საქმე №ას-90-86-2014 2 ივნისი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ი თ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ი ბ-ე (მოსარჩელე)
მოპასუხე – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის №14/109“
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად
დავის საგანი – კრების ოქმის ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ი. ბ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ი. თ-ისა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის №14/109-ის“ მიმართ ამხანაგობის 2012 წლის 27 მარტის №2 კრების ოქმის ბათილად ცნობის შესახებ. მოსარჩელეთა მტკიცებით, სადავო ოქმით ი. თ-ს უკანონოდ დაუდასტურდა 127.90 კვ.მ ფართის მქონე მეორე სართულის (დაშენების) ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტი.
მოპასუხე ამხანაგობამ სარჩელი არ ცნო, ხოლო ი. თ-მა მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც ი.თ-მა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის 14/109-ის“ 2012 წლის 27 მარტის №2 კრების იმ ოქმის არაკანონიერების შესახებ, რომლითაც მოპასუხე ი თ-ს დაუდასტურდა 127.90 კვ.მ ფართის მქონე მეორე სართულის (დაშენების) ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტი.
პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის 14/109-ს“ 2012 წლის 27 მარტის კრება არათუ მოწვეულ იქნა კანონმდებლობის დარღვევით, არამედ იგი საერთოდ არ იყო მოწვეული. ამასთან, სადავო კრების ოქმი წინააღმდეგობაში მოდის „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილ კრების ჩატარების იმ პროცედურასთან, რაც გათვალისწინებულია კანონის 27.5 პუნქტით (კრების ჩატარების უფლებამოსილება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ).
სასამართლომ იხელმძღვანელა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 26-ე მუხლის პირველი, მე-7 პუნქტებით, 27.1. მუხლით, 28-ე მუხლის მე-2 პუნქტით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი ნაწილით, 102-ე მუხლის პირველი და მესამე ნაწილებით და მიუთითა, რომ ამხანაგობის კრების კანონით დადგენილი წესით მოწვევის მტკიცების ტვირთი აწევს მოპასუხეებს – ი. თ-სა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის N14/109-ს“. მოპასუხეა ვალდებული, ამტკიცოს ის ფაქტი, რომ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის 14/109-ის“ 2012 წლის 27 მარტის კრება მოწვეული იყო კანონის დაცვით, წერილობით.
სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხეებმა ვერ დაადასტურეს სადავო გარემოება, კერძოდ, გარემოება სადავო კრების კანონით დადგენილი წესით მოწვევის შესახებ. მეტიც, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, 2012 წლის 3 ნოემბერს ბმა „ტ-ის №14/109-ის“ წევრების – ი. ბ-ის, ტ. ბ-ის, ლ. ს-ის და ქ. ბ-ის, ხოლო 2013 წლის 1 თებერვალს იმავე ამხანაგობის წევრების – ს. ბ-ისა და ზ. წ-ას მიერ შედგენილი ნოტარიულად დამოწმებული განცხადებებით, ამხანაგობის წევრები უარყოფენ 2012 წლის 27 მარტის კრების ჩატარებისა და მასში მონაწილეობის მიღების ფაქტს. ისინი ასევე ადასტურებენ, რომ კრების თავმჯდომარედ არ აურჩევიათ არც ტ. ბ-ი და არც სხვა ვინმე. კრებას ამხანაგობის თავმჯდომარე ქ. ბ-ე არ დასწრებია. აღნიშნული გარემოება ასევე დაადასტურა სასამართლო სხდომაზე დაკითხულმა კ. გ-ამ.
სასამართლომ დაადგინა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას თავად აპელანტის (მოპასუხეების) მხრიდან არ იქნა დადასტურებული ასეთი კრების ჩატარების და მასში მონაწილეობის ფაქტი. პალატამ მიუთითა, რომ სადავო კრების ოქმი წინააღმდეგობაში მოდის „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილ კრების ჩატარების პროცედურასთან, კერძოდ, 27-ე მუხლის მე-5 პუნქტთან, ვინაიდან, დადგენილია, რომ კრებას თავმჯდომარეობდა არა ამხანაგობის თავმჯდომარე ქ. ბ-ე, არამედ, ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის წარმომადგენელი ტ. ბ-ი. ოქმში არ არის ასახული კრების გადაწყვეტილება კრების თავმჯდომარეობის საკითხთან დაკავშირებით.
სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე მუხლების, ასევე „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველ პუნქტის თანახმად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, ტ-ის ქ. №14/წ-ის ქ. №109-ში მოპასუხე ი. თ-მა განახორციელა საცხოვრებელ სახლზე სართულის დაშენება და აივნის მიშენება, სახლის ქვეშ ავტოფარეხისა და ავტოფარეხში ჩასასვლელი პანდუსის მოწყობა სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე, რის გამოც ეს უკანასკნელი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა დააჯარიმა 10 000 ლარით და დაევალა მშენებლობის დემონტაჟი. აღნიშნულთან დაკავშირებით მიმდინარეობდა საქმის წარმოება სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოში. საბოლოო ჯამში მოპასუხეს დაკისრებული ჯარიმა შეუმცირდა 2000 ლარით.
საქმის გარემოებებით ასევე დადგენილია, რომ უნებართვო მშენებლობის ლეგალიზაციისათვის მოქმედი კანონმდებლობის თანახმად, სავალდებულო დათქმას წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილება – ამხანაგობის წევრთა 100%-იანი თანხმობა.
ასევე დადგენილია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არსებობს ამხანაგობის საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, კერძოდ, ამხანაგობა „ტ-ის 14/109-ის“ 2012 წლის 27 მარტის კრების №2 ოქმით, მოპასუხე ი. თ-ს დაუდასტურდა 127.90 კვ.მ ფართის მქონე მეორე სართულის (დაშენების) ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებობის ფაქტი. აღნიშნული კი, მითითებული ნორმის გათვალისწინებით, საჭიროებს ამხანაგობის კრების მოწვევას და კრებაზე ამხანაგობის წევრთა მიერ ერთხმად მიღებულ გადაწყვეტილებას, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ განხორციელებულა, კერძოდ, როგორც აღინიშნა დადგენილია, რომ 2012 წლის 27 მარტს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ტ-ის №14/109-ის“ წევრთა კრება არ იყო მოწვეული კანონით დადგენილი წესით და კრებას არ ესწრებოდა ამხანაგობის ყველა წევრი. ამასთან, დადგინდა არა თუ კრების ჩატარების, არამედ საერთოდ კრების მოუწვეველობის ფაქტიც.
გარდა ამისა, დადასტურდა ის გარემოება, რომ სადავო კრების ოქმი შესაბამისობაში არ მოდიოდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილ კრების ჩატარების პროცედურასთან, კერძოდ, 27-ე მუხლის მე-5 პუნქტთან, ვინაიდან, კრებას თავმჯდომარეობდა არა ამხანაგობის თავმჯდომარე ქ. ბ-ე, არამედ ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის წარმომადგენელი ტ. ბ-ი. ასევე, ოქმში არ იყო ასახული კრების გადაწყვეტილება კრების თავმჯდომარეობის საკითხთან დაკავშირებით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ი. თ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის ხელახლა განსახილველად შემდეგი საფუძვლებით:
სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლი, რადგან გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში არ შეუმოწმებია.
განსახილველ შემთხვევაში არ მომხდარა ამხანაგობის საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც გავლენას მოახდენდა სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ვიანიდან საერთო ქონება ამხანაგობის შემქნის შემდეგ არც გაზრდილა და არც გაუმჯობესებულა.
ი. თ-მა მეორე სართულის დაშენება განახორციელა 90-იან წლებში და მიშენებული ფართი მისი ინდივიდუალური საკუთრებაა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 თებერვლის განჩინებით ი. თ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. თ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ი. თ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 10 თებერვალს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ი. თ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ ი. თ-ს (პირადი №.......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 10 თებერვალს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: თ. თოდრია
პ. ქათამაძე
