№ას-1283-1225-2013 16 ივნისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – დ. ხ-ი, თ. ხ-ი, მ. ი-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ხ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 6 ნოემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა, სამკვიდრო ქონების ½ წილზე მესაკუთრედ ცნობა, ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ხ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ. ხ-ის, თ. ხ-ისა და მ. ი-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა 2012 წლის 19 მარტს ნოტარიუს თ. ბ-ის მიერ დ. ხ-ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობის №120265135 ბათილად ცნობა და სამკვიდრო ქონების - მდებარე: ქ. თბილისი, ა-ის ქ. №56-ში - 1/2 წილზე მესაკუთრედ ცნობა; 2012 წლის 18 აპრილს დ. ხ-სა და თ. ხ-ს შორის დადებული უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა; 2012 წლის 18 ივლისს თ. ხ-სა და მ. ი-ს შორის დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ მოსარჩელე კანონით დადგენილ ვადაში არ დაუფლებია სამკვიდრო ქონებას, რაიმე წილი მ. ხ-ას სამკვიდრო ქონებიდან მას არ ეკუთვნის. ამასთან, განმარტეს, რომ 2012 წლის 18 აპრილს დადებული უძრავი ნივტის ჩუქების ხელშეკრულება და 2012 წლის 18 ივლისს დადებული უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება შედგენილია კანონით დადგენილი წესით და მოსარჩელის მოთხოვნა ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის თაობაზე უსაფუძვლოა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილებით ვ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ვ. ხ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 7 მარტის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ვ. ხ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი 2012 წლის 19 მარტის სამკვიდრო მოწმობა, 2012 წლის 18 აპრილის უძრავი ქონების ჩუქებისა და 2012 წლის 18 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ. თბილისში, ა-ის №56-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/6 ნაწილში და ვ. ხ-ი ცნობილი იქნეს ქ. თბილისში, ა-ის №56-ში მდებარე უძრავი ქონების 1/6 ნაწილის მესაკუთრედ, დ. ხ-ს, თ. ხ-სა და მ. ი-ას ვ. ხ-ის სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 250 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ვ. ხ-ის მამა - ნ. ხ-ი გარდაიცვალა 1950 წლის 12 აპრილს. მისი გარდაცვალების შემდეგ დარჩა 5 პირველი რიგის მემკვიდრე, მათ შორის მეუღლე -მ. ხ-ი, მოსარჩელე - ვ. ხ-ი, მოპასუხე - დ. ხ-ი. მ. ხ-ა გარდაიცვალა 1987 წლის 02 ოქტომბერს (ტ.1. ს.ფ. 46-47);

2012 წლის 19 მარტს ნოტარიუს თ. ბ-ის მიერ დ. ხ-ის სახელზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა (რეესტრში რეგისტრაციის №120265135), რომლის საფუძველზეც, დ. ხ-მა, როგორც პირველი რიგის მემკვიდრემ, მიიღო გარდაცვლილი დედის - მ. ხ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონება მდებარე: ქ. თბილისში, ა-ის ქ. № 56-ში (ტ.1. ს.ფ. 74-75).

2012 წლის 8 მაისს ნოტარიუს თ. ბ-მ მიიღო დადგენილება სამკვიდრო ქონების გაფორმებაზე უარის თქმის შესახებ, რომლის საფუძველზეც, ვ. ხ-ს უარი ეთქვა სამკვიდრო მოწმობის გაცემაზე (ტ.1. ს.ფ. 42).

2012 წლის 18 აპრილს დ. ხ-სა და თ. ხ-ს (დ. ხ-ის შვილი) შორის დაიდო ჩუქების ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე თ. ხ-ს საკუთრებაში გადაეცა დ. ხ-ის სახელზე რიცხული უძრავი ქონება, მდებარე: ქ. თბილისი, ა-ის ქ. №56-ში (ტ.1. 51-52). 2012 წლის 18 ივლისს თ. ხ-სა და მ. ი-ს (თ. ხ-ის შვილიშვილი) შორის დაიდო უძრავი ნივთის, მდებარე: ქ. თბილისი, ა-ის ქ. №56-ში, ნასყიდობის ხელშეკრულება

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ვ. ხ-ის მიერ მამის, ნ. ხ-ის სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების შესახებ ფაქტობრივი გარემოება:

პალატის განმარტებით, მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენს მამკვიდრებლის სამკვიდროდან ½ წილის მიკუთვნება (ტ.1. ს.ფ. 34, 73). დადგენილია, რომ სარჩელი ემყარება სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების შესახებ გარემოებას. დადგენილია, რომ მოსამზადებელ ეტაპზე ვ. ხ-ის წარმომადგენელმა მტკიცებულებების წარმოდგენისა და გარემოებების დაზუსტების შესახებ განცხადებით მიმართა სასამართლოს, რომელშიც უთითებს, რომ 1967 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებით ადასტურებს მისი მშობლების დანაშთი ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტს (ტ.1. ს.ფ. 151). ამდენად, დადგენილია, რომ სარჩელის საფუძველს წარმოადგენს მამის - ნ. ხ-ისა და დედის - მ. ხ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი, შესაბამისად, სასამართლომ უნდა იქონიოს მსჯელობა სარჩელის საფუძვლად მითითებულ გარემოებებსა და მტკიცებულებებთან დაკავშირებით.

დადგენილია, რომ ვ. ხ-ი 1975 წლის 24 სექტემბრის თბილისის კალინინის რაიონის აღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე, დაკმაყოფილდა საცხოვრებელი ბინით. 1976 წლის 25 თებერვლიდან რეგისტრირებული იყო ქ. თბილისში, ყ-ის ქ. №9-ში (ტ.1. ს.ფ. 103, 142). 2012 წლის 14 მაისიდან მოსარჩელე რეგისტრირებულია ქ. თბილისში, ა-ის ქ. №56-ში (ტ.1. ს.ფ. 217).

საქმეში წარმოდგენილია თბილისის ლენინის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1967 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლითაც დგინდება, რომ სასამართლოს მიერ დაკმაყოფილდა მ. ხ-ის, ვ. ხ-ის და მ. ხ-ის სარჩელი მოპასუხე ო. ხ-ის მიმართ და გაუქმდა ქ. თბილისის პირველი სანოტარო კანტორის 1962 წლის 5 ივლისის სამემკვიდრეო მოწმობა, რომლითაც ო. ხ-ა მიჩნეულ იქნა ნ. ხ-ის დანაშთი ქონების მემკვიდრედ (ტ.1. ს.ფ. 154-155).

მოწმეთა (ე. შ-ი, ვ. ჩ-ი, ნ. ც-ე) ახსნა-განმარტებებით, ვ. ხ-ი 1965 წელს საცხოვრებლად წავიდა რუსეთში.

ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები მოწმობენ, რომ ვ. ხ-ი, სულ მცირე, 1965 წლამდე ცხოვრობდა სადავო საცხოვრებელ სახლში. მამა, ნ. ხ-ი გარდაიცვალა 1950 წლის 12 აპრილს. შესაბამისად, დადგენილად უნდა ჩაითვალოს, მამის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი.

სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ნ. ხ-ის გარდაცვალების შემდეგ დარჩა 6 პირველი რიგის მემკვიდრე (მეუღლე და ხუთი დედმამიშვილი), მიიჩნევს, რომ ვ. ხ-ის წილი მამის სამკვიდრო ქონებიდან უნდა განისაზღვროს 1/6 ნაწილით.

პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა ვ. ხ-ის მიერ დედის, მ. ხ-ის სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების შესახებ ფაქტობრივი გარემოება: სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი კომუნალური გადასახადების გადახდის დამადასტურებელი მტკიცებულებებით, ასევე თბილისის ლენინის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1967 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებით, არ დასტურდება დედის, მ. ხ-ის სამკვიდრო ქონების მიღების ფაქტი, ვინაიდან კომუნალური გადასახადების გადახდები განხორციელებულია 2011- 2012 წლებში (ტ.1. ს.ფ. 152, 164-165). ვალდებულებები შესრულებული უნდა იყოს სამკვიდროს მიღების ვადაში (მამკვიდრებლის გარდაცვალებიდან 6 თვეში). ხოლო გადაწყვეტილება ეხება მ. ხ-ის გარდაცვალებამდე პერიოდს, რომლითაც სასამართლოს მიერ დადასტურებულად ჩაითვალა მამის სამკვიდრო ქონების მიღების ფაქტი. დადგენილია, რომ მ. ხ-ა გარდაიცვალა 1987 წლის 2 ოქტომბერს. დადგენილია, რომ ვ. ხ-ი 1975 წლის 24 სექტემბრის თბილისის კალინინის რაიონის აღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე, დაკმაყოფილდა საცხოვრებელი ბინით და მას სარგებლობაში გადაეცა ქ. თბილისში, ყ-ის ქ. №9-ში მდებარე ბინა, სადაც რეგისტრირებული იყო 1976 წლის 25 თებერვლიდან. 2008 წლის 24 ივნისს ვ. ხ-მა გაასხვისა მითითებული საცხოვრებელი ბინა. მოწმის სტატუსით დაკითხული იქნენ ე. შ-ი, ვ. ჩ-ი, ნ. ც-ე, ს. შ-ი, რომლებიც ცხოვრობენ მოპასუხის მეზობლად. მათ განმარტეს, რომ ვ. ხ-ი 1965 წლიდან არ ცხოვრობს თბილისი, ა-ის ქ. №56-ში, რომ ის ამ დროიდან საცხოვრებლად გადავიდა რუსეთში. მათი განმარტებით, ქ. თბილისში, ყ-ის ქ. #9-ში მდებარე ბინის გასხვისების შემდეგ, მოსარჩელემ, მოპასუხის თანხმობით ავეჯი გადმოიტანა სადავო ბინაში.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა დედის, მ. ხ-ის სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა შორის შეთანხმებას ნორმათა გამოყენებასთან დაკავშირებით ადგილი არ ჰქონია. შესაბამისად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებით კანონიერად იქნა გამოყენებული სამკვიდროს გახსნის დროს მოქმედი საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსი (1964 წლის რედაქცია).

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლით და განმარტა, რომ სამკვიდრო მიღებულად ჩაითვლება მემკვიდრის მიერ მამკვიდრებლის პირადი და საყოფაცხოვრებო ნივთების, ფასიანი ქარალდების დაუფლებით ან მოქმედებით, რაც გამოიხატება ქონების მოვლის, შენახვის, სავალდებულო და სხვა გადასახადების გადახდაში.

ნ. ხ-ი გარდაიცვალა 1950 წლის 12 აპრილს. სამკვიდრო მასა მდებარეობს ქ. თბილისში, ა-ის ქ. №56-ში. დადგენილია, რომ ვ. ხ-მა მიიღო ნ. ხ-ის სამკვიდრო ფაქტობრივად დაუფლების გზით. შესაბამისად, სხვა მემკვიდრეთა გათვალისწინებით, მისი წილი უძრავ ქონებაში უნდა განისაზღვროს 1/6 ნაწილით. რაც შეეხება, მ. ხ-ას სამკვიდროს (საცხოვრებელი სახლის 1/6 ნაწილი) მიღების ფაქტს, აღნიშნული ვერ იქნა დადასტურებული მოსარჩელის მიერ.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სანოტარო მოქმედებათა შესრულების შესახებ ინსტრუქციის 85-ე მუხლზე, რომელიც შეიცავს იმ გარემოებებისა და/ან დოკუმენტების ჩამონათვალს, რომლითაც შესაძლებელია დადგინდეს სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი. აღნიშნული მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტი შეიძლება დადგინდეს შემდეგი გარემოებებითა და/ან დოკუმენტებით: გ) საგადასახადო ორგანოს ცნობა, სადაზღვევო კომპანიის ცნობა, ბანკის ცნობა იმის შესახებ, რომ მემკვიდრემ შეასრულა მამკვიდრებლის შეუსრულებელი საგადასახადო და/ან სახელშეკრულებო ვალდებულებები, ან მემკვიდრემ გადაიხადა სამკვიდრო მასაში შემავალ ქონებასთან დაკავშირებული გადასახადები (მაგალითად, ქონების გადასახადი, მიწის გადასახადი) და/ან სადაზღვევო შენატანები. ამათანავე, ეს ვალდებულებები შესრულებული უნდა იყოს სამკვიდროს მიღების ვადაში; დ) კომუნალური მომსახურების გადასახადების დამადასტურებელი ცნობები, ან ქვითრები, თუ შესაძლებელია მათში მითითებული გადამხდელის იდენტიფიკაცია; დ1) ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის მიერ გაცემული დოკუმენტი კონკრეტულ ტერიტორიაზე არსებული მამკვიდრებლის კუთვნილი უძრავი ქონების ფლობის ან სარგებლობის შესახებ, აგრეთვე ორდერი, სადაც ორდერში შეტანილ პირებში მითითებულია როგორც მამკვიდრებელი, ისე მემკვიდრე; ე) სხვა საჯარო დოკუმენტები.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტის დადგენისათვის მნიშვნელოვანია, რომ მამკვიდრებლის ვალდებულებები შესრულებული იქნეს სამკვიდროს მიღების ვადაში. როგორც აღნიშნა, საქმეში წარმოდგენილი კომუნალური გადასახადები არ ასახავს მ. ხ-ის გარდაცვალებიდან 6-თვიან პერიოდში განხორციელებულ მოქმედებებს, შესაბამისად, არ ჩაითვალა ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტის დამადასტურებელ მტკიცებულებას. რაც შეეხება 1967 წლის 17 ივნისის სასამართლო გადაწყვეტილებას, აღნიშნული მტკიცებულებით დგინდება მემკვიდრეებს შორის ნ. ხ-ის სამკვიდროსთან დაკავშირებით დავის არსებობა. აღნიშნული მტკიცებულება მ. ხ-ის სამკვიდროს მიღების ფაქტის დამადასტურებელ მტკიცებულებად ვერ შეფასდება.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ვ. ხ-მა სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი დაუფლების გზით მოიპოვა საკუთრების უფლება უძრავ ქონებაზე. სადავო ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულებებით უკანონოდ განიკარგა მოსარჩელის კუთვნილი წილი (უძრავი ქონების 1/6 ნაწილი). აღნიშნულით შელახული იქნა მოსარჩელის საკუთრების უფლება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში სარჩელი საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს დ. ხ-მა, თ. ხ-მა და მ. ი-მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით: კასატორის განმარტებით, გადაწყვეტილებაში სასამართლო ნათლად არ უთითებს, რომ ლაპარაკია ნ. ხ-ის დანაშთ ქონებაზე და მსჯელობს ზოგადად ა-ის ქ.№56-ში მდებარე მთელ ქონებაზე, რაც გაცილებით მეტია 1950 წელს გარდაცვლილ ნ. ხ-ის ქონებაზე. სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლის დასაბუთებაში უთითებს, რომ „დადგენილად მიიჩნევს ვ. ხ-ის მიერ, მამის, ნ. ხ-ის სამკვიდროს ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტს, ხოლო საქმის მასალებით არ დგინდება ვ. ხ-ის მიერ დედის, მ. ხ-ას სამკვიდროს ფაქტობრვიად დაუფლების შესახებ ფაქტობრივი გარემოება“, ამავე დროს, ვ. ხ-ს აკუთვნებს მთელი ქონების, ანუ მ. ხ-ას დანაშთი ქონების 1/6 ნაწილს.

კასატორის აზრით, სასამართლომ დაარღვია სსკ-ის 83-ე, 248-ე, 249-ე, 259-ე, 381-ე და 389-ე მუხლები.

კასატორის განმარტებით, მოსარჩელის წარმომადგენელს პირველი ინსტანციის სასამრთლოში საქმის განხილვისას დავის საგანი არ შაუცვლია.

ამასთან, კასატორი სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს მიერ სასამართლო ხარჯების დაანგარიშების მართლზომიერებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 იანვრის განჩინებით დ. ხ-ის, თ. ხ-ისა და მ. ი-ას საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ხ-ის, თ. ხ-ისა და მ. ი-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დ. ხ-ის, თ. ხ-ისა და მ. ი-ას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% –210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ. ხ-ის, თ. ხ-ისა და მ. ი-ასსაკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ ე. გ-ას მიერ 2014 წლის 24 იანვარს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე