№ას-446-421-2014 23 ივნისი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – კ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. მ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება; გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 2 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ა. მ-მა მოპასუხე კ. მ-ის მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნა:

ქ.თბილისში, მე-2 ნ-ის დასახლების მე-4 ქუჩაზე მდებარე უძრავ ქონებაზე ა. მ-ისა და კ. მ-ის საზიარო უფლების გაუქმება ქონების ნატურით გაყოფის გზით, კერძოდ, ა. მ-ის 2/3 იდეალური წილისა და კ. მ-ის 1/3 წილის შესაბამისად.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

გაუქმდა მოსარჩელისა და მოპასუხის საზიარო უფლება ქ.თბილისში, მე-2 ნ-ის დასახლების მე-4 ქუჩაზე მდებარე უძრავ ქონებაზე, მისი ნატურით გაყოფის გზით და ა. მ-ს ინდივიდუალური საკუთრების უფლებით გამოეყო აღნიშნულ მისამართზე 400კვ.მ მიწის ნაკვეთი და 125.39კვ.მ შენობა-ნაგებობები (მწვანე ფერი) ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნისა და მასზე დართული გეგმის (დანართი №2) მიხედვით, რომელიც წარმოადგენს გადაწყვეტილების განუყოფელ ნაწილს;

დადგინდა, რომ ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება წარმოადგენდა საჯარო რეესტრში შესაბამისი ცვლილებების განხორციელების საფუძველს.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა კ. მ-მა.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც საზიარო ქონების გაყოფა მოხდებოდა დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტის დასკვნის შესაბამისად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 თებერვლის განჩინებით კ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა. მ-ი და კ. მ-ი წარმოადგენენ ქ.თბილისში, II ნ-ის დასახლების IV ქუჩის №18-ში მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებს (ნაკვეთის საკუთრების ტიპი: თანასაკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია: არასასოფლო სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 837 კვ.მ., შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: №1, №2, №3, №4, №5, მესაკუთრე: ა. მ-ი – 2/3 ნაწილი, კ. მ-ი – 1/3 ნაწილი, მიწის საკადასტრო კოდი: №........).

ა. მ-ისა და კ. მ-ის თანასაკუთრებაში არსებული თანაზიარი საკუთრების – ქ.თბილისში, II ნ-ის დასახლების IV ქუჩის №18-ში მდებარე ქონების ნატურით გაყოფა მათი წილების შესაბამისად შესაძლებელია.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საზიარო უფლება, სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით, განეკუთვნება კანონისმიერ ვალდებულებათა ურთიერთობების კატეგორიას, სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საერთო (თანაზიარი და წილადი) საკუთრება წარმოიშობა კანონის ძალით ან გარიგების საფუძველზე. ამდენად, საზიარო უფლების მოწილეებს უფლებები და ვალდებულებები კანონიდან წარმოეშობათ და მათ შორის ურთიერთობები კანონით წესრიგდება. მოცემულ შემთხვევაში, როგორც გამოირკვა მოდავე მხარეები იყვნენ საცხოვრებელი სახლის თანამესაკუთრეები, სახლი წარმოადგენდა საზიარო უფლების ობიექტს, ხოლო მიწის ნაკვეთი – საერთო სარგებლობის დანიშნულების მქონე ნივთს და მხარეები ერთმანეთთან კანონისმიერ ვალდებულებითსამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდნენ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. დასახელებული ნორმის დისპოზიციით განსაზღვრულია საზიარო უფლების მქონე პირის უფლებამოსილება, ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება, რომელიც შეიძლება განხორციელდეს საზიარო საგნის ნატურით გაყოფის გზით (სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი), ხოლო თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია – საზიარო საგნის რეალიზაციით (სამოქალაქო კოდექსის 964-ე მუხლი). საზიარო უფლების გაუქმებისათვის ამ ვალებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილის მიერ ნების გამოვლენა საკმარისია.

იმის გათვალისწინებით, რომ განსახილველი სააპელაციო საჩივრის საგანს საზიარო უფლების ნატურით გაყოფის გზით გაუქმება წარმოადგენდა, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გამოყენებული უნდა ყოფილიყო სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი, რომლის თანახმადაც, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე, თანაბარი წილების განაწილება მონაწილეთა შორის ხდება კენჭისყრით.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დასახელებული ნორმა მიუთითებს ორ აუცილებელ პირობაზე, კერძოდ, საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო უძრავი ქონება უნდა გაყოფილიყო ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, რადგან, აღნიშნული კვლევა წარმოებული იყო წარდგენილი მასალების (იგულისხმება საჯარო რეესტრში დაცული მონაცემები) და გამოსაკვლევი ობიექტების ადგილზე დათვალიერებისა და აზომვითი სამუშაოების ჩატარების შედეგად მიღებული მონაცემების ურთიერთშედარების მეთოდით. ამასთან, აღნიშნული გამიჯვნა შესაბამისობაში იყო საჯარო რეესტრის ამონაწერში დაფიქსირებულ მხარეთა იდეალურ წილებთან, რომლის მოცულობა დადგინდა საჯარო რეესტრში აღრიცხული ფართების შესაბამისად, მოცემული ექსპერტის მიერ გაყოფილი მიწის ნაკვეთები ერთმანეთისაგან გამიჯნული იყო, როგორც ერთგვაროვანი ნაწილები, რაც მათ ფუნქციურ ღირებულებას არ უმცირებდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლით დადგენილი საზიარო ქონების ნატურით გაყოფის აუცილებელი სამართლებრივი წინაპირობები (გამოყოფილი ნაწილების ერთგვაროვნება და მათი ღირებულების-ფუნქციონალური დანიშნულების შენარჩუნება), რაც სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ სააპელაციო საჩივარში მითითებულ გარემოებებთან დაკავშირებით აღნიშნა შემდეგი:

სამოქალაქო კოდექსის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. შესაბამისად, აპელანტის მსჯელობა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, ქონების ნატურით გაყოფის შეთხვევაში, მისი ღირებულების მნიშვნელოვნად შემცირებასთან დაკავშირებით საფუძველს იყო მოკლებული, რადგან დასკვნის თანახმად, ნივთის გაყოფას საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება არ შემცირებია.

რაც შეეხებოდა დამოუკიდებელი სასამართლო ქსპერტიზის ცენტრის – შპს ,,ვ-ის’’ 2013 წლის 20 ივნისის №03/14 ექსპერტიზის დასკვნას, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 172-ე მუხლზე, რომლის თანახმად ექსპერტის დასკვნა სასამართლოსათვის სავალდებულო არ არის და მისი შეფასება ხდება 105-ე მუხლით დადგენილი წესით, თუმცა სასამართლოს უარი დასკვნის მიღებაზე დასაბუთებულ უნდა იქნეს საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებაში ან განჩინებაში. აპელანტის მითითებით, საზიარო ნივთის ნატურით გაყოფის სასამართლოს მიერ გაზიარებული ვერსიის შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარეს მიეკუთვნა აპელანტის მიერ გარემონტებული 20კვ.მ ოთახი, ხოლო აპელანტს გადაეცა ა-შ მ-ის კუთვნილი ნახევრად დანგრეული ოთახი, რომელშიც ცხოვრობდა ხანდაზმული მოხუცი ა-შ მ-ი, მაშინ როდესაც ალტერნატიული დასკვნის (აპელანტის მიერ წარდგენილი დასკვნის) შესაბამისად, შესაძლებელი იყო ნივთის გაყოფა მხარეთა მიერ ფაქტობრივად დაკავებული ფართების მიხედვით, ერთგავროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

დამოუკიდებელი სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის, შპს ,,ვ-ის’’ 2013 წლის 20 ივნისის №03/14 დასკვნის შესაბამისად, გასაყოფი შენობა-ნაგებობების ფართში ჩათვლილი იყო ე.წ დამხმარე სათავსოები, კერძოდ 13.95კვ.მ საკუჭნაო და 8.4კვ.მ დამხმარე ნაგებობა, რაც სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, ვინაიდან ეს ნაგებობები არ იყო დატანილი უძრავი ქონების საკადასტრო გეგმაზე. გარდა ამისა, ფოტომასალების შესაბამისად, ისინი არ წარმოადგენდნენ კაპიტალურ ნაგებობებს, რომელთა ფართობის გათვალისწინებაც შესაძლებელი იყო შენობა-ნაგებობების გაყოფისას. ხსენებული დასკვნით შედგენილი გაყოფის ვერსია, ასევე ითვალისწინებდა თავად აპელანტის საჭიროებისთვის 20.52კვ.მ N61 ოთახიდან კარის ღიობის გაჭრას, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარის ა. მ-ის მიკუთვნებული N11 (2.25კვ.მ) და N10 სათავსოებში შესასვლელს ტოვებდა კ. მ-ისთვის მიკუთვნებული ეზოს მხრიდან, ისევე როგორც, ა. მ-ის მიკუთვნებულ ეზოში მდგომ N71 სათავსოს (1.2კვ.მ) მისასვლელი გააჩნდა მხოლოდ ა. მ-ის, ანუ მოწინააღმდეგე მხარის ეზოზე გავლით, რაც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ვერ იქნება მიჩნეული უძრავი ქონების ნატურით გაყოფის შესაძლებლობად, რამდენადაც აღნიშნული შენობა-ნაგებობების სარგებლობისათვის მხარეებს მოუწევდათ ერთმანეთის ეზოებით სარგებლობა. გარდა ამისა, ქუჩის მხარეს (ეზოში შესასვლელ მხარეს) კ. მ-ის ეზოს სიგრძე შეადგენდა 10კვ.მ-ს, ხოლო ა. მ-ის ეზო მხოლოდ 9.8 (7-2.8) სიგრძის იყო, მაშინ როდესაც მისი წილი საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად 2/3-ს შეადგენდა და გაყოფილი იყო ორ ნაწილად, რაც იწვევდა მისთვის გამოყოფილი ნაწილის ღირებულების შემცირებას.

ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის N2 დანართთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ექსპერტმა ძირითადად გაითვალისწინა მხარეთა შორის ფაქტობრივი მფლობელობის არსებული მდგომარეობა, ამასთან, მხარეთა მიერ გაყოფის მიზნებისთვის ჩასატარებელი სამუშაოებიდან კარის ღიობების მოსაწყობი სამუშაოები ჩასატარებელი იყო მოწინააღმდეგე მხარის – ა. მ-ის მიერ, მოსაწყობი კედლის და საეზოვე ფართში გამყოფი ღობის (მიჯნის) აღმართვის ხარჯების განაწილება უნდა მომხდარიყო მეზობლებს შორის თანაბრად ან ურთიერთშეთანხმებით.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აპელანტის მითითება ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად საზიარო უფლების გაუქმების შედეგად კ. მ-ისათვის გამოყოფილი წილის ღირებულების შემცირების თაობაზე, არ იყო დასაბუთებული საქმის მასალებში არსებული მტკიცებულებებით, მათ შორის აპელანტის მიერ წარდგენილი ალტერნატიული დასკვნით და შესაბამისად, ვერ იქნებოდა გაზიარებული.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ფაქტობრივ-სამართლებრივი თვალსაზრისით დასაბუთებული, კანონიერი იყო, სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით გათვალისწინებულ გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა კ. მ-მა.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

მოგვიანებით, კ. მ-მა ხელახლა წარმოადგინა საკასაციო საჩივარი, რომლითაც მოითხოვა ზემოხსენებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება.

კასატორი მოთხოვნებს შემდეგნაირად ასაბუთებს:

სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთება ძირითადად იმით შემოიფარგლება, რომ სადავო ქონების ნატურით გაყოფა შესაძლებელია ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის №2 დანართში მოცემული წესით. სასამართლომ სრულიად არ გაიზიარა სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის – შპს „ვ-ის“ 2013 წლის 20 ივნისის №03.13 დასკვნა და არც იმაზე მიუთითა, თუ რა სამართლებრივი დასაბუთებით მივიდა ასეთ დასკვნამდე.

სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის ნორმები საზიარო უფლებების შესახებ და საქმეში არსებული მტკიცებულებების იგნორირებით არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები.

კასატორისათვის გაუგებარია, თუ რატომ მიაკუთვნა სასამართლომ მას გამიჯვნით გაუარესებული ღირებულების უძრავი ქონება; რატომ უნდა მოუხდეს გამიჯვნის შედეგად მნიშვნელოვანი სარემონტო-სარეკონსტრუქცო სამუშაოების ჩატარება და ამისათვის მნიშვნელოვანი ხარჯების გაღება; რატომ უნდა მიატოვოს მის მიერ გარემონტებული საცხოვრებელი ფართი და გადაეცეს გასარემონტებელი ფართი, რომელსაც პრაქტიკულად ვერ გამოიყენებს.

2013 წლის 21 მარტის დასკვნაში (რომელსაც სასამართლო ეყრდნობა) მითითებული არ არის, საერთოდ შესაძლებელია თუ არა სადავო ქონების ერთგვაროვან ნაწილებად გაყოფა. მასში მითითებულია მხოლოდ სადავო ქონების ტექნიკურ მოთხოვნათა გამიჯვნით შესაძლებლობაზე, რაც პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე ექსპერტმა ო.ჩ-მ დაადასტურა. ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე სასამართლომ ისე მოახდინა ქონების გამიჯვნა, რომ დაარღვია მხარეთა წილების ბალანსი და თანასწორობა, მოწინააღმდეგე მხარეს – ა. მ-ს მიაკუთვნა კ. მ-ის მიერ გარემონტებული ფართი, რითაც ფაქტობრივად ამ უკანასკნელს მნიშვნელოვნად გაუუარესდა საყოფაცხოვრებო პირობები, ხოლო კასატორისათვის მიკუთვნებულმა ფართმა მნიშვნელოვნად დაკარგა, როგორც ფუნქციური, ისე, საბაზრო ღირებულება.

სასამართლომ, ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ბიუროს მიერ შედგენილი ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე ისე მოახდინა სადავო ქონების გამიჯვნა, რომ არ გაითვალისწინა ერთი გარემოება – უძრავი ქონების გამიჯვნის შემთხვევაში კ. მ-ს მოუწევს მთელი რიგი სამშენებლო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოების ჩატარება, რასაც მნიშვნელოვანი ფულადი სახსრები სჭირდება, აღნიშნული ამცირებს კ. მ-ისათვის მიკუთვნებული ქონების ღირებულებას.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა მხარეთა მიერ საცხოვრებელი სახლის ფაქტობრივი ფლობის საკითხი, მოწინააღმდეგე მხარეს მიაკუთვნა უკეთეს მდგომარეობაში მყოფი და უფრო მეტი ღირებულების ფართი, რომელსაც ამჟამად კ. მ-ი ფლობს. ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მარტის საინჟინრო დასკვნის №1 და №2 დანართებში ასახული არ არის სადავო ქონებაზე არსებული შენობა-ნაგებობები, კერძოდ, 13.95კვ.მ საკუჭნაო და 84კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების დამხმარე ნაგებობა, რომლებსაც გამოყენებითი მნიშვნელობა გააჩნიათ. ამდენად, ექსსპერტმა არ ასახა უძრავი ქონების ფაქტიური მდგომარეობა და არ გაითვალისწინა ა. მ-ისა და კ. მ-ის მიერ უძრავი ქონების ფაქტობრივი მფლობელობა. სასამართლო სხდომაზე ექსპერტმა დაადასტურა სადავო ფართზე ზემოაღნიშნული შენობების არსებობის ფაქტი, მაგრამ კვლევაში მათი გაუთვალისწინებლობა დაასაბუთა საჯარო რეესტრის ამონაწერსა და საკადასტრო გეგმაში მათი მიუთითებლობით. აქედან აშკარაა, რომ ექსპერტს არ აქვს გათვალისწინებული სადავო ნაგებობების რეალური ფართობი, არადა აღნიშნული ნაგებობების საჯარო რეესტრში დაუფიქსირებლობა გამოწვეულია მხოლოდ ა. მ-ის თანხმობის არარსებობით, საჯარო რეესტრში საზიარო ქონების მონაცემებში რაიმე სახის ცვლილების განხორციელებისათვის აუცილებელია თანამესაკუთრეთა ერთობლივი განცხადება.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა სასამართლო ექსპერტიზის ცენტრის, შპს „ვ-ის“ 2013 წლის 20 ივნისის №03.13 დასკვნა და იგი უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა.

სააპელაციო სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა ის გარემოება, რომ ა-შ მ-მა გაასხვისა თავის მფლობელობაში არსებული 1/6 იდეალური წილი, რის შედეგადაც ა. მ-ი გახდა ა-შ მ-ის მფლობელობაში არსებული 1/6 წილის მესაკუთრე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ კ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას კ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე კ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. კ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ კ. მ-ს (პირადი ნომერი – .......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე კ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება №5, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 15 აპრილი) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე