№ას-5-5-2014 16 ივნისი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ო. ჯ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. კ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – საკუთრების უფლების აღიარება, საკუთრების გადაცემა, ქმედების დავალდებულება, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს. კ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ო. ჯ-ის“ წინააღმდეგ და მოითხოვა: ქ. ბათუმში, ხ-ის 25ა-ში მდებარე საერთო ფართით26.86 კვ.მ №19 ბინაზე და 26.83 კვ.მ ფართის 320 ბინაზე ს. კ-ის საკუთრების უფლების აღიარება; მოპასუხის დავალდებულება, გადასცეს მოსარჩელეს კუთვნილი ნივთი და მისცეს საშუალება, აწარმოოს სარემონტო სამუშაოები; მოპასუხისათვის ს. კ-ის სასარგებლოდ, პირგასამტეხლოს – 34160 აშშ დოლარის 0.01%-ის დაკირება ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 2012 წლის 1 ნოემბრიდან ვალდებულების სრულ შესრულებამდე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით .ს კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩვრა ს. კ-მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაიისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ს. კ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ს. კ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე შპს ”ო. ჯ-ს” დაევალა, გადასცეს მოსარჩელეს ს. კ-ს საკუთრებაში უძრავი ნივთი, მდებარე ქ. ბათუმი შ. ხ-ის ქ. №15ა ბინა №XV-19 და ბინა №XV-20 და მას მიეცეს საშუალება აწარმოოს მასზე სარემონტო სამუშაოები, მოპასუხე შპს ”ო. ჯ-ს” ს. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა პირგასამტეხლოს სახით 252 ლარი და 34 თეთრი (2012 წლის 19 დეკემბრიდან 2013 წლის 3 მარტის ჩათვლით - სარჩელის აღძვრამდე), შპს ”ო. ჯ-ს” ს. კ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2036.65 ლარის გადახდა ამ უკანასკნელის მიერ ბაჟის სახით გადახდილი თანხის სანაცვლოდ. შპს ”ო. ჯ-ს” დაეკისრა ს. კ-ის სასარგებლოდ 1000 ლარის გადახდა ამ უკანასკნელის მიერ ადვოკატის მომსახურებისთვის გაწეული ხარჯის სანაცვლოდ, ს. კ-ის სარჩელს საკუთრების უფლების აღიარებაზე, უძრავ ქონებაზე, მდებარე ქ. ბათუმი შ. ხ-ის ქ. №15ა ბინა №XV-19 და ბინა №XV-20 - ეთქვა უარი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 28 დეკემბერს შპს ”ო. ჯ-სა” და ს. კ-ს შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ე.წ. უძრავი ქონების ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულებები (2 ხელშეკრულება).

ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა ქ. ბათუმში, ხ-ის ქუჩაზე ასაშენებელ მრავალბინიან სახლში ”მყიდველისათვის” საცხოვრებელი ბინების საკუთრებაში გადაცემა, ერთ შემთხვევაში 26,77 კვ.მ. ფართისა (ს.ფ.14) და მეორე ხელშეკრულების თანახმადაც, ასევე 26.77კვ.მ. ფართისა (ს.ფ.19).

ორივე ხელშეკრულების თანახმად, გამყიდველმა აიღო ვალდებულება, ს. კ-ისთვის გადაეცა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფართი შემდეგ მდგომარეობაში: სამშენებლო- სარემონტო სამუშაოები დასრულებული, შენობის ფასადი დასრულებული, მოპირკეთებული აივნები, ელ.ენერგიის ძირითადი ხაზი შეყვანილი ბინაში და ა.შ. (ხელშეკრულებათა მე-2 პუნქტი).მყიდველმა აიღო ვალდებულება (ხელშეკრულების 2.2. პუნქტი) გადაიხადოს ფართის საფასური ხელშეკრულებით დადგენილ ვადაში.

ხელშეკრულებათა მე-3 პუნქტის თანახმად: 17 080 აშშ დოლარის გადახდა უნდა განხორციელებულიყო შემდეგნაირად: 1000 აშშ დოლარისა ხელშეკრულების ხელმოწერის დღეს; 16080 აშშ დოლარისა არა უგვიანეს 2011 წლის 13 თებერვალს.

ხელშეკრულებათა 3-4 პუნქტის თანახმად, საკუთრების უფლების გადასვლა შემძენზე შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ს.კ-ე სრულად გადაიხდის ქონების ღირებულებას.

საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის დასრულების ვადად მხარეებმა განსაზღვრეს 2012 წლის ოქტომბერი, აქვე გაითვალისწინეს გარკვეული სანქციებიც, სახელდობრ: აღნიშნული ვადის გადაცილებისას მყიდველის წერილობითი მოთხოვნის შემთხვევაში, გამყიდველს დაეკისრება პირგასამტეხლო 0.01%-ის ოდენობით წერილობითი მოთხოვნის შემდგომ ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე მყიდველის მიერ გადახდილი თანხიდან (ს.ფ. 14-22).

ს. კ-მ შეასრულა 2010 წლის 28 დეკემბერს შპს ”ო. ჯ-თან” ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები და გადაიხადა ჯამში 34 160 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი გადახდის დროისათვის არსებული კურსით. (იხ. ს.ფ. 30 შპს ”ო. ჯ-ის” მიერ 2011 წლსი 7 თებერვალს გაცემული ცნობა”).

დადგენილია, რომ 2013 წლის 20 აგვისტოს, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შემდგომ, თვითმართველი ქ.ბათუმის აღმასრულებელი ორგანოს საკრებულოს თავმჯდომარის მიერ მიღებულ იქნა ბრძანება, რომლის თანახმადაც, ექსპლუატაციაში იქნა მიღებული შპს ”ო. ჯ-ის” მიერ ქ.ბათუმში, ხ-ის ქ. №15-ში მდებარე 1956კვ.მ. მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლი.

უდავოა, რომ ეს ბრძანება შეეხო სადავო საცხოვრებელი სახლის სადავო ფართებსაც (ს.ფ. 176).

დადასტურებულია, რომ 2013 წლის 9 ოქტომბერს, აღნიშნული საცხოვრებელი სახლი მთლიანად ( 1956კვ.მ.) (რომელშიაც მდებარეობს სადავო ფართები), საჯარო რეესტრის მონაცემებით შპს ”ო. ჯ-ის” საკუთრებად იქნა დარეგისტრირებული.

დადგენილია, რომ 2012 წლის 19 დეკემბერს, ს. კ-ის წარმომადგენელმა ხ. ქ-მ წერილით მიმართა შპს ”ო. ჯ-ს”, რომლითაც მოსარჩელის წარმომადგენელი მოპასუხეს სთხოვდა შეესრულებინა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და დაუყოვნებლივ გადაეცა ს. კ-ისათვის საკუთრებაში ხელშეკრულებაში მითითებული ბინები. ამასთან, წერილის ავტორი მოითხოვდა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 5.3. პუნქტის შესაბამისად, პირგასამტეხლოს გადახდას 0.01%-ის ოდენობით 34160 აშშ დოლარისა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე წინამდებარე წერილის მიღებიდან ვალდებულების სრულად შესრულებამდე. (ს.ფ.31).

წერილის პასუხად, 2013 წლის 16 იანვარს შპს ”ო. ჯ-მა” ს. კ-ს გაუგზავნა წერილი, რომლითაც ატყობინებდა, რომ უახლოეს პერიოდში დაასრულებდა მშენებლობას და სრულად შეასრულებდა ს. კ-ის წინაშე ნაკისრ ვალდებულებას. ხოლო პირგასამტეხლოს საკითხს განიხილავდა შეძენილი ფართის გადაცემის თაობაზე საბოლოო ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებასთან ერთად (ს.ფ. 32).

დადგენილია, რომ ს. კ-მ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი აღძრა 2013 წლის 4 მარტს და მის მიერ მოპასუხისათვის წერილობითი მიმართვიდან სარჩელის აღძვრამდე გასულია 74 დღე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა ნარდობის ხელშეკრულებას წარმოადგენდა, რის გამოც, წინამდებარე დავა უნდა მოწესრიგებულიყო ვალდებულებითი სამართლისა და ნარდობის ხელშეკრულების მომწესრიგებელი სამართლებრივი ნორმებით.

გამომდინარე იქედან, რომ ს. კ-ს შეთანხმებული საზღაური მოპასუხისათვის გადახდილი აქვს, ამასთან, საცხოვრებელი სახლი ექსპლუატაციაში მიღებულია, პალატის მოსაზრებით, ,არ არსებობს დამაბრკოლებელი სამართლებრივი გარემოება მოპასუხის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობისა. ე.ი. სახეზეა ყველა მოცემულობა იმისათვის, რომ მოპასუხემ შეასრულოს ნაკისრი ვალდებულება და ხელშეკრულების საგანი, ანუ აშენებული ნაგებობა გადასცეს მოსარჩელეს საკუთრებაში. აღნიშნული გარემოება, სწორედ ამგვარად იყო მოწესრიგებული მხარეთა შორის შემდგარ 2010 წლის 28 დეკემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში და ამგვარადვე აწესრიგებს მას კანონი (სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლი).

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 327.1-ე, 316.1-ე, 317.1-ე, 361.2-ე, 417-418-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ წერილით აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, მოპასუხეს 2012 წლის 19 დეკემბერს მიმართა, რა დროიდანაც სარჩელის შეტანამდე გასულია 74 დღე (12 დღე- დეკემბერი, 31-იანვარი, 28 - თებერვალი, 3- მარტი (4 მარტამდე)).

გამომდინარე იქედან, რომ მოპასუხემ არ შეასრულა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, 2012 წლის ოქტომბრის მდგომარეობით საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის დასრულებასთან დაკავშირებით (იხ.ს.ფ.21.), პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა პირგასამტეხლოსთან დაკავშირებით კანონშესაბამისი იყო.

ძირითადი თანხა – 34 160 აშშ დოლარი, მოსარჩელეს გადახდილი აქვს ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში, 34 160 აშშ დოლარის 0.01% არის 3.41 აშშ დოლარი. 3.41 *74 დღეზე -252 დოლარი და 34 ცენტი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნა, დაევალოს მოპასუხეს გადასცეს მოსარჩელეს საკუთრებაში უძრავი ნივთი, მდებარე ქ.ბაუმში, შ. ხ-ის ქ. №15ა-ში მდებარე მშენებარე საცხოვრებელ სახლში 26.77 კვ.მ საერთო ფართის №XV-19 საცხოვრებელი ბინა, ასევე 26.77 კვ.მ საერთო ფართის №XV-20 საცხოვრებელი ბინა - სწორია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს.

პალატის აზრით, ასევე კანონშესაბამისია (ნაწილობრივ) მოსარჩელის მოთხოვნა პირგასამტეხლოს მოთხოვნის ნაწილშიც, რაც შეეხება მოსარჩელის მოთხოვნას საკუთრების უფლების აღიარების ნაწილში, სადავო უძრავ ქონებაზე - იგი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის თანახმად: უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. დადგენილია, რომ მოსარჩელისათვის საკუთრების უფლება კანონით დადგენილი წესით გადაცემული არ არის., რის გამოც მისი სარჩელი ამ ნაწილში უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ო. ჯ-მა“ და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ შპს „ო. ჯ-სა“ და ს. კ-ს შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა ჩათვალა ნარდობის ხელშეკრულებად, რაც არასწორია, რადგან იმისთვის, რომ არსებობდეს ნარდობის სახელშეკრულებო ურთიერთობა, სავალდებულოა ასეთი ურთიერთობა წარმოიშვას მხარეთა შეთანხმების შემდეგ სწორედ მხარეთა მიერ შესაბამისი შეთანხმების საფუძველზე. აღნიშნულის შესაბამისად, დადასტურებულია, რომ ამ შემთხვევაში, ქ.ბათუმში, შ.ხ-ის ქ,№15ა-ში მდებარე შენობის მშენებლობა. ასევე, შემდგომში, ს. კ-ის მიერ შეძენილი 26,86 კვ.მ. საერთო ფართის №15-20 და 26,83 კვ.მ. საერთო ფართის №15-20 საცხოვრებელი ბინების მშენებლობა არ დაწყებულა მათი ს. კ-ის მიერ შეძენის შემდეგ, არამედ მათი მშენებლობის თაობაზე გადაწყვეტილება შპს „ო. ჯ-ის“ მიერ მიღებული იქნა ბევრად უფრო ადრე. შესაბამისად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს უფლება არ ჰქონდა შპს „ო. ჯ-სა“ და ს. კ-ს შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობა ჩაეთვალა ნარდობის ხელშეკრულებად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ შეძენილი ბინების საკუთრების უფლებით გადაცემაზე შპს „ო. ჯ-ი“ დაავალდებულა იმის გამო, რომ საქმის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას ქ.ბათუმში, შ.ხ-ის ქ.№15ა-ში მდებარე შენობა უკვე მიღებული იყო ექსპლუატაციაში და ს. კ-ის მიერ შეძენი საცხოვრებელი ბინები უკვე იყო საჯარო რეესტრში შპს „ო. ჯ-ის“ სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული.

სასამართლომ გადაწყვეტილების გამოტანისას არ გაითვალისწინა, რომ ს. კ-ს მიერ სარჩელის აღძვრისას, მის მიერ შეძენილი ფართები საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით არ იყო რეგისტრირებული შპს „ო. ჯ-ის“ სახელზე, რადგან თავად შ.ხ-ის ქ.№15ა-ში მდებარე შენობა არ იყო ექსპლუატაციაში მიღებული. სწორედ, ამის გამო აცხადებდა შპს „ო. ჯ-ი“ საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას, რომ ს. კ-ს ვერ გადასცემდა შეძენილ ფართებს საკუთრების უფლებით, თორემ ექსპლუატაციაში მიღების და ფართის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ შპს „ო. ჯ-ი“ დაუყოვნებლივ გადაუფორმებდა შეძენილ ფართებს ს. კ-ს. უფრო მეტიც, საქმის ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოში განხილვისას, ს. კ-ის მიერ შეძენილი ფართები უკვე რეგისტრირებული იყო საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით შპს „ო. ჯ-ის“ სახელზე, რის გამოც, შპს „ო. ჯ-ის“ წარმომადგენელმა ითხოვა, რომ კომპანიას უკვე შეეძლო შეძენილი ფართების ს. კ-ზე გადაფორმება და ითხოვა სასამართლოს მიეცა საამისოდ გონივრული ვადა, რაზეც ს. კ-ის მხარემ უარი განაცხადა და სასამართლომაც შპს „ო. ჯ-ს“ არ მისცა შესაძლებლობა დაემტკიცებინა, რომ, რადგან უკვე დამდგარი იყო ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისათვის შესაბამისი გარემოებები, უზრუნველეყო ნაკისრი ვალდებულების შესრულება.

შპს „ო. ჯ-ის“ წარმომადგენელმა განაცხადა, რომ, თუ სასამართლო არ მისცემდა ნაკისრი ვალდებულების შესრულების შესაძლებლობას, მაშინ შეძენილი ბინების გადაფორმებაზე შპს „ო. ჯ-ის“ დავალდებულების ნაწილში შეეწყვიტა საქმის წარმოება, რადგან, შეძენილი ფართების გადაფორმების პირობები წარმოიქმნა სწორედ საქმის სააპელაციო ინსტანციის განხილვის დროს, ამავდროულად კი, შპს „ო. ჯ-ი“ აღნიშნული ვალდებულების შესრულებას უზრუნველყოფდა ნებაყოფლობით, რის გამოც დასტურდებოდა, რომ არ არსებობდა დავის საგანი, აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ, სააპელაციო სასამართლომ არც სასამართლო სხდომა გადადო და საქმის წარმოების შეწყვეტის თაობაზე არც შპს „ო. ჯ-ის“ მოთხოვნა დააკმაყოფილა, არამედ, გააგრძელა საქმის განხილვა, საქმის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას წარმოშობილი გარემოებები ჩათვალა გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად და შპს „ო. ჯ-ს“ დაავალა ს. კ-ისათვის საკუთრების უფლებით გადაეცა შეძენილი ფართები. და ეს ყველაფერი იმ ფონზე, როცა შპს „ო. ჯ-ი“ აცხადებდა, რომ იგი ს. კ-ს შეძენილი ფართების გადაფორმებაზე უარს ეუბნებოდა არა იმის გამო, რომ არ სურდა, არამედ იმის გამო, რომ საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას ქ.ბათუმში, შ.ხ-ის ქ.№15ა-ში მდებარე შენობა არ იყო ექსპლუატაციაში მიღებული და შეძენილი ფართები არ იყო მშენებლობადასრულებული ობიექტების სახით საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული, რის გამოც არ არსებობდა ფართის საკუთრების უფლებით გადაფორმების კანონმდებლობით გათვალისწინებული გარემოებები, ხოლო რადგან ასეთი გარემოებები არსებობდა საქმის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას, იგი მზად იყო ნებაყოფლობით გადაეცა საკუთრების უფლება სერგო კობაიძისათვის მის მიერ შეძენილ ფართზე.

საკასაციო საჩივრის აღნიშნულ ნაწილში სამართლებრივ საფუძველს, პროცესუალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 272-ე მუხლის ა პუნქტი, რომლის თანახმად, საქმის წარმოება წყდება, თუ არ არსებობს დავის საგანი, ხოლო მატერიალურ-სამართლებრივი თვალსაზრისით შესაგებლის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 365-ე მუხლი, რომლის თანახმად, თუ ვალდებულების შესრულებისათვის არ არის განსაზღვრული დრო და იგი სხვა გარემოებებიდანაც არ ირკვევა, მაშინ კრედიტორს ნებისმიერ დროს შეუძლია მოითხოვოს მისი შესრულება, ხოლო მოვალეს შეუძლია იგი დაუყოვნებლივ შეასრულოს, ასევე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 390-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმად, თუ ვალდებულების შესასრულებლად საჭიროა კრედიტორის ესა თუ ის ქმედება, შესრულების ვადა გადაცილებულად ითვლება, თუ მისთვის საკუთრების უფლებით გადაცემის ვადები ხელშეკრულებით განსაზღვრული არ არის, რაც ნიშნავს, რომ ქ.ბათუმში, შ.ხ-ის ქ.№15ა-ში მდებარე შენობის ექსპლუატაციაში შესვლის შემდეგ, მას ნებისმიერ დროს შეეძლო მოეთხოვა შეძენილი ფართების საკუთრებაში გადაცემა, ამავდროულად, მანვე იყო ვალდებული ამ მიზნით ხელი მოეწერა შესაბამის ნასყიდობის ხელშეკრულებაზე, რაც მან არ განახორციელა და ეს დაადასტურეს კიდეც საქმის სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში განხილვისას. ამიტომ ითვლება, რომ ს. კ-მ, როგორც კრედიტორმა არ შეასრულა მასზე დამოკიდებული ქმედება, რის გამოც ითვლება მის მიერ შესრულების ვადაგადაცილებულად

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 16 იანვრის განჩინებით შპს „ო. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ო. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ო. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1562.56 ლარი) 70% –1093.79 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ო. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ 2013 წლის 25 დეკემბერს №1387966467 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1562.56 ლარის) 70% – 1093.79 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე