№ას-792-757-2014 6 ოქტომბერი, 2014 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ს. ს. დ. ც-ი“

კასატორის წარმომადგენელი – ქ.თბილისის მერიის იურიდიული საქალაქო სამსახური

მოწინააღმდეგე მხარეები – ც. კ-ა, ზ. ლ-ა, ლ. ლ-ა, ლ. ლ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2013 წლის 10 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს ც. კ-ამ, ზ. ლ-ამ, ლ. ლ-ამ და ლ. ლ-მ მოპასუხე შპს „ს. ს. დ. ც-ის“ მიმართ.

სარჩელის მოთხოვნები:

1. ც. კ-ას სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ შპს „ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 6 მარტის №298/1 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2013 წლის 7 აპრილიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე 6 თვის ხელზე ასაღები თანხის, 3732.48 ლარის ოდენობით.

2. ლ. ლ-ას სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ შპს „ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 6 მარტის №269/1 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2013 წლის 5 მარტიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე 5 თვის ხელზე ასაღები თანხის, 3110.40 ლარის ოდენობით.

3. ლ. ლ-ის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ შპს „ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 6 მარტის №297/1 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2013 წლის 7 აპრილიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე 6 თვის ხელზე ასაღები თანხის, 3732.48 ლარის ოდენობით.

4. ზ. ლ-ას სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ შპს „ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 31 იანვრის №201/1 ბრძანებისა და 2013 წლის 6 მარტის №295/1 ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, აგრეთვე, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2013 წლის 7 აპრილიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე 7 თვის ხელზე ასაღები თანხის, 4354.56 ლარის ოდენობით.

5. შპს „ს. ს. დ. ც-ისათვის“ მოსარჩელეების სასარგებლოდ მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება 1 ლარის ოდენობით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 15 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ც. კ-ას, ლ. ლ-ას, ზ. ლ-ასა და ზ. ლ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

1. ბათილად იქნა ცნობილი ც. კ-ას გათავისუფლების შესახებ შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 6 მარტის №298/1 ბრძანება;

1.1 ც. კ-ა აღდგენილ იქნა შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ №1 რაიონული სამსახურის უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე;

1.2 2013 წლის 7 აპრილიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე განაცდურის სახით ც. კ-ას აუნაზღაურდა 6 თვის ხელზე ასაღები თანხა 3732.48 ლარის ოდენობით (საშემოსავლოს დაქვითვის გარეშე 4665.60 ლარი).

2. ბათილად იქნა ცნობილი ლ ლ-ას გათავისუფლების შესახებ შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 6 მარტის №269/1 ბრძანება;

2.1 ლ ლ-ა აღდგენილ იქნა შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ №12 რაიონული სამსახურის უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე;

2.2 2013 წლის 5 მარტიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე განაცდურის სახით ლ. ლ-ას აუნაზღაურდა 5 თვის ხელზე ასაღები თანხა 3110.40 ლარის ოდენობით (საშემოსავლოს დაქვითვის გარეშე 3888 ლარი).

3. ბათილად იქნა ცნობილი ლ ლ-ის გათავისუფლების შესახებ შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 6 მარტის №297/1 ბრძანება;

3.1 ლ. ლ-ე აღდგენილ იქნა შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ №8 რაიონული სამსახურის უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე;

3.2 2013 წლის 7 აპრილიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე განაცდურის სახით ლ. ლ-ს აუნაზღაურდა 6 თვის ხელზე ასაღები თანხა 3732.42 ლარის ოდენობით (საშემოსავლოს დაქვითვის გარეშე 4665.60 ლარი).

4. ბათილად იქნა ცნობილი ზ. ლ-ას გათავისუფლების შესახებ შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორ კ. ჩ-ის 2013 წლის 31 იანვრის №201/1 ბრძანება და 2013 წლის 31 იანვრის 6 მარტის გათავისუფლების შესახებ №295/1 ბრძანება;

4.1 ზ. ლ-ა აღდგენილ იქნა შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ №11 რაიონული სამსახურის უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე;

4.2 2013 წლის 6 მარტიდან გადაწყვეტილების გამოტანამდე განაცდურის სახით ზ. ლ-ას აუნაზღაურდა 7 თვის ხელზე ასაღები თანხა 4354.56 ლარის ოდენობით (საშემოსავლოს დაქვითვის გარეშე 5443.20 ლარი).

5. სარჩელი არ დაკმაყოფილდა მოპასუხის მიერ თითოეული მოსარჩელის მიმართ 1 ლარის ოდენობით მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება მოსარჩელეთა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანებების ბათილად ცნობისა და მათთვის იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 27 მაისის განჩინებით შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

ლ. ლ-ისა და ც. კ-ას სამუშაოდან განთავისუფლების მართლზომიერების შეფასების ნაწილი:

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ლ. ლ-ე და ც. კ-ა თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე გათავისუფლდნენ.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის 2012 წლის 16 ოქტომბრის №319/1 ბრძანებით 2012 წლის 16 ოქტომბრიდან ც. კ-ა დაინიშნა ცენტრის №1 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის 2012 წლის 16 ოქტომბრის №511/1 ბრძანებით 2012 წლის 16 ოქტომბრიდან ლ. ლ-ე ასევე დაინიშნა ცენტრის №8 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე.

2013 წლის 1 თებერვალს შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორმა კ. ჩ-მ ც. კ-ასთან და ლ. ლ-სთან გააფორმა შრომითი ხელშეკრულება, რომლის 6.1 პუნქტით დასაქმებულები სამსახურში მიღებულ იქნენ 2013 წლის 1 თებერვლიდან 2014 წლის 1 თებერვლის ჩათვლით.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის 2013 წლის 6 მარტის №298/1 და №297/1 ბრძანებებით ც. კ-ა და ლ. ლ-ე 2013 წლის 7 მარტიდან გათავისუფლდნენ ცენტრის რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობებიდან, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე – ხელშეკრულების მოშლა.

საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა მოსარჩელეების მიერ რაიმე სახის დისციპლინური გადაცდომის ჩადენის ფაქტი. უფრო მეტიც, საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, რომ ც. კ-ასა და ლ. ლ-ს გააჩნდათ მუშაობის დიდი სტაჟი, რომლის განმავლობაშიც გამოცხადებული ჰქონდათ მადლობები გამოჩენილი პროფესიონალიზმისათვის. ამავდროულად, მათ თანამშრომლებიც დადებითად ახასიათებდნენ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის (სადავო ბრძანების გამოცემის დროს მოქმედი რედაქციით) 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ’’ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ზემოაღნიშნული ნორმა განსაზღვრავს შრომის ხელშეკრულების მოშლის საფუძველს, ანუ ეს ნორმა შრომის ხელშეკრულების მხარეებს ანიჭებს უფლებამოსილებას, შეწყვიტონ მათ შორის არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა ხელშეკრულების მოშლის გზით. მითითებული ნორმით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი, რადგან არ არსებობს აბსოლუტური, შეუზღუდავი სამოქალაქო უფლება. იგი ყოველთვის შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით. შრომის კოდექსის 37-ე მუხლი ეძღვნება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლებს. ამ მუხლის სათაურიც შესაბამისია – „შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლები’’; 37-ე მუხლის პირველ ნაწილში ჩამოთვლილია შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ცალკეული საფუძვლები, მათ შორის, შრომითი ხელშეკრულების მოშლა. ამ ნორმით არ არის მოწესრიგებული შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ინსტიტუტი, ხელშეკრულების მოშლის წესი და პირობები. სადავო ნორმა წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლების ჩამონათვალის ნაწილს და არა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის მარეგულირებელ ნორმას. აქედან გამომდინარე, პოტენციურად შეუძლებელია მსჯელობა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ’’ ქვეპუნქტზე, როგორც დამსაქმებლის მხრიდან შრომითი ხელშეკრულების მოშლისას თვითნებობის შესაძლო დამდგენ ნორმაზე.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ შრომითი დავის განხილვისას სასამართლო აფასებს, დაირღვა თუ არა მხარეთა უფლებები ამა თუ იმ სამართლებრივი აქტის თუ მოქმედების განხორციელების შედეგად, დარღვეულია, თუ არა მხარეთა თანასწორობის პრინციპი, ადგილი ხომ არ აქვს დისკრიმინაციის ფაქტს და ა.შ. ამ ამოცანის შესრულება შეუძლებელია, თუ სასამართლოსათვის უცნობია ხელშეკრულების მოშლის მიზეზი და უცნობია ან არ დადგინდა დავის წარმოშობის მიზეზი.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ” ქვეპუნქტი არ იძლევა დასაქმებულის უპირობოდ გათავისუფლების შესაძლებლობას. უფრო მეტიც, ასეთი დასკვნა წინააღმდეგობაშია შრომის სამართლის უზოგადეს პრინციპებთან. შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობა ეფუძნება მხარეთა თანასწორუფლებიანობას. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად კი, აკრძალულია ნებისმიერი სახის დისკრიმინაცია. შრომითი დავების გადაწყვეტისას დაცული უნდა იქნეს, როგორც მითითებული, ასევე, კონსტიტუციითა და სხვა ნორმატიული აქტებით რეგულირებული ადამიანის უფლებები და თავისუფლებები, ხოლო ამ უფლებების დარღვევის შეფასება შეუძლებელია ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლის არცოდნის შემთხვევაში.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად და აღნიშნა, რომ სასამართლოს უპირველესი ფუნქციაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაა. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებული მოთხოვნების მართებულობას. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. ნებისმიერი სამოქალაქო უფლება შემოფარგლულია მისი განხორციელების მართლზომიერებით, ანუ დამსაქმებლის უფლება თავისუფალი კონკურენციისა და სამეწარმეო ურთიერთობის ფარგლებში აირჩიოს დასაქმებული, ბოროტად არ უნდა იქნეს გამოყენებული. უნდა გამოირიცხოს, შრომის კოდექსით დამსაქმებლისათვის მინიჭებული უფლების გამოყენების გზით ისეთი კონსტიტუციური პრინციპების დარღვევა, როგორიცაა, შრომით ურთიერთობაში ნებისმიერი სახის დისკრიმინაციის აკრძალვა, რასის, კანის ფერის, ენის, ეთნიკური და სოციალური კუთვნილების, ეროვნების, წარმოშობის, ქონებრივი და წოდებრივი მდგომარეობის, საცხოვრებელი ადგილის, ასაკის, სქესის, სექსუალური ორიენტაციის, შეზღუდული შესაძლებლობის, რელიგიური ან რაიმე გაერთიანებისადმი კუთვნილების, ოჯახური მდგომარეობის, პოლიტიკური და სხვა შეხედულების გამო. შესაბამისად, პირის სამსახურიდან გათავისუფლებისას, აუცილებლად უნდა შემოწმდეს, აღნიშნულს საფუძვლად ხომ არ დაედო შრომის კოდექსის მე-2 მუხლით დისკრიმინაციულად მიჩნეული რომელიმე საფუძველი, ამასთან, მტკიცების ტვირთი ამ შემთხვევაში დამსაქმებელს ეკისრება, კერძოდ, თუ დასაქმებული უთითებს, რომ მასთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დისკრიმინაციული ქმედება იყო, სწორედ დამსაქმებელმა უნდა ამტკიცოს საკუთარი ნების გამოვლენის მართლზომიერება და გათავისუფლების არადისკრიმინაციული საფუძვლის არსებობა.

მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტი ვერ უთითებდა რაიმე კონკრეტულ მიზეზზე და განმარტავდა, რომ ხელშეკრულების მოშლა წარმოადგენდა დამსაქმებლის უფლებას. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის აღნიშნული განმარტება და მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა უფლების გამოყენების მართლზომიერება, რაც იმთავითვე აჩენდა დასაქმებულის მიმართ დისკრიმინაციული მოპყრობის საფუძვლიან ეჭვს, რომლის გაქარწყლება იყო დამსაქმებლის მტკიცების საგანში შემავალი გარემოება და რაც მან სათანადოდ ვერ განახორციელა.

დისკრიმინაციაზე მსჯელობისას სააპელაციო სასამართლომ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ განთავისუფლებამდე რამდენიმე დღით ადრე – 2013 წლის 21 თებერვალს მოსარჩელეები შეიკრიბნენ საქართველოს ეროვნულ ბიბლიოთეკაში და გადაწყვიტეს შეექმნათ პროფესიული კავშირი ,,სასწრაფო სამედიცინო სამსახური ჯანმრთელობის სადარაჯოზე”, რომლის ძირითად მიზანი იქნებოდა სასწრაფო სამედიცინო სამსახურში არსებული შრომითი პირობების ზედამხედველობა, გაუმჯობესება და ცენტრის თანამშრომლებზე ზეწოლისა და შევიწროების ფაქტების აღკვეთა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განთავისუფლების შესახებ 2013 წლის 6 მარტის ბრძანებები ეწინაამღდეგებოდა საქართველოს კანონმდებლობითა და შრომის კოდექსით დადგენილ ნორმებს და არღვევდა მოსარჩელეების, როგორც დასაქმებულების კანონიერ უფლებებს.

ზ. ლ-ას სამუშაოდან განთავისუფლების მართლზომიერების შეფასების ნაწილი:

ზ. ლ-ა თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე გათავისუფლდა.

მასთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს ,,თ. ს. ს. დ ც-ის” დირექტორის 2012 წლის 16 ოქტომბრის №325/1 ბრძანებით ზ. ლ-ა 2012 წლის 16 ოქტომბრიდან დაინიშნა ცენტრის №1 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის 2013 წლის 31 იანვრის №201/1 ბრძანებით, 2013 წლის 7 თებერვლიდან 2013 წლის 6 მარტამდე, ზ. ლ-ა გადაყვანილ იქნა მენეჯერის მოადგილის თანამდებობაზე.

2013 წლის 6 მარტის №295/1 ბრძანებით, ზ. ლ-ა გათავისუფლდა №12 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობიდან, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ” ქვეპუნქტით – შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა.

აპელანტის განმარტებით, ზ. ლ-ასთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, რადგან ამოიწურა შრომითი ურთიერთობის მოქმედების ერთთვიანი ვადა, რომელიც მას განესაზღვრა 2013 წლის 31 იანვრის №201/1 ბრძანებით. ეს განმარტება სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა, შემდეგი გარემოების გამო:

საქმის მასალებით დგინდებოდა, რომ 2013 წლის 1 თებერვალს შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-მა” ყველა მოსარჩელესთან გააფორმა შრომითი ხელშეკრულება ერთი წლის ვადით. ზ. ლ-ამ აღნიშნა, რომ მასთან შრომითი ხელშკრულება 2013 წლის 1 თებერვალს არ გაფორმდა, რადგან ზეპირსიტყვიერად შეთანხმდა ცენტრის დირექტორთან – კ. ჩ-სთან, რომ მენეჯერის მოადგილის შვებულებაში ყოფნის პერიოდში (1 თვე) დროებით შეითავსებდა აღნიშნულ თანამდებობას, რის შემდგომაც იგი დაუბრუნდებოდა უმცროსი ექიმის პოზიციას. შეთანხმების მიხედვით, ცენტრის დირექტორს, კ. ჩ-ს არ უნდა მოეხდინა ზემომითითებული გარემოების ბრძანებაში ასახვა, რომელიც შინაარსობრივად იქნებოდა დროებითი გადაყვანის ბრძანება. მოსარჩელის განმარტებით, დირექტორმა 2013 წლის 31 იანვარს გამოსცა №201/1 ბრძანება რომელსაც იგი არ გასცნობია, ხოლო დირექტორმა ისარგებლა აღნიშნული გარემოებით და მოსარჩელის ნდობით და მოტყუებით გაითვალისწინა ბრძანებაში შემდეგი: პირველი პუნქტით იგი გაათავისუფლა ცენტრის №1 რაიონული სამსახურის უმცროსი ექიმის თანამდებობიდან 2013 წლის თებერვლიდან, ხოლო მე-2 პუნქტით ცენტრის №11 რაიონული სამსახურის მენეჯერის მოადგილის შვებულებაში ყოფნის პერიოდში (1 თვე), 2013 წლის 7 თებერვლიდან – 2013 წლის 6 მარტის ჩათვლით დანიშნა მისი მოვალეობის შემსრულებლად, ხოლო 2013 წლის 6 მარტს ზ. ლ-ა გათავისუფლდა თანამდებობიდან შრომითი ხელშეკრულების ვადი გასვლის საფუძვლით.

აპელანტის პოზიციით, ზ ლ-ას, თუკი არ ეთანხმებოდა 2013 წლის 31 იანვრის ბრძანებას, დროებით სხვა თანამდებობაზე გადაყვანის შესახებ, შეეძლო მაშინვე გაესაჩივრებინა იგი. საქმის მასალებში არ მოიპოვებოდა მტკიცებულება, რომ ზ. ლ-ას ჩაბარდა აღნიშნული ბრძანება. აპელანტმა განმარტა, რომ დირექტორთან მოხდა ზეპირი შეთანხმება, რომ იგი დროებით დაიკავებდა აღნიშნულ თანამდებობას და შემდგომ დაუბრუნდებოდა ძველ თანამდებობას.

ამ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ პირი გარიგების დადების მიზნით მოატყუეს, იგი უფლებამოსილია მოითხოვოს ამ გარიგების ბათილობა. ეს ხდება მაშინ, როცა აშკარაა, რომ მოტყუების გარეშე გარიგება არ დაიდებოდა, ხოლო მოხმობილი მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ერთი მხარე დუმს იმ გარემოებათა გამო, რომელთა გამჟღავნების დროსაც მეორე მხარე არ გამოავლენდა თავის ნებას, მაშინ მოტყუებულს შეუძლია მოითხოვოს გარიგების ბათილობა. გამჟღავნების ვალდებულება არსებობს მხოლოდ მაშინ, როცა მხარე ამას ელოდებოდა კეთილსინდისიერად.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ 2013 წლის 31 იანვრის №201/1 ბრძანება გამოიცა მოტყუებით. აშკარა იყო, რომ აღნიშნული გარიგება არ დაიდებოდა ზ. ლ-ას მხრიდან, რადგან, მისი წარმოდგენით, ცენტრის დირექტორ კ. ჩ-სთან დადებული გარიგება მოიაზრებდა სხვა თანამდებობაზე დროებით გადაყვანას. მისთვის უცნობი იყო გარემოება, რომ იგი იმავდროულად გათავისუფლდებოდა №12 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობიდან 1 თვის ვადის გასვლის შემდეგ – 2013 წლის 7 მარტიდან, რისი გამჟღავნების ვალდებულებაც ეკისრებოდა მოპასუხეს, როცა მოსარჩელე ამას კეთილსინდისიერად ელოდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა გონივრული შეფასების სტანდარტი ზ. ლ-ას მიერ ნების გამოვლენისას, პასუხი უნდა გაცემოდა კითხვას: რა ნება გამოავლინა მან, დასთანხმდებოდა თუ არა იგი 1 თვის ვადის ამოწურვის შემდეგ თავისი ძირითადი სამუშაოდან გათავისუფლების შესაძლო პირობას, მოტყუების გარეშე? პასუხი უარყოფითი იყო, რადგან აშკარაა, რომ 2013 წლის 31 იანვრის ბრძანებით ზ. ლ-ას, როგორც დასაქმებულის მდგომარეობა საუარესოდ შეიცვალა, იმდენად რამდენადაც სხვა თანამდებობაზე დაინიშნა 1 თვის ვადით. საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, რომ ზ. ლ-ას არ გააჩნდა უმცროს ექიმად მუშაობის გაგრძელების სურვილი. ასეთ შემთხვევაში, იმის მტკიცება, რომ ზ. ლ-ა შეგნებული მოტივაციით დასთანხმდა ცენტრის დირექტორის შეთავაზებას, რაც შემდეგ ბრძანებაში აისახა, მოპასუხე მხარეს ეკისრებოდა. წინააღმდეგ შემთხვევაში არსებობდა იმ დასკვნის წინაპირობა, რომ მოტყუების გარეშე ზ. ლ-ა მოცემულ, მისი სამუშაოდან იოლად, ერთთვიანი ვადის ამოწურვის საფუძვლით გათავისუფლების განმაპირობებელ გარიგებას არ დასთანხმდებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ასევე გასათვალისწინებელი იყო ის გარემოება, რომ ზ. ლ-ამ სხვა მოსარჩელეებთან ერთად, განთავისუფლებამდე რამდენიმე დღით ადრე – 2013 წლის 21 თებერვალს შექმნა პროფესიული კავშირი ,,სასწრაფო სამედიცინო სამსახური ჯანმრთელობის სადარაჯოზე”, რომლის ძირითად მიზანი იქნებოდა სასწრაფო სამედიცინო სამსახურში არსებული შრომითი პირობების ზედამხედველობა, გაუმჯობესება და ცენტრის თანამშრომლებზე ზეწოლისა და შევიწროების ფაქტების აღკვეთა. დამსაქმებლისათვის აღნიშნულიც შეიძლებოდა გამხდარიყო ზ. ლ-ას სამსახურიდან განთავისუფლების მოტივი.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა გაუქმებულიყო 2013 წლის 31 იანვრისა და 6 მარტის ბრძანებები ზ. ლ-ას განთავისუფლების შესახებ, როგორც კანონის დარღევით გამოცემული.

ლ. ლ-ას სამუშაოდან განთავისუფლების მართლზომიერების შეფასების ნაწილი:

ლ. ლ-ა დაკავებული თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის და 38-ე მუხლის მე-3 პუნქტის საფუძველზე გათავისუფლდა.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის 2012 წლის 16 ოქტომბრის №319/1 ბრძანებით 2012 წლის 16 ოქტომბრიდან ლ. ლ-ა დაინიშნა ცენტრის №12 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობაზე.

2013 წლის 1 თებერვალს შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორმა კ. ჩ-მ ლ. ლ-ასთან გააფორმა შრომითი ხელშეკრულება, რომლის 6.1 პუნქტით დასაქმებული სამსახურში მიღებულ იქნა 2013 წლის 1 თებერვლიდან 2014 წლის 1 თებერვლის ჩათვლით.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის კ. ჩ-ის 2013 წლის 28 თებერვლის №147/2 ბრძანებით ცენტრის №12 რაიონული განყოფილების უმცროს ექიმ ლ. ლ-ას მიეცა ანაზღაურებადი შვებულება 24 სამუშაო დღით, 2013 წლის 1 მარტიდან – 2013 წლის 4 აპრილის ჩათვლით.

შპს ,,თ. ს. ს. დ. ც-ის” დირექტორის 2013 წლის 6 მარტის №296/1 ბრძანებით ლ. ლ-ა 2013 წლის 5 აპრილიდან გათავისუფლდა ცენტრის №12 რაიონული განყოფილების უმცროსი ექიმის თანამდებობებიდან. განთავისუფლების საფუძვლად დასახელდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი და 38-ე მუხლის მე-3 პუნქტი.

განსახილველ შემთხვევაშიც, საქმის მასალებით დადგინდა, რომ ლ. ლ-ას მხრიდან რაიმე სახის დისციპლინურ გადაცდომას ან შინაგანაწესის დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. უფრო მეტიც, საქმეში მოიპოვებოდა მტკიცებულებები, გამოჩენილი პროფესიონალიზმის გამო მოსარჩელისათვის მადლობის გამოცხადების თაობაზე და მას თანამშრომლებიც დადებით პიროვნებად ახასიათებდნენ.

როგორც გამოირკვა, ლ. ლ-ას განთავისუფლება მოხდა საფუძვლის მითითების გარეშე, მხოლოდ შრომის კოდექსის 37 მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზე დაყრდნობით. საფუძვლის მითითების გარეშე შრომის კოდექსის (ბრძანების გამოცემის დროისათვის მოქმედი რედაქციით) 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით განთავისუფლების არაკანონიერებასთან დაკავშირებით ზემოთ უკვე განიმარტა.

აქვე, სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში მიიღო შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესი, რომლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეჩერება არის შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს დროებით შეუსრულებლობა, რომელიც არ იწვევს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას, 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,კ” ქვეპუნქტის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს წარმოადგენს ანაზღაურებადი შვებულება, ხოლო ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეჩერებისას დაუშვებელია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა.

ზემოთ აღინიშნა, რომ ლ. ლ-ა 2013 წლის 28 თებერვლის №147/2 ბრძანების საფუძველზე, შრომის კოდექსის 21-ე მუხლის შესაბამისად, 2013 წლის 1 მარტიდან 2013 წლის 4 აპრილის ჩათვლით იმყოფებოდა ანაზღაურებად შვებულებაში, რაც შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,კ” ქვეპუნქტით შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს წარმოადგენდა. აღნიშნული შვებულების პერიოდში, კერძოდ 2013 წლის 6 მარტს, ცენტრის დირექტორმა გამოსცა №269/1 ბრძანება 2013 წლის 5 აპრილიდან ლ. ლ-ას დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ.

აპელანტის განმარტებით, დამსაქმებელს არ დაურღვევია შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-6 ნაწილი, ვინაიდან ლ. ლ-ა გათავისუფლდა შვებულების შემდგომი პერიოდის რიცხვით. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული დასაბუთება არ გაიზიარა, რაც შემდეგნაირად დაასაბუთა:

შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეჩერება არის შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს დროებით შეუსრულებლობა, რომელიც არ იწვევს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ანაზღაურებადი შვებულება წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს, ხოლო მე-6 ნაწილის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეჩერებისას დაუშვებელია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დასახელებული მუხლი არ შეიძლება განიმარტოს იმგვარად, რომ ბრძანების გამოცემა ნებადართულია, თუმცა არა შვებულებაში ყოფნის პერიოდის თარიღით. მუხლის ანალიზი ცხადყოფს, რომ კანონმდებელი პირდაპირ კრძალავს შრომითი ხელშეკრულების მოშლას შრომითი ურთიერთობის შეჩერებისას და არ მიუთითებს არანაირად დამატებით გარემოებაზე.

კონკრეტულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ ლ. ლ-ასთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა მოხდა ხელშეკრულების მოშლის გზით (შრომის კოდექსის 37-ე „დ“ ქვეპუნქტით). ამასთან, დადგინდა, რომ დაკავებული თანამდებობიდან განთავისუფლება და შრომითი ხელშეკრულების მოშლა დამსაქმებელმა განახორციელა ლ. ლ-ას შვებულებაში ყოფნის დროს. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული გარემოებები, შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-6 ნაწილის იმპერატიული დანაწესიდან გამომდინარე განაპირობებდა 2013 წლის 6 მარტის სადავო ბრძანების არაკანონიერებას და წარმოშობდა მისი გაბათილების ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძველს.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დამსაქმებელმა ასევე ვერ დაასაბუთა, თუ რა აუცილებლობით იყო გამოწვეული ლ. ლ-ას განთავისუფლება შვებულებაში ყოფნის პერიოდში, მით უფრო, მაშინ, როდესაც, მასთან ერთი თვით ადრე გაფორმდა ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულება. აღნიშნული გარემოება უფრო მეტ ეჭვს ბადებდა იმ პირობებში, როდესაც ლ. ლ-აც, სხვა მოსარჩელეების მსგავსად, 2013 წლის 21 თებერვალს გახდა წევრი პროფესიული კავშირისა – ,,სასწრაფო სამედიცინო სამსახური ჯანმრთელობის სადარაჯოზე”, რომლის ძირითად მიზანს წარმოადგენდა სასწრაფო-სამედიცინო სამსახურში არსებული შრომითი პირობების ზედამხედველობა, გაუმჯობესება და ცენტრის თანამშრომლებზე ზეწოლისა და შევიწროების ფაქტების აღკვეთა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ლ. ლ-ა უკანონოდ გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ სარჩელის მოთხოვნების მართლზომიერების შეფასების ნაწილი:

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომის ხელშეკრულების მოშლის საფუძვლების ბათილად ცნობა, შედეგობრივი თვალსაზრისით, იწვევს ხელშეკრულების მოშლამდე არსებული მდგომარეობის აღდგენასა და იმ ზიანის ანაზღაურებას, რომელიც დასაქმებულს დამსაქმებლის მხრიდან არამართლზომიერი განთავისუფლებით მიადგა, შესაბამისად, სამსახურში აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 411-ე მუხლების კონტექსტში ის სამართლებრივი შედეგებია, რაც დამსაქმებლის არამართლზომიერ ქმედებას სდევს თან.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დააკმაყოფილა სარჩელი იძლებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილშიც.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ წარმომადგენელმა – ქ.თბილისის მერიის იურიდიულმა საქალაქო სამსახურმა.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

1.

სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის გარემოება, რომ ზ. ლ-ამ შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორისგან ზეპირსიტყვიერად მიიღო შეპირება 2013 წლის 7 მარტიდან უმცროსი ექიმის პოზიციაზე დანიშვნის თაობაზე. შესაბამისად, ამ ფაქტს არასწორი სამართლებრივი შეფასება მიეცა, კერძოდ, არასწორია სამოქალაქო კოდექსის 81-ე მუხლზე მითითება, ვინაიდან აღნიშნული მუხლის მიხედვით, თუ პირი გარიგების დადების მიზნით მოატყუეს, იგი უფლებამოსილია მოითხოვოს ამ გარიგების ბათილობა. ეს ხდება მაშინ, როცა აშკარაა, რომ მოტყუების გარეშე გარიგება არ დაიდებოდა. ამავე კოდექსის 82-ე მუხლის თანახმად, მოტყუებით დადებული გარიგების ბათილად ცნობისთვის მნიშვნელობა არ აქვს, არასწორი ცნობების შეტყობინებით მხარე მიზნად ისახავდა რაიმე სარგებლის მიღებას, თუ – მეორე მხარისათვის ზიანის მიყენებას.

მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელემ ვერ დაასაბუთა, რომ იგი გარიგების დადების მიზნით მოატყუეს. 2013 წლის 31 იანვრის №201/1 ბრძანება, რომლითაც ზ. ლ-ა დაინიშნა მენეჯერის მოადგილის თანამდებობაზე, ითვალისწინებდა დროებით (შვებულების პერიოდით) სამუშაოს შესრულებას, მისთვის თითქოსდა ადმინისტრაციის მიერ შეპირებულ და მისი განცხადებით მოთხოვნილ თანამდებობაზე. თუკი მხარე მიიჩნევდა, რომ იგი გარიგების დადების მიზნით მოატყუეს, მაშინ მას დასახელებული ბრძანება უნდა გაესაჩივრებინა საამისოდ კანონით გათვალისწინებულ ვადაში (ერთ თვეში), ასეთ ქმედებას მისი მხრიდან ადგილი არ ჰქონია.

2.

სასამართლომ არასწორად შეაფასა ლ. ლ-ას სამუშაოდან გათავისუფლების კანონიერება. შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეჩერება არის შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს დროებით შეუსრულებლობა, რომელიც არ იწვევს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეჩერების საფუძველს წარმოადგენს ანაზღაურებადი შვებულება. ამავე მუხლის მე-6 ნაწილით, შრომითი ურთიერთობის შეჩერებისას დაუშვებელია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა.

შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ დირექტორმა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ვადა განსაზღვრა შრომითი ურთიერთობის შეჩერების პერიოდის გასვლის შემდგომ და არა შრომითი ურთიერთობის შეჩერების პერიოდში. ლ. ლ-ას შვებულება მიეცა 2013 წლის 1 მარტიდან 2013 წლის 4 აპრილის ჩათვლით, სამუშაოდან კი გათავისუფლდა 2013 წლის 5 აპრილიდან. აქედან გამომდინარე, არასწორია სასამართლოს მიერ შრომის კოდექსის 36-ე მუხლის მე-6 ნაწილზე მითითება.

3.

სასამართლომ სწორად არ შეაფასა არც ლ. ლ-ისა და ც. კ-ას სამუშაოდან განთავისუფლების კანონიერების საკითხი. შრომის კოდექსის 37-ე მუხლი ითვალისწინებს ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლებს, რომელთა შორის მითითებულია შრომითი ხელშეკრულების მოშლა. აღნიშნული საფუძვლის გამოყენება არ მოითხოვს განსაკუთრებული პირობების არსებობას და აუცილებელ წესად ადგენს მხოლოდ ერთი თვის კომპენსაციის გაცემას. შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი წარმოადგენს დამსაქმებლის კანონიერ უფლებას, ცალმხრივად შეწყვიტოს შრომითი ხელშეკრულება დასაქმებულთან და არ ავალდებულებს დამსაქმებელს, ხელშეკრულების მოშლამდე გამოიყენოს დისციპლინური სახდელის რომელიმე ზომა.

4.

საგულისხმოა, რომ მოსარჩელეები თანამდებობებზე დანიშნული იყვნენ 1 წლის ვადით, შესაბამისად, გაუგებარია, თუ რა ლოგიკით აღადგინა პირველი ინსტანციის სასამართლომ ისინი დაკავებულ თანამდებობაზე, როდესაც მითითებული პერიოდი უკვე გასულია და ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შრომითი ურთიერთობის პერიოდი აღარ არსებობს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1200 ლარი) 70% – 840 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – შპს „თ. ს. ს. დ. ც-ს“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი – .....) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1200 ლარი, საგადახდო დავალება № 2860, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 10 სექტემბერი) 70% – 840 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე