საქმე№ას-429-406-2014 6 ივნისი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი - შპს „..... I“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „..... XXI“ (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 აპრილის საოქმო განჩინება

კერძო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სააპელაციო პალატის დავალდებულება, განაახლოს საქმის წარმოება

დავის საგანი – ძირითად სარჩელში - ქირავნობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ზიანი ანაზღაურება, შეგებებულ სარჩელში - ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „.... I-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „.... XXI-ს“ მიმართ შპს „.... XXI-ისთვის“ შპს „.... I-ის“ სასარგებლოდ 10 295 ლარის დაკისრების, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან შპს „.... I-ის“ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების გამოთხოვისა და სარჩელის აღძვრიდან ქირავნობის საგნის დაბრუნებამდე ყოველთვიურად 3 244.5 ლარის, ასევე და პირაგასამტეხლოს - 94.5 ლარსი დაკისრების მოთხოვნით.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს შპს „ ....I-ის“ მიმართ მხარეთა შორის 2011 წლის 1 ივნისის და 2012 წლის 1 აგვისტოს დადებული იჯარის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

შპს „.... I-მა“ ასევე არ ცნო შეგებებული სარჩელი და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 22 ივლისის გადაწვეტილებით შპს „.... I-ის“ სარჩელი შპს „.... XXI-ის“ მიმართ დაკმაყოფილდა, შპს „.... XXI-ს“ შპს „ ....I-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 10 295 ლარის გადახდა, შპს „.... XXI-ის“ უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი იქნეს შპს „.... I-ის“ საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ც-ის ქ№8-ში მდებარე შენობა-ნაგებობა. შპს „.... XXI-ს“ შპს „.... I-ის სასარგებლოდ, სარჩელის აღძვრიდან გადაწყვეტილებაში მითითებული ქირავნობის უფლებით მიღებული შენობა-ნაგებობის დაბრუნებამდე ყოველთვიურად დაეკისრა 3 244,5 ლარის გადახდა, საიდანაც 3 150 ლარი წარმოადგენს ქონების დაუბრუნებლობით გამოწვეულ ზიანს, ხოლო 94,5 ლარის პირგასამტეხლოს. შპს „.... XXI-ის“ შეგებებული სარჩელი შპს „.... I-ის“ მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ XXI-მ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 აპრილის საოქმო განჩინებით შპს „.... XXI-ის“ შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეჩერების თაობაზე დაკმაყოფილდა, შეჩერდა შპს „.... XXI-ის“ სააპელაციო საჩივრის განხილვა შპს „.... I-ის“ მიმართ ადმინისტრაციული საქმის წარმოების დასრულებამდე შემდეგი საფუძვლებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ მოცემულ დავაში სადავოს წარმოადგენდა მოსარჩელის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე განლაგებული შენობა-ნაგებობა N2/1-ზე მოპასუხის მფლობელობის კანონიერება, მოპასუხე მფლობელობის კანონიერებას ამყარებდა იმ გარემოებაზე, რომ სადავო ნაგებობა მის მიერ იყო აშენებული სახელმწიფოს მიერ გაცემული ნებართვის საფუძველზე.

საქმის სააპელაციო წესით განხილვის ეტაპზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის წარმოებაში იმყოფებოდა შპს „.... XXI-ის“ სარჩელი, რომლითაც მოსარჩელე მოითხოვდა მოპასუხის სახელზე თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტის მიერ გაცემულ საკადასტრო მონაცემებში შესწორებების შეტანას, რის შედეგადაც შპს „.... XXI-ის“ მიერ აშენებული სადავო N2/1 შენობა-ნაგებობა აღარ დაფიქსირდება შპს „.... I-ის“ კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე.

დადგენილად იქნა მიჩნეული ის გარემოებაც, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2001 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „..... XXI-ს“ უარი ეთქვა შპს „.... I-ის“ სახელზე გაფორმებული იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულებისა და შპს „.... I-ის“ სახელზე გაცემული საკუთრების მოწმობის ბათილად ცნობაზე, სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2011 წლის 20 ივლისის განჩინებით გაუქმდა და მოსარჩელის მიერ სარჩელის გამოხმობის გამო დარჩა განუხილველად.

სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, მიიჩნია, რომ მოცემული საქმის განხილვა ადმინისტრაციულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე შეუძლებლად მიიჩნია, რადგანაც ადმინისტრაციული წესით განსახილველ დავაში უნდა დადგენილიყო ქ.თბილისში, ც-ის N8-ში მდებარე მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით შედგენილი საკადასტრო მონაცემები შეიცავდა თუ არა ხარვეზს და ხარვეზის დადგენის შემთხვევაში ექვემდებარებოდა თუ არა აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საკადასტრო მონაცემები იმგვარ შესწორებას, რომ N2/1 ნაგებობა შპს „.... I-ის“ კუთვნილი მიწის ნაკვეთის გარეთ აღმოჩენილიყო.

სააპელაციო პალატის განჩინებაზე კერძო საჩივარი შეიტანა შპს „.... I-მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის განხილვის განახლება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო პალატამ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის თანახმადაც, სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი მიეღო ახალი ფაქტები და მტკიცებულებები. მხარეს სასამართლოს განჩინება, რომელიც საქმის წარმოების შეჩერების საფუძველი გახდა, შეეძლო წარედგინა პირველი ინსტანციის წესით საქმის განხილვისას. მხარეს შუამდგომლობა სათანადოდ არ დაუსაბუთებია, სასამართლომ კი წარდგენილი დოკუმენტები დაურთო საქმეს, რითაც დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი.

საყურადღებოა, რომ საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ შუამდგომლობა, არ შეიცავს დასაბუთებას და მხარეს არც საქმის ზეპირი განხილვისას მიუთითების შეჩერების აუცილებლობაზე, სააპელაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი საკითხი განიხილოს მხარის არგუმენტების არარსებობისას, რითაც ასევე დაირღვა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნები. სასამართლომ მხარეს ასევე შეუზღუდა უფლების სასამართლო წესით დაცვის შესაძლებლობა, რაც იმაში გამოიხატა, რომ მას არ მიეცა შესაძლებლობა, უარეყო მხარის შუამდგომლობა, ამასთანავე, დარღვეულია საქმის სწრაფად გადაწყვეტისა და განხილვის გაჭიანურების თავიდან აცილების აუცილებლობა.

გარდა აღნიშნულისა, არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ სამოქალაქო და ადმინისტრაციულ საქმეებს შორის არსებობს კავშირი და მოცემული საქმის გადაწყვეტა ადმინისტრაციულ საქმეზე გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე შეუძლებელია, რადგანაც ადმინისტრაციულ დავაში აპელანტი ედავება საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს 2004 წელს განხორციელებული პრივატიზაციის გამო, ხოლო სარჩელი 3-წლიანი ხანდაზმულობის გამო აღძრულია 7 წლის შემდეგ.

შუამდგომლობის ავტორის საკუთრების უფლება ქონებაზე არც სარჩელის და არც სააპელაციო საჩივრის საგანს არ წარმოადგენდა, ამასთანავე, კერძო საჩივრის ავტორი, როგორც მესაკუთრე, უფლებამოსილია განახორციელოს უფლებები, მიუხედავად მესამე პირებს შორის არსებული ადმინისტრაციული წესით გადასაწყვეტი დავის არსებობისა, საყურადღებოა, რო არც ადმინისტრაციული დავის საგანს წარმოადგეს მესაკუთრისათვის საკუთრების უფლების ჩამორთმევა ან შეზღუდვა. ამდენად, ნებისმიერი საკადასტრო მონაცემების კორექტირებისა, მხარის მოთხოვნა საფუძველს მოკლებულია.

კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, მხარის შუამდგომლობა საქმის წარმოების შეჩერების თაობაზე მიმართულია მხოლოდ საქმის წარმოების გაჭიანურებისაკენ, ამ თვალსაზრისით მხარემ მიუთითა შპს „.... XXI-ის“ მიერ სხვადასხვა დროს აღძრულ სარჩელებსა თუ ადმინისტრაციული ორგანოებისათვის მიმართვაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინებით „.... I-ის“ კერძო საჩივარი მიღებულ იქნა განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო კერძო საჩივრის საფუძვლების ანალიზის, საქმის მასალების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ „.... I-ის“ კერძო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, კერძო საჩივრების განხილვა ზემდგომ სასამართლოებში წარმოებს შესაბამისად ამ სასამართლოებისათვის გათვალისწინებული წესების დაცვით. ამავე კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად კი, საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ: ა) კანონის მითითებულ დარღვევას არა აქვს ადგილი; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა; გ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორია, მიუხედავად იმისა, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილი არ შეიცავს შესაბამის დასაბუთებას.

განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს სააპელაციო პალატის მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის გამოყენების მართებულობა.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს: სამართალწარმოების სხვადასხვა სტადიაზე სადავო გარემოებათა გამო, შესაძლებელია შეიქმნას იმგვარი ფაქტობრივი ვითარება, რომელთა არსებობის პირობებში შეუძლებელია ან არ არის მიზანშეწონილი მოცემული დავის განხილვა და გადაწყვეტა.

სამოქალაქო საპროცესო კანონმდებლობა დიფერენცირებას ახდენს შემთხვევებისა, როცა სასამართლო ვალდებულია შეაჩეროს საქმის წარმოება, საპროცესო კოდექსით პირდაპირ განსაზღვრული საფუძვლების არსებობისას და როცა სასამართლო არ არის ვალდებული, მაგრამ უფლებამოსილია, შეაჩეროს საქმის წარმოება. საქმის წარმოების შეჩერების ფაკულტატური შემთხვევებისას, სასამართლოს მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, რა დროსაც ობიექტური შეფასების საფუძველზე, მართლმსაჯულების ინტერესებიდან გამომდინარე, შეუძლია კანონით გათვალისწინებული საპროცესო ინსტიტუტის გამოყენება.

საკასაციო სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლით დადგენილი საქმის წარმოების სავალდებულო შეჩერების საფუძვლების გაანალიზების შედეგად განმარტავს, რომ ჩამოთვლილი, მაგ: „ა“, „ბ“ და „გ“ პუნქტებით გათვალისწინებული საფუძვლების არსებობისას საქმის წარმოების შეჩერება ემსახურება პროცესუალური მონაწილის უფლების - სამართლიანი სასამართლო განხილვის უფლების უზრუნველყოფას, რათა მან სრულფასოვნად მოახდინოს თავისი პროცესუალური უფლებების რეალიზება და მის შედეგად სადავო მატერიალურ-სამართლებრივი უფლების დაცვა, „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი - სასამართლოს კონსტიტუციური წარდგინებით მიმართვის უფლების რეალიზება გამორიცხავს საქმის განხილვის შესაძლებლობას, რამდენადაც სასამართლო ამ უფლებამოსილებას იყენებს მართლმსაჯულების მიზნიდან გამომდინარე, კერძოდ, საკონსტიტუციო სასამართლომ დაადასტუროს ან უარყოს მოსამართლის ვარაუდი, დავის გადაწყვეტისათვის საჭირო სამართლებრივი ნორმის არაკონსტიტუციურობის თაობაზე. განსახილველ საქმეში საქმის წარმოების სავალდებულო შეჩერების ინსტიტუტი გამოყენებულია „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლით: „თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით.“

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ აღნიშნული საფუძვლით საქმის წარმოების შეჩერების სავალდებულო ხასიათი მდგომარეობს შემდეგში:

სამართალწარმოების ნებისმიერ სტადიაზე, შესაძლებელია, პარალელურად მიმდინარეობდეს სხვა საქმის განხილვა სამოქალაქო ან ადმინისტრაციული წესით, რომლის გადაწყვეტამდე, შეუძლებელია მოცემული საქმის განხილვა.

ნორმატიული დათქმა - საქმის განხილვის შეუძლებლობა სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, გამომდინარეობს სასამართლო დავის განხილვის სამართლებრივი ბუნების ლოგიკიდან, კერძოდ, ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებულ ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების საფუძველზე. ე.ი ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს.

მითითებული საფუძვლით საქმის წარმოების შეჩერების ვალდებულება პირდაპირ კავშირშია ისეთ საპროცესო ინსტიტუტთან, როგორიცაა მტკიცების ტვირთი და ემსახურება ფაქტების დამტკიცების ვალდებულებისაგან მხარეთა გათავისუფლების მიზანს. სამართალწარმოების ერთ-ერთი პრინციპის - პროცესის ეკონომიის პრინციპის რეალიზაციის უზრუნველყოფას, რაც, თავის მხრივ, ეფექტიანი მართლმსაჯულების განხორციელების წინაპირობაა.

სხვა სამართალწარმოებით (წარმოებით) საქმის განხილვისას სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა რიგ შემთხვევაში შეუძლებელს ხდის კონკრეტული საქმის განხილვას, რამდენადაც ფაქტები, რომლებიც უნდა დადგინდეს სამოქალაქო ან ადმინისტრაციული წესით განხილვისას, ვერ იქნება გამორკვეული, შეფასებული და დადგენილი კონკრეტული საქმის წარმოებისას, ამავდროულად, ამ ფაქტების დადგენამდე შეუძლებელი უნდა იყოს მოცემული საქმის განხილვა.

განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებით ირკვევა შემდეგი:

მხარეთა შორის წარმოშობილი წინამდებარე დავის უმთავრეს საფუძველს წარმოადგენს თავდაპირველი მოსარჩელის უფლება ნაგებობაზე, რომლის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვასაც მოითხოვს.

სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისათვის სავალდებულოა დადგინდეს გამოთხოვის მომთხოვნი მოსარჩელის საკუთრების უფლების ნამდვილობა, რამდენადაც მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

თავის მხრივ, საკუთრების უფლების ნორმატიული დათქმის თანახმად (სკ 170.1მუხლი), მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხე შესაგებლითვე შეედავა რეესტრში არსებული ჩანაწერის სისწორეს, ხოლო სააპელაციო საჩივრის განხილვის ეტაპზე წარადგინა მტკიცებულება, რომლის თანახმადაც საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის შეფასების საგანს წარმოადგენს საკადასტრო მონაცემების სისწორე, აღნიშნული კი წარმოადგენს ერთ-ერთ იმ საფუძველსა, რასაც ემყარება რეესტრში რეგისტრირებული ნივთის უფლებრივი მდგომაროება.

საკასაციო პალატა ვერ იმსჯელებს მხარის მოსაზრებაზე, რომ სასამართლომ არასწორად დაუშვა მტკიცებულებები, რადგანაც მტკიცებულებათა დაშვების განჩინება შეიძლება შემაჯამებელ გადაწყვეტილებასთან ერთად გასაჩივრდეს საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლით დადგენილი წესით, რაც შეეხება საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დარღვევასა და ამ კონტექსტში შუამდგომლობის გაყენების საფუძვლიანობას, საკასაციო პალატა მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიამ სარჩელი წარმოებაში მიიღო 2014 წლის 24 იანვარს, მას შემდეგ, რაც მოცემულ საქმეზე საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგის გამოტანილი ჰქონდა შემაჯამებელი გადაწყვეტილება, აღნიშნული გარემოება არგუმენტის გაზიარებაზე უარის თქმის საფუძველია.

დაუსაბუთებელია ასევე კერძო საჩივრის ავტორის მტკიცება, რომ დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი და მხარეს არ მიეცა შესაძლებლობა, დაეცვა საკუთარი პოზიცია, რადგანაც საქმეში წარმოდგენილია წერილობითი მოსაზრება, რომლითაც აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე მიუთითებს შუამდგომლობის თაობაზე მის მოსაზრებებს. რაც შეეხება აპელანტის მიერ შუამდგომლობის არასათანადო დასაბუთებას, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მხარემ წარადგინა სასამართლო აქტი - განჩინება, რომლითაც ირკვევა სასამართლოს წარმოებაში არსებული დავის საგანი, მოთხოვნა და სხვა აუცილებელი ელემენტები. მხარე ზოგადად (სსსკ 215-ე მუხლი) ვალდებულია, შუამდგომლობა სათანადოდ დაასაბუთოს (გარდა ფაქტობრივ გარემოებაზე მითითებისა, წარადგინოს ასევე მისი მოსაზრება სამართლებრივ საფუძვლიანობასთან დაკავშირებით), თუმცა მოსამართლისათვის სავალდებულო არ არის მხარეთა მოსაზრებები, თუ მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად რა სამართლებრივი საფუძველი უნდა იქნეს გამოყენებული და არც კანონის იმპერატიული დათქმაა, რომ გამოტანილი გადაწყვეტილება დაეფუძნოს მხარეთა მიერ მითითებულ მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს. მაშინაც კი, თუ მხარეები განსაზღვრულ საკითხებთან მიმართებით არასწორ ან არამყარ სამართლებრივ პოზიციებს ირჩევენ, თუ საქმის მასალებზე დაყრდნობით და სხვაგვარი დასაბუთებით კანონიერი გადაწყვეტილების გამოტანა შესაძლებელია. სწორედ აღნიშნული წარმოადგენს სამოსამართლო საქმიანობას, რომელიც უზრუნველყოფს კერძო სამართლის სუბიექტთა დარღვეული უფლებებისა და ინტერესების სრულყოფილად და ეფექტურად დაცვას (იხ. სუსგ Nას-877-825-2010, 28 დეკემბერი, 2010 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების დასკვნებს ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით, ამ გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას და მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა საქმის წარმოების შეჩერების საფუძველი, რომელიც განპირობებულია სამოქალაქო დავის სწორად გადაწყვეტითა და არა მისი განხილვის გაჭიანურებით, ხოლო ის გარემოება, ადმინისტრაციული სარჩელი უსაფუძვლო და ხანდაზმული არის თუ არა, წარმოადგენს ადმინისტრაციული სამართალწარმოების და არა წინამდებარე საქმეზე საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს „.... I-ის“ კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს უსაფუძვლობის გამო. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 აპრილის საოქმო განჩინება დარჩეს უცვლელად. კერძო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია. საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

პ. ქათამაძე