№ას-1157-1103-2014 24 დეკემბერი, 2014 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, თეიმურაზ თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

I საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ. მ.-უ-ი (მოპასუხე)

II საკასაციო საჩივრის ავტორი – ბ. მ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილება

I კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება

II კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ბ. მ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. მ.-უ-ის მიმართ სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების იძულებითი რეალიზაციის თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით: 2012 წლის 27 აპრილის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით თ მ-უ-ის უფლებამოსილმა პირმა - ფ. უ-მა ბ. მ-ისგან სესხად აიღო 10 500 აშშ დოლარი, სამი თვის ვადითა და თვეში ოთხ პროცენტიანი სარგებლით, ხოლო აღნიშნული სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა მოპასუხის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონება. ხელშეკრულება დაიდო 3 თვის ვადით, თუმცა მიუხედავად მისი მოქმედების ვადის ამოწურვისა, მოპასუხის მიერ არ მომხდარა ნაკისრი ვალდებულების შესრულება. 2013 წლის თებერვალში ბ. მ-მ სარჩელით მიმართა სასამართლოს. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 19 მარტის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით თ. მ.-უ-ს ბ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირი თანხა და ხუთი თვის სარგებელი, სულ 12 600 აშშ დოლარი. 2012 წლის 27 აპრილის ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში სესხით აღებული თანხის დაუბრუნებლობის შემთხვევაში, მოპასუხეს დაეკისრებოდა გადაუხდელი თანხის 0.5 % ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. ხელშეშეკრულება შეწყდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მიერ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების მომენტიდან ანუ ყოველი ვადაგადაცილებული დღის ოდენობა იყო 240.

მოპასუხემ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 13 მარტის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ბ. მ-ის სარჩელი სესხად გაცემული თანხის დაკისრების მოთხოვნით და თ. მ.-უ-ს დაეკისრა ძირი თანხის 10 500 აშშ დოლარის, ასევე სესხის სარგებლის 2 100 აშშ დოლარის და მოსარჩელის მიერ გაწეული ხარჯების 1000 ლარის გადახდა. სასამართლო გადაწყვეტილებაში არ აისახა, რომ სარგებლის თანხა 2100 აშშ დოლარი მას უკვე გადახდილი ჰქონდა, როს გამოც განმეორებით დაეკისრა აღნიშნული თანხა. სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება აღსრულებულია, შესაბამისად, მოსარჩელე იგივე დავის მეშვეობით ცდილობს დამატებითი უსაფუძლო შემოსავლის მიღებას.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით ბ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ბ. მ-ის წარმომადგენელმა ლ. დ-მ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ბ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება. ბ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. თ. მ.-უ-ს ბ. მ-ის სასარგებლოდ 1102.5 აშშ დოლარი დაეკისრა, ხოლო დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2012 წლის 20 აპრილს თ. მ.-უ-მა ბ. მ-ისაგან სამი თვით ისესხა 10500 აშშ დოლარი, ყოველთვიურად, 4% სარგებლით.

ხელშეკრულების თანახმად, ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში, მოვალეს აპელანტისთვის ყოველდღიურად უნდა გადაეხადა პირგასამტეხლო, გადაუხდელი თანხის 0,5%.

სესხის თანხის, 10500 აშშ დოლარის გადახდის უზრუნველსაყოფად თ. მ.-უ-მა იპოთეკით დატვირთა კუთვნილი ქონება ბათუმში, კ-ის დასახლებაში მდებარე 990 და 1010 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთები, საკადასტრო კოდით №...... და №.......

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ბ. მ-ის სარჩელი თ. მ.-უ-ის მიმართ დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სესხის ძირითადი თანხის, 10500 აშშ დოლარისა და სარგებლის - 2100 აშშ დოლარის გადახდა. თანხის გადასახდელად დადგინდა იპოთეკით დატვირთული ნივთების რეალიზაცია.

ეს გადაწყვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში და აღსრულდა კიდეც - 2013 წლის 9 ოქტომბერს აღმასრულებელმა იპოთეკით დატვირთული ნაკვეთი გაყიდა 40000 ლარად და 2013 წლის 12 ნოემბერს კუთვნილი თანხა გადასცა აპელანტს.

გარდა მხარეთა მიერ საჯარო რეესტრში ხელმოწერილი ხელშეკრულებისა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარემ სასამართლოს წარუდგინა უცხო ენაზე შესრულებული მსგავსი ხელშეკრულება, რომელიც არ შეიცავდა შეთანხმებას პირგასამტეხლოს შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მითითება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან, თუმცა, ამავდროულად აღნიშნა, რომ მხარეები, საქმის მასალების მიხედვით, ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში, პირგასამტეხლოს გადახდაზე შეთანხმებულნი იყვნენ.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი იყო ერთი და იმავე ურთიერთობის მომწესრიგებელი ორი ხელშეკრულება - ერთი მათგანი შედგენილი იყო როგორც ქართულ, ასევე თურქულ ენაზე და წარდგენილი იყო საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში სარეგისტრაციოდ; მეორე კი - მხოლოდ თურქულ ენაზე და არც ერთი მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის წარდგენილი არ ყოფილა.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ამ ვითარებაში, უპირატესობა უნდა მინიჭებოდა იმ საბუთს, რომელიც ორივე მხარისათვის გასაგებ ენაზეა შედგენილი და მიწოდებულია ოფიციალური, სახელმწიფო მარეგისტრირებელი ორგანოსათვის. სწორედ ამ ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა იპოთეკამ იურიდიული ძალა.

პალატის აზრით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ის, რომ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი ხელშეკრულების ტექსტი მხარეთა ნამდვილ ნებას არ შეესაბამებოდა, უნდა დაემტკიცებინა მოპასუხეს, მან კი თავისი პოზიცია ვერ დაამტკიცა. თანხის გადაცემის დამადასტურებელ მიღება-ჩაბარების აქტსა და უკვე გადაწყვეტილ დავაზე აღძრულ სარჩელში პირგასამტეხლოს მიუთითებლობა კი თ. მ.-უ-ის პოზიციას არ ამტკიცებდა. ამის გამო, პალატამ დაადგინა, რომ ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში პირგასამტეხლოს გადახდის თაობაზე მხარეები შეთანხმებულნი იყვნენ.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლის თანახმად, პირგასამტეხლო არის მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის.

სააპელაციო სასამართლოს აზრით, თ. მ.-უ-მა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება არაჯეროვნად შეასრულა და, ამიტომ, მას პირგასამტეხლო უნდა გადაეხადა. თუმცა, ამავდროულად, პალატამ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, აღნიშნა, რომ სასამართლოს შეუძლია საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტს სესხის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა მიღებული ჰქონდა. გარდა ამისა, მან მიიღო 5 თვის, ე.ი. ხელშეკრულებით გათვალისწინებულზე მეტი სარგებელი 10500X4%X5=2100 აშშ დოლარი. ამასთან, აპელანტის მიერ მოთხოვნილი პირგასამტეხლო ყოველთვიურად შეადგენდა 10500X0,3%X30=945 აშშ დოლარს, ე.ი. სესხის ძირთადი თანხის 945/10500X100=9%, ანუ წლიურ 9X12=108%-ს, რაც პალატამ ძალზე არაგონივრულად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის მიერ გადასახდელი პირგასმტეხლოს გონივრული ოდენობა იქნებოდა სესხის ძირითადი თანხის 0,05%, რაც ყოველდღიურად შეადგენდა - 10500X0,05%=5,25 აშშ დოლარს.

აპელანტმა მოითხოვა მოწინააღმდეგე მხარისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრება 2013 წლის 13 მარტიდან, ე.ი. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილების გამოტანიდან 2013 წლის 12 ნოემბრამდე პერიოდისათვის.

პალატამ მიიჩნია, რომ თ. მ.-უ-ს აპელანტისთვის უნდა გადაეხადა პირგასამტეხლო აღმასრულებლის მიერ მისი ქონების რეალიზაციამდე, ე.ი. 2013 წლის 13 მარტიდან 2013 წლის 9 ოქტომბრამდე პერიოდისათვის, რადგან უდავო იყო, რომ ამ დროს მოვალის კუთვნილი ქონება აღმასრულებელმა გაასხვისა. მოვალეს ბრალი არ მიუძღვოდა იმაში, რომ კრედიტორს თანხა ერთი თვის დაგვიანებით გადაეცა და ეს მისი მხრიდან ვალდებულების არაჯეროვან შესრულებად არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო. 2013 წლის 13 მარტიდან 2013 წლის 9 ოქტომბრამდე გავიდა 210 დღე. ამის შესაბამისად, პალატამ დაასკვნა, რომ თ. მ.-უ-ს აპელანტისთვის უნდა გადაეხადა პირგასამტეხლო, 210X5,25=1102,5 აშშ დოლარი.

პალატა არ დაეთანხმა აპელანტს, რომ ამ ვალდებულების შესასრულებლად უნდა მომხდარიყო მოპასუხის საკუთრებაში არსებული იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაცია.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 289-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, მხარეთა შეთანხმებით, იპოთეკის ხელშეკრულებაში შესაძლებელია აღინიშნოს აგრეთვე უზრუნველყოფილი მოთხოვნის ოდენობა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ იპოთეკის ხელშეკრულებაში მითითებული იყო იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნის ოდენობა - 10500 აშშ დოლარი - ხელშეკრულებაში აღნიშნულია, რომ: „მხარეთა შეთანხმებით იპოთეკის საგნის ფასი შეადგენს 10500 აშშ დოლარის სესხად გადაცემა”; „მესაკუთრე თანახმაა იპოთეკარისგან სესხის სახით მიიღოს თანხა, რომლის ოდენობა შეადგენს 10500 აშშ დოლარს, რომლის უზრუნველსაყოფადაც იტვირთება თავისი მიმნდობი პირის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა”; „იპოთეკარი თანახმაა მესაკუთრეს გადასცეს სესხის სახით 10500 აშშ დოლარი სამი თვის ვადით და აღნიშნული სესხის თანხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთოს მესაკუთრის მიმნდობი პირის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა”; „მესაკუთრეს უფლება აქვს... მოითხოვოს იპოთეკის საგნის რეალიზაცია, თუ მესაკუთრე არ გადაიხდის ამ ხელშეკრულებით დადგენილი სესხის თანხას”.

ამ წინადადებებიდან სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ იპოთეკა უზრუნველყოფდა აპელანტის მოთხოვნას, მხოლოდ 10500 აშშ დოლარის ფარგლებში. მხარეთა შორის სხვა შეთანხმების არსებობა არც ხელშეკრულებიდან და არც საქმის სხვა მასალებიდან დგინდებოდა. 10500 აშშ დოლარის ასანაზღაურებლად კი მოვალის კუთვნილი ქონება უკვე გაიყიდა და აპელანტმა თანხა მიიღო. ამიტომ მისი დამატებითი მოთხოვნები იპოთეკით უზრუნველყოფილი არ იყო.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტს არც მიუთითებია და არც დაუსაბუთებია, თუ არ გავითვალისწინებთ იპოთეკას, რატომ უნდა მომხდარიყო ბ მ-ის დაკმაყოფილება, მაინცდამაინც, მოწინააღმდეგე მხარის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის რეალიზაციის ხარჯზე. ამიტომ, ამ ნაწილში, მისი მოთხოვნა უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ დააკმაყოფილა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს თ. მ.-უ-მა და ბ. მ-მ.

კასატორ თ მ.-უ-ის განცხადებით, სააპელაციო პალატის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ მხარეთა შორის 20.04.2012წ. გაფორმებული ორი აბსოლუტურად იდენტური სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებიდან მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენას წარმოდგენდა მარეგისტრირებელ ორგანოში დარეგისტრირებული ხელშეკრულება და ის ხელშეკრულება, რომელიც არ იყო რეგისტრირებული და არ შეიცავდა დათქმას პირგასამტეხლოს შესახებ, არ წარმოადგენდა მხარეთა შორის ურთიერთობის განმსაზღვრელ გარიგებას.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ პირგასამტეხლოს დაკისრება ხელშეკრულების პირობების მიხედვით განავრცო მხარეებს შორის გაფორმებული 20.04.2012წ. ხელშეკრულების ბათუმის საქალაქო სასამათრთლოს მიერ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანიდან და ხელშეკრულების ძალადაკარგულად ცნობიდან, ანუ 13.03.2013წ-დან 09.10.2013წ-მდე, როდესაც მოხდა გადაწყვეტილების აღსრულება. ამდენად, სააპელაციო პალატამ ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდგომ პერიოდზე განავრცო პირგასამტეხლოს დაკისრების პირობა ამავე ხელშეკრულების საფუძველზე, რაც ყოველგვარ სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე გააუქმა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, რომელმაც დარეგისტრირებული ხელშეკრულება მიიჩნია როგორც უძრავი ქონებით სახელშეკრულებო ვალდებულების უზრუნველყოფის საშუალება და მხარეთა შორის არსებული იდენტური ხელშეკრულებებიდან პირგასამტეხლოს გარეშე არსებული ხელშეკრულება და თავის მხრივ მხარეთა შორის გაფორმებული მიღება-ჩაბარების აქტი, ასევე პირგასამტეხლოს გარეშე, სრულიად სამართლიანად განიხილა ურთიერთკავშირში, მიიჩნია ურთიერთშემავსებელ გარემოებად, მხარეთა შორის ნამდვილი ნების გამოვლენად და ურთიერთობის საბოლოო რეგულირების საშუალებად.

სააპელაციო პალატამ უყურადღებოდ დატოვა ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის დავის ფაქტიურად იმავე საგანზე (იმავე ხელშეკრულებაზე) არსებობდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომელიც აღსრულებული იყო და მოსარჩელე მხარემ მსგავსი მოთხოვნა არ დააყენა ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში, არც დავის განხილვისას, ვინაიდან მხარეთა ნამდვილი ნების გამოვლენას წარმოდგენდა ხელშეკრულება პირგასამტეხლოს გარეშე.

კასატორ ბ. მ-ის განცხადებით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლი, ასევე, დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლის მოთხოვნები, ვინაიდან ამ ნაწილში სასამართლოს შეფასება არის არასწორი და ნაწილობრივი, შესაბამისად, მართალია, სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, თუმცა არასწორად განმარტა იგი.

რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 289-ე მუხლის განმარტებას, კასატორმა მიიჩნია, რომ აღნიშნული არასწორადაა განმარტებული, ვინაიდან ფართოდ გავრცელებული პრაქტიკაა იპოთეკით დატვირთული ქონებით სესხის ძირი თანხისა და აღნიშნული სესხის თანხიდან, მხარეთა შეთანხმებიდან გამომდინარე, ყველა სხვა ვალდებულების თუ მოთხოვნის უზრუნველყოფა, რაშიც ავტომატურად მოიაზრება პირგასამტეხლოს თანხის ამოღება იპითეკის საგნით.

საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაარღვია და არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მოთხოვნები, ვინიდან არ უმსჯელია იმ გარემოებაზე, რომ მის მიერ არის გადახდილი სარჩელისა და თანდართული დოკუმენტაციის ჩაბარების, ფოსტაში გადახდილი, უზრუნველყოფის ღონისძიებისა და საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის თანხები. ასევე არასწორი განმარტება მისცა წარმომადგენლის დახმარებისთვის გაწეული ხარჯების გონივრულ ფარგლებს და უნდა განესაზღვრა ორი ინსტანციის სასამართლოსთვის, ვინაიდან გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით გაუქმდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება და საქმეში წარმოდგენილი ხარჯები იურიდიული მომსახურების თაობაზე გადახდილი იყო, როგორც პირველი, ასევე მეორე ინსტანციის სასამართლოში წარმომადგენლის დახმარებისთვის.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით თ. მ.-უ-ის წარმომადგენლის, ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 ნოემბრის განჩინებით ბ. მ-ის წარმომადგენლის, ლ. დ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. მ.-უ-ისა და ბ. მ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნას დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრების განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. მ.-უ-ისა და ბ. მ-ის საკასაციო საჩივრები, რის გამოც საკასაციო საჩივრებს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრები დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივრებზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70% – თ. მ.-უ-ს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% - 210 ლარი, ხოლო ბ. მ-ს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 564 ლარის 70% - 394.8 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. თ. მ.-უ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. ბ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

3. კასატორ თ. მ.-უ-ს დაუბრუნდეს მ. რ-ის მიერ 2014 წლის 24 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

4. კასატორ ბ. მ-ს დაუბრუნდეს თ. ჭ-ის მიერ 2014 წლის 19 ნოემბერს №5147163 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 564 ლარის 70% - 394.8 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

თ. თოდრია