფლობელისა და მესაკუთრის ტოლფას უფლება-მოვალეობებზე) მოვლის ვალდებულებას აწესებს ასევე სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის მე-3 პუნქტი,რომლითაც სარგებლობის უფლება მოიცავს ასევე შესაძლებლობას, არ ისარგებლოს პირმა თავისი ნივთით. კანონით შეიძლება დაწესდეს სარგებლობის ან მოვლისა და შენახვის ვალდებულება, თუკი ამ ნივთის გამოუყენებლობა ან მოუვლელობა ხელყოფს საზოგადო ინტერესებს. ამ შემთხვევაში მესაკუთრეს შეიძლება ან თვითონ დაეკისროს ვალდებულების შესრულება, ან შესაბამისი სასყიდლით ნივთის გადაცემა სხვა პირის სარგებლობაში. იმ შემთხვევაში, თუ სასამართლოც მიიჩნევს, რომ სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს" ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ" კანონით, გასათვალისწინებელია ამავე კანონის მე-7 მუხლის მე-3 და მე-4 პუნქტების მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც, მესაკუთრე, განურჩევლად მისი ბინის მდებარეობისა, სხვა ბინის მესაკუთრეთა წინაშე ვალდებულია თავისი წილის შესაბამისად გასწიოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციის ხარჯები, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. მესაკუთრეს, რომელსაც ხმა არ მიუცია იმ ღონისძიებებისათვის, რომლებიც პირდაპირ დაკავშირებული არ არის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობასა და ექსპლუატაციასთან, არ ეკისრება ამგვარი ღონისძიებების შედეგად წარმოშობილი ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება, ამასთანავე, მას არ აქვს ამ ღონისძიებებიდან გამომდინარე სარგებლობათა მოთხოვნის უფლებაც, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით ან ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. კანონის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტით, ამხანაგობის წევრი ვალდებულია მონაწილეობა მიიღოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის საჭირო ხარჯების გაწევაში ამ კანონის მე-5 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად. მე-5 მუხლის მე-6 პუნქტით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის წილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში განსაზღვრავს მის წილს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობის, ექსპლუატაციისა და განვითარების საერთო ხარჯებში, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. 26-ე მუხლის მე-8 პუნქტით, მესაკუთრე უფლებამოსილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობასთან, ექსპლუატაციასთან და განვითარებასთან დაკავშირებული სამუშაოები შეასრულოს თვითონ ან მესამე პირთა მეშვეობით. ასეთ შემთხვევებში მათ მიერ გაწეულ შრომას აღრიცხავს და აფასებს თავმჯდომარე. სადანახარჯო შენატანი მესაკუთრეს უმცირდება შესრულებული სამუშაოს შესაბამისად, თუ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წესდებით ან ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. სწორედ იქედან გამომდინარე, რომ ამხანაგობის წევრს შეუძლია სხვადასხვა ფორმით მიიღოს მონაწილეობა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობაში, აუცილებელია, რომ აღნიშნულთან დაკავშირებით თითოეულ მესაკუთრესთან ყოფილიყო შეთანხმება საერთო სარგებლობის ფართის მოვლის ფორმებსა და ხარჯებზე, მითუმეტეს, ამ შემთხვევაში შპს „ქ. მ-თან“ ქონების ჩვეულებრივ მოვლაზე კი არ ყოფილა შეთანხმება, არამედ მომსახურება, რაც შპს-ს უნდა გაეწია ამხანაგობისათვის, ძვირადღირებული იყო, კერძოდ, ტექნიკური აღჭურვილობის გამოყენებით შენობის უზრუნველყოფასთან, მაგალითად, დაცვის სამსახურით მომსახურებასთან, ექსკალატორებითა და ლიფტებით მომსახურებასთან და ა. შ. ასეთ მომსახურებაზე მესამე პირთან შეთანხმება ამხანაგობის ყველა წევრის თახმობას მოითხოვდა. ასეთი მსჯელობის საფუძვლიანობა დასტურდება თვით ამხანაგობის თავმჯდომარესა და შპს “ქ. მ-ის“ დირექტორს შორის დადებული ხელშეკრულებებითაც, სადაც საუბარია იმაზე, რომ თითოეულ მესაკუთრესთან უნდა გაფორმებულიყო ხელშეკრულება ინდივიდუალურად, საკუთრებაში არსებული ფართის პროპორციულად საერთო სარგებლობის ფართზე გაწეული მომსახურების ხარჯის ანაზღაურებაზე, რაც ამ შემთხვევაში არ არსებობს;

თუ სადავო ურთიერთობაზე გავრცელდება "ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ" საქართველოს კანონი, ყურადღება უნდა მიექცეს ამ კანონის მოთხოვნას, რომ კანონით ამხანაგობის წევრი ვალდებულია, მონაწილეობა მიიღოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის საჭირო ხარჯების გაწევაში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში საკუთარი წილის პროპორციულად. მოცემულ შემთხვევაში სარჩელში არ არის დასაბუთებული, რამდენს შეადგენს გ. ბ-ას წილი ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში და რამდენს შეადგენს საერთო სარგებლობის ქონების მოვლა პატრონობაზე გაწეული ხარჯი ამ წილის პროპორციულად;

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გ. ბ-ასათვის თანხის დაკისრების ნაწილში უნდა გაუქმდეს და შპს "ქ. მ-ის" სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო საჩივრისათვის თანხის დაკისრებასთან დაკავშირებით გ. ბ-ას მოთხოვნის ნაწილში გ. გ-ის მიერ 2013 წლის 12 ნოემბერს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილია 393 ლარი, ხოლო ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილებებისა და წესდების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის მოთხოვნის ნაწილში ე. გ-ის მიერ 2013 წლის 12 ნოემბერს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილია 300 ლარი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, გ. ბ-ას უნდა დაუბრუნდეს ბაჟის სახით გადახდილი 393 ლარის 70 % - 275,10 ლარი, ხოლო გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ს, ე. გ-ს, ლ. ლ-სა და რ. ვ-ს უნდა დაუბრუნდეთ ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ბ-ას, თ. ხ-ას, ი. გ-ის, ე. გ-ის, ლ. ლ-ისა და რ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს - გ. ბ-ას (პ/ნ...... ) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. გ-ის მიერ 2013 წლის 12 ნოემბერს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 393 ლარის 70% - 275,10 ლარი;

3. კასატორებს - გ. ბ-ას (პ/ნ..... ), თ. ხ-ას (პ/ნ..... ), ი. გ-ს (პ/ნ ......), ე. გ-ს (პ/ნ...... ), ლ. ლ-ს (პ/ნ..... ) და რ. ვ-ს (პ/ნ .......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ე გ-ის მიერ 2013 წლის 12 ნოემბერს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე