№ას-780-747-2014 15 სექტემბერი, 2014 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი – სს „ს. რ-ა“
მოწინააღმდეგე მხარე – ე. ჭ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2013 წლის 25 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ე. ჭ-მ მოპასუხე სს „ს. რ-ის“ მიმართ.
მოსარჩელის მოთხოვნები:
1. სს „ს. რ-სათვის“ მის სასარგებლოდ, 2013 წლის ოქტომბრის თვიდან, ყოველთვიურად, სარჩოს დაკისრება 540 ლარის ოდენობით.
2. მოპასუხე ორგანიზაციისაგან 2010 წლის ოქტომბრის თვიდან 2013 წლის ოქტომბრის თვემდე პერიოდის მიუღებელი სარჩოს – 7858 ლარის ანაზღაურება.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით ე. ჭ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა:
სს „ს. რ-ას“ ე. ჭ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის 1 ოქტომბრიდან ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 540 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით;
მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ასევე, მიუღებელი სარჩოს ერთჯერადად გადახდა 7858 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.
ამავე გადაწყვეტილებით სს „ს. რ-ას“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის – 236 ლარის ანაზღაურება.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.
სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 მაისის განჩინებით სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ე. ჭ-ე წლების განმავლობაში მუშაობდა ხაშურის სალოკომოტივო დეპოში ელმავლის მემანქანის თანაშემწედ.
1994 წლის 29 აპრილს, ე. ჭ-მ მიიღო საწარმოო ტრავმა, წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შედეგად.
უბედური შემთხვევა მოხდა, როგორც მოპასუხის, ისე მოსარჩელის – მუშაკის ბრალით. ე. ჭ-ის ბრალი განისაზღვრა 10%-ით.
საექიმო ექსპერტიზის დასკვნით, მოსარჩელე ე. ჭ-მ დაკარგა პროფესიული შრომის უნარი 60%-ით.
მოპასუხე სს „ს. რ-ა“, მოსარჩელეს, საწარმოო ტრავმის გამო, ყოველთვიურად უხდიდა და უხდის სარჩოს.
ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, სს „ს. რ-ა“ მოსარჩელეს ყოველთვიურად უხდის სარჩოს, 212.22 ლარის (დარიცხული) ოდენობით.
2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2011 წლის 1 მარტამდე პერიოდში, ხაშურის სალოკომოტივო სამმართველოს დეპოს ელმავლის მემანქანის თანაშემწის ხელფასის ოდენობა შეადგენდა 550.15 ლარს, 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 1 აპრილამდე – 750 ლარს, 2012 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე – 800 ლარს, ხოლო 2013 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე მისი ოდენობა შეადგენს 1000 ლარს.
მოპასუხემ არამართლზომიერად არ მოახდინა მოსარჩელის მიერ მისაღები სარჩოს გადაანგარიშება, 2010-2013 წლებში გაზრდილი, მოქმედი მემანქანის თანაშემწის ყოველთვიური ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით.
2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2011 წლის 1 მარტამდე პერიოდში, მოსარჩელემ (მისი ბრალის ოდენობის – 10%-ის გათვალისწინებით) სარჩოს სახით ვერ მიიღო 525.36 ლარი; 555.15 ლარი 6 თვეზე გაანგარიშებით შეადგენს 3330.90 ლარს (555.15 X 6 = 3330.90-ს); 3330.90 ლარის 60% არის 1998.5 ლარი, ხოლო მას გამოკლებული 10% შეადგენს 1798 ლარს; ე. ჭ-ს მიღებული ჰქონდა 1273.32 ლარი (212.22 X 6 = 1273.32-ს). ამდენად, მიღებულ და მისაღებ თანხებს შორის სხვაობამ შეადგინა 525.36 ლარი (1798.68 – 1273.32 = 525.36-ს).
2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის 1 აპრილამდე პერიოდში, მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 2506.14 ლარი; 750 ლარი 13 თვეზე გაანგარიშებით შეადგენს 9750 ლარს (555.15 X 6 = 3330.90-ს); 9750 ლარის 60% არის 5850 ლარი, ხოლო მას გამოკლებული 10% შეადგენს 5265 ლარს; ე. ჭ-ს მიღებული ჰქონდა 2758.86 ლარი (212.22 X 13 = 2758.86-ს). შესაბამისად, სხვაობა შეადგენდა 2506.14 ლარს (5265 – 2758.86 = 2506.14-ს).
2012 წლის 1 აპრილიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე პერიოდში, მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 1758.24 ლარი; 800 ლარი 8 თვეზე გაანგარიშებით შეადგენს 6400 ლარს (800 X 8 = 6400-ს); 6400 ლარის 60% არის 3840 ლარი, ხოლო მას გამოკლებული 10% შეადგენს 3456 ლარს; ე. ჭ-ს მიღებული ჰქონდა 1697.76 ლარი (212.22 X 8 = 1697.76-ს). შესაბამისად, სხვაობა შეადგენდა 1758.24 ლარს (3456 – 1697.76 = 1758.24-ს).
2012 წლის 1 დეკემბრიდან 2013 წლის 1 ოქტომბრამდე პერიოდში, მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 3277.80 ლარი; 1000 ლარი 10 თვეზე გაანგარიშებით შეადგენს 10000 ლარს (1000 X 10 = 10000-ს); 10000 ლარის 60% არის 6000 ლარი, ხოლო მას გამოკლებული 10% შეადგენს 5400 ლარს; ე. ჭ-ს მიღებული ჰქონდა 2122.20 ლარი (212.22 X 10 = 2122.20-ს). აღნიშნულის გათვალისწინებით, სხვაობა შეადგენდა 3277.80 ლარს (5400 – 2122.20 = 3277.80-ს).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2010 წლის 1 ოქტომბრიდან 2013 წლის 1 ოქტომბრამდე პერიოდში მოსარჩელემ სარჩოს სახით ვერ მიიღო 8067.54 ლარი (525.36 + 2506.14 + 1758.24 + 3277.80 = 8067.54-ს).
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ყოველი შესრულება გულისხმობს ვალდებულების არსებობას.
მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგინდა, რომ მიღებული საწარმოო ტრავმის გამო შპს „ს. რ-ა“ 1996 წლის ნოემბრიდან ე. ჭ-ს უხდიდა საწარმოო ტრავმის სარჩოს, რომლის ოდენობა წლების მანძილზე იცვლებოდა და იზრდებოდა ელმავლის მემანქანის თანაშემწის ხელფასის ზრდასთან ერთად. ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში მოპასუხე მოსარჩელეს ყოველთვიურად დღემდე უხდის სარჩოს 212.22 ლარის ოდენობით. იმის გათვალისწინებით, რომ ამჟამად სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი იყო არა სარჩოს დანიშვნა, არამედ დანიშნული სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშება, სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მსჯელობა ტრავმის არსებობისა და ამ ფაქტთან დაკავშირებით მისი ბრალეულობის საკითხის განხილვის შესახებ.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 6 თებერვლის №53 ბრძანებულებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი“ და საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. ხსენებული წესის 1.1 მუხლის შესაბამისად, საწარმოში, დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. ამავე წესის 1.2 მუხლით, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა სწორად განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მართალია, ზემომითითებული სარჩოს ოდენობის გაანგარიშებას საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს, თუმცა ყურადღება უნდა მიექცეს თავად ზიანის ანაზღაურების მიზანს, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულის კომპენსირებაში მდგომარეობს. აღნიშნული თვალსაზრისით მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ აქვს უნარი, მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. რ-ამ“.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სასამართლომ, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებასა და სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე. კანონის მითითებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. უფრო მეტიც, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“ პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით, შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის და თუ არ არის გასული მოთხოვნის წარდგენის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. აღნიშნული წესი არეგულირებს მხოლოდ დამსაქმებლის ბრალის შემთხვევაში ზიანის ანაზღაურების წესს და არა პროფესიული დაავადების გამო დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას;
დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშების წესს განსაზღვრავდა საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის №48 ბრძანებულებით დამტკიცებული „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესი“. ამ წესის მე-11 პუნქტის თანახმად, დაზარალებულს ზიანი აუნაზღაურდებოდა იმავე თანრიგის სპეციალობის მუშაკის ბოლო სამი თვის სრულად ნამუშევარი ფაქტობრივად მიღებული საშუალო ხელფასიდან, იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც დაკარგული ჰქონდა შრომის უნარის ხარისხი. მითითებული წესის მე-12 პუნქტის თანახმად, ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების ან მისი მინიმალური დონის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, თუ როდის მიიღო მან ეს დასახიჩრება. საქართველოს პრეზიდენტის 2003 წლის 11 სექტემბრის №443 ბრძანებულებით, დასახელებულ ნორმაში ცვლილება შევიდა და იგი შემდეგი რედაქციით ჩამოყალიბდა: ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების მინიმალური ხელფასის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო დაზარალებულმა ტრავმა. აღნიშნული დანაწესიდან გამომდინარე, 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება. საქართველოს პრეზიდენტის 2005 წლის 7 ნოემბრის №923 ბრძანებულებით, მითითებული მე-12 პუნქტი ბრძანებულებიდან საერთოდ ამოღებულ იქნა. ამდენად, სარჩოს გადაანგარიშების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნას, სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია;
სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სასამართლო უთითებს აგრეთვე სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, აღნიშნული ნორმა ვრცელდება სახელშეკრულებო ან სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურებაზე, იგი არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე, რამდენადაც ამავე მუხლის მე-2 ნაწილი სპეციალური ნორმაა, რომელიც ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურებას სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. შესაბამისად, სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 992-ე მუხლები.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (589.57 ლარი) 70% – 412.699 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სს „ს. რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ სს „ს. რ-ას“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (589.57 ლარი, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 15 ივლისი, საგადახდო დავალება № 1007) 70% – 412.69 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
