საქმე №ას -240-225-2014 28 ნოემბერი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ლ. და ა. რ-ები (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ-ის 27“ (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელის ავტორი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა და უძრავი ქონების ლეგალიზება (სარჩელის მიხედვით), ამხანაგობის საერთო ქონების პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა და ხელშეშლის აღკვეთა (შეგებებული სარჩელის მიხედვით)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. და ა. რ-ებმა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ-ის 27“-ის მიმართ წარადგინეს სარჩელი, რომლითაც მოითხოვეს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,მ-ი-27”-ის 2012 წლის 10 მაისის №10 კრების ოქმის ბათილად ცნობა და ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული ფართების ლეგალიზების უფლების მიღება. სარჩელი ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს: ლ. და ა. რ-ები არიან თბილისში, მ-ის ქუჩა N27-ში მდებარე მრავალბინიანი სახლის N7 და N8 ბინების მესაკუთრეები და ამგვარად, წარმოადგენენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ-ი 27“-ის წევრებს. მათ 2000 წელს კუთვნილ ფართებთან 1-ელ სართულზე მოაწყვეს კიბე და სათავსები, ხოლო მე-5 სართულზე - გისოსები, თუმცა ფაქტობრივი მდგომარეობა შენობის ექსპლუატაციაში მიღებისას შესაბამის ტექნიკურ დოკუმენტაციაში სათანადოდ არ ყოფილა ასახული ბინათმენაშენეთა ამხანაგობის თავმჯდომარის უყურადღებობისა თუ სხვა გაუგებარი მიზეზების გამო. ლ. და ა. რ-ების მიერ ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებულ ფართებთან დაკავშირებით პრეტენზია არ ყოფილა გამოთქმული 2009 წლამდე. 2012 წლის 10 მაისს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ-ის 27“-მა საერთო კრებაზე (ოქმი N10) მიიღო გადაწყვეტილება ლ. და ა. რ-ების მფლობელობაში არსებული კიბის უჯრედისა და მე-5 სართულზე არსებული გისოსების დემონტაჟის შესახებ. ამავე გადაწყვეტილებით შესაბამისი ვალდებულების შესრულებისათვის მოსარჩელეებს განესაზღვრათ ერთი კვირის ვადა სხდომის ოქმის ჩაბარებიდან. ოქმის მიხედვით, სადავო კიბე აშენდა 2005 წელს, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს. კიბესთან დაკავშირებული ფართის იჯარის თაობაზე 2005 წელს გაფორმებული ხელშეკრულება ითვალისწინებს რა გარკვეული სამუშაოების წარმოებას, მასში კიბის მოწყობა ნახსენები არ არის. 2009 წლის 14 სექტემბერს ლ. რ-მ მიმართა თბილისის არქიტექტურის სამსახურს მრავალბინიანი სახლის პროექტის შეცვლისა და სადავო ფართების ლეგალიზების მოთხოვნით, თუმცა 2009 წლის 30 სექტემბრის N3061 ბრძანებით მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. დასახელებული ბრძანების შესაბამისად, პროექტის შეცვლისა და ფართების ლეგალიზების მოთხოვნის უფლება გააჩნდა მხოლოდ ამხანაგობას. საქმის განხილვაში ჩართული იყო ასევე ამხანაგობა, რომელიც არ დაეთანხმა ლ. რ-ის მოთხოვნას მიუხედავად იმისა, რომ ამხანაგობის წევრების უმრავლესობის მიერ საცხოვრებელ კორპუსში უძრავი ქონების შეძენისას მოსარჩელეთა მფლობელობაში არსებული ფართები უკვე იმგვარად იყო მოწყობილი, როგორც დღეისათვის არის სახეზე. ამხანაგობა მოსარჩელეთა მფლობელობაში არსებული ფართების ლეგალიზებაზე უარს აცხადებს საამისო მიზეზის გარეშე. ამხანაგობასა და მოსარჩელეებს შორის არის დაპირისპირება, რაც ხელს უშლის ამ უკანასკნელთა კანონიერი ინტერესის განხორციელებას. ამხანაგობა თავის უფლებას იყენებს მხოლოდ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიაყენოს მოსარჩელეებს, რაც დაუშვებელია.

ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „მ-ის 27“-მა სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ამასთან, წარადგინა შეგებებული სარჩელი მოსარჩელეთა მფლობელობაში არსებული პროექტის შეუსაბამო ნაგებობებისა და მოწყობილობების დემონტაჟისა და უკანონო მფლობელობიდან საერთო საკუთრების ფართის გამოთხოვის მოთხოვნით. თავისი პოზიცია და მოთხოვნები ბმა „მ-ის 27“-მა დაასაბუთა შემდეგ გარემოებებზე მითითებით: თბილისში, მ-ის ქუჩა N27-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის არასაცხოვრებელი ფართის პროექტთან შესაბამისობის დადგენისა და მისი ექსპლუატაციაში მიღების შემდეგ განხორციელებული სამუშოები 2005 წლიდან წარმოადგენს დავის საგანს. თბილისის მთვარი არქიტექტორის 1999 წლის 22 ოქტომბრის N617 ბრძანებით დამტკიცდა თბილისში, მ-ის ქუჩა N27-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი კორპუსის პროექტი, რომლის შესაბამისად გაიცა მშენებლობის დაწყების ნებართვა. ობიექტი ექპლუატაციაში იქნა მიღებული 2000 წლის 22 ნოემბერს, ხოლო რეესტრში დარეგისტრირდა 2001 წლის 26 მარტს. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „მ-ი 27“-ის მიმართვის საფუძველზე თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2000 წლის 22 ნოემბრის N11.10.144 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა ამხანაგობის წევრებზე ბინებისა და არასაცხოვრებელი ფართების განაწილების სია, რომლის მიხედვით ლ. ხ-ას (მოსარჩელეების ბებია) გამოეყო 165,3 კვ.მ საოფისე ფართები. ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2001 წლის 14 მარტის N78/5 განკარგულებით დამტკიცებული ავტოფარეხებისა და საოფისე ფართების განაწილების ახალი გადაწყვეტილება განხორციელდა უპროექტოთ და აღნიშნული გადაწყვეტილებით ნ. ხ-ას საოფისე ფართი გაიზარდა 65,7 კვ.მ-ით. ლ. რ-ის მიერ ამხანაგობის კუთვნილ ფართზე განხრციელებული სამუშაოები არ შეესაბამება პროექტს. კერძოდ, სამშენებლო დოკუმენტაციის გარეშე 00 სართულზე დამატებულია ორფრთიანი კარი, ავტოფარეხში შესასვლელი კარის ნაცვლად მოწყობილია ვიტრაჟები ღიობებით და ჟალუზებით, საერთო საკუთრების ფართზე მოწყობილია კიბე, კიბეზე გასასვლელი კარი, კიბისქვეშა კარი, ასევე კარისა და ფანჯრის ღიობები კიბესთან. ამხანაგობის განცხადების საფუძველზე თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის სპეციალისტებმა „არქიტექტურულ-სამშნებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 41-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად 2009 წლის 23 ივნისს შეადგინეს სამართალდარღვევის მიწერილობა, რომლითაც ლ. რ-ს განესაზღვრა 20 დღის ვადა ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად. ასევე შედგა აქტი მიწერილობის შეუსრულებლობის შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ა. რ-ისა და ლ. რ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ბმა ,,მ-ი 27”-ის 2012 წლის 10 მაისის N10 კრების ოქმის ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში, ხოლო არ დაკმაყოფილდა ბმა ,,მ-ი 27”-ის მონაწილეობის გარეშე სადავო ფართების ლეგალიზების ნებართვის მიღების მოთხოვნის ნაწილში. ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ასევე ბმა ”მ-ი 27”-ის შეგებებული სარჩელი.

ზემოაღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს ა. და ლ. რ-ებმა, რომლითაც მოითხოვეს: 1) გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთების შეცვლა ბმა „მ-ის 27“-ის 2012 წლის 10 მაისის კრების ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში, 2) გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა ასევე ბმა „მ-ის 27“-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებით: 1. არ დაკმაყოფილდა ა. რ-ისა და ლ. რ-ის სააპელაციო საჩივარი; 2. ბმა ,,მ-ი 27-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 24 სექტემბრის გადაწყვეტილება შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში შეიცვალა შემდეგი სახის ახალი გადაწყვეტილებით: ბმა ,,მ-ი 27-ის“ შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ა. რ-სა და ლ. რ-ს დაევალათ ქ. თბილისში, მ-ის ქ.N27-ში მეოთხე სართულზე არსებული რკინის გისოსისა და 0.00 ნიშნულზე სადარბაზოს ფოიეში არსებული კიბის დემონტაჟი, ა. რ-ისა და ლ. რ-ის მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა ქ.თბილისში, მ-ის ქ. N27-ში 0.00 ნიშნულზე ,,ბ-გ“ - ,,3-4“ ღერძებში მდებარე 4.18 კვ.მ ფართი და ,,გ-დ“-,,4-5“ ღერძებში მდებარე 15.17 კვ.მ ფართი ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს N002372913 დასკვნის დანართი N1-ის შესაბამისად; ბმა ,,მ-ი 27-ის“ სარჩელი საცხოვრებელი სახლის ფასადის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ:

ქ. თბილისის მერიის სამოქალაქო მონაწილეობისა და ინტეგრაციის საქალაქო სამსახურში კრების ოქმის საფუძველზე აღირიცხა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,მ-ი-27” (მისამართი: მ-ის ქ. N27). ამხანაგობაში ირიცხებოდა 19 ბინათმესაკუთრე -ამხანაგობის წევრი;

ლ და ა რ-ები წარმოადგენენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,მ-ი-27”-ის წევრებს. ლ. რ-ის საკუთრებაშია ქ. თბილისში, მ-ის ქ. N27-ში მდებარე 230.00 კვ.მ საოფისე ფართი, 35 კვ.მ ავტოფარეხი და მე-4 სართულზე მდებარე N8 ბინა (საფუძველი - 2007 წლის 21 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულება), ხოლო ა. რ-ის საკუთრებაშია იმავე მისამართზე მე-4 სართულზე მდებარე ბინა N7 და 35 კვ.მ ავტოფარეხი (საფუძველი - 2008 წლის 15 აგვისტოს ჩუქების ხელშეკრულება);

2012 წლის 10 მაისს ბმა ,,მ-ი-27”-მა საერთო კრებაზე მიიღო გადაწყვეტილება იმის შესახებ, რომ აღნიშნული ოქმის გადაცემიდან ერთი კვირის ვადაში ბ-ნ რ-ს განეხორციელაბინა კიბისა და გისოსის დემონტაჟი, წინააღმდეგ შემთხვევაში ამხანაგობა უფლებას იტოვებდა თავისი ძალებით შეესრულებინა დემონტაჟი;

ქ. თბილისში მ-ის ქ. N27-ში არსებული 18 ბინიანი საცხოვრებელი სახლი ექსპლუატაციაში მიღებული იქნა სახელმწიფო მიმღების კომისიის N325 აქტის საფუძველზე თბილისის საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2000 წლის 22 ნოემბრის N11.8.142 გადაწყვეტილებით. საცხოვრებელი სახლის საპროექტო დოკუმენტაციის შედგენისა და მშენებლობის განხორციელების დამკვეთს წარმოადგენდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა ,,მ-ი 27“;

ქ. თბილისში, მ-ის ქ. N27-ში განხორციელებულია სამშენებლო სამუშაოები შესაბამისი საპროექტო დოკუმენტაციის გარეშე, კერძოდ: ,,ა-ა“ ღერძზე ,,1-3“ მონაკვეთში ავტოფარეხში შესასვლელი კარებების ნაცვლად მოწყობილია ვიტრაჟები ღიობებით და ჟალუზებით, ,,3-5“ მონაკვეთში დამატებით მოწყობილია კიბე და დამატებულია კარისა და ფანჯრის ღიობები, ,,5-1“ მონაკვეთში შექმნილია დამატებითი ფართი(ტომი 1, ს.ფ. 159-162 - ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის დადგენილება N00001126);

2009 წლის 14 სექტემბერსა და 2009 წლის 23 სექტემბერს ქ.თბილისის არქიტექტურის სამსახურს განცხადებით მიმართა ლ. რ-ის წარმომადგენელმა თ. რ-მ და მოითხოვა მ-ის ქ. N27-ში ამხანაგობა ,,მ-ის 27-ის“ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის კორექტირება, კერძოდ, პროექტში გათვალისწინებული ავტოფარეხების ნაცვლად ლ რ-ის საკუთრებაში არსებული 230 კვ.მ და 35 კვ.მ საოფისე ფართის მითითება (კორპუსის ფასადისა და პირველი არასაცხოვრებელი სართულის გეგმის ნახაზში ცვლილებების შეტანა). თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 30 სექტემბრის N3061 ბრძანების თანახმად, ლ. რ-ის წარმომადგენელს უარი ეთქვა განცხადების დაკმაყოფილებაზე. ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში დადგენილი იქნა, რომ მითითებულ მისამართზე ნაწარმოები იყო უნებართვო მშენებლობა, კერძოდ: მ-ის N27-ში მდებარე საცხოვრებელი კორპუსის ექსპლუატაციაში მიღებული პროექტის თანახმად, 00 ნიშნულზე არსებულ ,,1-3“ და ,,ა-გ“ ღერძებში მოქცეული ფართი წარმოადგენდა ორ სადგომიან ავტოფარეხს, ხოლო საქმის მასალებში წარმოდგენილი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 ივნისის N00001126 მიწერილობიდან დგინდებოდა, რომ მ-ის ქ. N27-ში 00 ნიშნულზე ,,1-3“ მონაკვეთში ნაწარმოები იყო პროექტის დარღვევით უნებართვო მშენებლობა. მითითებული ბრძანების შესაბამისად, ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის N57 დადგენილების თანახმად, დამკვეთი შეიძლება იყოს მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული ან ასაშენებელი შენობა-ნაგებობების მესაკუთრე, მოსარგებლე, ან მისი/მათი უფლებამოსილი პირი, რომელსაც აქვს ობიექტის სამშენებლოდ განვითარების ინტერესი, აღნიშნულ საქმეში დამკვეთი არის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,მ-ი 27“, ხოლო სამსახურს პროექტში კორექტირების შეტანის მოთხოვნით მომართა მოქ. ლ. რ-ის წარმომადგენელმა თ. რ-მ. ბრძანების შესაბამისად, ვინაიდან, თ. რ-ე არ წარმოადგენს აქტში ცვლილებების შეტანის მოთხოვნაზე უფლებამოსილ პირს, (დამკვეთს) სამსახურს არ მიაჩნია მიზანშეწონილად მოახდინოს პროექტის კორექტირება მისი მოთხოვნის საფუძველზე. ამასთან, ბრძანებაში მითითებულია, რომ ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ დადგენილების თანახმად, თუ წარმოებული მშენებლობის შედეგად სამშენებლო დოკუმენტში განხორციელდა ცვლილებები, რაც საჭიროებს მშენებლობის ახალ ნებართვას ან/და წარმოებულია უნებართვო მშენებლობა, მშენებლობის გამცემი ორგანო უფლებამოსილია იმსჯელოს მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე მხოლოდ დამრღვევის მიერ შესაბამისი დარღვევისათვის გამოცემული აქტისა და დაკისრებული ჯარიმის გადახდის ქვითრის წარდგენის შემდეგ;

ლ. რ-მ სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში მოპასუხეების - ქ. თბილისის მერიისა და სსიპ ,,თბილისის არქიტექტურის სამსახურის“ წინააღმდეგ, რომლითაც მოითხოვა ქ. თბილისის მერიის 2009 წლის 04 დეკემბრის N1870 განკარგულებისა და სსიპ ,,თბილისის არქიტექტურის სამსახურის“ 2009 წლის 30 სექტემბრის N3061 ბრძანების ბათილად ცნობა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა და ქ.თბილისში, მ-ის ქ. N27-ში ამხანაგობა ,,მ-ი 27-ის“ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე განთავსებული ლ. რ-ის კუთვნილი საოფისე ფართისა და ავტოფარეხის ნაწილში საცხოვრებელი კორპუსის ფასადისა და პირველი არასაცხოვრებელი სართულის გეგმის ნახაზებში პროექტის ცვლილებაზე შეთანხმება;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ. რ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში;

თბილისის მერიის 2009 წლის 23 ივლისის N00001126 დადგენილებით ლ. რ-ე დაჯარიმდა 10 000 ლარით უნებართვო მშენებლობისათვის და 3000 ლარით - მიწერილობის შეუსრულებლობისათვის;

ქალაქ თბილისის მერიის 2009 წლის 17 სექტემბრის N1264 განკარგულებით ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 ივლისის N00001126 დადგენილება;

ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 11.062013 წლის დასკვნის შესაბამისად, ლ. რ-ს და ა. რ-ს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული (230.00+35.00+35.00) ფართის გარდა დაკავებული აქვთ +00 (445.35) ნიშნულზე ,,ბ-გ“-,,3-4“ ღერძებში ფართები ოდენობით 4.18 კვ.მ (დანართში ნაჩვენებია წითელი ფერით) და ,,გ-დ“-,,4-5“ ღერძებში ფართი ოდენობით 15.17 კვ.მ. (დანართში ნაჩვენებია წითელი ფერით);

ქ. თბილისში, მ-ის ქ. N27-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მე-4 სართულზე, სადაც განთავსებულია ლ. რ-ისა და ა. რ-ის საცხოვრებელი N7 და N8 ბინები, მოწყობილია რკინის გისოსები;

ამავე მისამართზე 0.00 ნიშნულზე პროექტთან შეუსაბამოდ, შესაბამისი ნებართვის გარეშე მოწყობილია კიბის უჯრედი, რომლითაც სარგებლობენ ა. და ლ. რ-ები;

0.00 ნიშნულზე ფასადზე მოწყობილია შემინული რკინის გისოსები, რომელიც არ შეესაბამება დამტკიცებულ პროექტს;

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აპელანტებმა - ლ. და ა. რ-ებმა მოითხოვეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მოტივაციის შეცვლა იმ ნაწილში, რომლითაც დაკმაყოფილდა მათი სარჩელი და ბათილად იქნა ცნობილი ბმა ,,მ-ი 27”-ის 2012 წლის 10 მაისის N10 კრების ოქმი. პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 364-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლოს პირველი ინსტანციით გამოტანილი გადაწყვეტილება მხარეებმა და მესამე პირებმა დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით შეიძლება კანონით დადგენილ ვადაში გაასაჩივრონ სააპელაციო სასამართლოში. მოქმედი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი ითვალისწინებს მხარის მიერ სააპელაციო წესით პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მხოლოდ სარეზოლუციო ნაწილის ან მისი რომელიმე პუნქტის გასაჩივრების შესაძლებლობას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილია გადაწყვეტილების ფორმალური (სსკ-ის 264-ე მუხლი) და მატერიალური (სსკ-ის 266-ე მუხლი) კანონიერი ძალა, რომელიც პირველ შემთხვევაში გულისხმობს მიმდინარე პროცესში დავის განხილვის დამთავრებას, ხოლო მატერიალური კანონიერი ძალა უზრუნველყოფს გადაწყვეტილების საბოლოო ხასიათსა და სავალდებულოობას არამარტო კონკრეტული პროცესისათვის, არამედ მის ფარგლებს გარეთაც. კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლის შესაბამისად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ მხარეებს, აგრეთვე, მათ უფლებამონაცვლეებს არ შეუძლიათ ხელახლა განაცხადონ სასამართლოში იგივე სასარჩელო მოთხოვნები იმავე საფუძველზე, აგრეთვე, სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატის შეხედულებით, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალას გააჩნია კანონით განსაზღვრული სუბიექტური და ობიექტური ფარგლები, რომელიც აზუსტებს გადაწყვეტილების მოქმედების საზღვრებს. გადაწყვეტილების კანონიერი ძალა ვრცელდება საქმის განხილვაში მონაწილე პირთა წრეზე (სუბიექტური ფარგლები) და გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილზე (ობიექტური ფარგლები). შესაბამისად, გასაჩივრებას ექვემდებარება გადაწყვეტილება, თუ სადავოა მისი სარეზოლუციო ნაწილით და არა აღწერილობითი ან სამოტივაციო ნაწილით დადგენილი ფაქტი. სამოქალაქო საპროცესო სამართლის პრინციპებისა და კოდექსის ნორმათა ურთიერთშეჯერებითა და ერთობლიობაში განმარტებით, გადაწყვეტილების კანონიერი ძალა ვრცელდება მის სარეზოლუციო ნაწილზე. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი თავისი არსით წარმოადგენს პირდაპირ და ზუსტ პასუხს სარჩელზე. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი უნდა შეიცავდეს სასამართლოს დასკვნას სარჩელის დაკმაყოფილების ან სარჩელზე მთლიანად ან ნაწილობრივ უარის თქმის შესახებ (სსკ-ის 249-ე მუხლის მეხუთე ნაწილი). ამდენად, პირი სარჩელის შეტანის გზით იცავს რა თავის უფლებას და შელახულ ინტერესებს, სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება იმავდროულად იწვევს მისი პრეტენზიის აღმოფხვრას, ვინაიდან სადავოდ მიჩნეული უფლება მოდავე პირის სასარგებლოდაა დაცული და შესაბამისად, მხარის იურიდული ინტერესიც დაკმაყოფილებულია. საგულისხმოა, რომ სასამართლო გადაწყვეტილებით სამართლებრივი წესრიგის დადგენა შესაძლებელია რა მხოლოდ გადაწყვეტილების აღსრულებით, აღსასრულებლად წარიმართება მხოლოდ სარეზოლუციო ნაწილი და არა სამოტივაციო ნაწილი, თუნდაც ეს უკანასკნელი ადგენდეს რაიმე უფლების ან ვალდებულების არსებობას (,,სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 21-ე მუხლი).

სააპელაციო პალატის მითითებით, თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 30 სექტემბრის N3061 ბრძანებით ლ. რ-ის წარმომადგენელს თ. რ-ს უარი ეთქვა მ-ის ქ. N27-ის, ამხანაგობა ,,მ-ის 27-ის“ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტის კორექტირების შესახებ განცხადების დაკმაყოფილებაზე იმ მოტივით, რომ ობიექტი მიღებული იყო ექსპლუატაციაში და პროექტის შესაბამის კორექტირებაზე არ მიუმართავს მოთხოვნის უფლებამოსილების მქონე პირს (დამკვეთს). მას შემდეგ რაც ლ. რ-ს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 16 ივნისის გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, სასამართლოს მომართა მოცემული სარჩელით და მოითხოვა ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული სადავო ფართების ლეგალიზებაზე ნებართვის მიღება ბმა ,,მ-ის 27-ის“ მონაწილეობის გარეშე. ამდენად, პალატამ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეები ფაქტობრივად ითხოვენ ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ერთპიროვნულად, ამხანაგობის სხვა წევრთა ნებისაგან დამოუკიდებლად მიმართვის უფლების მოპოვებას სასამართლო წესით. დასახელებულ მოთხოვნის დასაბუთებულობაზე საკითხის გადაწყვეტისათვის პალატამ იხელმძღვანელა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ საქართველოს კანონის პირველი მუხლით, მე-10 მუხლის 1-ლი პუნქტით, მე-3 მუხლის „ე“ და „ვ“ პუნქტებით, შესაბამისად შეაფასა დადგენილი გარემოებები და მიიჩნია, რომ მოსარჩელეების ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული სადავო ფართების ლეგალიზებაზე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ერთპიროვნულად მიმართვის უფლების მინიჭება ამხანაგობის წევრთა უფლების შეზღუდვისა და მათი ნების გამოვლენის თავისუფლებაში სასამართლოს ჩარევის ტოლფასია, რაც ეწინააღმდეგება კანონის დანაწესს. ამასთან, პალატის შეხედულებით, სასამართლოს ჩარევა შესაძლებელია გამართლებული იყოს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დადგინდება უფლების ბოროტად გამოყენების ფაქტი. პალატის მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად, დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას. პალატამ მიუთით ასევე სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებულნი არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობანი. სასამართლოს განმარტებით, უფლების ბოროტად გამოყენება გულისხმობს ისეთ ქმედებას, რომლითაც მხოლოდ სხვებს ადგებათ ზიანი ისე, რომ არაა გამოკვეთილი მესაკუთრის ინტერესების უპირატესობა. სასამართლოს მოსაზრებით, კონკრეტულ შემთხვევაში უფლების ბოროტად გამოყენებას ადგილი ექნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ დადგინდებოდა, რომ უნებართვო მშენებლობები ნაწარმოებია დამკვეთის - ამხანაგობის წევრთა ნების, შეთანხმებისა და მითითების საფუძველზე და ვალდებულება, შენობის ექსპლუატაციაში მიღებამდე შეეტანათ ცვლილებები საპროექტო დოკუმენტაციაში, არ განახორციელეს. სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ შენობა მიღებულია ექსპლუატაციაში, ექსპლუატაციაში მიღების აქტი არ გასაჩივრებულა და ამდენად, არსებობს პრეზუმფცია, რომ ექსპლუატაციაში მიღების დროისათვის შენობის ტექნიკური მდგომარეობა შეესაბამებოდა შეთანხმებულ პროექტს, ვინაიდან საქმის მასალებით საწინააღმდეგო ვერ დადასტურდა. სასამართლომ მიიჩნია, აღნიშნულთნ დაკავშირებით არ უნდა იქნეს გაზიარებული მოწმეთა ჩვენებები, ვინაიდან ისინი ეწინააღმდეგებიან ერთმანეთს. კერძოდ, სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოწმეების - ჯ. დ-ისა და ი. ტ-ის ახსნა-განმარტებების შესაბამისად, კიბის უჯრედი და მე-4 სართულზე გისოსები მოწყობილია 2000 წელს, საცხოვრებელი სახლის ექსპლუატაციაში მიღებამდე, მაშინ როდესაც მოწმეებმა დ. გ-მა და ზ. ჯ-მ განმარტეს, რომ კიბე და გისოსები არსებობს 2002-2004 წლიდან. ამავდროულად სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ნ. ხ-ასა (წარმომადგენელი თ. რ-ე) და ჯ. დ-ს შორის 2005 წლის 30 ივნისის დადებულ იჯარის ხელშეკრულებაზე, რომლის 7.2 მუხლის შესაბამისად, მოიჯარემ იკისრა ვალდებულება იჯარის საგანზე ჩაეტარებინა სარეკონსტრუქციო-სარემონტო სამუშაოები, მათ შორის: მთელს პერიმეტრზე ანოდირებული (ძველი ბრინჯაოს) ალუმინის კარ-ფანჯრების, თერმოხიდიანი ალათების მოწყობა, მაშინ როდესაც მოსარჩელემ განმარტა, რომ კორპუსის ფასადი საცხოვრებელი სახლის ექსპლუატაციაში მიღებამდე შეიცვალა.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კდოექსის 180-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ ა. და ლ. რ-ებს სარჩელის დაკმაყოფილების მიმართ არ გააჩნიათ იურიდიული ინტერესი, ვინაიდან სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში მოსარჩელისათვის სავარაუდო სასურველი შედეგი არ დადგება, რამეთუ, ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის N57 დადგენილებისა და თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 30 სექტემბრის N3061 ბრძანებისა შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მშენებლობის ნებართვის გაცემის საკითხზე მსჯელობისათვის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს დამრღვევის მიერ დაკისრებული ჯარიმის გადახდა, რაც მოცემული საქმის მასალებით არ დგინდება. ამდენად, სასამართლოს დასკვნით, სასამართლოს გზით ადმინისტრაციული ორგანოსათვის მიმართვის უფლების მოპოვების შემთხვევაშიც ადმინისტრაციული ორგანო არაუფლებამოსილი იქნება, იმსჯელოს მშენებლობის ნებართვის გაცემის საკითხზე.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, პალატა მივიდა დასკვნამდე, რომ ბმა ,,მ-ი -27-ის“ სააპელაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შემდეგ გარემოებათა გამო: ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის ,,ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, ინდივიდუალური საკუთრება განმარტებულია, როგორც ბინის ან/და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრება, აგრეთვე ამ ფართობის შემადგენელი ის ნაწილები, რომლებიც შეიძლება გადაკეთდეს, მოსცილდეს ანდა დაემატოს ისე, რომ ამით გაუმართლებლად არ შეილახოს საერთო საკუთრება ან ინდივიდუალურ საკუთრებაზე დაფუძნებული სხვა რომელიმე ბინის მესაკუთრის უფლება, ასევე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის მფლობელობაში არსებული მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.). ამავე მუხლის ,,ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება არის მიწის ნაკვეთი, ამავე ნაკვეთზე განთავსებული მრავალბინიანი სახლი, მასთან დაკავშირებული მომსახურე საინჟინრო ქსელების, მოწყობილობა-დანადგარების, შენობა-ნაგებობებისა და კეთილმოწყობის ობიექტების ერთობლიობა, რომელიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში. იმავე კანონის 5.4 მუხლის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას წარმოადგენს: მიწის ნაკვეთი, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მომსახურებისათვის განკუთვნილი შენობა-ნაგებობები და საინჟინრო-კომუნიკაციური მოწყობილობა და გაყვანილობა, მრავალბინიანი სახლის მზიდი და შემომზღუდავი არამზიდი (ფასადის) კონსტრუქციები (საძირკვლები, კარკასი, კედლები, საერთო სარგებლობის აივნები, სართულშუა გადახურვები, პარაპეტები (მოაჯირები), ლავგარდანები (კარნიზები), საწვიმარი მილები და ა. შ.), მრავალბინიანი სახლის ვესტიბიულები, სადარბაზოები, დერეფნები, კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები, საქვაბეები, ტექნიკური სართულები, სახურავები, ლიფტები, სხვადასხვა დანიშნულების შახტები, არხები, ნაგავგამტარები, ბუნკერები და ა. შ, რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში, სატრანზიტო გაყვანილობა. კანონის 7.2 მუხლის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია ისარგებლოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებით. კანონის 21-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრი ვალდებულია ისეთ მდგომარეობაში შეინარჩუნოს და იმგვარად გამოიყენოს ინდივიდუალური საკუთრება და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება, რომ ამით სხვა მესაკუთრეს არ მიადგეს ზიანი, და იმოქმედოს სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების ფარგლებში. პალატის განმარტებით, დაუშვებელია მრავალბინიან სახლში ისეთი მოქმედებების განხორციელება, რომლებიც ზღუდავს საერთო საკუთრების უფლებას და რამაც შეიძლება გამოიწვიოს საერთო საკუთრებაში არსებულ ფართზე უფლების შელახვა. პალატის მითითებით, იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს საერთო საკუთრებაში არსებული ფართის სხვაგვარი გამოყენება, აუცილებელია ყველა მობინადრის ნება. ამდენად, სასამართლოს მითითებით, მოპასუხეები, როგორც მრავალბინიანი სახლის ინდივიდუალური ბინის მესაკუთრეები, ვალდებულნი არიან საერთო საკუთრება გამოიყენონ იმგვარად, რომ ამით არ შეილახოს მესაკუთრეების ერთად ცხოვრების წესი, რაც მოცემულ შემთხვევაში დაცული არ არის. კერძოდ, მოპასუხეები ფლობენ საერთო სარგებლობის ფართზე უნებართვოდ მოწყობილ კიბის უჯრედს, რომლის დემონტაჟზეც უარს აცხადებენ, დადგენილია, რომ მე-4 სართულზე, მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ბინების წინ მოწყობილია რკინის გისოსები, რომლის ჩაკეტვის შემთხვევაშიც ბინათმესაკუთრეებს ხელი შეეშლებათ ლიფტით სარგებლობაში, ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხეები ფლობენ საერთო სარგებლობაში არსებულ ფართს - ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 11.062013 წლის დასკვნის შესაბამისად, ლ. რ-ს და ა. რ-ს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული (230.00+35.00+35.00) ფართის გარდა დაკავებული აქვთ +00 (445.35) ნიშნულზე ,,ბ-გ“-,,3-4“ ღერძებში ფართები ოდენობით 4.18 კვ.მ (დანართში ნაჩვენებია წითელი ფერით) და ,,გ-დ“-,,4-5“ ღერძებში ფართი ოდენობით 15.17 კვ.მ. (დანართში ნაჩვენებია წითელი ფერით). ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები ინდივიდუალურად სარგებლობენ საერთო საკუთრებაში არსებული ფართით, რითაც არღვევენ კანონით გათვალისწინებულ მოვალეობებს. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს დასკვნით, ბმა ,,მ-ი 27-ის“ მოთხოვნა რკინის გისოსისა და კიბის დემონტაჟის, მოპასუხეთა მფლობელობიდან 4.18 კვ.მ. და 15.17 კვ.მ. ფართის გამოთხოვის შესახებ, საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბმა ,,მ-ი-27-ის“ მოთხოვნა შენობის ფასადის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის შესახებ არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო: ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონით, მუხლი 101.1 მუხლის შესაბამისად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თანხმობის გარეშე შესაძლებელია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც გავლენას ახდენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაზე, თუმცა არ ითვალისწინებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ მუხლის პირველ პუნქტში აღნიშნული სამშენებლო სამუშაოები ითვალისწინებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის გაზრდას ან/და ახალი ინდივიდუალური საკუთრების საგნის წარმოშობას, სამშენებლო სამუშაოების დასაშვებობის შესახებ გადაწყვეტილებას ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა იღებს წევრთა 2/3-ის ხმებით. დადგენილია, რომ 0.00 მდებარე ავტოფარეხებისა და საოფისე ფართის მესაკუთრეები არიან ლ. რ-ე და ა. რ-ე. ასევე დადგენილია, რომ მათ საკუთრებაში არსებული ფართის ფასადზე მოწყობილია შემინული რკინის გისოსები. პალატამ მიიჩნია, რომ რკინის გისოსების მოწყობით სხვა ბინათმესაკუთრეთა კანონიერი უფლებები არ ილახება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეტა პალატის 2014 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ა. და ლ. რ-ებმა. საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს:

ბმა „მ-ის 27“-ის 2012 წლის 10 მაისის N10 კრების ოქმი თბილისის საქლაქო სასამართლოს 2012 წლის 24 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ბათილად იქნა ცნობილი და ამ ნაწილში სასამართლო გადაწყვეტილება ძალაშია შესული, რადგან ამხანაგობამ სააპელაციო წესით მის გასაჩივრებაზე თავი შეიკავა. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ბმა „მ-ის 27“-ის მოთხოვნა მაინც საფუძვლიანად მიიჩნია;

ამხანაგობის თავმჯდომარე ბ. გ-ა, როგორც N18 ბინის მესაკუთრე, ამხანაგობის წევრი გახდა 2005 წლის 25 თებერვლიდან საკუთრების უფლების მოპოვების საფუძველზე. შეგებებული სარჩელი ბ. გ-ამ წარადგინა ამხანაგობის სახელით კრების შესაბამისი გადაწყვეტილების გარეშე, რითაც დააარღვია სამოქალაქო საპროცესო ნორმები;

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მოყვანილია „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის ნორმები, თუმცა გადაწყვეტილება არ ეფუძნება დასახელებული კანონის მოთხოვნებს. კანონის მე-5-10 და 28-ე მუხლები განსაზღვრავენ ამხანაგობის საერთო ქონების მართვის, განკარგვის წესს, ასევე არსებობს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა, რომელიც ცხადყოფს, რომ მხოლოდ ბმა-ს სათანადო წესით მიღებული გადაწყვეტილების არსებობის პირობებში ამხანაგობის სასარჩელო მოთხოვნა იძენს კანონიერ ხასიათს. აღნიშნულიდან გამომდინარე დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ამხანაგობის მოთხოვნების დაკმაყოფილებასთან დაკავშირებით;

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 249-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რასაც ეფუძნება სასამართლოს დასკვნები და, შესაბამისად, მათზე დაყრდნობით უნდა იქნეს ჩამოყალიბებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი. აღნიშნული დანაწესის შესაბამისად, გასაჩივრებულ იქნა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება იმ თვალსაზრისით, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილმა გარემოებამ სადავო სამშენებლო სამუშაოების 2000 წლამდე - შენობის ექსპლუატაციაში მიღებამდე წარმოებასთან დაკავშირებით ასახვა არ ჰპოვა გადაწყვეტილების სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილებში. სააპელაციო სასამართლომ კი არ გაიზიარა დასახელებული პრეტენზია, ტენდენციურად შეაფასა მტკიცებულებები და ამგვარად დაადგინა, რომ სადავო სამუშაოები ნაწარმოებია შენობის ექსპლუატაციაში მიღების შემდგომ. დასახელებული გარემოების დადგენისას სასამართლოს უნდა გამოეკვლია და შეეფასებინა საოფისე ფართისა და ავტოფარეხის თავდაპირველი მესაკუთრის - ნ. ხ-ას ხელწერილი, კალატოზ ი. ტ-ის ხელწერილი, ელ-შემდუღებლის - მ. ლ-ის ხელწერილი, N12 ბინის თავდაპირველი მესაკუთრის - დ. რ-ის ხელწერილები, საოფისე ფართისა და ავტოფარეხის მოიჯარის - ჯ. დ-ის ხელწერილი, 2005 წლის 30 ივნისის იჯარის ხელშეკრულება. ხსენებული ხელშეკრულება არ ითვალისწინებს სადავო ფართების აშენებასა და კიბის მოწყობას. მტკიცებულებების შესაბამისად საქალაქო სასამართლომ მართლზომიერად დაადგინა, რომ სადავო მშენებლობა განხორციელდა 2000 წლამდე, ანუ შენობის ექსპლუატაციაში მიღებამდე. მასთან დაკავშირებით პრეტენზია 2009 წლამდე არ ყოფილა გამოთქმული. ამდენად, ამხანაგობა „მ-ის 27“-ის მოთხოვნა ხანდაზმულია;

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ლ. და ა. რ-ების ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული ფართების ლეგალიზებაზე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ერთპიროვნულად მიმართვის უფლების მინიჭება ამხანაგობის წევრების უფლების შეზღუდვისა და მათი ნების გამოვლინების თავისუფლებაში სასამართლოს ჩარევის ტოლფასია. ამგვარად სასამართლომ უარი განაცხადა მართლმსაჯულების განხორციელებაზე. მხარეთა მიერ ვალდებულების შესრულება დამოკიდებულია მათ ნებაზე, სასამართლო კი ერევა მხარის ნების განხორციელებაში, თუ ეს უკანასკნელი ეწინააღმდეგება კანონს. საქმის მასალებიდან დასტურდება, რომ ამხანაგობა თავის უფლებას იყენებს ბოროტად. კერძოდ, აღნიშნულზე მეტყველებს შემდეგი გარემოებები: 1) 2000 წლიდან 2009 წლამდე არ ყოფილა გამოთქმული პროტესტი ლ. და ა. რ-ების მფლობელობაში არსებულ ფართებსა და მათ მიერ ნაწარმეობ სამშნებლო სამუშაოებთან დაკავშირებით. თავად ამხანაგობის მიერ წარმოდგენილ დოკუმენტაციაში სადავო ფართები ხელით არის მონიშნული. მხოლოდ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2009 წლის 23 ივნისის N00001126 მიწერილობისა და 2009 წლის 23 ივლისის N0001126 დადგენილების მიღების შემდეგ გახდა მოსარჩელეთთვის ცნობილი, რომ ამხანაგობის თავდაპირველმა თავმჯდომარემ სახლის საპროექტო დოკუმენტაციაში არ ასახა პროექტში შეთანხმებული ცვლილებები; 2) 2009 წლის 14 სექტემბერს ლ. რ-მ მიმართა არქიტექტურის სამსახურს პროექტში ცვლილებები შეტანის მოთხოვნით. არქიტექტურის სამსახურმა მიიიჩნია რა, რომ პროექტში ცვლილების შეტანა შეთანხემბული უნდა ყოფილიყო ამხანაგობასთან, ამხანაგობა კი არ დაეთანხმა მოთხოვნას, ეს უკანასკნელი არ იქნა დაკმაყოფილებული; 3) ქ. თბილისის მერიის ზედამხხედველობის სამსახურმა ლ. და ა. რ-ების კუთვნილი ფართების შემოწმება განახორციელეს ამხანაგობის წევრთა შესაბამისი მიმართვის საფუძველზე და გათვალისწინებული არ ყოფილა, რომ ამხანაგობის სხვა წევრებს უკანონოდ აქვთ მითვისებული საერთო საკუთრებაში არსებული ფართები, პროექტთან შეუსაბამოდ აქვთ მოწყობილი აივნები, N4 ბინის მესაკუთრე ნ. ხ-ს კი მისი ავტოფარეხიდან ჩამოსასვლელი ანალოგიური კიბის მოწყობაზე ამხანაგობამ მისცა თანხმობა 2012 წლის 01 ივლისის კრების გადაწყვეტილებით;

გასათვალისწინებელია, რომ ამხანაგობის 2012 წლის 10 მაისის ოქმი არის გაყალბებული ამხანაგობის თავმჯდომარის - ბ. გ-ას მიერ, რის გამოც ქ. თბილისის ვაკე-საბურთალოს შს მე-7 განყოფილებაში მიმდინარეობს გამოძიება;

ყოველივე აღნიშნულის მიუხედავად სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ მიჩნია, რომ ა. და ლ. რ-ებს დავის საგნის მიმართ არ გააჩნიათ დასაბუთებული და საფუძვლიანი იურიდიული ინტერესი. ამგვარ დასკვნამდე პალატა მივიდა თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 30 სექტემბრის N3061 ბრძანების საფუძველზე იმაზე მითითებით, რომ სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში მოსარჩელეთათვის სასურველი შედეგი არ დადგება, ვინაიდან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მშენებლობის ნებართვის გაცემის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს დამრღვევის მიერ ჯარიმის გადახდა, რაც მოსარჩელეებს არ განუხორციელებიათ. გასათვალისწინებელია, რომ დასახელებულ საკითხთან დაკავშირებით მიღებულია თბილისის მერიის 2009 წლის 17 სექტემბრის N1264 განკარგულება და თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 18 მარტის გადაწყვეტილება საქმეზე N3/3262—10. ამასთან, კანონი „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ მშენებლობის ლეგალიზაციისათვის ამხანაგობის თანხმობას არ ითვალისწინებს. ა. და ლ. რ-ების მოთხოვნას წარმოადგენს ამხანაგობის თანხმობის გარეშე ლეგალიზაციის - არსებული ფაქტობრივი მდგომარების დაკანონიების უფლების მოპოვება და არა ახალი მშენებლობის ნებართვის მიღება, მით უფრო, რომ ლეგალიზაციის პროცედურა საერთოდ არ ითვალისწინებს რაიმე სახის ჯარიმის გადახდას;

საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლში მიმდინარეობდა მიკერძოებულად, რის გამოც ა. და ლ. რ-ების მხარემ ორჯერ დააყენა შუამდგომლობა სასამართლო შემადგენლობის აცილების თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ. დ ა. რ-ების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ლ. და ა. რ-ების საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით, რის გამოც წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი განუხილველად უნდა დარჩეს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ა. რ-ის მიერ 2014 წლის 22 თებერვალს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით, 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ. დ ა. რ-ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. კასატორებს - ლ. რ-სა (პ/ნ ….) და ა. რ-ს (პ/ნ ….) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით ა. რ-ის მიერ 2014 წლის 22 თებერვალს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე