საქმე №ას-518-491-2014 5 ნოემბერი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი, მოწინააღმდეგე მხარე 1. შპს „რ. ზ-ა“ (მოპასუხე)

2. გ. ს-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 აპრილის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა: 1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა; 2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით კომპენსაციის დაკისრების ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - შრომითი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ს-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „რ. ზ-ის“ მიმართ 2013 წლის თებერვლის, მარტისა და აპრილის სახელფასო დავალიანების - 18 017 ლარის, ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო კომპენსაციის - ერთი წლის შრომითი ანაზღაურების - 84 000 ლარისა და გამოუყენებელი შვებულების თანხის - 7 000 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით, მოსარჩელემ ასევე მოითხოვა ავტომობილ „ჰიუნდაი გრენდორის“ (სახელმწიფო ნომერი „......“, სანდენტიფიკაციო №....., ღირებულება 26 000 აშშ დოლარი) სომბოლურ ფასად 1 ლარად გადაცემა და 2013 წლის 8 მაისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 76.30 ლარის გადახდის დაკისრება. სარჩელი ეფუძნება შემდეგ გარემოებებს:

2011 წლის 15 აგვისტოს შპს „რ. ზ-სა“ და გ. ს-ს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება სამი წლის ვადით. ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელე დაინიშნა გენერალურ დირექტორად. 41-საათიანი სამუშაო კვირის ფარგლებში თვიური ანაზღაურება განისაზღვრა 7 000 ლარით ყოველი თვის ბოლო ან ბოლოს წინა საბანკო დღეს თანხის საბანკო ანგარიშზე ჩარიცხვის გზით. შრომითი ხელშეკრულების 3.3 პუნქტით დამსაქმებელმა ასევე იკისრა ვალდებულება 35 000 აშშ დოლარის ფარგლებში მოსარჩელისათვის შეეძინა ავტოსატრანსპორტო საშუალება. მხარეთა შეთანხმების შესაბამისად, ხელშეკრულების ნებისმიერი ფორმით შეწყვეტის შემთხვევაში, მოპასუხეს ავტოსატრანსპორტო საშუალება დასაქმებულისათვის საკუთრებაში უნდა გადაეცა სიმბოლურ ფასად. კომპანიის მხრიდან ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შემთხვევისათვის მხარეები შეთანხმდნენ კომპანსაციის გადახდაზე, რომლის ოდენობაც განისაზღვრა ერთი წლის შრომის ანაზღაურებით.

2013 წლის 1 თებერვლიდან დამსაქმებელმა შრომის ანაზღაურება შეუწყვიტა დასაქმებულს, ხოლო მიმდინარე წლის აპრილში წარუდგინა შრომითი ხელშეკრულების ცვლილების პროექტი, რომლის თანახმადაც შრომის ანაზღაურება 4 000 ლარამდე მცირდებოდა, ხელშეკრულების შეწყვეტისათვის გათვალისწინებული კომპენსაცია - 6 თვის შრომის ანაზღაურებამდე, ამასთანავე, ძალადაკარგულად ცხადდებოდა ხელშეკრულების 3.3 პუნქტი. 2013 წლის 25 აპრილს მოსარჩელე წერილობით არ დაეთანხმა ხელშეკრულებაში ცვლილებების დოკუმენტს შრომითი პირობების გაუარესების მოტივით და შეახსენა სახელფასო დავალიანების არსებობა, რომელიც 14 000 ლარს შეადგენდა.

დასაქმებული წერილობითი შეტყობინების მიღების შემდგომ კომპანიამ მოითხოვა გ.ს-ის სარგებლობაში არსებული ავტომობილის დაბრუნება, შეუწყვიტა მძღოლს შრომითი ხელშეკრულება და გამოურთო სამსახურებრივი მობილური ტელეფონის ნომერი, ამასთანავე, 1 მაისიდან დასაქმებულს მოსთხოვა სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების გაგრძელება ქ.ფოთში. მიუხედავად შრომითი ხელშეკრულების მე-14 მუხლის დათქმისა, დასაქმებულმა ქონება დაუბრუნა კომპანიას.

მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და წარდგენილი შესაგებლით მოსარჩელის მოთხოვნასთან დაკავშირებით განმარტა შემდეგი:

მართალია, მოსარჩელეს აქვს უფლება მიიღოს შრომის ანაზღაურება, მაგრამ არა სამი თვის ხელფასის ოდენობით. 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულების 3.1 პუნქტის თანახმად, 7 000 ლარის ოდენობით შრომის ანაზღაურება გათვალისწინებულია 41-საათიანი სამუშაო კვირის ფარგლებში. ხელშეკრულების 2.1.2 პუნქტით, დასაქმებული ვალდებულია, დაემორჩილოს კომპანიის პოლიტიკასა და წესებს. შრომის კოდექსის მე-13 მუხლის შესაბამისად, 2012 წლის 27 მარტის ბრძანებით კომპანიის დირექტორის მიერ დამტკიცებული ახალი რედაქციის განაწესის თანახმად, სავალდებულოს წარმოადგენდა ნამუშევარი დროის აღრიცხვა. ხელფასის გამოანგარიშება უნდა განხორციელებულიყო რეალურად ნამუშევარი დროის შესაბამისად. მოსარჩელე უფლებამოსილი იქნებოდა, მოეთხოვა სამი თვის შრომის ანაზღაურება, თუ იგი განაწესის შესაბამისად შეასრულებდა სამუშაოს. გ.ს-ის მიერ ფაქტობრივად ნამუშევარმა დრომ შეადგინა 84 საათი, რის გამოც ანაზღაურება 2895,1 ლარია.

არასწორია მოსარჩელის მოთხოვნა კომპენსაციის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე, ვინაიდან მხარეთა შორის 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულება არ შეწყვეტილა. მოპასუხე ასევე არ დაეთანხმა გ.ს-ის მოთხოვნას გამოუყენებელი შვებულების თანხის ანაზღაურების თაობაზე იმ საფუძვლით, რომ შვებულების გამოყენების საკითხი დასაქმებულის ნებაზეა დამოკიდებული, თუმცა მას კომპანიისათვის შვებულების მოთხოვნით არ მიუმართავს.

მოპასუხემ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მხარეთა შორის შრომითი ხელშეკრულება შეწყვეტილი არ არის, სწორედ ამ საფუძვლიდან გამომდინარე არ არსებობს ავტოსატრანსპორტო საშუალების სიმბოლურ ფასად გადაცემის მოთხოვნის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი საფუძველი.

რაც შეეხება შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ კომპენსაციის გაცემას შრომის ანაზღაურების დაყოვნებისათვის, მოპასუხის განმარტებით, იგი თანახმაა აუნაზღაუროს მოსარჩელეს არა მოთხოვნილი ოდენობით, არამედ ფაქტობრივად ნამუშევარი საათების შესაბამისად დაგროვებული შრომის ანაზღაურების - 2 895,1 ლარის 0,07%.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „რ. ზ-ს“ გ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის თებერვლის, მარტისა და აპრილის თვეების სახელფასო დავალიანება 18 017 ლარი, 2013 წლის 8 მაისიდან გადაწყვტილების აღსრულებამდე ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისთვის დაყოვნებული თანხის 0.07%-ის გადახდა, გ. ს-ის სასარჩელო მოთხოვნა, ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო, ერთი წლის შრომითი ანაზღაურების - 84 000 ლარის, გამოუყენებელი შვებულების თანხის - 7 000 ლარისა და ავტომობილი „ჰიუნდაი გრენდორის“ სიმბოლურ ფასად - 1 ლარად გადაცემის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

ამავე სასამართლოს 2013 წლის 3 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილებით კი, გ. ს-ს შპს ,,რ. ზ-ის’’ სასარგებლოდ დაეკისრა 3 283.80 ლარის გადახდა წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის სანაცვლოდ.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ს-მა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 აპრილის გადაწყვეტილებით გ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, ასევე 2013 წლის 3 დეკემბრის დამატებითი გადაწყვეტილება და ამ ნაწილებში სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც გ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „რ. ზ-ას“ გ. ს-ის სასარგებლოდ დაეკისრა კომპენსაციის - 84 000 (ოთხმოცდაოთხი ათასი) ლარის გადახდა, შპს „რ. ზ-ას“ გ. ს-ის სასარგებლოდ 2013 წლის 8 მაისიდან დაეკისრა 58.80 ლარის გადახდა ყოველდღიურად, გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

შპს „რ. ზ-ასა” და გ. ს-ს შორის 2011 წლის 15 აგვისტოს გაფორმდა შრომითი ხელშეკრულება, რომლის 2.11 მუხლის თანახმად, ამ უკანასკნელის თანამდებობად განისაზღვრა კომპანიის გენერალური დირექტორის მოადგილეობა. აღნიშნულ ხელშეკრულებას თან დაერთო კომპანიის გენერალური დირექტორის მიერ 2011 წლის 15 აგვისტოს დამტკიცებული დირექტორის მოადგილის თანამდებობრივი ინსტრუქცია, რომლითაც განისაზღვრა გ. ს-ის უფლება-მოვალეობები და პასუხისმგებლობა.

მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების 2.2 მუხლის შესაბამისად, ხელშეკრულება იდება 3 (სამი) წლის ვადით 2014 წლის 15 აგვისტომდე ან მხარეების შეთანხმებისამებრ. ხელშეკრულების 3.1 მუხლის მიხედვით, გ. ს-ის შრომითი ანაზღაურება 41-საათიანი სამუშაო კვირისათვის განისაზღვრა თვეში 7 000 ლარით, ხოლო, 3.3 მუხლით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ამ ანაზღაურების გარდა, კომპანია დასაქმებულს შეუძენდა ავტოსატრანსპორტო საშუალებას 35 000 აშშ დოლარის ფარგლებში და ხელშეკრულების ნებისმიერი ფორმით შეწყვეტის შემთხვევაში კომპანია გადასცემდა თანამშრომელს მისთვის შეძენილ ავტოსატრანსპორტო საშუალებას სიმბოლურ ფასად.

შრომითი ხელშეკრულების 13.1 მუხლით დადგინდა, რომ ხელშეკრულება შეიძლება შეწყდეს მხოლოდ მხარეთა ორმხრივი შეთანხმების საფუძველზე. ამასთან, ხელშეკრულების 13.2 მუხლის თანახმად, კომპანიის მხრიდან ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შემთხვევაში კომპანია ვალდებულია კომპენსაციის სახით აუნაზღაუროს თანამშრომელს წინამდებარე ხელშეკრულების მე-3 მუხლით გათვალისწინებული ერთი წლის შრომითი ანაზღაურება.

ხელშეკრულების მე-14 მუხლის შესაბამისად, თანამშრომელი თანხმდება, რომ ხელშეკრულების ნებისმიერი მიზეზით გაუქმებისთანავე, კომპანიას დაუბრუნებს ყველა ფაილს, დოკუმენტს ან მის საკუთრებაში არსებულ ნებისმიერ სხვა საკუთრებას ან ქონებას, გარდა მხარეთა შორის 3.3 მუხლით შეთანხმებული ქონებისა, რომელიც ეკუთვნის ან დაკავშირებულია კომპანიის ინტერესებთან.

2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულების მე-8 მუხლით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ თანამშრომელს უფლება აქვს, ისარგებლოს ყოველწლიური შვებულებით. თანამშრომლის ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულება შეიძლება გადანაწილდეს თანამშრომელსა და კომპანიას შორის ორმხრივი წერილობითი შეთანხმების საფუძველზე.

2013 წლის 1 თებერვლიდან მოპასუხემ შეწყვიტა მოსარჩელისთვის შრომის ანაზღაურება.

მოცემული დავის დაწყებისას (2013 წლის 10 მაისი), მოპასუხე შპს „რ. ზ-ას“ მოსარჩელე გ. ს-სათვის ანაზღაურებული არ ჰქონდა 2013 წლის თებერვლის, მარტის და აპრილის ხელფასი - 21 000 ლარი.

სარჩელის აღძვრის შემდეგ, 2013 წლის 1 ივლისს №564 ელექტრონული საგადასახადო დავალებით, მოპასუხემ გ. ს-ის ანგარიშზე ჩარიცხა სახელფასო დავალიანება 2982,39 ლარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოპასუხე შპს „რ. ზ-ას“ მოსარჩელე გ. ს-ის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა 2013 წლის თებერვლის, მარტისა და აპრილის სახელფასო დავალიანება 18 017 ლარი (21 000 – 2 982,39) და ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისთვის დაყოვნებული თანხის 0.07% 2013 წლის 8 მაისიდან გადაწყვტილების აღსრულებამდე. გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ გასაჩივრებულა და შევიდა კანონიერ ძალაში.

2013 წლის აპრილში გ. ს-ს ჩაბარდა 2013 წლის 31 იანვრით დათარიღებული შპს „რ. ზ-ის“ გენერალური დირექტორის მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტი – ცვლილება №2, 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომით ხელშეკრულებაში – რომლითაც ზემოთ აღნიშნული ხელშეკრულების 3.1 პუნქტი შეიცვალა შემდეგი რედაქციით: თანამშრომლის მთლიანი შრომითი ანაზღაურება 41 საათიანი სამუშაო კვირისათვის განისაზღვრა თვეში 4 000 ლარის ოდენობით, ხოლო 13.2 პუნქტი შეიცვალა შემდეგი რედაქციით: კომპანიის მხრიდან ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შემთხვევაში, კომპანია ვალდებულია კომპენსაციის სახით აუნაზღაუროს თანამშრომელს წინამდებარე ხელშეკრულების მე-3 მუხლით გათვალისწინებული 6 (ექვსი) თვის შრომითი ანაზღაურება. აღნიშნული ცვლილების მე-3 პუნქტით განისაზღვრა, რომ წინამდებარე შეთანხმების ძალაში შესვლასთან ერთად ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადებულიყო ხელშეკრულების მე-3 მუხლის 3.3 პუნქტის მოქმედება. ამ დოკუმენტის მიხედვით, ცვლილებები ძალაში შედიოდა 2013 წლის 1 თებერვლიდან.

დამსაქმებლის მიერ გაგზავნილ ამ ცვლილებებს დასაქმებული არ დაეთანხმა და 2013 წლის 25 აპრილის წერილით მოპასუხე კომპანიის დირექტორს აცნობა, რომ მასთან 2011 წლის 15 აგვისტოს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება დაიდო სამი წლის ვადით და მისთვის მიუღებელი იყო 2013 წლის 31 იანვრის ცვლილება №2 შრომით ხელშეკრულებაში, შესაბამისად, ითხოვა ერთი კვირის ვადაში დაფარულიყო მის მიმართ არსებული სახელფასო დავალიანება - 14 000 ლარი 1 აპრილის მდგომარეობით

ამ წერილის მიღების შემდეგ, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისა და სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების ნაცვლად, 2013 წლის 26 აპრილს კომპანიის დირექტორმა მოსარჩელეს მოსთხოვა მის სარგებლობაში არსებული ავტომანქანის დაბრუნება კომპანიისთვის, შრომითი ხელშეკრულება შეუწყვიტა გ. ს-ის მძღოლს, გაუთიშა სამსახურებრივი მობილური ტელეფონის ნომერი, ამასთან, შპს „რ. ზ-ის“ გენერალური დირექტორის 2013 წლის 29 აპრილის №32 ბრძანებით გენერალური დირექტორის მოადგილე სტრატეგიული ბიზნესის განვითარებისა და ხელისუფლებასთან ურთიერთობის საკითხებში გ. ს-ი გადაყვანილ იქნა ფოთის ოფისში. აღნიშნულის თაობაზე მოსარჩელეს ეცნობა კომპანიის გენერალური დირექტორის 2013 წლის 29 აპრილის წერილით, რომლითაც დამსაქმებელმა დასაქმებულს მოსთხოვა 1 მაისიდან სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების გაგრძელება ფოთში. ამავე წერილით გენერალურმა დირექტორმა მოითხოვა დღის ბოლომდე ავტომანქანის დაბრუნება. მიუხედავად იმისა, რომ ხელშეკრულების მე-14 მუხლის საფუძველზე, დასაქმებული არ იყო ვალდებული, დაებრუნებინა მის მფლობელობაში არსებული ავტომობილი, მან დაუბრუნა იგი დამსაქმებელს.

ზემოაღნიშნული წერილის საპასუხოდ, გ. ს-მა 2013 წლის 7 მაისს წერილით მიმართა მოპასუხე კომპანიას და განუმარტა, რომ შრომით ხელშეკრულებაში ცვლილებების განხორციელება საჭიროებდა ორივე მხარის თანხმობას, იმის გათვალისწინებით, რომ შეთავაზებული ცვლილებები მნიშვნელოვნად აუარესებდა დასაქმებულის მდგომარეობას, ისინი მიუღებელი იყო, ამასთან, მიუხედავად უკანონო მოთხოვნისა, მან შეასრულა კომპანიის მოთხოვნა და დააბრუნა ავტომანქანა, ხოლო კომპანიამ შეუწყვიტა ხელშეკრულება მის მძღოლს, გაუთიშა სამსახურებრივი მობილური ტელეფონის ნომერი და მოსთხოვა 1 მაისიდან სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების გაგრძელება ფოთში იმ პირობებში, როცა კომპანიას ასანაზღაურებელი ჰქონდა სამი თვის სახელფასო დავალიანება.

ამავე წერილით მოსარჩელე ატყობინებდა კომპანიას, რომ მათი მოქმედებები ცალსახად ადასტურებდა დამსაქმებლის მიერ შრომითი ხელშეკრულების მოშლას, რის გამოც იძულებული იყო, დარღვეული უფლებების დასაცავად მიემართა სასამართლოსთვის.

2013 წლის 10 მაისს გ. ს-მა შპს „რ. ზ-ის“ მიმართ აღძრა წინამდებარე სარჩელი.

2013 წლის 13 მაისის წერილით შპს „რ. ზ-ის“ გენერალურმა დირექტორმა გ. ს-ს, მისი 2013 წლის 7 მაისის წერილის პასუხად, განუმარტა, რომ მასთან შრომითი ხელშეკრულება არ მოშლილა და 2013 წლის 29 აპრილის №32 ბრძანებით გადაყვანილია ფოთის ოფისში, დაკისრებული მოვალეობის შესასრულებლად გამოყოფილია სამსახურებრივი ავტომანქანა და კორპორატიული ტელეფონის ნომერი, მიუხედავად ზემოაღნიშნულისა, იგი არ ცხადდებოდა სამსახურში, არ ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობას და არღვევდა კომპანიის შინაგანაწესს. შრომის ანაზღაურების შემცირებასთან დაკავშირებით აცნობა, რომ მოუწიათ შტატების შემცირება და სახელფასო განაკვეთის შემცირება, ასევე, კომპანიის ადმინისტრაციის მიერ დადგენილ იქნა 2012 წლის 16 ოქტომბრიდან 2013 წლის მაისამდე მის მიერ სისტემატურად შინაგანაწესის და შრომითი ხელშეკრულების მოთხოვნათა დარღვევა, რაც გამოიხატებოდა სამსახურში დაგვიანებით ან საერთოდ გამოუცხადებლობით. იმის გათვალისწინებით, რომ სამუშაო დღე იწყებოდა 9 სთ-ზე და მთავრდებოდა 6 სთ-ზე, 1 საათიანი შესვენებით, 2012 წლის 16 ოქტომბრიდან 2013 წლის 1 მაისამდე მისი სრულად ნამუშევარი შეადგენდა 178 საათს, ნაცვლად 785 საათისა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხემ კვლავ მოითხოვა 2013 წლის 29 აპრილის №32 ბრძანებისა და 2013 წლის 7 მაისის №34 ბრძანების შესრულება.

წინამდებარე საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში არსებითი განხილვისას, 2013 წლის 24 სექტემბერს, მოპასუხემ წარადგინა გენერალური დირექტორის 2013 წლის 18 სექტემბრის №48 ბრძანება, რომლითაც გაუქმდა შპს „რ. ზ-ის“ გენერალური დირექტორის 29 აპრილის №32 ბრძანება გ. ს-ის ფოთის ოფისში გადაყვანასთან დაკავშირებით, მის მიერ აღნიშნულზე უარის თქმის გამო.

სააპელაციო საჩივრით გასაჩივრებულ ნაწილში მოსარჩელის მოთხოვნების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას საქალაქო სასამართლომ საფუძვლად დაუდო შემდეგი არგუმენტები: სასამართლოს მოსაზრებით, 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულება არ შეწყვეტილა, რადგან იგი დადებული იყო 3 (სამი) წლით - 2014 წლის 15 აგვისტომდე და ამ პერიოდის განმავლობაში მოპასუხის მიერ არ გამოცემულა გათავისუფლების ბრძანება ან რაიმე სახის დოკუმენტი. სასამართლომ ასევე გაითვალისწინა მოპასუხის განმარტება, რომ გ. ს-თან შრომითი ხელშეკრულება არ მოუშლია და მას ნებისმიერ დროს შეეძლო სამუშაოზე დაბრუნება.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ეს დასკვნა დაუსაბუთებელია და იგი ეწინააღმდეგება ზემოთ ასახულ ფაქტობრივ გარემოებებს. გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მითითება, რომ შპს „რ. ზ-ას“ არ გამოუცია გათავისუფლების ბრძანება ან რაიმე დოკუმენტი, სადაც პირდაპირ იქნებოდა მითითებული 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის თაობაზე, მაგრამ 2013 წლის 31 იანვრიდან განხორციელებულ მოქმედებებში დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ნების, სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის მიხედვით, გონივრული განსჯის საფუძველზე განმარტებით, პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „რ. ზ-ამ“ 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულება ცალმხრივად შეწყვიტა 2013 წლის 1 მაისიდან.

სააპელაციო პალატამ ამ კუთხით მიუთითა შემდეგზე: 2013 წლის აპრილში გ. ს-ს დამსაქმებელმა გაუგზავნა 2013 წლის 31 იანვრით დათარიღებული დოკუმენტი – 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომით ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ, რომლითაც არსებითად უარესდებოდა დასაქმებულის მდგომარეობა და მასზე გ. ს-მა უარი განაცხადა. ამის შემდეგ დამსაქმებელმა, მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების დარღვევით, დასაქმებულს ჩამოართვა მის სარგებლობაში არსებული ავტომანქანა, შრომითი ხელშეკრულება შეუწყვიტა გ. ს-ის მძღოლს, გაუთიშა სამსახურებრივი მობილური ტელეფონის ნომერი. ამასთან, შპს „რ. ზ-ის“ გენერალურმა დირექტორმა 2013 წლის 29 აპრილს გამოსცა №32 ბრძანება, რომლითაც გენერალური დირექტორის მოადგილე სტრატეგიული ბიზნესის განვითარებისა და ხელისუფლებასთან ურთიერთობის საკითხებში გ. ს-ი გადაიყვანა ფოთის ოფისში. აღნიშნულის თაობაზე მოსარჩელეს ეცნობა კომპანიის გენერალური დირექტორის 2013 წლის 29 აპრილის წერილით, რომლითაც დამსაქმებელმა დასაქმებულს მოსთხოვა 1 მაისიდან სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულება გაეგრძელებინა ფოთში.

არ იქნა გაზიარებული სადავო ბრძანების თაობაზე მოწინააღმდეგე მხარის განმარტება, რომ ის წარმოადგენდა მივლინების შესახებ დოკუმენტს. ამ ფაქტობრივ გარემოებაზე მოპასუხე მხარეს, საპატიო მიზეზის გარეშე, არ მიუთითებია პირველი ინსტანციის სასამართლოში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე კი, სააპელაციო პალატამ ეს დაუშვებელ ახალ გარემოებად მიიჩნია, ამასთან, პალატის შეფასებით, თვით დამსაქმებლის მიერ ამ საკითხთან დაკავშირებით ხელმოწერილი დოკუმენტების ანალიზი არ იძლეოდა იმ დასკვნის საფუძველს, რომ ამ შემთხვევაში სახეზე იყო მივლინება.

საქართველოს ორგანული კანონის შრომის კოდექსის მე-12 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ზემოთ მითითებულ დოკუმენტებში არ ფიქსირდებოდა, რომ გ. ს-ის ფოთში გადაყვანა იყო დროებითი ხასიათის. ამ გარემოების გათვალისწინებით, გაზიარებულ იქნა აპელანტის მოსაზრება, რომ დამსაქმებლის ამ მოქმედებით (იგულისხმება გ. ს-ის ფოთის ოფისში გადაყვანა) არსებითად შეიცვალა შრომითი ხელშეკრულების პირობები, თანახმად შრომის კოდექსის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტისა (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია). სამართლებრივი თვალსაზრისით, დამსაქმებლის ეს მოქმედებები წარმოადგენდა 2011 წლის 15 აგვისტოს შრომითი ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლას (შეწყვეტას), მისგან გამომდინარე შედეგებით. პალატის შეფასებით, ამ დასკვნას ვერ აბათილებს მოპასუხე კომპანიის გენერალური დირექტორის 2013 წლის 18 სექტემბრის №48 ბრძანება, რომლითაც გაუქმებულია შპს „რ. ზ-ის“ გენერალური დირექტორის №32 ბრძანება გ. ს-ის ფოთის ოფისში გადაყვანასთან დაკავშირებით, მის მიერ აღნიშნულზე უარის თქმის გამო. ეს ბრძანება გამოცემულია თითქმის ხუთი თვის შემდეგ იმ მომენტიდან, როდესაც გ. ს-ს მიუვიდა დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ნება მისი თბილისის ოფისიდან ფოთის ოფისში გადაყვანასთან დაკავშირებით, რაზეც 2013 წლის 7 მაისის წერილით დასაქმებულმა კომპანიას აცნობა, რომ მათი მოქმედება მის მიერ განიხილებოდა, როგორც ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლა და დარღვეული უფლების დასაცავად იგი მიმართავდა სასამართლოს. პალატის მოსაზრებით, უდავოა, რომ დამსაქმებელმა იმთავითვე იცოდა ფოთში გადაყვანაზე დასაქმებულის უარის შესახებ. გ.ს-მა სასამართლოს 2013 წლის 10 მაისს მიმართა. მოპასუხემ მხოლოდ დავის არსებითი განხილვის სტადიაზე, იმ პოზიციის გასამყარებლად რომ მოსარჩელესთან გაწყვეტილი არ იყო შრომითი ურთიერთობა, 2013 წლის 18 სექტემბერს გამოსცა №48 ბრძანება, რომელიც, ვერ ჩაითვლებოდა რაიმე სამართლებრივი შედეგის წარმომშობად.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლით, 319-ე მუხლის პირველი ნაწილით და აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის 2011 წლის 15 აგვისტოს გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულება სრულად შეესაბამებოდა ხელშეკრულების შინაარსის თავისუფლად განსაზღვრის პრინციპს. პალატამ მიუთითა ხელშეკრულების 13.2 მუხლზე, საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მე-4 პუნქტზე და აღნიშნა, რომ შრომის კოდექსი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით (1.1 მუხლი); შრომის ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 317-ე მუხლის თანახმად, პალატამ აღნიშნა, რომ სადავო ურთიერთობა სწორედ სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევიდან გამომდინარეობდა, ამავე კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით კი, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ ჩათვალა, რომ სარჩელის მოთხოვნა ხელშეკრულების შეწყვეტის კომპენსაციის – ერთი წლის შრომითი ანაზღაურების (84 000 ლარი) დაკისრების შესახებ საფუძვლიანი იყო.

სასამართლომ ასევე მიუთითა შრომის კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 34-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ დამსაქმებელს დასაქმებულთან საბოლოო ანგარიშსწორება უნდა განეხორციელებინა (უნდა გადაეხადა კომპენსაცია 84 ათასი ლარი) 2013 წლის 8 მაისს, შესაბამისად, შპს „რ. ზ-ას“ გ. ს-ის სასარგებლოდ 2013 წლის 8 მაისიდან უნდა დაკისრებოდა 58.80 ლარის (84 000 ლარის 0,07 %) გადახდა ყოველდღიურად, გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

ავტომობილ „ჰიუნდაი გრენდორის“ სიმბოლურ ფასად – 1 ლარად საკუთრებაში გადაცემის შესახებ მოთხოვნა, სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია რადგან დამსაქმებლის ვალდებულება ავტომანქანის 1 ლარად გადაცემის შესახებ არ გამომდინარეობდა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 3.3 მუხლიდან, რომლითაც მხარეები შეთანხმდნენ, რომ კომპანია დასაქმებულს შეუძენდა ავტოსატრანსპორტო საშუალებას 35 000 აშშ დოლარის ფარგლებში და ხელშეკრულების ნებისმიერი ფორმით შეწყვეტის შემთხვევაში კომპანია გადასცემდა თანამშრომელს მისთვის შეძენილ ავტოსატრანსპორტო საშუალებას სიმბოლურ ფასად.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, გაურვეველი იყო თუ რა რა შინაარსი ჩადეს მხარეებმა ტერმინში „სიმბოლური ფასი“, რატომ არის დღეის მდგომარეობით 26 ათასი აშშ დოლარის ღირებულების ავტომანქანისთვის 1 ლარი სიმბოლური ფასი და არა 1 000 ან 10 000 ლარი. ამ გარემოების გათვალისწინებით, პალატამ ჩათვალა, რომ ავტომანქანის გადაცემის თაობაზე, მხარეთა შორის არ არსებობდა გარიგება მისი შინაარსის დაუდგენლობის გამო, თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 53-ე მუხლისა.

ასევე დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული გამოუყენებელი შვებულების თანხის – 7 000 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნა იმ საფუძვლით, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებმა შრომითი ურთიერთობა მოაწესრიგეს წერილობით გაფორმებული ხელშეკრულებით, რომელშიც დეტალურად გაწერეს მხარეთა უფლება-მოვალეობები, მათ შორის, გათვალისწინებულ იქნა დასაქმებულისთვის კომპენსაციის გადახდის ვალდებულება ერთი წლის შრომის ანაზღაურების ოდენობით დამსაქმებლის მიერ ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის შემთხვევაში. სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე იყო შემთხვევა, როდესაც არსებობდა დასაქმებულისთვის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული კომპენსაციის დაკისრების საფუძველი, მისთვის დამატებით 7000 ლარის დაკისრება, პალატის მოსაზრებით, წინააღმდეგობაში მოდიოდა ამ ხელშეკრულებაში მხარეთა მიერ გამოვლენილ ნებასთან და გამოიწვევდა დასაქმებულის უსაფუძვლო გამდიდრებას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „რ. ზ-ამ“, მოითხოვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, შესაბამისად, არსებობს მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი. სააპელაციო სასამართლო სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლზე დაყრდობით არასწორად ასკვნის, რომ შრომითი ხელშეკრულება ცალმხრივად მოიშალა 2013 წლის 1 მაისიდან. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით არ არის შეფასებული დამსაქმებლის მიერ 2013 წლის 13 მაისის N13/185 წერილში გადმოცემული ნება.

სასამართლოს არ დაუსაბუთებია ის გარემოება, თუ რატომ მიიჩნეოდა ავტომობილის დროებით ჩამორთმევა, მძღოლისათვის ხელშეკრულების შეწყვეტა და მობილური ტელეფონის ნომრის გამორთვა ხელშეკრულების მოშლად, მაშინ, როდესაც, ხელშეკრულების 3.3 მუხლის თანახმად, ავტომობილი დასაქმებულს უნდა გადასცემოდა ადა არა ჩამორთმეოდა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანის დოკუმენტი, რომელიც იურიდიულ ძალას მისი მეორე მხარის მიერ მოწონების შემთხვევაში შეიძენდა, რატომ წარმოადგენდა ხელშეკრულების მოშლას, უფრო მეტიც, ეს დოკუმენტი ხელშეკრულების პირობების ცალმხრივ შეცვლად არასწორად იქნა მიჩნეული იმგვარად, რომ ამ ცვლილებებით გაუარესდა დასაქმებულის მდგომაროება.

სააპელაციო პალატამ გადაწყვეტილების მიღებისას დაარღვია კანონი, კერძოდ, ხელშეკრულება მოშლილად მიიჩნია სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის საფუძველზე, თუმცა არ უხელმძღვანელია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით.

სააპელაციო პალატამ ფოთის ოფისში დასაქმებულის გადაყვანის ფაქტი მიიჩნია შრომითი ხელშეკრულების პირობების არსებით შეცვლად, თუმცა არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ გადაწყვეტილების მიღების დროისათვის ბრძანებას იურიდიული ძალა აღარ გააჩნდა მისი გაუქმების გამო, ამასთანავე, ეს დოკუმენტი საქმეში წარმოდგენილი არ არის, რაც გამორიცხავდა მასზე დაყრდნობით ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის შესაძლებლობას.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ასევე გაასაჩივრა გ. ს-მა, მოითხოვა მისი იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც მას უარი ეთქვა გამოუყენებელი შვებულების თანხის - 7 000 ლარის დაკისრებაზე, ასევე, ამ თანხის დაყოვნების ყოველი დღისათვის 2013 წლის 8 მაისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე 0,07%-ის - 4,90 ლარის დაკისრებაზე, ხოლო საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილებით ამ სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

გამოუყენებელი შვებულების თანხის დაკისრებაზე უარი სასამართლომ დაასაბუთა იმით, რომ მხარეებმა შრომითი ხელშეკრულებით დეტალურად განსაზღვრეს კომპენსაციის გადახდა, რომელიც ერთი წლის შრომის ანაზღაურებას შეადგენდა, გამოუყენებელი შვებულების თანხის ანაზღაურებაც ამ კომპენსაციიდან გამომდინარეობდა, მოთხოვნილი თანხის დამატებით დაკისრება კი, გამოიწვევდა დასაქმებულის უსაფუძვლო გამდიდრებას. ხელშეკრულების მე-8 მუხლით მხარეებმა განსაზღვრეს ყოველწლიური ანაზღაურებადი შვებულების უფლება, რაც ასევე შეესაბამება მოქმედი შრომის კოდექსის 26-ე მუხლის დათქმას. ბოლო 3 თვის განმავლობაში დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 7 000 ლარს, ხოლო დასაქმებულს 2013 წელს კუთვნილი შვებულებით არ უსარგებლია. „ყოველწლიური ფასიანი შვებულების შესახებ“ ჟენევის კონვენციის მე-6 მუხლის თანახმად, ვინაიდან დასაქმებულს კანონით გარანტირებული შვებულებით არ უსარგებლია, სასამართლოს სარჩელის ეს მოთხოვნა უნდა დაეკმაყოფილებინა.

გარდა აღნიშნულისა, საშვებულებო თანხის ანაზღაურება არ შეიძლება გაიგივდეს კომპენსაციასთან, რადგანაც კომპენსაცია შრომითი ხელშეკრულების მოშლისათვის გათვალისწინებული ანაზღაურებაა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების თანხის ანაზღაურება საერთაშორისო აქტით გარანტირებული ანაზღაურებაა და დამოკიდებული სახელშეკრულებო პირობებზე არაა. მიუხედავად იმისა, რა დათქმას შეიცავს შრომითი კონტრაქტი, იგი ვერ ჩაანაცვლებს სამართლის ნორმით დადგენილ რეგულაციას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ივნისის განჩინებით შპს „რ. ზ-ის“, ხოლო ამავე პალატის 2014 წლის 16 ივლისის განჩინებით - გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს რ. ზ-ისა“ და გ. ს-ის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ ისინი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „რ. ზ-ისა“ და გ. ს-ის საკასაციო საჩივრები, რის გამოც მათ უარი უნდა ეთქვათ განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „რ. ზ-ას“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 14 მაისის N603 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი 4200 ლარისა და მის მიერვე 2014 წლის 5 ივნისის N674 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი 3219,30 ლარის, სულ 7419,3 ლარის 70% – 5193,51 ლარი.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გ. ს-ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „რ. ზ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „რ. ზ-ას“ (ს/N.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 14 მაისის N603 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი 4200 ლარისა და მის მიერვე 2014 წლის 5 ივნისის N674 ელექტრონული საგადახდო დავალებით გადახდილი 3219,30 ლარის, სულ 7419,3 ლარის 70% – 5193,51 ლარი.

3. გ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

4. კასატორი გ.ს-ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე