საქმე №ას-261-245-2014 16 ივნისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „გ-ი“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 იანვრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ქირის გადახდა, კომუნალური გადასახადების ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „გ-მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ის“ მიმართ და მოითხოვა ქირის – 3600 აშშ დოლარისა და კომუნალური გადასახადის – 202,16 ლარის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით:
2010 წლის 4 აგვისტოს შპს „გ-ისა“ და შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს” შორის გაფორმდა ქირავნობის ხელშეკრულება 1 წლის ვადით. ერთი წლის გასვლის შემდეგ მხარეების წერილობითი შეთანხმებით ხელშეკრულება გაგრძელდა 6 თვით 2012 წლის 4 იანვრამდე. ქირავნობის საფასური განისაზღვრა ყოველთვიურად 1200 აშშ დოლარის ოდენობით. ექვსი თვის გასვლის შემდეგ ხელშეკრულება ავტომატურად, 6.2 პუნქტის საფუძველზე, გაგრძელდა 1 წლით. გამქირავებელმა არ გადაიხადა სამი თვის ქირა 3600 აშშ დოლარი.
ამასთან, გამქირავებელს დარჩა დასუფთავების გადასახადი – 202 ლარი.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ 2012 წლის 4 იანვრის შემდეგ ქირავნობის ხელშეკრულება გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით და შეწყდა 2012 წლის 31 აგვისტოს მოპასუხის მიერ ხელშეკრულების მოშლის შესახებ განცხადების საფუძველზე, ქირავნობის ნივთის მიტოვებით. დასუფთავების გადასახადი მხარეთა შეთანხმებით უნდა გადაეხადა შპს „გ-ს“.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 373-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ დაადგინა, რომ მოწინააღმდეგე მხარეს – შპს „გ-ს“ გაეგზავნა სასამართლოს გზავნილი და განესაზღვრა ვადა შესაგებლის წარმოსადგენად. მოწინააღმდეგე მხარეს სასამართლოს გზავნილი კანონით დადგენილი წესით ჩაბარდა, თუმცა შპს „გ-ს“ შესაგებელი დროულად არ წარუდგენია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო ინსტანციით წარმოებისათვის დადგენილი ნორმები არ ითვალისწინებს სააპელაციო პასუხის წარდგენასთან დაკავშირებით განსაკუთრებულ წესს და გამოყენებულ უნდა იქნეს პირველი ინსტანციის სასამართლოებში შესაგებლის წარდგენის ვალდებულების შესახებ სამოქალაქო კოდექსის 201-ე მუხლი. ამ მუხლის მე-7 პუნქტის შესაბამისად, სასამართლოს მიერ მიცემულ ვადაში შესაგებლის არასაპატიო მიზეზით წარუდგენლობის შემთხვევაში მოსამართლეს გამოაქვს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, კანონმდებელი მოწინააღმდეგე მხარის მიერ სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით თავისი პოზიციის გამოხატვის ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის აწესებს მის წინააღმდეგ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის შესაძლებლობას. ამავე მუხლის თანახმად, ამ დროს სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების შესახებ სამოქალაქო კოდექსის XXVI თავში მოცემული წესებით. დაუსწრებელი გადაწყვეტილების არსიდან გამომდინარე, სააპელაციო პასუხის შეუტანლობა უნდა იქნეს გათანაბრებული პროცესზე მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობასთან და დაუსწრებელი გადაწყვეტილება უნდა გამოვიდეს 2321 მუხლის საფუძველზე. ამდენად, სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების შესახებ 201-ე მუხლის მე-7 ნაწილითა და 2321 მუხლებით დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი საფუძვლები: 1) აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარეს უნდა ჰქონდეს ჩაბარებული სააპელაციო საჩივრის ასლი და იგი გაფრთხილებული უნდა იყოს სააპელაციო პასუხის წარდგენის ვალდებულების ვადასა და ამ ვალდებულების შეუსრულებლობასთან დაკავშირებით; 2) აპელანტის მოთხოვნას იურიდიულად უნდა ამართლებდეს სააპელაციო საჩივარში მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული გარემოებები.
განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები შეამოწმა ქირავნობის ხელშეკრულების მარეგულირებელი ნორმებთან მიმართებით და მიიჩნია, რომ აპელანტის მოთხოვნას იურიდიულად არ ამართლებდა სააპელაციო საჩივარში მოთხოვნის საფუძვლად მითითებული გარემოებები. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ შესაგებლის წარუდგენლობის საფუძვლით დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ მიიღო და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 2321 მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო პალატაში გამართულ სხდომებზე მოწინააღმდეგე მხარის – შპს „გ-ის“ წარმომადგენლებს სასარჩელო მოთხოვნასთან დაკავშირებით მისცა სამართლებრივი მოსაზრების წარდგენის შესაძლებლობა.
სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, რაც ასახულია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 3.1.1. - 3.2.5. პუნქტებში (გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 3.1.1. პუნქტში შეცდომითაა მითითებული 2010 წლის 4 აგვისტოს დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების მოქმედების ვადა; სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებული გარიგება დაიდო არა 2012 წლის, არამედ 2011 წლის 4 აგვისტომდე ვადით).
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მხარეთა შორის არსებული 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულება 2012 წლის 1 იანვრიდან გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით.
სასამართლომ დაადგინა, რომ 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულების 6.2. მუხლის თანახმად, მხარეები უფლებამოსილი არიან, ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ ურთიერთშეთანხმებით გააგრძელონ ხელშეკრულება ამ ხელშეკრულებით დადგენილ ან სხვა პირობებში. თუ მხარეები წინამდებარე ხელშეკრულების მოქმედების ვადის გასვლიდან 10 დღის ვადაში არ მოითხოვენ წინამდებარე ხელშეკრულების მოშლას, წინამდებარე ხელშეკრულება ითვლება ავტომატურად გაგრძელებულად 1 წლის ვადით. დადგენილია ასევე, რომ 2011 წლის 4 აგვისტოს მხარეებს შორის დაიდო დამატებითი ხელშეკრულება 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე, კერძოდ, ძირითადი ხელშეკრულების 6.2. მუხლის თანახმად, მხარეთა შეთანხმებით ქირავნობის ვადა გაგრძელდა 2011 წლის 4 აგვისტოდან 2012 წლის 1 იანვრამდე. ამასთანავე, ძირითადი ხელშეკრულების სხვა პირობები უცვლელი დარჩა, მათ შორის, ყოველთვიური ქირის ოდენობა (1200 აშშ დოლარი ეკვივალენტი ლარი). ამდენად, სასამართლომ დადასტურებულად ჩათვალა ის გარემოება, რომ 2011 წლის 4 აგვისტოს შეთანხმებით ძირითად ხელშეკრულებაში ცვლილება განხორციელდა მხოლოდ ხელშეკრულების მოქმედების ვადის განსაზღვრის ნაწილში, ამ ვადის გასვლიდან ხელშეკრულების მოქმედების ვადის ავტომატურად გაგრძელების წესსა და პირობებში კი, ცვლილება არ შესულა.
სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას, რომ მხარეთა შორის არსებული ქირავნობის ხელშეკრულება 2012 წლის 1 იანვრიდან ავტომატურად გაგრძელდა 1 წლის ვადით, 2013 წლის 1 იანვრამდე, რადგან 2012 წლის 1 იანვრიდან 10 დღის ვადაში შპს „ფ. ა. ბ-ს“ არ მოუთხოვია 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლა.
2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 2012 წლის აგვისტოს ქირა – 1200 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ოდენობით შპს „ფ. ა. ბ-ს“ გადახდილი არ აქვს.
მხარეებს შორის გაფორმებული ქირავნობის ხელშეკრულების 2.3 პუნქტის თანახმად, დამქირავებელი წინამდებარე ხელშეკრულების ხელმოწერიდან 1 კვირის ვადაში უხდის გამქირავებელს მეორე თვის (სექტემბერი) და მეთორმეტე თვის ქირას – 2400 აშშ დოლარის ოდენობით. ამასთანავე, წინამდებარე ხელშეკრულების ვადაზე ადრე შეწყვეტის შემთხვევაში (დამქირავებლის ინიციატივით) მეთორმეტე თვის ქირა დამქირავებელს უკან აღარ უბრუნდება.
სასამართლომ დაადგინა, რომ ქირავნობის ხელშეკრულება შეწყდა დამქირავებლის – შპს „ფ. ა. ბ-ს“ ინიციატივით. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის შეფასება, რომ 2012 წლის 26 იანვარს გადახდილი 1200 აშშ დოლარი წარმოადგენს მე-12 თვის (დეკემბრის) ქირას და ვერ ჩაითვლება აგვისტოს თვის გადახდილ ქირად.
პალატის მითითებით, მხარეთა შორის სადავო ხდება ასევე, დამქირავებლის მიერ გაქირავებული ნივთის მესაკუთრისთვის დაბრუნების მომენტი. დადგენილია, რომ ხელშეკრულების მე-5 მუხლით მხარეები შეთანხმდნენ ქირავნობის ნივთის დაბრუნების პირობებზე, კერძოდ, 5.3. პუნქტის თანახმად, ქონების დაბრუნება ხორციელდება ხელშეკრულების შეწყვეტისას გამქირავებლის მოთხოვნიდან არა უგვიანეს 10 დღისა და ფორმდება შესაბამისი მიღება-ჩაბარების აქტით. დადგენილია და ასევე არც მხარეთა შორის ხდება სადავოდ ის გარემოება, რომ 2012 წლის 3 ოქტომბერს შპს „გ-ს“ დირექტორმა – ვ. ც-მა მიმართა შპს „ფ. ა. ბ-ს“ მოთხოვნით, ჩაებარებინა ქირავნობის საგანი მიღება-ჩაბარების აქტით, რაც პალატის მოსაზრებით, მიუთითებს იმაზე, რომ მინიმუმ ამ დროისთვის ჯერ კიდევ დამქირავებლის სარგებლობაში იყო სადავო ფართი. ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ საწინააღმდეგო გარემოების, კერძოდ, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ მოპასუხემ ქირავნობის ურთიერთობის შეწყვეტისთანავე მესაკუთრეს დაუბრუნა გაქირავებული ნივთი და ჯეროვნად შეასრულა ქირავნობის საგნის დროულად დაბრუნების შესახებ ვალდებულება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე, ასევე, სამოქალაქო კოდექსის 564-ე მუხლის ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, ეკისრება დამქირავებელს (ამ შემთხვევაში, მოპასუხეს), რომლის მიერაც დასახელებული მტკიცებულებით დადგენილი გარემოების გასაბათილებლად რაიმე საპირისპირო მტკიცებულება წარმოდგენილი არ ყოფილა.
ამდენად, პალატამ დაადგინა, რომ მოპასუხემ ვერ უზრუნველყო მისთვის დაკისრებული იმ მტკიცების ტვირთის სათანადო რეალიზება, რომ 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულების ფარგლებში მოპასუხეს მოსარჩელისთვის გაქირავებული ნივთი 2012 წლის სექტემბერ-ოქტომბრის თვეების პერიოდისთვის დაბრუნებული არ ჰქონდა.
2010 წლის აგვისტოს თვიდან 2012 წლის 5 ნოემბრამდე ქირით აღებულ შპს „გ-ის“ კუთვნილ ფართს დასუფთავების გადასახადის სახით დაერიცხა 211,16 ლარი.
სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 317-ე მუხლის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, კერძოდ, ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობა.
სამოქალაქო კოდექსის 531-ე მუხლის, 361-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, დადგენილია, რომ შპს „ფ. ა. ბ-ს“ ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე 2012 წლის აგვისტოს თვის ქირა 1200 აშშ დოლარის ოდენობით გადახდილი არ აქვს. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საფუძვლიანია შპს „გ-ის“ სარჩელი მოპასუხისთვის გადაუხდელი ქირის – 1200 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე და იგი მართებულად დაკმაყოფილდა.
სამოქალაქო კოდექსის 567-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პალატამ მიუთითა, რომ 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულების ფარგლებში მოპასუხეს მოსარჩელისთვის გაქირავებული ნივთი 2012 წლის სექტემბერ-ოქტომბრის თვეების პერიოდისთვის დაბრუნებული არ ჰქონდა. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული ნორმის საფუძველზე, შპს „გ-ის“, როგორც გამქირავებელს, ქირავნობის საგნის დაყოვნების მთელი პერიოდისათვის წარმოეშვა ზიანის მოთხოვნის უფლება, რაც კანონმდებლის მიერ განისაზღვრა დადგენილი ქირის ოდენობით, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში, შეადგენს 2400 (1200 X 2) აშშ დოლარს.
სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში ქირავნობის ხელშეკრულების შესაბამისად, მხარეთა შორის დადგენილი იყო დამქირავებლის ვალდებულება – ფართით სარგებლობის პერიოდში გადაეხადა კომუნალური გადასახადები (ხელშეკრულების 2.6. პუნქტი). დადგენილია, რომ 2010 წლის აგვისტოს თვიდან 2012 წლის 5 ნოემბრამდე ქირით აღებულ შპს „გ-ის“ კუთვნილ ფართს, დასუფთავების გადასახადის სახით დაერიცხა 211 ლარი და 16 თეთრი. ამასთან, საქმის მასალებით არ დგინდება ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ზეპირი შეთანხმება დასუფთავების გადასახადის გამქირავებლის მიერ გადახდის ვალდებულების შესახებ, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-2 და 102-ე მუხლების დანაწესიდან გამომდინარე, მოპასუხის ტვირთს წარმოადგენდა. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნით, საფუძვლიანია ასევე მოსარჩელის მოთხოვნა კომუნალური გადასახადის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით და იგი მართებულად დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაციამ „ფ. ა. ბ-ს“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:
მოცემული საქმის განხილვისას სასამართლომ დაარღვია მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპი, რადგან მოწინააღმდეგე მხარეს შესაძლებლობა მიეცა, საქმის განხილვის დროს ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით შედავებოდა.
სასამართლომ უგულებელყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-ე, 2321 მუხლების მოთხოვნები.
სააპელაციო პალატამ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 361-ე, 567-ე მუხლები.
მხარეთა შორის სადავო სამართლებრივი ურთიერთობა შეწყდა 2012 წლის 31 აგვისტოს და კასატორმა შპს „გ-ის“ სრულად გადაუხადა ყველა თვის ქირა.
სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლის მეორე ნაწილით. 2012 წლის იანვრიდან მხარეთა შორის ხელშეკრულება განახლდა არა კონკრეტული, არამედ განუსაზღვრელი ვადით. იგი შეწყდა 2012 წლის 31 აგვისტოს, რის შესახებაც შპს „გ-ის“ ეცნობა ერთი თვის ადრე. აღნიშნული ფაქტი შპს-ს დირექტორმა დაადასტურა კიდეც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას. ამასთან, პალატას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 561-ე მუხლით, რომლითაც ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლისათვის რაიმე ვადას არ აწესებს.
სასამართლომ არასწორად განმარტა 2010 წლის 4 აგვისტოს ქირავნობის ხელშეკრულების 2.3 პუნქტი, რომელიც მხარეებმა გაითვალისწინეს ერთჯერადად გამოყენებისათვის და იგი მოქმედებდა მხოლოდ 2011 წლის 4 აგვისტომდე, შეეხებოდა 2010 წლის სექტემბრისა და 2011 წლის ივლისის ქირების გადახდის წესს. მითითებულ მოსაზრებას ადასტურებს ამავე ხელშეკრულების 2.2 პუნქტიც.
სასამართლო შეეცადა, თავად დაედგინდა კასატორის მიერ სადავო ფართის უკან დაბრუნების პერიოდი მაშინ, როცა თვით მოწინააღმდეგე მხარე ორივე ინსტანციის სასამართლოში ახსნა-განმარტებისას ადასტურებდა, რომ კასატორმა ქირავნობის ნივთი დატოვა აგვისტოს თვეში.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 17 მარტის განჩინებით შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ჭ-ის მიერ 2014 წლის 11 მარტს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 313 ლარის 70% – 219,1 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს მიკროსაფინანსო ორგანიზაცია „ფ. ა. ბ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ჭ-ის მიერ 2014 წლის 11 მარტს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 313 ლარის 70% – 219,1 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
