საქმე №ას-1194-1139-2013 2 ივნისი, 2014 წ
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ი-ა გ-ი (შეგებებული სარჩელის ავტორი, მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ი. გ-ი (მოსარჩელე, შეგებებულ სარჩელზე – მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 10 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, ქონების გაყოფა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. გ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი-ა გ-ის მიმართ თვითნებურად აღმართული სასაზღვრო მიჯნის დემონტაჟისა და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის შესახებ.
მოსარჩელის მითითებით, მხარეები არიან მეზობლები. მოპასუხემ მასთან შეუთანხმებლად აღმართა სასაზღვრო მიჯნა და ხელს უშლის კუთვნილი ფართით სარგებლობაში.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნით.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 12 აპრილის გადაწყვეტილებით ი. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ი-ა გ-ს დაევალა ქ.ქუთაისში, ჯ-ის ქუჩა №10-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე თვითნებურად აღმართული სასაზღვრო მიჯნის (კაპიტალური ღობის) მოშლა და მისი თავდაპირველ მდგომარეობაში მოიყვანა, ი-ა გ-ის შეგებებული სარჩელი კი არ დაკმაყოფილდა, რაც ი-ა გ-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით ი-ა გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.ქუთაისში, ჯ-ის ქ.№10-ში მდებარე სახლი ეკუთვნოდა რ. გ-ს. სახლი განთავსებული იყო 883 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე.
1978 წლის 7 აპრილს რ. გ-მა ეს სახლი აჩუქა შვილს, ი-ა გ-ს.
რ. გ-ის მეორე შვილმა, ს. გ-მა ამ მიწის ნაკვეთზე დაიწყო ახალი სახლის უნებართვოდ მშენებლობა, მაგრამ ეს ნაგებობა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1969 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით იძულების წესით დაარღვიეს.
ს. გ-მა ხელახლა წამოიწყო სახლის უნებართვოდ მშენებლობა და, ამის გამო, 1971 წლის 19 მაისს ქუთაისის მშრომელთა დეპუტატების საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილებით სახლის კომუნალურ ფონდში ჩარიცხვის შესახებ მასალები გადაეცა მომკვლევ ორგანოებს, ხოლო 1972 წელს, სასამართლოს მიერ გაცემული სააღსრულებო ფურცლის საფუძველზე, მოხდა ამ სახლის კონფისკაცია და იგი ჩაირიცხა კომუნალურ ფონდში.
1992 წლამდე სადავო მიწის ნაკვეთზე იდგა ორი სახლი, რომელთაგან ერთი ეკუთვნოდა ი-ა გოგელაშვილს, ხოლო მეორე – საბინაო ფონდს, ანუ სახელმწიფოს.
1990 წლის 20 ნოემბერს საბინაო ფონდში ჩარიცხული სახლი დაკანონდა, ხოლო 1992 წლის 22 ივნისიდან იგი, ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე, დარეგისტრირდა ი. გ-ის საკუთრებად.
2010 წლამდე სადავო ნაკვეთი გამიჯნული არ ყოფილა და მხარეებს ამ ნაკვეთით სარგებლობის წესი დადგენილი არ ჰქონიათ.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სავსებით სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა დადგენილ ფაქტებს და სამოქალაქო კოდექსის 174-ე, 172-ე, 170-ე, 179-ე, 176-ე, 179-ე, 953-ე, 954-ე, 961-ე, 963-ე მუხლების საფუძველზე სწორად დააკმაყოფილა ი. გ-ის სარჩელი, ხოლო ი-ა გ-ს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უთხრა უარი.
პალატის აზრით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ი-ა გ-ს ეკისრებოდა იმ ფაქტის მტკიცების ტვირთი, რომ მხარეებს დადგენილი ჰქონდათ სადავო ნაკვეთით სარგებლობის წესი. პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტმა ვერ დაადასტურა შეგებებულ სარჩელში მითითებული ფაქტები.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმეში არსებული წერილობითი მასალებით არ დასტურდება, რომ მხარეებს მიწის ნაკვეთი 1960-იანი წლებიდან გამიჯნული ჰქონდათ.
საქმის მასალებით მტკიცდება, რომ თავდაპირველად, სადავო ნაკვეთზე იდგა ერთი სახლი, ხოლო ამ სახლის მიმდებარედ გაშენებული იყო ბაღი. ე-ის ქუჩიდან სახლს ჰქონდა ერთი ჭიშკარი, ხოლო ბაღებს შორის მოწყობილი იყო ხეივანი, რომელიც უკავშირდებოდა სახლს. ე-ის ქუჩის მხარეს ს. გ-მა წამოიწყო სახლის მშენებლობა. თავის მხრივ, კუთვნილი სახლის რეკონსტრუქცია ჩაატარა ი-ა გ-მაც.
საქმეში წარმოდგენილია რამდენიმე მოხსენებითი ბარათი, რომლებშიც აღწერილია, სხვადასხვა დროს, სახლისა და ეზოს ფაქტობრივი მდგომარეობა, საქმეში ასევე წარმოდგენილია სადავო კარ-მიდამოს ფაქტობრივი მდგომარეობის ამსახველი ნახაზები. ამ ნახაზებზე დატანილია, როგორც სათანადო ნებართვით ასევე თვითნებურად აღმართული ნაგებობები. არც ერთ მოხსენებით ბარათსა და ნახაზში ეზოს გამიჯვნისა და გაყოფის შესახებ მითითებული არ არის.
სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული განსაკუთრებით საყურადღებოა იმის გამო, რომ 1972 წლიდან ს. გ-ის მიერ აშენებული სახლი საბინაო ფონდს ეკუთვნოდა და ი-ა გ-ს საბინაო ფონდის კუთვნილი ქონება თავისი საკუთრებისაგან რომ გაემიჯნა, ეს ზემოხსენებულ საბუთებში უთუოდ აისახებოდა. პირიქით, საქმის მასალებით დგინდება, რომ ს. გ-ი, რომელიც ჩამორთმეულ სახლში საცხოვრებლად დარჩა, მთელი ეზოთი სარგებლობდა. მაგალითად, 1980 წლის 19 სექტემბერს შედგენილი მოხსენებითი ბარათიდან სასამართლომ დაადგინა, რომ ს. გ-მა, სახლის ჩამორთმევის შემდეგ მაინც ჩაატარა მისი მნიშვნელოვანი რეკონსტრუქცია. პალატის აზრით, იმ მდგომარეობაში, რომელშიც ეზო ამჟამად არის, ამას ს. გ-ი ვერანაირად მოახერხებდა. ი. გ-ის სახლის მხარეს დარჩენილი ნაკვეთი დღესაც მეტად ვიწროა ამგვარი სამუშაოების საწარმოებლად. აპელანტის მტკიცებით, კი იმ დროისათვის იგი უფრო მეტად ვიწრო უნდა ყოფილიყო.
პალატამ აღნიშნა, რომ მოხსენებითი ბარათის თანახმად, ს. გ-ს საერთო სარგებლობის ეზოში აუშენებია ხის სათავსი. ეს კი ცალსახად ამტკიცებს, რომ ს. გ-ი მთელ ნაკვეთს იყენებდა. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ ამ საბუთში სადავო ნაკვეთი მოხსენებულია, „საერთო სარგებლობის ეზოდ“, რაც, ასევე, ი. გ-ის პოზიციას ამტკიცებს. ამგვარად, დადასტურებულია, რომ, 1980 წლისათვის ეზო გამიჯნული არ ყოფილა. ეს კი აქარწყლებს აპელანტის პოზიციას იმის თაობაზე, რომ ნაკვეთებს შორის საზღვარი რ. გ-მა მე-20 საუკუნის 60-იან წლებში დაადგინა. ფაქტობრივი მდგომარეობა არც მე-20 საუკუნის 80-იან წლებში და არც სახლის ი. გ-ის სახელზე აღრიცხვის შემდეგ შეცვლილა, კერძოდ, კარ-მიდამოს მდგომარეობა შეცვლილი არ არის არც 1987 წელს და არც 1992 წელს შედგენილი ნახაზების მიხედვითაც.
პალატამ მიიჩნია, რომ ნახაზების თანახმად, ი. გ-ის სახლს ჰქონდა ორი კიბე, ერთი ე-ის ქუჩის, ხოლო მეორე – ჯ-ის ქუჩის მხარეს. ს. გ-ის ჯ-ის ქუჩის მხარეს არსებული ნაკვეთით რომ არ ესარგებლა, მის სახლს ამ მხარეს ეზოში ჩასასვლელი კიბეც არ ექნებოდა. მნიშვნელოვანია, რომ 1980 წელს შედგენილი მოხსენებითი ბარათის მიხედვით, ს. გ-ს გადაუკეთებია ე-ის ქუჩის მხარეს არსებული კიბე. ეს კი იმას ნიშნავს, რომ, ყოველ შემთხვევაში, კიბის გადაკეთებამდე ან გადაკეთების პერიოდში მაინც, ს. გ-ი და მისი ოჯახი ჯ-ის ქუჩის მხარეს არსებული კიბით სარგებლობდნენ.
საყურადღებოა ისიც, რომ 1988 წლის 26 თებერვალს ტექაღრიცხვის ბიუროს განცხადებით მიმართა ი-ა გ-მა და მოითხოვა „მისი მიწის ნაკვეთის ფართის“ შესახებ ცნობის გაცემა, „განაშენიანებული და გაუშენებელი“ ფართის მითითებით. ამ განცხადებას თანდართულ ფურცელზე კი მითითებულია, რომ მიწის ნაკვეთის ფართი იყო 883 კვ.მ. მათ შორის, გაშენებული – 353,5 კვ.მ ხოლო გაუშენებელი – 529,5 კვ.მ.
პალატამ მიიჩნია, რომ ეს მონაცემები ასახავდა მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივ მდგომარეობას და ი-ა გ-ს ეზო გამიჯნული რომ ჰქონოდა, მისი მიწის ნაკვეთის ფართიც, ფაქტობრივად, ნაკლები იქნებოდა.
სასამართლოს მითითებით, სადავო ნაკვეთის გამიჯვნის ფაქტი არ მტკიცდება არც საქმეზე წარმოდგენილი ფოტოსურათებიდან. პირველ ყოვლისა, აღსანიშნავია, რომ ეს ფოტოსურათები გადაღებულია 2000 წლის შემდეგ. ამიტომ, საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებებს ისინი პირდაპირ არ ამტკიცებს, თუმცა საყურადღებოა, რომ ამ ფოტოსურათებზე დაფიქსირებულია ეზოში მოწყობილი ხეივანი და ტალავერი, რაც ი. გ-ის სახლის აგებამდეც არსებობდა. ერთ-ერთი ფოტოსურათის უკანა პლანზე კი ჩანს ი. გ-ის სახლი და ბილიკსა და ი. გ-ის სახლს შორის არსებული ცარიელი, შეუღობავი სივრცე, რაც ნიშნავს, რომ მიწის ნაკვეთი გამიჯნული ამ დროსაც კი არ იყო.
ამრიგად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ საქმეში არსებული წერილობითი და ნივთიერი მტკიცებულებებით, სასამართლოს სხდომაზე დაკითხული მოწმეების ჩვენებებით აპელანტის პოზიცია არ დასტურდება. მართალია, აპელანტის ინიციატივით დაკითხულმა მოწმეებმა – ა. დ-მ და გ. ო-მ განმარტეს, რომ ეზო გამიჯნული იყო, მაგრამ ეს კატეგორიულად უარყო ი. გ-ის ინიციატივით დაკითხულმა მოწმე ნ. ლ-მ. განსხვავებული ჩვენება მისცეს მოწმეებმა – ლ. კ-მ და ვ. უ-მ. ამ მოწმეების, განსაკუთრებით კი, ლ. კ-ის ჩვენებიდან დგინდება, რომ დაახლოებით 1964 წელს რ. გ-მა ს. გ-ს თავისი ეზოდან გამოუყო მიწის ნაკვეთი სახლის ასაშენებლად და შემოუღობა იგი. ს. გ-მა ამ ნაკვეთზე უნებართვოდ ააშენა სახლი, რომელიც მას ჩამოართვეს. მოგვიანებით, ს. გ-მა სახლი გააფართოვა. ამის შედეგად, მიწის ნაკვეთებს შორის არსებული მიჯნა მოექცა ს. გ-ის მიერ აშენებული ნაგებობის ქვეშ და, მოწმის სიტყვებით, იგი „გაუქმდა“. მიჯნის ნარჩენები, ბოლო წლებამდე, არსებობდა სახლის მხოლოდ წინა მხარეს და ს. გ-ის გარდაცვალების შემდეგ ისინიც მოშალეს.
სასამართლომ დაადგინა, რომ ს. გ-ს თავდაპირველად აშენებული სახლი დაუნგრიეს. 1971 წელს მან ააგო ახალი სახლი, ხოლო 1980 წელს ჩაატარა ამ სახლის მნიშვნელოვანი რეკონსტრუქცია. ამდენად, რ. გ-ის მიერ გავლებული მიჯნა აღარ არსებობდა, უკვე 1971 წელს თუ არა, ყოველ შემთხვევაში, 1980 წლიდან მაინც. ამას ადასტურებს როგორც წერილობითი და ნივთიერი მტკიცებულებები, ასევე მოწმეთა – ნ. ლ-ის, ლ. კ-ისა და ვ. უ-ის ჩვენებები.
ამგვარად, სასამართლომ დაადგინა, რომ 1980 წლიდან 2010 წლამდე სადავო ნაკვეთი გამიჯნული არ ყოფილა.
სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლით და მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ამოქმედდა 1997 წლის 25 ნოემბრიდან. ამ დროისათვის მხარეებს სადავო ნაკვეთით სარგებლობის წესი დადგენილი არ ჰქონიათ და გამოყოფილი ქონებით ისინი ინდივიდუალურად არ სარგებლობდნენ. ამიტომ, ზემოხსენებული ნორმის მიხედვით, ნაკვეთი ჩაითვალა ი-ა გ-ისა და ი. გ-ის თანასაკუთრებად, თანაბარი წილის უფლებით.
სსიპ „ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს“ დასავლეთ საქართველოს რეგიონალური ექსპერტიზის დეპარტამენტის დასკვნით დგინდება, რომ ამ ქონების დაყოფა ორ ერთგვაროვან ნაწილად მათი ღირებულების შემცირების გარეშე, ტექნიკურად შეუძლებელია. ეს დასკვნა დასაბუთებულია და ექსპერტმა იგი დამაჯერებლად განმარტა სასამართლოს სხდომაზეც. ამის გამო, პალატის აზრით, ილია გოგელაშვილის სარჩელი საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა. რადგან სადავო ნაკვეთი თანასაკუთრებაა, ამ ქონებით სარგებლობის უფლება გააჩნია ი. გ-საც, ამაში კი, მას ხელს უშლის ი-ა გ-ის მიერ აგებული ღობე. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე, ი. გ-ის სარჩელი საფუძვლიანი იყო.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ი-ა გ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ, მართალია, საჯარო რეესტრის მონაცემებით მხარეთა შორის სადავო მიწის ნაკვეთი განაწილებული და გამიჯნული არ არის, მაგრამ ფაქტობრივად იგი გაიმიჯნა ჯერ კიდევ 1960 წლიდან და, სამოქალაქო კოდექსის 953-954-ე მუხლების შესაბამისად, თანამესაკუთრეები 50 წელზე მეტია, განკარგავენ ფართს ურთიერთშეთანხმებით დამკვიდრებული წესით. მხარეთა შორის ფართი განაწილდა ჯერ კიდევ თავდაპირველი მესაკუთრის მამის – რ. გ-ის მიერ, რასაც დაეთანხმა ს. გ-იც. ამდენად, სადავო მიჯნა აღმართა არა მოპასუხემ, არამედ მისმა მამა რ. გ-მა და აღნიშნულის მიხედვით გააკეთა არჩევანი ს. გ-მაც თავის წილმფლობელობაზე.
სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებანი.
პალატამ არ გაითვალისწინა მოწმეთა ჩვენებებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომ ი-ა გ-მა გამოისყიდა მამისეული სახლის დაგირავებული ფართი, ძმის ოჯახს შეუძინა ავტომანქანა, საცხოვრებელი ბინა და ა.შ, რითაც გაისტუმრა თავისი წილი უძრავი ქონება.
სასამართლოს არ გამოუკვლევია ის ფაქტი, რომ 1992 წლიდან სადავო მიწა ირიცხებოდა რ. გ-ის სახელზე, რომელმაც ქონება შვილებს გაუყო.
მხარეებს გამიჯნულ ფართებში გაყვანილი ჰქონდათ იზოლირებული კომუნიკაციები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 3 იანვრის განჩინებით ი-ა გ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი-ა გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ი-ა გ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 23 დეკემბერს №0 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ი-ა გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ ი-ა გ-ს (პირადი №..........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2013 წლის 23 დეკემბერს №0 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
