საქმე №ას-698-668-2014 20 ოქტომბერი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - სს „ს. ჰ-ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ი. მ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის იმ ნაწილის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რომელ ნაწილშიც მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. მ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს. ჰ-ის“ მიმართ, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო, 3608 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგი საფუძლებით:

მოსარჩელის საკუთრებაა 2001 წელს გამოშვებული „ლენდ-როვერ დისქოვერის“ მარკის ავტომობილი, რომელიც 2013 წელს დააზღვია მოპასუხე სადაზღვევო კომპანიაში, შესაბამისად, 2013 წლის 3 აპრილს გაიცა სადაზღვევო პოლისი.

2013 წლის 15 ივლისს სხვა ავტომობილის ზემოქმედებით დაზიანდა მოსარჩელის ნივთი, რის თაობაზეც ი.მ-მ აცნობა სადაზღვევო კომპანიას და ხელშეკრულების შესაბამისად მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება. მოპასუხის მთხოვნით ავტომობილს ჩაუტარდა ექსპერტიზა შპს „ავტოექსპერტიზაში“ და მიყენებული ზიანი შეფასდა 3608 ლარად. სადაზღვევო კომპანია კი არ დაეთანხმა ამ ოდენობას.

მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ, 1835,90 ლარის დაკისრების ნაწილში ცნო და განმარტა, რომ სს „ს. ჰ-მა“ ექსპერტიზის ჩასატარებლად მიმართა სსიპ „ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროს“, რომლის დასკვნითაც მიყენებულმა ზიანმა შეადგინა 1835,90 ლარი და არა მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ი. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სს „ს. ჰ-ს“ ი. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 3527 ლარის გადახდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მისი ნაწილობრივ გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 მაისის განჩინებით სს „ს. ჰ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 30 ოქტომბრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლოს შეფასებით, სადავოს წარმოადგენდა ი. მ-ის კუთვნილი ავტომანქანის აღდგენისათვის საჭირო თანხის განსაზღვრა ახალი ავტო-ნაწილების ღირებულების ოდენობით. აპელანტი მიიჩნევდა, რომ ზიანის ამ სახით ანაზღაურება გამოიწვევს არა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას, არამედ მოსარჩელის უსაფუძვლო გამდიდრებას.

2013 წლის 25 მარტს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების თანახმად, 2001 წელს გამოშვებული ი. მ-ის კუთვნილი ავტომობილი „ლენდ-როვერ დისქოვერი“, დაზღვეულ იქნა სს „ს. ჰ-ის“ მიერ. 2013 წლის 3 აპრილს გაიცა ავტომობილის დაზღვევის პოლისი.

დაზღვეული ავტომანქანის მეორადი ნაწილები ბაზარზე არ იყიდება, ხოლო დაზღვეული ავტომობილის აღსადგენად საჭიროა 3527 ლარი.

სასამართლომ მიუთითა მხარეთა შორის გაფორმებული დაზღვევის ხელშეკრულების 2.13 პუნქტზე, რომელიც შეეხებოდა სარემონტო ხარჯების კალკულაციას. ხელშეკრულების ამ პუნქტში განმარტებული იყო, რომ სადაზღვევო კომპანიის მიერ ასანაზღაურებელი სარემონტო, აღდგენის, შეცვლის ხარჯები დგინდებოდა ზარალის მომენტისათვის არსებული საშუალო საბაზრო ფასებიდან გამომდინარე, მხარესთან შეთანხმებით, ხოლო 2.15 პუნქტის თანახმად, თუ ავტომობილის ასაკი აღემატებოდა სამ წელს და სადაზღვევო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული ნაწილები არ ექვემდებარებოდა აღდგენას, სადაზღვევო კომპანია აანაზღაურებდა აღნიშნული ნაწილების მეორადი ნაწილებით ჩანაცვლების ღირებულებას.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, ხელშეკრულების შინაარსიდან გამომდინარე, მხარეებს არ გაუთვალისწინებიათ ისეთი შემთხვევა, როდესაც დაზიანებული ავტომანქანა 3 წელზე მეტი ხნისაა და არ არსებობს მისი მეორადი ნაწილებით ჩანაცვლების შესაძლებლობა. ზოგადად, ხელშეკრულებით და მათ შორის, მოცემული ხელშეკრულებითაც, მხარეებმა განსაზღვრეს სამართლებრივი მოქმედების ფარგლები, თუმცა, ფაქტია, რომ ისეთი საკითხი, რამაც მოცემული დავა წარმოშვა, არ ყოფილა კონტრაქტით პირდაპირ დარეგულირებული.

პალატამ მიუთითა ხელშეკრულების დადების დროს მხარეთა ნების ავტონომიის მნიშვნელობაზე და აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების ტექსტით ბოჭვის მიუხედავად, სადავო საკითხის შეფასება და გადაწყვეტა უნდა მომხდარიყო კეთილსინდისიერების პრინციპის მეშვეობით. სამოქალაქო კოდექსის რიგი ნორმები, მაგალითად: მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი, 325-ე მუხლი შესაძლებლობას იძლევა, სასამართლომ მხედველობაში მიიღოს როგორც კანონით, ისე მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებით გაუთვალისწინებელი შეფასებები თუ ფასეულობები. სამოქალაქო კოდექსის სულისკვეთებიდან გამომდინარე, რაც ასევე წარმოადგენს საქართველოს საჯარო წესრიგს - ხელშეკრულების დადების თავისუფლების პრინციპს, გვერდით უდგას კეთილსინდისიერებისა და სახელშეკრულებო სამართლიანობის პრინციპი, რომელთა საფუძველზეც შესაძლებელია ახალი ქცევის წესისა თუ სტანდარტების ჩამოყალიბება.

მოცემული შემთხვევა ეხებოდა მზღეველი კომპანიისაგან თავისი ვალდებულების შესრულებას იმგვარად, რაც, კონკრეტულ შემთხვევაში, არ უზრუნველყოფდა მოსარჩელის ინტერესის დაკმაყოფილებას. მოპასუხე მიუთითებდა იმ სახელშეკრულებო დათქმაზე, რომელიც მხოლოდ მეორადი ავტონაწილების ღირებულების ანაზღაურების შესაძლებლობას იძლეოდა. პალატის შეფასებით, კითხვაზე - უზრუნველყოფდა თუ არა ამგვარი ანაზღაურება მოსარჩელის რეალურ დაკმაყოფილებას, პასუხი უარყოფითი იყო, იმდენად, რამდენადაც დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენა მეორადი ნაწილებით შეუძლებელი იყო, ვინაიდან მეორადი ნაწილები ბაზარზე არ იყიდებოდა. ხელშეკრულებით კი ზუსტად იყო მოწესრიგებული ამგვარი შემთხვევა. მაშასადამე, სავალდებულოს წარმოადგენდა სახელშეკრულებო შეთანხმებების განმარტების წინაპირობა, რაც, სამოქალაქო კოდექსის 325-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, უნდა განხორციელებულიყო - სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებული არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობანი.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 325-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების პირობების შემთავაზებელ მხარეს წარმოადგენდა მოპასუხე სადაზღვევო კომპანია, რა დროსაც სავალდებულოს წარმოადგენდა ამ პირობათა სამართლიანობის პრინციპით განსაზღვრა, რათა დაცულ ყოფილიყო ე.წ „სუსტი მხარე“ - მოსარჩელე, რომელსაც ნაკლები შესაძლებლობა ჰქონდა, გავლენა მოეხდინა ხელშეკრულების პირობების შემუშავებასა თუ მოდიფიცირებაზე. სასამართლოს შეფასებით, სუსტ და ძლიერ მხარეთა შორის სოციალური სამართლიანობის უზრუნველყოფას ემსახურებოდა ზემოაღნიშნული ნორმის დისპოზიცია, რომლის ანალიზიდანაც გამომდინარეობდა შემდეგი: ხელშეკრულების ტექსტით ბოჭვის მიუხედავად, სახელშეკრულებო პირობის განმარტება სამართლიანობის საფუძველზე უნდა მოხდეს.

მოცემულ შემთხვევაში, სადაზღვევო კომპანია მხარეს სთავაზობდა არასამართლიან შესრულებას, ანუ იმგვარ შესრულებას, რაც მოსარჩელის უფლების აღდგენას არ იწვევდა, ხოლო თავის დაცვას მთავარ ვალდებულებაზე - ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმისას, სადაზღვევო კომპანია ცდილობდა ხელშეკრულების 2.15 პუნქტზე მითითებით, რაც წინააღმდეგობაში მოდიოდა როგორც სამართლიანობის, ისე კეთილსინდისიერად ქცევის სტანდარტთან.

სამართალი პირთა სამართლიანობის შეგრძნებით ნაკარნახევი პრინციპები და წესებია, ამიტომ, ნებისმიერი პირი თავისი უფლება-მოვალეობების განხორციელებისას უნდა მოქმედებდეს ამ პრინციპების შესაბამისად. კეთილსინდისიერების პრინციპი კი პირის მოქმედებას სამართლიანობის კრიტერიუმთან ურთიერთკავშირში განიხილავს. ამ პრინციპის შესაბამისად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე ვალდებულია, გამიჯნოს სამართლიანი უსამართლოსგან და თავისი ქცევა სამართლიანობის კრიტერიუმს შეუსაბამოს. ამდენად, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ სს „ს. ჰ-ი“ არ სთავაზობდა მოსარჩელეს შესაბამის ზიანის ანაზღაურებას, მის მიერ შეთავაზებული პირობა არ იწვევდა დაზიანებული ავტომანქანის აღდგენას. ის გარემოება, რომ მეორადი ავტონაწილები ბაზარზე არ იყიდებოდა, არ შეიძლება მოსარჩელის საწინააღმდეგო არგუმენტად ყოფილიყო გამოყენებული. ამგვარი ავტომანქანის დაზღვევის მომენტიდან ამ რისკის მატარებელი თავად დასაზღვევო კომპანია ხდებოდა.

გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლში მითითებული ზიანის ანაზღაურების წესი ისე არ უნდა იქნეს განმარტებული, თითქოს უნდა აღდგეს ზუსტად ის მდგომარეობა, რაც ზიანის დადგომამდე არსებობდა. მოცემული შემთხვევისათვის პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა გამოიხატებოდა იმაში, რომ დაზიანებული ავტომანქანა შეკეთდებოდა ექსპლუატაციისათვის საჭირო მდგომარეობამდე. ამისათვის კი საჭირო იყო 3527 ლარი.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 799-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომლითაც განმარტებულია მზღვეველის ვალდებულება, აუნაზღაუროს დამზღვევს სადაზღვევო შემთხვევის დადგომით გამოწვეული ზიანი და არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება მოსარჩელის უსაფუძვლო გამდიდრების შესახებ. სამოქალაქო კოდექსის 991-ე მუხლის თანახმად, ქონებრივი წონასწორობის აღდგენისათვის საკმარისია შედეგის - სხვისი ქონების შეძენის, „მოხვეჭის“ ფაქტის არსებობა. ნორმის თანახმად, ქონების გამრავლება მიმღების მხარეს არა გამიზნულად, არამედ სხვა გზით ხდება. ამ ნორმის გამოყენების წინაპირობისათვის მნიშვნელოვანია არა ის ფაქტი, რომ ხდება უცხო პირთა უფლებებში ჩარევა და მართლწესრიგი კრძალავს თუ არა ასეთ ჩარევას, არამედ ის, რომ მიღებულ უპირატესობას მართლწესრიგი სხვა პირს მიაკუთვნებს. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის გამდიდრება გამოირიცხებოდა, რადგანაც ზიანის ანაზღაურება ახალი ავტონაწილების ღირებულებით, წარმოადგენდა ავტომანქანის აღდგენის ერთადერთ საშუალებას. შესაბამისად, სახეზე იყო არა მოსარჩელის ქონებრივი უპირატესობა, არამედ ხორციელდებოდა პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა, თანახმად მხარეთა სახელშეკრულებო მოვალეობის ჯეროვანი შესრულებისა.

სააპელაციო პალატის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს. ჰ-მა“, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის იმ ნაწილის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, რა ნაწილშიც მოპასუხემ მოსარჩელის მოთხოვნა არ ცნო. კასატორმა მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

საქმეზე დადგენილია მხარეთა შორის დაზღვევის ხელშეკრულების დადებისა და სადაზღვევო შემთხვევის დადგომის ფაქტი. დადგენილია, რომ დაზიანებული ავტო მანქანის აღსადგენად ბაზარზე მისი მეორადი ნაწილები არ იყიდება. ი.მიქაძემ წარადგინა შპს „ავტოექსპერტიზის“ მიერ ჩატარებული კვლევა ზარალის ოდენობისა და ნარჩენი ღირებულების დადგენის შესახებ, რომლის თანახმადაც დაზღვეული ნივთის აღსადგენად საჭიროა 3608 ლარი. აღნიშნულის საპირისპიროდ, კასატორმა ჩაატარა ექსპერტიზა სსიპ „ლ.სამხარაულის სახეობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში“ და ვინაიდან ავტომობილი გამოშვებული იყო 2001 წელს და 2013 წლამდე იმყოფებოდა ექსპლუატაციაში, ექსპლუატაციის ვადისა და გარბენის გათვალისწინებით, ცვეთის კოეფიციენტი შეადგენდა 50%-ს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ნივთის აღდგენისათვის საჭირო ხარჯები განახევრდა და შეადგინა 1835,9 ლარი.

კასატორის განმარტებით, სადავოს წარმოადგენდა სადაზღვევო თანხის ოდენობა, ამ თვალსაზრისით მხარემ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 799-ე მუხლზე, დადებული ხელშეკრულების 2.13 და 2.15 პუნქტებზე, რომლითაც ხელშემკვრელი მხარეები შეთანხმდნენ, რომ მზღვეველის მიერ ასანაზღაურებელი სარემონტო, აღდგენის, შეცვლის ხარჯი დგინდებოდა მხარეთა შეთანხმებით ზარალის მომენტისათვის არსებული საშუალო საბაზრო ფასით, ხოლო, თუ ავტომობილის ასაკი აღემატებოდა 3 წელს და სადაზღვევო შემთხვევის შედეგად დაზიანებული ნაწილები აღდგენას არ ექვემდებარებოდა, კომპანია აანაზღაურებდა ამ ნაწილების მეორადი ნაწილებით ჩანაცვლების ღირებულებას. ამდენად, კასატორის შეფასებით, ზიანი უნდა ანაზღაურებულიყო დაზიანების მომენტისათვის არსებული ზიანის ოდენობის ფარგლებში თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 826-ე მუხლისა.

სააპელაციო პალატამ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში ფართოდ განმარტა ნების ავტონომიისა და კეთილსინდისიერების პრინციპი სამოქალაქო კოდექსის 325-ე მუხლის ჭრილში, რაც, მოცემულ შემთხვევასთან მიმართებით, გაუგებარია, ამასთანავე, ზიანის ანაზღაურებასთან მიმართებით სასამართლოს მსჯელობა არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის შინაარსიდან. სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობისათვის სავალდებულოა ამ ბრუნვაში მონაწილე სუბიექტმა იცოდეს მისი პასუხისმგებლობის, მათ შორის ზიანის ანაზღაურების ფარგლები, რაც მითითებულია სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლში, თუმცა კოდექსით - 409-ე მუხლით რეგულირებულია იმგვარი შემთხვევაც, როდესაც ამა თუ იმ მიზეზით ვერ ხერხდება ზიანის დადგომამდე არსებული მდგომარეობის აღდგენა. სწორედ სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობამ განაპირობა უსაფუძვლო გამდიდრების ინსტიტუტის დაწესება სამართალში. კასატორის შეფასებით, განსაკუთრებულ მტკიცებულებას არ ექვემდებარება იმ გარემოების დადგენა, რომ ძველი ნაწილების ახლით ჩანაცვლება წარმოადგენს ნივთის გაუმჯობესებას, შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინებით მოსარჩელეს მიეკუთვნა იმაზე მეტი, ვიდრე ასეთ შემთხვევასთან მიმართებით კანონი ითვალისწინებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 7 ივლისის განჩინებით სს „ს. ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ს. ჰ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს. ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 18 ივნისს N10678 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს. ჰ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს. ჰ-ს“ (ს/N....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 18 ივნისის N10678 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე