¹ბს-736-323(კ-05) 1 მარტი, 2006
ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. ვაჩაძე (თავმჯდომარე),
ნ. ქადაგიძე (მომხსენებელი),
ნ. სხირტლაძე
დავის საგანი: საბაჟო გადასახდელების დაკისრება.
აღწერილობითი ნაწილი:
2001წ. 17 ოქტომბერს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საოლქო სასამართლოს რუსთავის მერიის მიმართ და მოითხოვა საბაჟო გადასახდელების დავალიანების დაკისრება.
მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ 1999წ. 21 მარტს კომპანია «ა-ს” (მიმწოდებელი) და რუსთავის მერიას (მიმღები) შორის გაფორმდა ¹21/11-AM ხელშეკრულება ბუნებრივი აირის მიწოდების თაობაზე, რომლის თანახმად, მიმწოდებელი კისრულობდა ვალდებულებას, მიეწოდებინა ბუნებრივი აირი, ხოლო მიმღები _ მიეღო და გადაეხადა მიწოდებული საქონლის საფასური, ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობების შესაბამისად.
1999წ. თებერვალ-დეკემბრისა და 2000წ. იანვარ-ივნისის პერიოდში მოპასუხემ განახორციელა 2160596,1 აშშ დოლარის საბაჟო ღირებულების 43211,92 ათასი კუბური მეტრი ბუნებრივი აირის იმპორტი საქართველოში. იმპორტზე დასარიცხი საბაჟო გადასახდელების ოდენობამ შეადგინა 747353,91 აშშ დოლარი, მათ შორის: საბაჟო მოსაკრებელი _ 3757,37 აშშ დოლარი, საბაჟო გადასახადი _ 259271,53 აშშ დოლარი, დღგ _ 484725,0 აშშ დოლარი. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხის დავალიანებამ, რომელიც წარმოიქმნა საბაჟო გადასახდელების სახელმწიფო ბიუჯეტში გადაუხდელობით, 2000წ. 1 ივლისისათვის შეადგინა 747353,91 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარი.
მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ საგადასახადო კოდექსის 252-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვადაზე გადაუხდელ გადასახადს გადახდის ვადის დადგომიდან გადასახადის გადახდამდე ერიცხება საურავი. საურავის თანხამ სარჩელის შეტანის მომენტისათვის შეადგინა 598203,12 აშშ დოლარი, საურავის ოდენობა ყოველდღიურად იზრდება 1121,63 აშშ დოლარით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა ძირითადი დავალიანების, 747353 აშშ დოლარის, საურავის _ 598203,12 აშშ დოლარის, ქ. რუსთავის მერიისათვის სულ _ 1345957,91 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდის დაკისრება, გადახდის მომენტისათვის საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი კურსით. ამასთან, სარჩელის უზრუნველყოფის მიზნით, სსკ-ის 198-ე მუხლის საფუძველზე, მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხის ქონებასა და მომსახურე ბანკში საბანკო ანგარიშებზე ყადაღის დადება.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2001წ. 17 ოქტომბრის განჩინებით მოსარჩელე საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის შუამდგომლობა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიებების თაობაზე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კერძოდ, ყადაღა დაედო ქ. რუსთავის მერიის ქონებას, ხოლო მოთხოვნა საბანკო ანგარიშებზე ყადაღის დადების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 6 თებერვლის გადაწყვეტილებით ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ქ. რუსთავის მერიას დაეკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 747753 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, გადახდის მომენტისათვის საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი კურსით 10000 ლარის გამოკლებით.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ქ. რუსთავის მერიამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება 747753 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში და საქმის ხელახლა დაბრუნება იმავე სასამართლოში.
2003წ. 27 მაისს საქართველოს ფინანასთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტმა შეგებებული საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2003წ. 18 ივლისის განჩინებით ქ. რუსთავის მერიის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის შეგებებული საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 6 თებერვლის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა არსებითად განხილვისათვის დაუბრუნდა იმავე კოლეგიას.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2003წ. 6 ოქტომბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირებად ჩართულ იქნენ შპს «ე-ი” და შპს «ა-ი”.
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 29 მარტის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ეთქვა უარი უსაფუძვლობის მოტივით, კერძოდ:
კოლეგიამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ საქმეში არსებული დოკუმენტებით ვერ დაადასტურა თავისი სასარჩელო მოთხოვნის კანონიერება. მოსარჩელე ეფუძნებოდა იმ გარემოებას, რომ ბუნებრივი აირის იმპორტი ნამდვილად განხორციელდა მილსადენი ტრანსპორტით, საკონტროლო სადგურ «.......-ან» საქართველოს ტერიტორიაზე. მოსარჩელე ასევე თავის მოთხოვნას აფუძნებდა ბუნებივი აირის მიღება-ჩაბარების აქტებზე, ამასთან აღნიშნული აქტები კანონით დადგენილი წესით, ქართულ ენაზე მოსარჩელემ არ წარმოადგინა საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანამდე.
მოსარჩელემ სასამართლოს წარუდგინა უცხო (რუსულ) ენაზე შესრულებული მტკიცებულებები (აირის მიღება-ჩაბარების აქტები). სასამართლო კოლეგიამ საკუთარი ინიციატივით დაავალა ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტს ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების ქართულ ენაზე თარგმნა. საქმის განხილვის რამდენჯერმე გადადების მიუხედავად, მოსარჩელემ სასამართლოს დავალება არ შეასრულა.
მთავარ სხდომაზე მოპასუხის მიერ დაყენებული შუამდგომლობა კოლეგიამ დააკმაყოფილა და სსკ-ის 104-ე მუხლის საფუძველზე, საქმიდან ამორიცხა უცხო ენაზე წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რადგან ეს დოკუმენტები არ აკმაყოფილებდა სსკ-ის მე-9 და კონსტიტუციის მე-8 მუხლების მოთხოვნებს. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ამ მტკიცებულებებს ვერ მისცემდა შეფასებას.
მოცემულ საქმეზე მოსარჩელეს უნდა დაემტკიცებინა თავისი მოთხოვნის საფუძვლიანობა, რომ გაზის იმპორტს ნამდვილად აწარმოებდა 1999წ. თებერვალ-დეკემბერსა და 2000წ. იანვარ-ივნისის პერიოდში. ამასთან, სასამართლო კოლეგიამ ჩათვალა, რომ ამ ფაქტის უტყუარობის დადასტურება შეიძლებოდა მხოლოდ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებებისა და ბუნებრივი აირის მიღება-ჩაბარების აქტებით. ვინაიდან ამ საკითხზე არსებული მტკიცებულებები საქმეში არ მოიპოვება, ხოლო სხვა მტკიცებულებებით მათი დადასტურება სსკ-ის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილით არ შეიძლება, კოლეგიამ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა საფუძველს მოკლებულია.
სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილით მოსარჩელე ვალდებულია‚ დაასაბუთოს თავისი სარჩელი და წარმოადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. კანონის ეს იმპერატიული მოთხოვნა მოსარჩელეს არ შეუსრულებია. საქმის მასალებში არ მოიპოვება დასაშვები მტკიცებულებები, რომლებითაც დადასტურდებოდა სადავო პერიოდში ბუნებრივი აირის იმპორტის წარმოება და ამ აირის იმპორტიორად ნამდვილად გვევლინება თუ არა მოპასუხე მხარე.
სასამართლო კოლეგიამ სსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე და მესამე ნაწილების მოთხოვნათა დაცვით შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და გამოიტანა გადაწყვეტილება დაუსაბუთებლობის მოტივით სარჩელზე უარის თქმის შესახებ.
საოლქო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტმა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2004წ. 2 დეკემბრის განჩინებით ფინანსთა სამინისტროს საბაჟო დეპარტამენტის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2004წ. 29 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე არსებითად განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 15 მარტის გადაწყვეტილებით ფინანსთა სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა; ქ. რუსთავის ადგილობრივ თვითმმართველობას დაეკისრა 1345957,91 აშშ დოლარის ეკვივალენტილარის გადახდა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ, გადახდის დროისათვის საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ დადგენილი კურსით.
სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქალაქ რუსთავის მერიასა (რომლის უფლებამონაცვლეა ქ. რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობა – მთავრობა) და კომპანია «ა-ს” შორის გაფორმებული ხელშეკრულებების საფუძველზე რუსთავის მერიამ «ა-გან” შეისყიდა და 1999წ. თებერვალ-დეკემბერსა და 2000წ. იანვარ-ივნისის პერიოდში მიღება-ჩაბარების აქტებით მიიღო 432 211, 92 ათასი კუბ. მეტრი ბუნებრივი აირი ხელშეკრულებების თანახმად, მიმწოდებელი აწვდიდა საქონელს მიღების პირობებზე, საქართველო რუსეთის საზღვარზე.
სასამართლომ მიუთითა, რომ «საბაჟო ტარიფისა და გადასახადის შესახებ” კანონის მესამე მუხლის თანახმად, საბაჟო გადასახდი არის სახელმწიფო ბიუჯეტში სავალდებულო შენატანი საქართველოს საბაჟო საზღვარზე საქონლის გადაადგილებისათვის. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიუთითა, რომ 1354957,91 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდა სავალდებულოა.
სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ, მართალია, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს გარიგების ბათილობას შეცილების საფუძველზე, მაგრამ ამავე კოდექსის 79-ე მუხლის თანახმად, შეცილება უნდა მოხდეს შეცილების საფუძვლის შეტყობის მომენტიდან ერთი თვისვადაში.
სასამართლო კოლეგია არ დაეთანხმა მოპასუხის მოსაზრებას ლიცენზიის არქონის გამო, პასუხისმგებლობის არარსებობის შესახებ, რადგან ლიცენზიის არქონა არ ათავისუფლებს მოპასუხეს კანონით დადგენილი პასუხისმგებლობისაგან.
აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ქალაქ რუსთავის მთავრობამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ქალაქ რუსთავის მერიის სათანადო მოპასუხით შპს «ა-ით” შეცვლა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორი აღნიშნავდა, რომ «ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ» საქართველოს ორგანული კანონის პირველი მუხლის მე-2პუნქტის თანახმად, რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობა არის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, ამიტომ ის არ შეიძლებოდა ყოფილიყო ლიცენზიატი და იმპორტიორი, ვინაიდან მას არ აქვს კომერციული საქმიანობის უფლება და ვერ იქნებოდა საქართველოში ბუნებრივი აირის შემომტანი, იმპორტიორი, ასეთი კი, როგორც ხელშეკრულებიდან ჩანს, შპს «ა-ა», რაც დასტურდება ხელშეკრულებაში მოხსენებული ტერმინითაც «ჩ», რომლის განმარტებაც გულისხმობს მიწოდების და კომერციული ოპერაციის განსაზღვრულ წესს.
აქედან გამომდინარე, კასატორი მიუთითებდა, რომ რუსთავის მერია, როგორც საჯარო სამართლის იურიდიული პირი, ვერ განახორციელებდა ვერც მოწოდების და ვერც სავაჭრო, კომერციულ ოპერაციას, რისი დამადასტურებელიცაა საქართველოს «ელექტროენერგიის და ბუნებრივი გაზის შესახებ» კანონი, რომლის თანახმად, ბუნებრივი გაზის მიწოდება აკრძალულია ბუნებრივი გაზის ლიცენზიის გარეშე, ასეთი ლიცენზია რუსთავის მერიას არ ჰქონია და არც შეიძლებოდა ჰქონოდა.
კასატორი ასევე აღნიშნავდა, რომ საბაჟო კოდექსის 74-ე მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, საბაჟო გადასახადების გადახდაზე პასუხისმგებლობა ეკისრება საქონლისა და სატრანსპორტო საშუალების მესაკუთრესა და მფლობელს, ხელშეკრულებით კი ბუნებრივი აირის მესაკუთრეც და მფლობელიც არის «ა-ი». რუსთავის მერია იყო მოსახლეობის სახელით მხოლოდ ბუნებრივი აირის მომხმარებელი, რაც არ გულისხმობს, რომ ის არის ლიცენზიატი, ანუ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2004წ. 2 დეკემბრის განჩინებაში მითითებული მოთხოვნა, რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობა (მერია) არის თუ არა საბაჟო გადასახადების გადახდაზე პასუხისმგებელი პირი, მხოლოდ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, საოლქო სასამართლოს არ გაურკვევია.
კასატორი ასევე აპელირებდა «ამნისტიის და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების რეალიზაციის შესახებ» კანონის მე-2 მუხლის «ა» პუნქტსა და მე-4 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლებიც ადგენს, რომ ამ კანონის ამოქმედებისთანავე (ანუ, 2005წ. 24 იანვრიდან), შესრულებულად ჩაითვალოს საქართველოს რეზიდენტი და არარეზიდენტი იურიდიული პირების მიერ 2004წ. 1 იანვრამდე წარმოშობილი საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებები. ამავეკანონის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტი კი განსაზღვრავს იმ ასპექტებს, რომლის დროსაც და ვისზეც არ ვრცელდება ამნისტია. ამ თვალსაზრისითაც უდავოდ მიიჩნევს კასატორი საკუთარ პოზიციას, რადგან თვლის, რომ რუსთავის თვითმმართველობას (მერიას) არ აქვს დეკლარირებული, დარიცხული და აღრიცხული გადაუხდელი საბაჟო დავალიანება, ასეთი კი, ალბათ, უნდა ჰქონოდა საქმეში მესამე პირად ჩართულ «ა-ს».
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვდა სსკ-ის 85-ე და 411-ე მუხლების შესაბამისად, რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობის (მერია) შეცვლას სათანადო მოპასუხით შპს «ა-ით» და მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი თქმას.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების გაცნობის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობის-მთავრობის საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათაA გამო:
ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება სსკ-ის დებულებანი.
მითითებული მუხლისა და სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:
1999წ. 21 მარტს, ხოლო შემდგომ 2000წ. 28 თებერვალს რუსთავის მერიასა და კომპანია «ა-ს” შორის დაიდო ¹21/11M და ¹01/002-ГP ხელშეკრულებები ბუნებრივი აირის მიწოდების შესახებ. აღნიშნული ხელშეკრულებების შესაბამისად, მისაწოდებელი ბუნებრივი აირის ღირებულებამ შეადგინა 2750000 აშშ დოლარი.
მითითებული ხელშეკრულებების საფუძველზე რუსთავის მოსახლეობას მიეწოდა 43211,92 კუბ. მეტრი ბუნებრივი აირი.
ბუნებრივი აირის იმპორტზე დარიცხულმა საბაჟო გადასახადმა შეადგინა 747353.91 აშშ დოლარი, საიდანაც საბაჟო მოსაკრებელმა შეადგინა 3757.37 აშშ დოლარი, საბაჟო გადასახადმა 259271.53 აშშ დოლარი, ხოლო დღგ – 484725.0 აშშ დოლარი.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ზემოაღნიშნული გადასახადის გადახდა დაეკისრა ქ. რუსთავის ადგილობრივ თვითმმართველობას – მთავრობას, რასაც ეს უკანასკნელი მიიჩნევს კანონშეუსაბამოდ და თვლის, რომ სასამართლომ არასწორი შეფასება მისცა მის სამართლებრივ სტატუსს.
საკასაციო სასამართლო მითითებულ პრეტენზიას მიიჩნევს უსაფუძვლოდ და თვლის, რომ ქ. რუსთავის მერიასასამართლოს მხრიდან მართებულადაა მიჩნეული იმპორტირებული გაზის მიმღებად, რისი მტკიცების საფუძველსაც საკასაციო სასამართლოს აძლევს წინამდებარე ხელშეკრულებების დებულებათა ანალიზი.
საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების პირობებზე და მიუთითებს წინამდებარე ხელშეკრულებების პრეამბულაზე, რომელიც განსაზღვრავს ხელშეკრულების მონაწილე პირთა სამართლებრივ სტატუსს, «ა-ი” წარმოადგენს მიმწოდებელ მხარეს, ხოლო ქ. რუსთავის მერია _ მიმღებს. ამავე ხელშეკრულების 1.1 პუნქტების თანახმად, მიმღები რუსთავის მერია ბუნებრივი აირის 1 კუბ.მეტრში იხდიდა 50 აშშ დოლარს, ხოლო 2.1 პუნქტის შესაბამისად, მიმწოდებელი საქონელს აწვდიდა მიმღებს «ჩ” პირობებზე რუსეთში საქართველოს საზღვართან.
საკასაციო სასამართლო ხაზს უსვამს მხარეთა შორის შეთანხმებულ ამ უკანასკნელ პირობას და განსაკუთრებულ ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ შეთანხმება ითვალისწინებს საქონლის მიწოდებას …»ჩ” პირობით. მითითებული საბაზისო პირობა გამოიყენება ნებისმიერი საშუალებით გადაზიდვის დროს და ამ პირობით დადებული ხელშეკრულება იმთავითვე განსაზღვრავს მხარეთა უფლება-მოვალეობებს.
«ჩ” პირობით ხელშეკრულების დადებისას, გამყიდველი კისრულობს ვალდებულებას, დადოს თავისი ხარჯით გადაზიდვის ხელშეკრულებაშეთანხმებულ პუნქტამდე და აუნაზღაუროს გადამზიდავს გადაზიდვის ხარჯები, იმავდროულად გამყიდველი ვალდებულია, მოახდინოს საქონლის გასუფთავება ექსპორტისათვის.
რაც შეეხება მყიდველს, ამავე პირობების თანახმად, მყიდველი ვალდებულია, გადაიხადოს საქონლის ღირებულება, საქონლის მიღების შემდეგ გასწიოს ყველა საჭირო ხარჯი, მოიპოვოს საიმპორტო დოკუმენტები და გადაიხადოს ყველა ის საბაჟოგადასახადი და მოსაკრებელი, რაც დადგენილი და განსაზღვრულია საქონლის იმპორტირებისათვის.
როგორც ზემოთ აღინიშნა, წინამდებარე ხელშეკრულებების შესაბამისად, ქ. რუსთავის მერია წარმოადგენს მიმღებ მხარეს. საგულისხმოა, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება კასატორს კანონით დადგენილი წესით საცილოდ არ გაუხდია, რის გამოც მითითებული ხელშეკრულებებით განსაზღვრული და დადგებილი პირობები სასამართლოსათვის წარმოადგენს მხარეთა უფლება-მოვალეობების დადგენისა და განსაზღვრის ერთადერთ საფუძველს.
ამდენად, თავისთავად ის გარემოება, რომ ზემოაღნიშნული ორივე ხელშეკრულება მხარეთა შორისდადებულია წინასწარ განსაზღვრულ და საერთაშორისო გადაზიდვებში დამკვიდრებულ პირობაზე, საკასაციო სასამართლოს აძლევს საფუძველს, მიიჩნიოს, რომ საბაჟო გადასახადების სახით წარმოქმნილი დავალიანების დაფარვა მიეკუთვნება კასატორის ვალდებულებას, რის გამოც საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის ზემოაღნიშნულ პრეტენზიას და თვლის, რომ ამ ნაწილში საოლქო სასამართლომ კანონი სწორად გამოიყენა და არ მომხდარა მისი არასწორი განმარტება.
საკასაციო სასამართლო ეთანხმებაკასატორის მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ «ელექტროენერგიისა და ბუნებრივი გაზის შესახებ” კანონის თანახმად, ბუნებრივი გაზის იმპორტიორი შეიძლება იყოს მხოლოდ
შესაბამისი ლიცენზიის მქონე პირი, მაგრამ იმავდროულად ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას და ადასტურებს საოლქო სასამართლოს მითითებას იმის თაობაზე, რომ ლიცენზიის არქონა კასატორს არ ათავისუფლებს საგადასახადო ვალდებულებისაგან და აღნიშნავს, რომ სათანადო ნებართვის გარეშე საქმიანობა წარმოადგენსკანონით განსაზღვრული შესაბამისი პასუხისმგებლობის დაკისრების და არა გადასახადების გადახდისაგან გათავისუფლების საფუძველს.
რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას დღგ-ის ნაწილში საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საურავის დარიცხვის არამართებულობაზე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს: თავისთავად ის გარემოება, რომ საქონლის იმპორტირებისას დღგ-ის გადახდევინება მიეკუთვნება საბაჟო ორგანოების კომპეტენციას, აღნიშნული არ ცვლის მითითებული გადასახადის სამართლებრივ ბუნებას, რომელიც განსაზღვრული და რეგლამენტირებულია საგადასახადო კოდექსით და ამ შემთხვევაში საბაჟო ორგანო გადასახადის ამ სახეობის ნაწილში ასრულებს მხოლოდ ადმინისტრირების ფუნქციას, ხოლო, გადასახადის ოდენობასა და დარიცხვის წესს არეგულირებს საგადასახადო კოდექსი. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორის პრეტენზია ამ ნაწილში უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.
ხოლო, რაც შეეხება კასატორის მსჯელობას მის მიმართ «ამნისტიისა და არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებებისა და ქონების ლეგალიზაციის შესახებ” კანონის გამოყენების თაობაზე, საკასაციო სასამართლო კასატორის ყურადღებას მიაქცევს მითითებული კანონის მე-4 მუხლის მე-3 პუნქტის «ა” ქვეპუნქტზე და განმარტავს, რომ მითითებული მუხლის შესაბამისად, არადეკლარირებული საგადასახადო ვალდებულებების ლეგალიზაციის წესი არ ვრცელდება შესაბამის სახელმწიფო ორგანოებში კანონმდებლობით დადგენილი წესით დეკლარირებულ, დარიცხულ და აღრიცხულ, მაგრამ გადაუხდელ საგადასახადო და საბაჟო ვალდებულებებზე. ამდენად, მითითებული მუხლის შესაბამისად, თუ საგადასახადო ან საბაჟო ვალდებულება წარმოშობილია 2004წ. 1 იანვრისათვის და ეს ცნობილია საგადასახადო ან სხვა ფისკალური ორგანოებისათვის, ეს ვალდებულება რჩება ძალაში და მასზე ამნისტიის კანონი ვერ გავრცელდება. აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობსადმინისტრაციული საქმის შეწყვეტის საფუძველი, თუ იგი იხილება ადმინისტრაციულ ორგანოში ანსასამართლოში. შესაბამისად, არ არსებობს ამ ნაწილში კასატორის პრეტენზიის გაზიარების საფუძველი.
ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მიღებულია კანონის მოთხოვნათა დაცვით და არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.
სარეზოლუციო ნაწილი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 1-ლი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის 410-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ქ. რუსთავის ადგილობრივი თვითმმართველობის _ მთავრობის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 15 მარტის გადაწყვეტილება;
3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
