საქმე№ას-522-496-2013 25 დეკემბერი, 2014 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები:
ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ა. გ. მ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე –მ. ს-ის უფლებამონაცვლე ნ. ქ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ა. გ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ს-ის და შპს „რ-ი“-ს მიმართ შპს „რ-ი“-დან დირექტორის გამოწვევის და უფლებამოსილების განხორციელების ხელშეკრულების შეწყვეტის; ახალი დირექტორის დანიშვნის და შესაბამისი უფლებამოსილების განხორციელების ხელშეკრულების დადების; შპს „რ-ი“-ს დირექტორისადმი საზოგადოების მიერ ზიანის ანაზღაურების მომთხოვნი პარტნიორთა გადაწყვეტილების, ამ გადაწყვეტილების განსახორციელებლად საერთო სასამართლოებში საზოგადოების წარმომადგენლის დანიშვნის და მისთვის საპროცესო უფლებამოსილების მოცულობის განსაზღვრის; მ. ს-ის მიერ ა. გ. მ-ის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების სახით - 300 000 ლარის დაკისრების მოთხოვნით.
სარჩელის მიხედვით, შპს „რ-ი“ (ს.კ. .....) 10.02.2001 წელს დაფუძნდა, რომლის 65%-იანი წილის დამფუძნებელი და დირექტორი - მოპასუხეა, ხოლო 35%-იანი წილის მქონე დამფუძნებელი - მოსარჩელე. შპს „რ-ი“-ს დაფუძნების დღიდან, დირექტორ - მ. ს-ის მიერ, „მეწამეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებულ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის გამო ზიანი ადგება როგორც საზოგადოებას, ასევე პარტნიორს, რის გამოც აუცილებელი გახდა მ. ს-ის დირექტორობიდან გამოწვევა და უფლებამოსილების განმახორციელებელი ხელშეკრულების შეწყვეტა, საზოგადოების მართვის განსახორციელებლად ახალი დირექტორის დანიშვნა და მასთან შესაბამისი ხელშეკრულების დადება, საზოგადოების მიერ ზიანის ანაზღაურების მომთხოვნი პარტნიორთა გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილების განსახორციელებლად საერთო სასამართლოებში წარმომადგენლის დანიშვნა, მისთვის საპროცესო უფლებამოსილების მოცულობის განსაზღვრა, რათა შპს „რ-მა“ განახორციელოს დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნა მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად. ყველა ამ საკითხზე გადაწყვეტილების დადებითად მიღების მიზნით მოსარჩელე პარტნიორის მიერ მოწვეული იქნა საზოგადოების პარტნიორთა კრება, რომელმაც უმოტივაციოდ არ მიიღო დადებითი გადაწყვეტილება მოპასუხე დამფუძნებლის ხმების უმრავლესობის გამო.
მოსარჩელე სარჩელში უთითებს, რომ შპს „რ-ი“-ს დაფუძნების დღიდან, დირექტორ - მ. ს-ის მიერ, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტის ვალდებულებათა შეუსრულებლობის გამო ზიანი ადგება მოსარჩელე პარტნიორს დივიდენდის მიუღებლობის კუთხით, რამაც 150 000 ლარი შეადგინა, ხოლო მოსარჩელის წილის გაუფასურებამ ასევე 150 000 ლარი, რის გამოც ითხოვს მიყენებული ზიანის - 300 000 ლარის ანაზღაურებას.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და შესაგებელში მიუთითეს, რომ მოსარჩელეს მოთხოვნა სამართლებრივად იმდენად დაუსაბუთებელია, რომ მისი შეფასება შეუძლებელია. მათი მოსაზრებით მოსარჩელე მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად უთითებს ზოგადად „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონს და სამოქალაქო კოდექსს, ასევე სარჩელზე დართულ ე.წ. პრეცედენტულ სამართალს, თუმცა, მოპასუხეებს მიაჩნიათ, რომ სარჩელზე თანდართული აღნიშნული დოკუმენტი ა. გ. მ-ის მოთხოვნის აბსურდულობას ადასტურებს.
მოპასუხეები შესაგებელში განმარტავენ, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტის „დ“ ქვეპუნტის მიხედვით პარტნიორთა კრების კომპეტენციას წარმოადგენს საზოგადოების დირექტორის დანიშვნა და გამოწვევა, მათთან ხელშეკრულების დადება და შეწყვეტა. ამავე მუხლის 1-ლი პუნქტი კი უშვებს შესაძლებლობას, რომ საზოგადოების პარტნიორთა კრების მოწვევის, ჩატარების წესი და მისი კომპეტენცია საზოგადოების წესდებით განისაზღვროს.
მოპასუხეები აღნიშნავენ, რომ 2010 წლის 1 მარტის სანოტარო წესით დამოწმებული საზოგადოების წესდება სრულად და ამომწურავად ადგნეს საზოგადოების პარტნიორთა კრების მოწვევის, ჩატარებისა და გადაწყვეტილების მიღების წესს, ამასთან ერთად პარტნიორთა კრების კომპეტენციას მიკუთვნებულ საკითხებს. კერძოდ, წესდების 22.1 მუხლის მიხედვით, პარტნიორთა კრების კომპეტენციას წარმოადგენს საზოგადოების დირექტორის დანიშვნა და თანამდებობიდან გათავისუფლება, ამავე წესდების 21.1 მუხლის მიხედვით პარტნიორთა კრება გადაწყვეტილებაუნარიანია, თუ მას ესწრება პარტნიორთა სიითი შემადგენლობის არანაკლებ ნახევარი მაინც, ხოლო 23.1. მუხლის მიხედვით პარტნიორთა კრებაზე გადაწყვეტილებები პარტნიორთა ხმათა უმრავლესობით მიიღება.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე მოპასუხეებს მიაჩნიათ, რომ იმისათვის, რათა გამოწვეული იქნეს საზოგადოების დირექტორი თანამდებობიდან საჭიროა მხოლოდ პარტნიორთა კრების შესაბამისი გადაწყვეტილება. თუკი მოსარჩელე შეძლებს დირექტორის მხრიდან ზიანის ფაქტის დადასტურებას მას შეუძლია მხოლოდ ამ უკანასკნელისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება. სასამართლოს კი, მხოლოდ მაშინ შეუძლია დაადგინოს დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლება, თუკი საზოგადოების წესდებით, პირდაპირ შეთანხმებული იქნება, რომ დირექტორის მიერ ზიანის მიყენება მის უფლებამოსილების შეწყვეტის საფუძველს წარმოადგენს. ასეთი რეგულირება კი, საზოგადოების წესდებაში არ არსებობს.
მოპასუხეები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელის მხრიდან ხელშეშლის ფაქტს ადგილი რომ არ ჰქონოდა, საზოგადოების დირექტორი შპს–ს უფრო მეტ სარგებელს მოუტანდა. მათი განმარტებით, 2010 წლამდე მოსარჩელის მიზანს საზოგადოების ძირითადი საქმიანობის მიზნის განხორციელება კი არ წარმოადგენდა, არამედ საზოგადოებაში შეტანილი შენატანის უკან დაბრუნების გზით შპს–ს გაკოტრება. ხოლო, ამჟამად, როდესაც საზოგადოებამ წესდებით გათვალისწინებული ძირითადი საქმიანობის წარმატებით განხორციელება და გამართული ფუნქციონირება დაიწყო, ა. გ. მ-ის მიზანს საზოგადოებაში მისი პარტნიორის კუთვნილი წილის მითვისება და შპს–ს მართვის ხელში ჩაგდება წარმოადგენს.
მოპასუხეები უთითებენ, რომ გაუგებარია, თუ რომელი უფლებამოსილების ხელშეკრულების შეწყვეტას ითხოვს მოსარჩელე, ვინაიდან დირექტორსა და საზოგადოებას შორის არანაირი სახის წერილობით დადებული შეთანხმება არ არსებობს, აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნა ამ ნაწილში დაუსაბუთებლად და უსაფუძვლოდ მიაჩნიათ. მათი მოსაზრებით, წერილობითი ხელშეკრულების არარსებობის პირობებში შეუძლებელია უფლებამოსილების შეწყვეტის საფუძველზე მსჯელობა. მიაჩნიათ, რომ უფლებამოსილების შეწყვეტის საკითხები კონკრეტულად უნდა რეგულირდებოდეს მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულებით. რადგანაც ასეთი შეთანხმება არ გაფორმებულა, შესაბამისად, დაუსაბუთებელი ხდება მოსარჩელის მოთხოვნა დირექტორის უფლებამოსილების განხორციელების შეწყვეტაზე.
რაც შეეხება დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლებას და ახალი დირექტორის დანიშვნას, მოპასუხეები ამასთან დაკავშირებით უთითებენ, რომ ეს არის საზოგადოების პარტნიორთა კრების ავტონომიური უფლება და არავის არ შეუძლია, მათ შორის სასამართლოს, პარტნიორთა კრების ამ კომპეტენციაში ჩაერიოს, მით უმეტეს მაშინ, როდესაც არ არსებობს საზოგადოების დირექტორის შეცვლის როგორც სამართლებრივი, ისე ფაქტობრივი საფუძველი.
მოპასუხეები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელე ზიანის - 300 000 ლარის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით არც ფაქტობრივ და არც სამართლებრივ გარემოებებში არ უთითებს ზიანის წარმოშობის საფუძვლებს, აქედან გამომდინარე, მიაჩნიათ, რომ მოკლებულნი არიან შესაძლებლობას სამართლებრივი შეფასება მისცენ ა. გ. მ-ის აღნიშნულ მოთხოვნას.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელე ა. გ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მ. ს-ს მოსარჩელე ა. გ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ზიანის (მიუღებელი შემოსავალის) 94185 (ოთხმოცდათოთხმეტი ათას ას ოთხმოცდახუთი) ლარის გადახდა; მოსარჩელე ა. გ. მ-ს უარი ეთქვა ზიანის (საზოგადოებაში კუთვნილი 35-%-იანი წილის გაუფასურების გამო) 150 000 (ასორმოცდაათი ათასი) ლარის მოპასუხე მ. ს-ზე გადასახდელად დაკისრების ნაწილში; მოსარჩელე ა. გ. მ-ს უარი ეთქვა შპს ,,რ-ის” დირექტორობიდან მ. ს-ის გამოთხოვისა და უფლებამოსილების განხორციელების ხელშეკრულების შეწყვეტის ნაწილში უსაფუძვლობის გამო; მოსარჩელე ა. გ. მ-ს უარი ეთქვა შპს ,,რ-ის” დირექტორად მ. გ-ის დანიშვნისა და შესაბამისი უფლებამოსილების განხორციელების ხელშეკრულების გაფორმების თაობაზე.
ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის უფლებამონაცვლის – ნ. ქ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; ა. გ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ა. გ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 21 თებერვლის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის ნაწილში.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
შპს ,,რ-ი” დაფუძნდა 2001 წლის 06 თებერვალს და მიენიჭა გადასახადის გადამხდელის საიდენტიფიკაციო კოდი: .......
შპს ,,რ-ის” დამფუძნებელი პარტნიორები არიან მ. ს-ი, რომელიც ამავდროულად, საწარმოს 65%-იანი წილის მფლობელია და ა. გ. მ-ი, რომელიც საწარმოს 35%-იანი წილის მფლობელია.
შპს ,,რ-ის” დირექტორია მ. ს-ი.
საქმეში წარმოდგენილი შპს ,,რ-ის” წესდებით განსაზღვრულია საზოგადოების მიზანი და საქმიანობა, კერძოდ, წესდების მე-11 მუხლის თანახმად, საზოგადოების საქმიანობის საგანია ჰიდროელექტროსადგურის მშენებლობა და მისი ექსპლუატაცია, ელექტროენერგიის მოპოვება, წარმოება და რეალიზაცია.
2006 წლის 22 მარტს ერთი მხრივ, შპს ,,რ-სა” და მეორე მხრივ, სს ,,ს. ე-ას” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება (№66-2/14-6) ელექტროენერგიის შესყიდვის შესახებ.
სემეკის 2006 წლის 11 მაისის №13/1 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა შპს ,,რ-სა” და სს ,,ს. ე-ას” შორის გაფორმებული ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის პირდაპირი ხელშეკრულების (22.03.06. №66-2/14-6) ფასი, ვადა და პირობები სემეკის კომპეტენციის ფარგლებში.
სს ,,ე. ჯ-ას” 2008 წლის 03 აპრილის №119/148-8 გადაწყვეტილებით შპს ,,რ-ი” მიუერთდა სს ,,ე. ჯ-ას” ელექტრულ ქსელს.
შპს ,,ე. ო-ის“ 21.04.2008წ.-ის 01/467 მიწერილობით დგინდება, რომ შპს ,,რ-ი“ დარეგისტრირდა საბითუმო ვაჭრობაში 2008 წლის 21 აპრილიდან.
შპს ,,რ-ის~ პარტნიორ ა. გ. მ-ის შენატანს შპს ,,რ-ი~–ს კაპიტალში ასევე შეადგენს 2 ცალი 255.00 კვტ. სიმძლავრის ფრენსის ტიპის ტურბინა გენერატორი, ღირებულებით 196 968.60 ლარი.
მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის გარემოება, რომ მათ შორის არსებული შეთანხმებით, ა. გ. მ-ს ,,რ-ში“ ძველი, ბანკის ტიპის ტურბინების ნაცვლად უნდა შემოეტანა ახალი მოდელის ფრენსის ტიპის ტურბინები, რის ხარჯზეც მიიღებდა შპს ,,რ-ში“ 35%-იან წილს. შპს ,,რ-ის“ სახელზე ავსტრიის რესპუბლიკიდან შემოვიდა შპს ,,გ. და კ-ის“ 2 ცალი ტურბინა შესაბამისი 2 გენერატორით, რომლის მონტაჟი და გაშვება მოხდა 2011 წლის დეკემბერში.
საქმის მასალებით დგინდება, რომ დავის სააპელაციო წესით განხილვის ეტაპზე (2012 წლის 28 ივნისს) გარადაიცვალა მ. ს-ი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 17 ივლისის განჩინებით შეწყდა საქმის წარმოება სამოქალაქო საქმეზე ა. გ. მ-ის სარჩელისა გამო: - მ. ს-ის და შპს „რ-ის“ მიმართ შპს „რ-ის“ დირექტორობიდან მ. ს-ის გამოთხოვის და უფლებამოსილების განხორციელების ხელშეკრულების შეწყვეტის;
- შპს „რ-ის“ დირექტორად მ. გ-ის დანიშვნის და შესაბამისი უფლებამოსილების განხორციელების ხელშეკრულების გაფორმების;
- შპს „რ-ის“ პარტნიორთა მიერ მ. ს-ის მიმართ საზოგადოებისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის გადაწყვეტილების მიღების და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების ა. გ. მ-სთვის მინიჭების ნაწილში უფლებამონაცვლეობის დაუშვებლობის გამო.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 16 იანვრის განჩინებით სამოქალაქო საქმეზე N2ბ/1377-12, ა. გ. მ-ის სარჩელისა გამო მ. ს-ის მიმართ, ზიანის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში, განახლდა სამართალწარმოება. მ. ს-ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ნ ქ-ე.
სემეკის 2006 წლის 11 მაისის №13/1 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა შპს ,,რ-სა” და სს ,,ს. ე-ას” შორის გაფორმებული ელექტროენერგიის ყიდვა-გაყიდვის პირდაპირი ხელშეკრულება. აღნიშნულის თაობაზე შეატყობინეს ა. გ. მ-ს, რომელსაც ჰქონდა ავსტრიის რესპუბლიკიდან შემოტანილი შპს ,,გ. და კ-ის“ ფირმის წარმოების 2 ცალი ტურბინა-გენერატორის კოდი, ე.წ. ჩიპი.
საქმეში წარმოდგენილი შპს ,,რ-ის” დირექტორის მ. ს-ის არაერთი წერილით ა. გ. მ-ის მიმართ, საწარმოს დირექტორი ა. გ. მ-ს ატყობინებს, რომ ,,რ-ი“ სრულ მზადყოფნაშია სამუშაოდ და ელოდებიან ტურბინა-გენერატორების მწარმოებელ ქარხანას (შპს ,,გ. და კ-ას“) ან სხვა სპეციალისტს, რომ ჩამოვიდეს და მოხერხდეს ელ.სადგურის ამუშავება და ელექტროენერგიის გამომუშავება.
საქმეში ასევე წარმოდგენილი ,,რ-ის“ წერილებით ტურბინა-დანადგარების მწარმოებლის შპს ,,გ. და კ-ის“ მიმართ, შპს ,,რ-ის” დირექტორი მ. ს-ი სთხოვს ქარხანას, რომ გამოაგზავნოს ტურბინა-გენერატორების ნახაზები და მათი ელექტროსამართავი მოწყობილობების სრული ვერსიები და დახმარება გაუწიოს მათ დამონტაჟებაში.
წარმოდგენილია ასევე ა. გ. მ-ის პასუხი შპს ,,რ-ის“ დირექტორის მ. ს-ის წერილზე, რომლითაც ა. გ. მ-ი წინააღმდეგია გადასცეს ტექნიკის საბუთები და პროგრამები, იმ დრომდე, ვიდრე შპს ,,რ-ი“–ს პრობლემა სასამართლოში არ გაირკვევა.
საქმეში წარმოდგენილი 2009 წლის 18 ნოემბრის შპს ,,რ-ი“–ს პარტნიორთა კრების N1 ოქმით დადგენილია ა. გ. მ-ის ვალდებულება შეწყვიტოს თავისი ქმედებით ფირმაზე ზარალის მიყენება. საქმეში შპს ,,რ-ი“–ს 2009 წლის 21 დეკემბრის კრების ოქმით N2, საზოგადოების დირექტორს - მ. ს-ს დაევალა უზრუნველყო ჰესის უწყვეტი ფუნქციონირება და ა. გ. მ-საგან ჰესის სასწრაფოდ ჩართვის და მისი დაგეგმილი სიმძლავრით ამუშავების უზრუნველყოფის მიღწევა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, არსებული ელექტროსამართი მოწყობილობის ანალოგით შეცვლა, ელექტროსადგურის შეუფერხებლად ამუშავების მიზნით.
სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი განსაზღვრავს მტკიცებულებათა სახეებს, რომელთა შეფასება საქართველოს სსკ–ის 105–ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად სასამართლოს კომპეტენციაა. 134–ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, წერილობით მტკიცებულებებს წარმოადგენს აქტები, საბუთები, საქმიანი და პირადი ხასიათის წერილები, რომლებიც შეიცავს ცნობებს საქმისთვის მნიშვნელოვან გარემოებათა შესახებ. სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილი მტკიცებულებები (წერილები, კრების ოქმები) განეკუთვნება საქართველოს სსკ–ის 134–ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრულ წერილობით მტკიცებულებებს, რომლითაც დასტურდება შპს ,,რ-ი“–ს დირექტორის მცდელობა სრულყოფილად მიეღო ა. გ. მ-ისაგან ტურბინა-გენერატორების ფუნქციონირებისა და ჰესის სრული სიმძლავრით ამუშავებისათვის ტექნიკის საბუთები და პროგრამები.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული მტკიცებულებები ადასტურებდა აპელანტის განმარტებას იმასთან დაკავშირებით, რომ მიუხედავად შპს ,,რ-ში“ დამონტაჟებული 2 ტურბინა-გენერატორისა, საწარმოს რეალურად მისი ამუშავების საშუალება, კოდის, ე.წ. ჩიპის უქონლობის გამო არ ჰქონდა, ხოლო თავის მხრივ, ა. გ. მ-ი უარს აცხადებდა გადაეცა საჭირო მოწყობილობები მისი კუთვნილი ინვესტიციების მიუღებლობის მოტივით.
პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი 2009 წლის 28 დეკემბრის ინდივიდუალური აუდიტორის ლ. ბ-ის დასკვნით დგინდება, რომ შპს ,,რ-ი“–ს საწარმოო პროცესის შეჩერება დამფუძნებელთა ქმედებამ ან უმოქმედობამ გამოიწვია. დაირღვა საზოგადოების წესდება და აქედან გამომდინარე საზოგადოების დამფუძნებლებმა და ფიზიკურმა პირებმა დაკარგეს მნიშვნელოვანი შემოსავლების მიღების შესაძლებლობა. აგრეთვე, შეუძლებელი გახდა შპს-ს საპროექტო სიმძლავრის ათვისება, დამონტაჟებულმა ძალოვანმა მოწყობილობებმა განიცადეს მორალური ცვეთა.
წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნისა და საქმეში არსებული მტკიცებულებების ერთობლივი შეფასებით, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საწარმოს ფუნქციონირების შეჩერება შპს ,,რ-ი“–ს პარტნიორების ერთობლივი ბრალით იყო გამოწვეული. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ა. გ. მ-ის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ მას, როგორც პარტნიორს, ზიანი მიადგა სწორედ გადამწყვეტი ხმის უფლების მქონე პარტნიორის - მ. ს-ის ქმედებით.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს წესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის დანაწესში, რომლის თანახმად, მხოლოდ მხარეებს აქვთ უფლება განსაზღვრონ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა დადასტურდეს ეს ფაქტები. ამ პრინციპის კონკრეტული გამოვლენაა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 178-ე მუხლის პირველი ნაწილის ,,ე“ და ,,ვ“ პუნქტები, რომლის თანახმად, მოსარჩელემ სარჩელში უნდა მიუთითოს კონკრეტული ფაქტები და გარემოებები, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებს; მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებს მოსარჩელის მიერ მითითებულ გარემოებებს. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ა. გ. მ-ის სარჩელში (ტ. 1. ს.ფ. 04, 05) არ არის დაკონკრეტებული თუ პარტნიორის (მ. ს-ის) რომელი მოქმედებით მიადგა მას ზიანი და ვერც პარტნიორის (მ. ს-ის) მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენების ფაქტს ადასტურებდა მოსარჩელე. წარმოდგენილ სარჩელში იგი მხოლოდ განმარტავს, რომ, მან მოიწვია საზოგადოების პარტნიორთა კრება, რომელმაც უმოტივაციოდ არ მიიღო დადებითი გადაწყვეტილება მ. ს-ის დირექტორობიდან გამოწვევისა და მისთვის სასურველი კანდიდატის დირექტორად დანიშვნის თაობაზე, რითაც ზიანი ადგება მოსარჩელე პარტნიორს. (ტ.1. ს.ფ. 05). სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოსარჩელის მხოლოდ ეს პოზიცია ვერ იქნება მიჩნეული უტყუარ მტკიცებულებად იმ სადავო ფაქტის დასადაგენად, რომ ა. გ. მ-სათვის სასურველი პირის დირექტორად დანიშვნაზე უარმა მის მიერ დივიდენდების მიუღებლობა გამოიწვია, ხოლო ამ პირის დანიშვნით საწარმოდან აუცილებლად მოგებას მიიღებდა და ეს პირი ჯეროვნად გაუძღვებოდა საწარმოს, გამომდინარე იქედან, რომ მ. ს-ი, რომელიც ფლობდა საწარმოს 65%-იან წილს, მიუხედავად დირექტორობიდან მისი გამოწვევისა მაინც დარჩებოდა დომინანტ პარტნიორად. შესაბამისად, იგი შეინარჩუნებდა საწარმოს მიერ გადაწყვეტილებების მიღებაზე კონტროლის უფლებას.
პალატამ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგოდ, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დელიქტური ვალდებულება წარმოიშობა დაზარალებულის სამოქალაქო უფლებების დარღვევის შედეგად, ატარებს არასახელშეკრულებო ხასიათს და მიმართულია მიყენებული ქონებრივი ან მორალური ზიანის ანაზღაურებისაკენ. 992-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, დელიქტით გამოწვეული ზიანის შემთხვევაში, ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების მოპასუხისთვის დასაკისრებლად საჭიროა სახეზე იყოს სამართალდარღვევის შემადგენლობა, რომლის შემადგენელ ელემენტს წარმოადგენს მართლსაწინააღმდეგო ბრალეული ქმედება, ზიანი და მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის.
პალატამ მიიჩნაია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ვერ ადასტურებდა შპს ,,რ-ი“–ს დამფუძნებელი პარტნიორის მ. ს-ის ბრალეული ქმედებით მისთვის მატერიალური ზიანის მიყენების ფაქტს.
ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად ცნო, რომ არ დგინდებოდა, არც დელიქტური ვალდებულების წარმოშობის მეორე კომპონენტის - მიზეზობრივი კავშირის არსებობა შპს ,,რ-ი“–ს პარტნიორის მ. ს-ის ქმედებასა და ა. გ. მ-სათვის მიყენებულ მატერიალურ ზიანს შორის, რაც დელიქტური ვალდებულების წარმოშობის სავალდებულო პირობას წარმოადგენდა. თუკი არ დასტურდებოდა ამგვარი კავშირის არსებობა, პირის პასუხისმგებლობის საკითხიც იხსნებოდა. კონკრეტულ შემთხვევაში, არ ირკვეოდა, რომ ა. გ. მ-ის მიერ შემოსავლის (დივიდენდის) მიუღებლობა სწორედ შპს ,,რ-ი“–ს პარტნიორის მ. ს-ის არამართლზომიერმა ქმედებამ ან უმოქმედობამ განაპირობა.
ამდენად, აპელანტის მიერ დასახელებულ ზიანსა და შპს ,,რ-ი“–ს პარტნიორის მ. ს-ის ქმედებას შორის, პალატის მოსაზრებით არ არსებობდა მიზეზობრივი კავშირი, რის გამოც მოსარჩელეს საქართველოს სკ-ის 992-ე მუხლის საფუძველზე მოპასუხე მხარისაგან (მ. ს-ი) ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება არ წარმოეშვა.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე ა. გ. მ-ი შპს ,,რ-ის“ პარტნიორის მ. ს-ის მიერ ზიანის მიყენებისა და მისი ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის დასაბუთების მიზნით ეყრდნობოდა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 25.08.2011წ.-ის №015394-2011/10/1 დასკვნასა და შპს ,,ა. ც. ი-ას“ 26.07.2011წ.-ის აუდიტორის საექსპერტო დასკვნას.
პალატამ მიუთითა საქართველოს სსკ-ის 105-ე მუხლზე, რომლის თანახმად სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარასებობის შესახებ. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი იყო ორი დასკვნა. მათგან ერთი ჩატარებულია სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროში (25.08.2011წ.), ხოლო მეორე დამოუკიდებელი აუდიტორის მიერ (26.07.2011წ.) თავად მოსარჩელის მიმართვის საფუძველზე. დასკვნებში საუბარია სწორი მენეჯმენტის განხორციელების შემთხვევაში, მისაღებ მოგებაზე, ანუ, უკავშირდება საწარმოს დირექტორის და არა პარტნიორის მოქმედებებს, რის გამოც, პალატის მოსაზრებით წარმოდგენილი დასკვნები ვერ გამოდგებოდა შპს ,,რ-ი“–ს პარტნიორის მ. ს-ის მიერ ა. გ. მ-სათვის ზიანის მიყენების ფაქტის დასტურად.
გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში მოქმედი შეჯიბრებითობის საფუძველზე, მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ თუ, რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები და თვითონვე წარმოადგენენ მტკიცებულებებს ამ ფაქტების დადასტურება-დამტკიცებისთვის. სასამართლო შებოჭილია არა მარტო სასარჩელო მოთხოვნის თუ შესაგებლის ფარგლებით, არამედ მხარეთა მითითებით, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს, ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მითითებული მტკიცებულების შეფასების საფუძველზე (სსიპ ლ. სამხარაულის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 25.08.2011წ.-სა და დამოუკიდებელი აუდიტორის 26.07.2011წ.-ის დასკვნით) არ დგინდებოდა შპს ,,რ-ის“ პარტნიორის მ. ს-ის ბრალეული ქმედებით მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის შესახებ სადავო ფაქტობრივი გარემოება.
ამასთან, პალატის განმარტებით, თუკი ყურადღებას მივაქცევდით ა გ მ-ის სარჩელის იმ საფუძველს, რომელიც შეეხებოდა შპს ,,რ-ის“ დირექტორის მიერ ,,მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობას, რითაც საზოგადოების პარტნიორს ა. გ. მ-ს (35%-იანი წილის მფლობელ პარტნიორს) მიადგა ზიანი ((სარჩელი. ტ.1. ს.ფ. 05), ცხადი გახდებოდა, რომ სარჩელის წარდგენაზე ამ ნაწილში, ა. გ. მ-ი არაუფლებამოსილ სუბიექტს წარმოადგენდა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ვინაიდან ,,მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონის" მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტით დადგენილი ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო მოთხოვნის დაყენებაზე უფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა საწარმო და არა ცალკეული პარტნიორები. ამ შემთხვევაში, პარტნიორი არ სარგებლობდა სარჩელის აღძვრის უფლებით. შესაბამისად, ა. გ. მ-ი არაუფლებამოსილ პირს წარმოადგენდა (არასათანადო მოსარჩელეა) მოეთხოვა შპს ,,რ-ი“–ს დირექტორისაგან ,,მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონის" მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტით დადგენილი ვალდებულების შეუსრულებლობიდან გამომდინარე თანხის დაკისრება.
პალატამ აღნიშნა, რომ ,,მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის თანახმად, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებასა და სააქციო საზოგადოებაში პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებით შეიძლება დადგინდეს წლიური და შუალედური მოგების დივიდენდების სახით განაწილება. ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ განამარტა, რომ დივიდენდების მიღება ხდება საწარმოს წმინდა მოგებიდან, რაც ასევე არის დაფიქსირებული შპს ,,რ-ი“–ს წესდების 33-ე მუხლის მე-2 ნაწილში, რომლის თანახმად, პარტნიორთა კრებას შეუძლია დაადგინოს, რომ წლიური მოგება მთლინად ან ნაწილობრივ მოგების დანაზოგში ჩაირიცხოს, წარმოადგინოს როგორც მოგება ან განაწილდეს პარტნიორებს შორის. 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პარტნიორებზე წლიური წმინდა მოგება შეიძლება განაწილდეს დივიდენდის სახით საწესდებო კაპიტალში მათი წილების შესაბამისად. თუ პარტნიორები სხვაგვარ გადაწყვეტილებას არ მიიღებენ (ტ.1. ს.ფ. 144). წარმოდგენილი ექსპერტიზის და აუდიტის დასკვნებით და მხარის განმარტებით დასტურდება, რომ საწარმოს გააჩნდა უარყოფითი ნაშთი, კრედიტორული დავალიანება მეტია დებიტორულზე, ანუ სადავო პერიოდში საწარმოს მოგება არ ჰქონია და ზარალს განიცდიდა. შესაბამისად, არ დასტურდებოდა პარტნიორებს შორის დივიდენდების განაწილების წინაპირობის არსებობა და ამასთან, არ დგინდებოდა მოპასუხის ბრალეულობა მის მიუღებლობაში (წინამდებარე გადაწყვეტილების 4.11-4.12 პუნქტები). მით უფრო, რომ საქმეში არსებული წერილობითი მტკიცებულებები მოწმობს, რომ საწარმოს ჰქონდა ელ. ენერგიის როგორც გამომუშავების, ასევე მისი რეალიზაციის პრობლემა.(ტ.1. ს.ფ. 160, 161, 165, 166, 167).
ზემოთ დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ წილის ღირებულება შემცირდა 65%-იანი წილის მფლობელი დომინანტი პარტნიორის (მ. ს-ი) ბრალეული ქმედებით.
იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ ა. გ. მ-ის წილის ღირებულება შემცირდა 65%-იანი წილის მფლობელი პარტნიორის (მ. ს-ი) ბრალეული ქმედებით, პალატის მოსაზრებით მოსარჩელის მხარეზე იყო. სადავო ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად გარდა ექსპერტისა და აუდიტის დასკვნებისა სხვა მტკიცებულება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით მოსარჩელეს არ ჰქონდა წარმოდგენილი. მითითებულ დასკვნებით დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელის წილის ღირებულება შემცირდა, თუმცა შემცირების მიზეზების თაობაზე ექსპერტიზის და აუდიტის დასკვნა პასუხს ვერ იძლეოდა. მოპასუხის ბრალეულობის საკითხი და მისი მოქმედებას და დამდგარ შედეგს შორის კავშირი შეფასების საგანს წარმოადგენდა. ზემოაღნიშნული მოსაზრებების (4.10-4.12 პუნქტები) გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ წილის ღირებულების შემცირების საფუძველი შესაძლოა გამხდარიყო ელექტროენერგიის რეალიზაციის და გამომუშავების პრობლემა, ასევე ტურბინების არასრულყოფილი მონტაჟი, პარტნიორთა ერთობლივი ქმედებები, დირექტორის მიერ საწარმოს არასწორი მენეჯმენტი) შესაბამისად, ცალსახად არ დასტურდებოდა მოპასუხის (პარტნიორის) ბრალი და მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი მის ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის, რაც ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებას გამორიცხავდა.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ,,მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე- 3 მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, თუ საწარმოს დომინანტმა პარტნიორმა განზრახ გამოიყენა თავისი დომინანტური მდგომარეობა ამ საზოგადოების საზიანოდ, მან დანარჩენ პარტნიორებს უნდა გადაუხადოს შესაბამისი კომპენსაცია. დომინანტად ითვლება პარტნიორი ან ერთად მოქმედ პარტნიორთა ჯგუფი, რომელსაც აქვს პრაქტიკული შესაძლებლობა, გადამწყვეტი ზეგავლენა მოახდინოს პარტნიორთა კრების კენჭისყრის შედეგზე. აღნიშნული ნორმა ითვალისწინებს პარტნიორის კომპენსირების წესს, მხოლოდ დომინანტი პარტნიორის განზრახი მოქმედებებით დამდგარი ზიანის გამო. კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა მ. ს-ის, როგორც პარტნიორის განზრახი ბრალეული, ზიანის მომტანი ქმედების არსებობა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. გ. მ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება. ამასთან, საკასაციო სასამართლოში შეამცირა დავის საგნის ოდენობა და საბოლოოდ მოითხოვა მოწინააღმდეგე მხარისათვის მის სასარგებლოდ 10 000 ლარის დაკისრება.
კასატორის განმარტებით, სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი, კერძოდ, არათუ მოახდინა მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული, ობიექტური განხილვა, არამედ ისე დაადგინა ფაქტები, რომ არ მიუთითა კონკრეტული მტკიცებულებები, რის გამოც მიაჩნია, რომ იგი მოკლებულია შესაძლებლობას კონკრეტულად იმსჯელოს რომელიმე მათგანზე. კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლო მოპასუხის მოყოლილ ამბავს გადმოცემს, როგორც დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას და ამ გარემოებას მთელს გადაწყვეტილებას აფუძნებს.
ა. გ. მ-ი საკასაციო საჩივარში უთითებს, რომ კონკრეტული მტკიცებულებების მითითება განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ამ საქმეზე, ვინაიდან მიაჩნია, რომ საქმეში მრავლად არის თავმოყრილი ისეთი დოკუმენტები, რომლებიც როგორც მტკიცებულებები დაშვებული არ იყო და არ შეიძლებოდა გამხდარიყო განხილვის საგანი. მისი მოსაზრებით, მრავალი მტკიცებულება, რომლებიც მოცემულ საქმეშია წარმოდგენილი წარმოადგენდა შეგებებული სარჩელის თანდართულ დოკუმენტებს, რომლებიც სასამართლოს განჩინებით განუხილველად იყო დატოვებული და განეკუთვნებოდა სხვა დავის საგანს.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ თითქმის მთლიანად აუარა გვერდი დავის საგანს, არ გამოიკვლია, არ განიხილა ის მტკიცებულებები და ფაქტობრივი გარემოებები, რომელიც მნიშვნელოვანი იყო საქმისათვის, ხოლო აღნიშნულის სანაცვლოდ დაადგინა ისეთი ფაქტობრივი გარემოებები, რომელიც მოცემულ საქმეზე მნიშვნელოვანს არ წარმოადგენდა.
ა. გ. მ-ის მოსაზრებით სააპელაციო პალატამ არასწორად გადაანაწილა მტკიცების ტვირთი, არასწორი შეფასება მისცა მოსარჩელის პოზიციას და დავის საგანს. კასატორს მიაჩნია, რომ სარჩელში ნათლად არის მითითებული ის გარემოება, რომ საწარმოს დომინანტი პარტნიორი, რომელიც ამავე დროს იყო დირექტორი, სათანადო გულისხმიერებით არ უძღვებოდა საქმეს, რაც გამოიხატებოდა მის ხელთ არსებული შესაძლებლობების პირობებში საწარმოს საქმიანობის არასწორად განხორციელებაში. მისი განმარტებით, სრულიად გაურკვეველია სად მიემართებოდა მიღებული შემოსავალი, როგორ განიკარგებოდა საწარმოს სახსრები, რასაც ემატებოდა ის გარემოება, რომ მან ვერ მიაღწია მოპასუხის მხრიდან სრული დოკუმენტაციის მიღების შესაძლებლობას, რომელიც საწარმოს საქმიანობას ასახავდა.
კასატორის განმარტებით, მან, მიღებული ინფორმაციის საფუძველზე ჩატარებული ექსპერტიზის და აუდიტის დასკვნის მიხედვით მიუთითა არსებულ დარღვევებზე და შესაბამისად მოითხოვა ზიანის ანაზღაურება. ნაცვლად იმისა, რომ სასამართლოს საპირისპიროს მტკიცების ტვირთი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის საფუძველზე მოპასუხეზე გადაეტანა, სრულიად უსაფუძვლოდ მოთხოვნის მთავარ ფაქტობრივ საფუძვლად მხოლოდ ის გარემოება მიიჩნია, რომ არ იქნა მიღებული გადაწყვეტილება დირექტორის გამოწვევის შესახებ. მოთხოვნის მთავრი ფაქტობრივი საფუძვლები და ის გარემოებები, რომელიც მას ჰქონდა არც კი განუხილავს. აქედან გამომდინარე, არ გაეცა პასუხი ისეთ ფაქტობრივ გარემოებებს, რომელსაც იგი საქმეში წარმოდგენილი ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის 2011 წლის 25 აგვისტოს დასკვნით, აუდიტის 2011 წლის 26 ივლისის დასკვნით და სხვა მტკიცებულებებით ამტკიცებდა.
ა. გ. მ-ს მიაჩნია, რომ პასუხგაუცემელი დარჩა აშკარად გამოვლენილი და დადასტურებული ფაქტები, როგორიცაა ის გარემოება, რომ არ ჩანს, თუ რატომ გაიტანა საზოგადოების დირექტორმა და პარტნიორმა საზოგადოების კუთვნილი სოლიდური თანხები ან რა მიზანს მოხმარდა ის შემოსავალი, რომელსაც საწარმო წლების განმავლობაში ელექტროენერგიის რეალიზაციით იღებდა.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილებაში არ ჩანს, თუ რატომ არ ეთანხმება სააპელაციო პალატა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას იმასთან დაკავშირებით, რომ არსებული ტექნიკური პირობების და ესკოზე მიყიდული ელექტროენერგიიდან მიღებული შემოსავლის გათვალისწინებით ა. გ. მ-ის შემოსავალი ამ წლებში 94 000 ლარი მაინც უნდა ყოფილიყო. მისი მოსაზრებით აქ ხომ რეალურად არსებულ ტექნუკურ მდგომარეობაზე, რეალურად არსებულ შემოსავალზეა საუბარი და ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა არ აქვს რა ურთიერთობა არსებობდა პარტნიორებს შორის და იყო, თუ არა ხელშემშლელი ფაქტორები, რომელსაც მოპასუხე უთითებდა და რომელიც სასამართლომ უპირობოდ გაიზიარა.
ა. გ. მ-ს ლოგიკურად მიაჩნია ის ფაქტი, რომ ამგვარი პროცესუალური დარღვევების პირობებში სასამართლომ, რომ ვერ დაინახა მოპასუხის არამართლზომიერი ქმედება და სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის გამოყენების საფუძველი.
კასატორის განმარტებით, სასამართლო მის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებებს მხოლოდ ირიბად შეეხო და აღნიშნა, რომ აუდიტის და ექსპერტიზის დასკვნებში საუბარია მენეჯმეტის საქმიანობაზე და იგი პარტნიორის მოქმედებას არ უკავშირდებოდა. ა. გ. მ-ს მიაჩნია, რომ ასეთი დასკვნა ეწინააღმდეგება იურიდიულ ლოგიკას, კანონის მიზანს და სამართლებრივ პრინციპებს. ამასთან, სასამართლომ მისი მოსაზრებით კანონის განმარტებით დაადგინა ისეთი იურიდიული ფორმა, რომელიც საერთოდ არ შეესაბამება კანონის შინაარსს, კერძოდ, სასამართლოს განმარტებით ვიღებთ შემდეგი სახის სამართლებრივ კონსტრუქციას: დომინანტი პარტნიორი თავის თავს ნიშნავს დირექტორად. დირექტორს არ ყავს მაკონტროლებელი. მას (თავის თავს) დომინანტი პარტნიორი პასუხს არ თხოვს. დომინანტი პარტნიორი პასუხს არ აგებს, რადგან ის ხომ დომინანტი პარტნიორია და არა დირექტორი. მას უმცირესობაში მყოფი პარტნიორი პასუხს ვერ მოსთხოვს, რადგან სასამართლოს განმარტებით მის წინააღმდეგ სარჩელი მხოლოდ საწარმომ უნდა შეიტანოს. გამოდის, რომ დომინანტმა პარტნიორმა უნდა უჩივლოს თავის თავს უმცირესობაში მყოფი პარტნიორის უფლებების დარღვევის გამო. ასეთი განმარტებით სამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტი რჩება სრულიად დაუცველი, რაც კასატორის მოსაზრებით ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა ევროპის კონვენციის მე-6 მუხლს, საქართველოს კონსტიტუციას და „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონს.
კასატორი უთითებს, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი, რომლის თანახმად, თურმე იგი არაუფლემაბოსილი პირია, ვინაიდან სარჩელი უნდა წარადგინოს საწარმომ და არა ცალკეულმა პარტნიორმა. ა. გ. მ-ს მიაჩნია, რომ რეალურად აღნიშნული მუხლი ყურადღებას ამახვილებს რა ხელმძღვანელი პირებისა და საწარმოს ურთიერთობაზე, ადგენს მათ შორის ურთიერთობის სამართლებრივ ფორმას. მისი მოსაზრებით ეს ნორმა არ უკრძალავს დაზარალებულ პირს, მოცემულ შემთხვევაში პარტნიორს, თავად მიმართოს დირექტორის ან პარტნიორის წინააღმდეგ საკუთარი უფლების დასაცავად და სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის ან „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 3.8 მუხლის საფუძველზე მოითხოვის ზიანის ანაზღაურება.
ა. გ. მ-ი უთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილების 4.14 ნაწილში აღნიშნავს, რომ „იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ ა. მ-ის წილის ღირებულება შემცირდა პარტნიორის ბრალეული მოქმედებით მოსარჩელის მხარეზეა. სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დასადასტურებლად გარდა ექსპერტიზის და აუდიტის დასკვნისა სხვა მტკიცებულებები მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია“.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს ამ მსჯელობიდან ირკვევა, რომ მან თავის მტკიცების ტვირთს თავი გაართვა, რადგან მტკიცებულებები წარადგინა. სასამართლო კი, რატომღაც არ მსჯელობს იმ სავარაუდო კანონდარღვევებზე, რომელიც აღნიშნულ დასკვნებშია მითითებული და ექსპერტიზას და აუდიტს სრულიად დაუსაბუთებლად აკსრებს იმ ფუნქციას, რომელიც მოპასუხეს ან სასამართლოს ეკისრება. ა. გ. მ-ს მიაჩნია, რომ სამართლებრივი მხარე და ბრალის არსებობის ან არარსებობის საკითხი თავად სასამართლომ უნდა განსაზღვროს და არა ექსპერტმა ან აუდიტმა.
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება მიღებულია ფაქტობრივი გარემოების არასწორი სამართლებრივი შეფასების შედეგად, თუმცა, რომელი ფაქტობრივი გარემოებები შეაფასა სასამართლომ არასწორად გადაწყვეტილებაში არ ჩანს. ამასთან, ა. გ. მ-ის მოსაზრებით პალატა საპროცესო ნორმების დარღვევით ადგენს ფაქტობრივ გარემოებებს და აკეთებს საფუძველმოკლებულ დასკვნებს, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლო უთითებს, რომ მიუხედავად შპს „რ-ში“ დამონტაჟებული ორი ტურბინა-გენერატორისა, საწარმოს არ ჰქონდა რეალურად მისი ამუშავების შესაძლებლობა ე.წ. ჩიპის უქონლობის გამო, ხოლო ა. მ-ი უარს აცხადებდა გადაეცა საჭირო მოწყობილობები. კასატორი აღნიშნავს, რომ პალატამ დაადგინა, რომ სემეკის 2006 წლის 11 მაისს გადაწყვეტილებით დამტკიცდა შპს „რ-სა“ და სს „ს. კ-ა“-ს შორის გაფორმებული ყიდვა-გაყიდვის პირდაპირი ხელშეკრულება. აღნიშნულის თაობაზე შეატყობინეს ა. გ. მ-ს, რომელსაც ჰქონდა ავსტრიის რესპუბლიკიდან შემოტანილი შპს „გ-ი“-ს ფირმის წარმოების 2 ცალი ტურბინა გენერატორის კოდი ე.წ. „ჩიპი“.
კასატორს მიაჩნია, რომ ამ შემთხვევაში პალატამ დაადგინა ფაქტი, რომელიც მოპასუხეს არც კი მიუთითებია, კერძოდ, ის, რომ ტურბინა გენერატორები საერთოდ არ მუშაობდა და ელექტროენერგიის რეალიზაცია ხდებოდა. ამასთან, მტკიცებულებები და გარემოებები, რომელიც სასამართლომ საფუძვლად დაუდო მიღებულ გადაწყვეტილებას საერთოდ არ იყო მოცემულ დავაზე განხილვის საგანი.
კასატორის განმარტებით, მის მიერ ე.წ. „ჩიპი“-ს ქონას პალატა ადასტურებს იმ გარემოებით, რომ საქმეში წარმოდგენილია შპს „რ-ი“-ს დირექტორის მ. ს-ის არაერთი წერილი ა. მ-ის მიმართ, რომლითაც საწარმოს დირექტორი ატყობინებს ადრესატს, რომ „რ-ი“ სრულ მზადყოფნაშია სამუშაოდ და ელოდებიან ტურბინაგენერატორის მწარმოებელ ქარხანას ან სხვა სპეციალისტს, რათა ჩამოვიდეს და მოხერხდეს ელ. სადგურის ამუშავება. სასამართლო ამ ინფორმაციით ადგენს, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა ჩიპი და ზიანს აყენებდა საწარმოს.
კასატორი უთითებს, რომ საქმეში არ არსებობს არცერთი მტკიცებულება, რომლითაც დადგინდებოდა მ-ის ვალდებულება, მის მიერ სპეციალისტის ჩამოყვანის ან საწარმოს გასაკეთებელი საქმის მისი მხრიდან გაკეთებასთან დაკავშირებით. ამ უკანასკნელის მოსაზრებით, თუ რამეს აკეთებდა იგი, აღნიშნული გამოწვეული იყო საერთო ინტერესებიდან გამომდინარე და არა ვალდებულების არსებობიდან. აქედან გამომდინარე, მიაჩნია, რომ სასამართლოს ასეთი დასკვნა ესოდენ მნიშვნელოვან დავაზე დაუსაბუთებლობის ნათელი დადასტურებაა.
ა. გ. მ-ის განმარტებით, სასამართლომ მისი გადაწყვეტილების და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების საფუძვლად მიუთითა ინდივიდუალური აუდიტორის – ლევან ბერიძის დასკვნა, რომლის მიხედვით დამფუძნებელთა ქმედებამ ან უმოქმედობამ გამოიწვია „რ-ი“-ს საწარმო პროცესის შეჩერება.
კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლო არასწორად იყენებს საქმეში წარმოდგენილ აუდიტორულ დასკვნებს და ნაცვლად იმისა, რომ იმსჯელოს იმ მონაცემებზე, რაც კანონით აუდიტის და ექსპერტის კვლევის საგანია, გადაწყვეტილებას საფუძვლად უდებს აუდიტის დასკვნის იმ ნაწილს, რომელიც საერთოდ არ განეკუთვნება ამ უკანასკნელის კომპეტენციას.
ა. გ. მ-ი უთითებს, რომ დავის არსიდან გამომდინარე სასამართლომ სრულიად უმიზნოდ და უსაფუძვლოდ „არკვია“ მოსარჩელის ბრალი საწარმოო პროცესების შეფერხებაში, ვინაიდან, სადავოს აქ სულ სხვა რამ წარმოაგენდა. კასატორს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო იყო ის გარემოებები, რომ საწარმო საკმაოდ დიდი ხნის განმავლობაში მუშაობდა, არსებული ტექნიკური შესაძლებლობის პირობებში ელექტროენერგიას გამოიმუშავებდა, საწარმოს ჰქონდა შემოსავალი და რაში დაიხარჯა ეს თანხები გაურკვეველია. ამ თანხების კანონიერი და მართლზომიერი განკარგვის პირობებში იგიც მიიღებდა გარკვეულ შემოსავალს.
კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატა ვერ გაერკვა დავის არსში და მთავარ მოთხოვნად და პრობლემად მიიჩნია სასურველი დირექტორის დანიშვნა, რამაც მისი მოსაზრებით გამოიწვია არასწორი სამართლებრივი შეფასებების გაკეთება და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარის საფუძვლებს და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ მ. ს-ის გარდაცვალების გამო შეწყვიტა საქმის წარმოება გ. მ-ის სარჩელში მითითებულ მთელ რიგ საკითხებთან დაკავშირებით და საქმე განიხილა მხოლოდ ზიანის ანაზღაურების ნაწილში. მოსარჩელე ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნას აფუძნებდა ,,მეწარმეთა შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-9.6 პუნქტს. მითითებული ნორმის თანახმად საზოგადოების ხელმძღვანელი პირები საზოგადოების საქმეებს უნდა გაუძღვნენ კეთილსინდისიერად; კერძოდ, ზრუნავდნენ ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი, და მოქმედებდნენ იმ რწმენით, რომ მათი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის.
კეთისინდისიერი ხელმძღვანელობა გულისხმობს პროცესს, როდესაც ხელმძღვანელი აცნობიერებს, თუ რა ხდება მის გარშემო, შესაბამისად, მოქმედებს ეფექტურად და იღებს სწორ გადაწყვეტილებებს. ხელმძღვანელის კეთილსინდისიერება ვლინდება მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებებსა და შესაბამისად განხორციელებული მოქმედებების ურიერთდამოკიდებულებიდან, ასევე სხვადასხვა პრობლემების დასაძლევად განხორციელებული ღონისძიებებიდან. ხელმძღვანელი უნდა აცნობიერებდეს მის როლს საწარმოში, იმავდროულად, საწარმოს როლს ბიზნესში და მოქმედებდეს იმ ცნობიერებით, რომ აუცილებელია საწარმოს განვითარება. აღნიშნულის მისაღწევად საჭიროა არა მხოლოდ მაღალი პროფესიონალიზმი, არამედ საზოგადოების წინაშე მდგარი გამოწვევების გაცნობიერება, მისი დაძლევის გზების მოძიება, ასევე საწარმოს პარტნიორებთან და საზოგადოების საქმიანობასთან დაკავშირებულ პირებთან წარმატებული კომუნიკაცია. ეს არის საწარმოს გონივრული მართვის ძლიერი იარაღი, განხორციელებული საქმიანობის სიცხადისა და წარმატებული მართვის საწინდარი.
სააპელაციო პალატა არ მსჯელობს მ. ს-ის, როგორც საწარმოს ხელმძღვანელის საქმიანობაზე და ამ საქმიანობიდან გამომდინარე შედეგებზე. იგი არ იკვლევს, თუ რამდენად კეთილსინდისიერად უძღვებოდა მ. ს-ი, როგორც საწარმოს დირექტორი საზოგადოების საქმიანობას, რამდენად ვლინდებოდა მის საქმიანობაში ზემოთ მითითებული კრიტერიუმები. სააპელაციო პალატა უთითებს, ,,მოსარჩელე ვერ ადასტურებს შპს ,,რ-ის“ დამფუძნებელი პარტნიორის მ. ს-ის ბრალეული ქმედებით მისთვის ბრალეული ქმედებით მიყენეული ზიანის ფაქტს“, ასევე, ,,შპს ,,რ-ის“ დამფუძნებელი პარტნიორის მ. ს-ის ქმედებასა და ა. გ. მ-სათვის მიყენებულ მატერიალურ ზიანს შორის მიზეზობრივ კავშირს“ (ს.ფ.171). ციტირებულ ტექსტში ხაზგასმულია მ. ს-ის, როგორც დამფუძნებელი პარტნიორის ქმედებიდან გამომდინარე ზიანზე. სარჩელის მოთხოვნა კი გამომდინარეობდა სწორედ საზოგადოების ხელმძღვანელი პირის არაკეთილსინდისიერი მოქმედებით გამოყენებული ზიანის ანაზღაურებიდან. სააპელაციო სასამართლომ ა. გ ამ საკითხთან დაკავშირებით არაუფლებამოსილი პირად მიიჩნია, იმ საფუძვლით, რომ ,,მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტის შესაბამისად დირექტორთან მოთხოვნის უფლება მხოლოდ საზოგადოებას გააჩნია.
მითითებული ნორმის თანახმად, დირექტორის მიერ მისი ვალდებულებების შეუსრულებლობისას, საზოგადოების წინაშე წარმოშობილი ზიანისთვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად, მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ. საზოგადოების უარი რეგრესული ანაზღაურების მოთხოვნებზე ან საზოგადოების კომპრომისი ბათილია, თუ ანაზღაურება აუცილებელია საზოგადოების კრედიტორთა დასაკმაყოფილებლად. თუ ანაზღაურება აუცილებელია, საზოგადოების ხელმძღვანელების ვალდებულება არ წყდება იმის გამო, რომ ისინი მოქმედებდნენ პარტნიორთა გადაწყვეტილებების შესასრულებლად.
,,მეწარმეთა შესახებ“ კანონის მე-9 მუხლის მე-6 პუნქტის დანაწესი არ გამორიცხავს შემთხვევას, როდესაც საზოგადოებას წარმოეშობა ვალი პარტნიორთა წინაშე. ასეთ დროს პარტნიორს შეუძლია, საზოგადოების წინაშე დააყენოს მოთხოვნა, მიუღებელი მოგების გადანაწილების ან თუნდაც მისთვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. მსგავს დავებში პარტნიორები მონაწილეობენ, როგორც საზოგადოების კრედიტორები და მათ მიმართ ვალდებულება ისევე უნდა შესრულდეს, როგორც ნებისმიერი კრედიტორის მიმართ. გამომდინარე ზემოაღნიშნულიდან, სასამართლოს მსჯელობა, რომ ა. გ. მ-ი არასათანადო მოსარჩელეა, არასწორია. დავაში არასათანადო მხარე მოპასუხეა. მოსარჩელის მოთხოვნაზე პასუხი უნდა აგოს საზოგადოებამ, რაც ცალსახად გამომდინარეობს ზემოთ მითითებული ნორმის შინაარსიდან. ნორმის თანახმად, საზოგადოება პასუხს აგებს მის მიერ არასწორად განხორციელებული საქმიანობიდან გამომდინარე შედეგებზე. ხოლო შემდგომში რეგრესული წესით დირექტორისაგან მიიღებს შესაბამის ანაზღაურებას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის თანახმად, თუ საქმის განხილვისას სასამართლო დაადგენს, რომ სარჩელი აღძრულია არა იმ პირის წინააღმდეგ, რომელმაც პასუხი უნდა აგოს სარჩელზე, მას შეუძლია, მოსარჩელის თანხმობით შეცვალოს თავდაპირველი მოპასუხე სათანადო მოპასუხით. თუ მოსარჩელე არ არის თანახმა თავდაპირველი მოპასუხის სათანადო მოპასუხით შეცვლაზე, სასამართლო თავისი გადაწყვეტილებით უარს ეტყვის მოსარჩელეს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. გამომდინარე ნორმის შინაარსიდან, სასამართლოს მიერ საქმეში არასათანადო მოპასუხის მონაწილეობის დადგენისას, სასამართლოს შეუძლია, შეცვალოს იგი სათანადო მოპასუხით. მითითებული საპროცესო მოქმედების განხორციელება დაკავშირებულია სასამართლო განხილვის ეკონომიასთან და მეტად ეფექტური მექანიზმია დავის სწრაფად განსახილველად.
აღნიშნულ ნორმასთან დაკავშირებით ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ მითითებული საპროცესო მოქმედების განხორციელება არ არის მოსამართლის არჩევანზე დამოკიდებული. ნორმაში გამოყენებული ტერმინი ,,შეუძლია“ გულისხმობს საქმის მასალებიდან გამომდინარე მოსამართლის შესაძლებლობას, შეცვალოს არასათანადო მხარე სათანადო მხარით. ამ ღონისძიებათა გატარება დაკავშირებულია საქმის დროულად განხილვასა და ასევე, სამართლიანი და კანონიერი გადაწყვეტილების მიღებასთან. მხარეთა შეცვლისას მოსამართლე უნდა მოქმედებდეს საქმის ინტერესებიდან გამომდინარე და არა მისი სურვილის შესაბამისად. შესაძლებელია, საქმის მასალებით ვერ დადგინდეს, თუ ვინ არის სათანადო მხარე. ასეთ დროს მოსამართლე მოკლებულია შესაძლებლობას, შეცვალოს არასათანადო მხარე. მაგრამ თუ საქმის მასალებით ცალსახად დგინდება სათანადო მხარის არსებობა და მისი საქმეში ჩართვა არ არის დაკავშირებული გარკვეულ პროცესუალურ სირთულეებთან, მოსამართლე ვალდებულია, საქმეში ჩართოს სათანადო მხარე.
მოცემულ დავაში მოპასუხედ მონაწილეობდა მ. ს-ი, რომელიც იმავდროულად წარმოადგენდა საზოგადოების დირექტორს. მისი შეცვლა სათანადო მოპასუხით, ანუ შპს ,,რ-ით“ არ წარმოადგენდა არანაირ პრობლემას სასამართლოსათვის. შესაბამისად, სასამართლო ვალდებულია დავა განიხილოს ამ მხარეთა მონაწილეობით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას. საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლომ უნდა დაადგინოს საზოგადოების მიერ მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენებასთან დაკავშირებული ფაქტების არსებობა-არარსებობის ფაქტები, რაც გამომდინარეობს საზოგადოების დირექტორის მიერ მისი მოვალეობათა არაკეთილსინდისიერი შესრულებიდან.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი დაკმაყოფილებულია ნაწილობრივ, მაშინ მოსარჩელეს ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს – სარჩელის მოთხოვნათა იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა. ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება აგრეთვე სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას. ამავე ნორმის მე-4 ნაწილის შესაბამისად კი, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით.
მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საქმე ხელახლა განსახილველად უბრუნდება სააპელაციო სასამართლოს, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯების მხარეთა შორის განაწილების საკითხიც შემაჯამებელი გადაწვეტილების გამოტანისას უნდა განისაზღვროს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ა. გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
პ. ქათამაძე
