№ას-529-502-2014 30 ივნისი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. კ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. შ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 19 მარტის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – კომლის ქონების წილზე უფლებადაკარგულად ცნობა, მესაკუთრედ აღიარება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მ. კ-ის სარჩელი მოპასუხე ლ. შ-ის მიმართ, რომლითაც მოსარჩელემ მოითხოვა კომლის ქონების წილზე მოპასუხის უფლებადაკარგულად ცნობა, ხოლო მისი მესაკუთრედ აღიარება.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 19 მარტის განჩინებით მ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გურჯაანის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
საქმის მასალებით გამოირკვა, რომ მხარეთა შორის უკვე იყო სასამართლო დავა, სადაც დავის საგანს წარმოადგენდა ის გარემოება, განეკუთვნებოდა თუ არა ლ. შ-ე კომლის წევრს. აღნიშნული საკითხი სასამართლომ ერთხელ უკვე გადაწყვიტა და როგორც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით დადგინდა, ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. შ-ე ცნობილ იქნა სადავო მიწის ნაკვეთის 1/3-ის მესაკუთრედ. აღსანიშნავი იყო ისიც, რომ ეს გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა და აღსრულდა კიდეც – საჯარო რეესტრის ამონაწერში მესაკუთრედ 1/3-ზე აღნიშნულია ლ. შ-ე.
ამდენად, ზემოხსენებული სასამართლო აქტებით (როგორც სამოტივაციო, ასევე, განსაკუთრებით, სარეზოლუციო ნაწილებით) დადგინდა ფაქტი იმის შესახებ, რომ ლ. შ-ე იყო კომლის წევრი და შესაბამისად, 1/3-ის მესაკუთრე. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემული დავის საგანი, ლ. შ-ე ცნობილიყო უფლებადაკარგულად კომლის ქონებაზე, ფაქტობრივად წარმოადგენდა ერთგვარ შესაგებელს 2011 წელს ნაწარმოებ დავაზე და მის დაკმაყოფილებას შეიძლებოდა გამოეწვია ის, რომ ერთი და იგივე მხარებს შორის არსებულ სადავო საკითხზე არსებულიყო ორი გადაწყვეტილება, სადაც ლ. შ-ის კომლის წევრობის თაობაზე შესაძლოა სხვადასხვა ფაქტი დადგენილიყო. საკითხისადმი ამგვარი მიდგომა დაუშვებელი იყო სასამართლო გადაწყვეტილების განსაზღვრულების პრინციპიდან გამომდინარე.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული პრინციპი გულისხმობს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილება თავისი არსით წარმოადგენს სასამართლოს კატეგორიულ და ზუსტ პასუხს საკითხზე, თუ რა უფლებები და მოვალეობები აქვთ მხარეებს ერთმანეთის მიმართ. სასამართლოს გადაწყვეტილების განსაზღვრულობა მისი შემდგომი აღსრულების აუცილებელი წინაპირობაა. ამიტომ გადაწყვეტილება არ უშვებს რაიმე სხვა ალტერნატიულ მსჯელობას, რამაც შეიძლება ხელი შეუშალოს მის იძულებით აღსრულებას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის თანახმად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებს არ შეუძლიათ ხელახლა განაცხადონ სასამართლოში იგივე სასარჩელო მოთხოვნები იმავე საფუძველზე, აგრეთვე სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი. ამ ნორმის ბოლო წინადადება გადაწყვეტილების პრეიუდიციულობის პრინციპის გამოხატულებაა, რაც სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმას გულისხმობს, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი ურთიერთობები აღარ საჭიროებენ დადგენას იმ პირობით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმის განხილვაში იგივე მხარეები მონაწილეობენ.
კონკრეტულ შემთხვევაში გამოირკვა, რომ 2011 წელს ნაწარმოებ დავაში ორივე მხარე მონაწილებდა და ამ გადაწყვეტილებით (განსაკუთრებით, მისი სარეზოლუციო ნაწილით) დადგინდა ფაქტი ლ. შ-ის კომლის წევრობის თაობაზე. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველი სარჩელის მოთხოვნა – კომლის წევრობაზე უფლებადაკარგულად ცნობა – გამოიწვევდა პრეიუდიციული გადაწყვეტილების საწინააღმდეგო ფაქტის დადგენას, რაც შეუსაბამობაში მოდიოდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლთან.
აპელანტი (მოსარჩელე) მხარე თავის იურიდიულ ინტერესად მოცემული დავის განხილვის მიმართ მიუთითებდა მესაკუთრედ ცნობასა და რეესტრის ჩანაწერებში ცვლილებების შეტანაზე. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას აპელანტმა ინტერესად ასევე მიუთითა 2011 წელს ნაწარმოები საქმის წარმოების განახლებაზე.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ ლ. შ-ის უფლება სადავო ნივთზე 2011 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებით დადგინდა. ეს გადაწყვეტილება რეგისტრირებულ იქნა საჯარო რეესტრში, და მასზე მიეთითა როგორც უფლების დამდგენ საბუთზე. ამდენად, ამ გადაწყვეტილების გაუქმების გარეშე შეუძლებელი იქნებოდა ლ. შ-ის უფლების შესახებ ჩანაწერის ამოღება რეესტრის მონაცემებიდან. აქედან გამომდინარე, თავისთავად აღნიშნული სარჩელის დაკმაყოფილება ავტომატურად ვერ გამოიწვევდა რეესტრის მონაცემებში აპელანტის მესაკუთრედ ჩაწერას.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 423–ე მუხლი ითვალისწინებს განსაზღვრულ შემთხვევებში კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გასაჩივრებისა და საქმის წარმოების განახლების შესაძლებლობას. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ახალი სარჩელის წარმოების დაწყება მხოლოდ იმ მიზნით, რომ აპელანტს მოეპოვებინა სასამართლოს ისეთი გადაწყვეტილება, რომლითაც სადავო გახდებოდა სხვა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილით დადგენილი ფაქტები და რომლის საფუძველზეც იგი მოგვიანებით დაიწყებდა ახალ წარმოებას ძველ დავაზე საქმის წარმოების განახლების მოთხოვნით, არ შეიძლებოდა ჩათვლილიყო ნამდვილ იურიდიულ ინტერესად.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სასარჩელო წარმოება თავისთავად მიმართული უნდა იყოს მხარის კონკრეტული მატერიალურ-სამართლებრივი უფლების დადგენისაკენ და არა მხარის საპროცესო უფლების მოპოვებისაკენ. სარჩელი თავისი არსით წარმოადგენს იძულებითი განხორციელებისაკენ მიმართულ მატერიალურ-სამართლებრივ მოთხოვნას. მაგრამ ყველა უფლება არ შეიძლება სარჩელით დაცვის საგანი გახდეს. საპროცესო კანონმდებლობა იცნობს და უშვებს სარჩელის გარდა უფლების დაცვის სხვა საშუალებებსაც. ამდენად, პირის უფლება მიმართოს სასამართლოს, სხვა გარემოებებთან ერთად დამოკიდებულია აგრეთვე იმაზე, არის თუ არა დასაცავი ობიექტი (უფლება) იძულებითი განხორციელებისაკენ მიმართული მატერიალურ-სამართლებრივი უფლება. შესაბამისად, დაუშვებელია მხარის იურიდიული ინტერესი იყოს ის, რომ მან მოიპოვოს არა კონკრეტული, იძულებით განხორციელებადი უფლება, არამედ მოიპოვოს უფლება საცილოდ გახადოს სხვა გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი შეფასებები. ამასთან, არც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი 423-ე მუხლის პირველ ნაწილში ამომწურავად ჩამოთვლილი გარემოებები უშვებენ ამ მოტივს საქმის წარმოების განახლების საფუძვლად.
ზემოთ მოყვანილი მსჯელობიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის განჩინების იმ ნაწილზე, რომ ლ. შ-ის „უფლების დაკარგულად ცნობის საკითხი არ გამხდარა და არც არავინ შედავებია მას საკუთრების უფლების თაობაზე“. პირველ რიგში, სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების დასაბუთებისათვის გამოყენებული ფრაზები თუ წინადადებები ვერ გახდებოდა იმის საფუძველი, რომ სხვა სასამართლო დავაში ისინი უპირობოდ დადგენილად მიჩნეულიყო.
გარდა ამისა, ამავე გადაწყვეტილების 4.5 აბზაცის პირველი ქვეპუნქტში სააპელაციო სასამართლომ კატეგორიულად განმარტა, რომ „ლ. შ-ს კომლის ქონებაზე უფლება არ დაუკარგავს და წარმოადგენს კომლის ქონების 1/3 ქონების მესაკუთრეს“. ამდენად, საკითხი იმის შესახებ, მოპოვებული ჰქონდა თუ არა ლ. შ-ს კომლის ქონებაზე უფლება, ერთხელ უკვე გადაწყდა და ახალი სარჩელით მასზე ხელახალი დავა, ზემოხსენებულ აბზაცებში მოცემული მსჯელობების საფუძველზე, დაუშვებელი იყო.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. კ-მ.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სააპელაციო სასამართლომ შეფასების გარეშე დატოვა ის გარემოება, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით ძალაში დარჩა 2011 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილება. ამ გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 128-ე მუხლის საფუძველზე, ლ. შ-ის უფლების დაკარგულად ცნობის საკითხი სადავოდ არ გამხდარა და მას არავინ შედავებია საკუთრების უფლების თაობაზე. 1993 წლის (კომლის დაშლის პერიოდი) მდგომარეობით, მოპასუხის კომლის წევრად რეგისტრაცია საკმარის საფუძველს წარმოადგენდა კომლის ქონებაზე თანასაკუთრების უფლების აღიარებისათვის, იმ ეტაპზე მტკიცების საგანში არ შედიოდა იმ გარემოების გამოკვლევა, გაწყვეტილი ჰქონდა თუ არა მოპასუხეს 3 წლის განმავლობაში კავშირი კომლთან და შესაბამისად, დაკარგა თუ არა მან კომლის ქონებაზე საკუთრების უფლება.
სააპელაციო სასამართლომ, 2011 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით პრეიუდიციულად დაადგინა, რომ აღნიშნული დროისათვის დავის საგანი არ ყოფილა ლ. შ-ის კომლის ქონებაზე უფლებადაკარგულად ცნობის საკითხი, სასამართლოს არ გამოუკვლევია, გაწყვეტილი ჰქონდა თუ არა ლ. შ-ს 3 წლის განმავლობაში კავშირი კომლთან და დაკარგა თუ არა მან საკუთრება კომლის ქონებაზე. მითითებული ფაქტობრივი გარემოების დადგენა იმ ეტაპზე არ შედიოდა სასამართლოს მტკიცების საგანში. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივად დაუშვა ახალი სარჩელის წარდგენის შესაძლებლობა, რადგან კომლის ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა და ამავე ქონებაზე უფლებადაკარგულად ცნობა ორი სხვადასხვა ტიპის სარჩელია. შესაბამისად, ის ფაქტი, რომ სასამართლომ ლ. შ-ის სარჩელის განხილვის დროს დაადგინა მისი კომლის წევრობა (იხ. 2001 წლის 29 ნოემბრის განჩინება), არ გამორიცხავს საწინააღმდეგო ფაქტის დადგენას, კერძოდ, ლ. შ-ის მიერ კომლის წევრობაზე უფლების დაკარგვას, ვინაიდან იმ დროისათვის მხარეებს შორის სადავო არ იყო კომლის წევრობაზე მოპასუხის უფლებადაკარგულად ცნობის საკითხი.
2011 წელს განხილულ საქმეზე ლ. შ-ის სარჩელის (რომლითაც მან მოითხოვა კომლის ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა) სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 125-ე მუხლი, რომლის თანახმად, საკოლმეურნეო კომლის წევრის წილი განისაზღვრება იმ ანგარიშით, რომ კომლის ყველა წევრს (მათ შორის არასრულწლოვანსა და შრომისუუნაროსაც) თანაბარი წილი ეკუთვნით (კომლის ქონებაზე თანასაკუთრება). 2013 წელს მ. კ-ის მიერ წარდგენილი სარჩელით მოთხოვნილ იქნა კომლის ქონებაზე ლ. შ-ის უფლებადაკარგულად ცნობა. ამ შემთხვევაში, სარჩელის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენდა 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 128-ე მუხლი, რომლის მიხედვითაც, კომლის შრომისუნარიანი წევრი კარგავს უფლებას კომლის ქონების წილზე, თუ მას სამი წლის განმავლობაში ზედიზედ არ მიუღია მონაწილეობა თავისი შრომით ან სახსრებით კომლის საერთო მეურნეობის წარმოებაში. მოცემული საქმის განხილვისას, სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოერკვია: 1. ლ. შ-ე, ზედიზედ 3 წლის განმავლობაში, მონაწილეობდა თუ არა თავისი შრომით საკომლო საქმიანობაში; 2. ლ. შ-ე, ზედიზედ 3 წლის განმავლობაში, მონაწილეობდა თუ არა თავისი სახსრებით საკომლო საქმიანობაში.
მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია, რომ ლ. შ-ე 1990-1993 წლებში რეგისტრირებული იყო ზ. შ-ის კომლში, თუმცა კომლში რეგისტრაცია არ ადასტურებს კომლში ცხოვრების და საქმიანობის ფაქტს. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა საქმეში არსებული მოწმეთა ჩვენებები, კერძოდ, გურჯაანის რაიონულ სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხულმა ზ. და ვ. შ-ის მეზობლებმა დაადასტურეს, რომ ლ. შ-ე 1990 წლის მარტში გათხოვდა, სოფელი მიატოვა და მეუღლესთან ერთად ლაგოდეხში წავიდა. სხვა მოწმეების განმარტებით, ლ. შ-ე ხანდახან მიდიოდა სტუმრად თავის მშობლებთან – ზ. და ვ. შ-ებთან, სახლ-კარს და მიწის ნაკვეთს მშობლები უვლიდნენ. უფრო მეტიც, გურჯაანის რაიონულ სასამართლოში მოწმის სახით დაიკითხა მოპასუხე ლ შ-ის დედა, ვ. შ-ე, რომლის ჩვენებითაც დასტურდება, რომ ლ. შ-ე 1990 წელს წაბიდა სახლიდან და კომლის საქმიანობაში მონაწილეობა არ მიუღია. აღსანიშნავია, რომ წარდგენილ სარჩელს დაეთანხმა აგრეთვე, საქმეში მესამე პირად (დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე) ჩაბმული მოპასუხე ლ. შ-ის მამის, ზ. შ-ის წარმომადგენელი.
მოცემულ საქმეზე აღძრული სარჩელი, თავისი იურიდიული ბუნებით, აღიარებით სარჩელს განეკუთვნება, მ. კ-ს კი, დავის მიმართ ნამდვილი იურიდიული ინტერესი გააჩნია. კომლის ქონებაზე ლ. შ-ის უფლებადაკარგულად ცნობა, ქმნის იმის სამართლებრივ საფუძველს, რომ ამ უკანასკნელის 1/3 ნაწილზე ქონებაზე მესაკუთრედ აღირიცხოს მ. კ-ე. ამდენად, უსაფუძვლოა სასამართლოს მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მ. კ-ს იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია და აღნიშნული სარჩელი არ ქმნის მოსარჩელის უფლების რეალიზაციის საფუძველს.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა. გ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (417 ლარი) 70% – 291.9 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ მ. კ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა. გ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (417 ლარი, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 7 მაისი, საგადახდო დავალება № 1) 70% – 291.9 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
