საქმე №ას-764-731-2014 31 დეკემბერი, 2014 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - ჯ. ქ-ე, ზ. გ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე - ბმა „კ-ი 7“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 22 მაისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბმა „კ-ი 7-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჯ. ქ-ისა და ზ. გ-ის მიმართ ქ.თბილისში, გ-ის ქN1-ში მდებარე ჯ. ქ-ის კუთვნილ N4 და N5 ნაგებობაში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოს ფუნქციონირების აკრძალვის მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელე ამხანაგობის კუთვნილი კორპუსის გვერდით განლაგებულია ავტოფარეხები, რომელთაგან N4 და N5 ავტოფარეხები ეკუთვნის მოპასუხე ჯ. ქ-ს. მითითებული უძრავი ქონება მესაკუთრეს მიქირავებული აქვს ზ. გ-ზე, რომელსაც მოწყობილი აქვს ავტსამრეცხაო. ავტოსამრეცხაოს ფუნქციონირების გამო, დილიდან დაღამებამდე ისმის სამრეცხაო დანადგარით, ავტომობილების მანევრირებითა და მათი საყვირებით გამოწვეული ხმაური, ხშირია სხვადასხვა პირთა თავყრილობაც. მოპასუხეების ამ ქმედებების გათვალისწინებით, შეფერხებულია კორპუსის ეზოში როგორც ფეხით მოსიარულეების გადაადგილება, ისე ავტომობილის შეყვანა, უფრო მეტიც, ავტოსამრეცხაოს ექსპლოატაციამ გამოიწვია კორპუსის კედლის დანესტიანება. შენობა, რომელიც წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა საკუთრებას, ავარიულია, გამაგრებულია თბილისის მერიის შესაბამისი სამსახურის მიერ, ხოლო მოპასუხეთა ქმედების გამო მას მოემატა ბზარები, ამასთანავე, ზაფხულის პერიოდში სამრეცხაოს ექსპლოატაციის გამო მომრავლებული მწერები გაუსაძლისს ხდის მესაკუთრეთა საცხოვრებელ პირობებს. აღნიშნული გარემოებების გამო გართულებულია მხარეთა ურთიერთობები იმდენად, რომ საპატრულო პოლიციის გამოძახებაც კი გახდა საჭირო.

მობინადრეთა მოთხოვნით თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა ადგილზე შეამოწმა არსებული ვითარება და დადგინდა, რომ დანადგარების ფუნქციონირების შედეგად წარმოქმნილი ხმაური არსებითად აღემატება დასაშვებ ოდენობას, კერძოდ, მობინადრე ი.გ-ის ბინაში ხმაური შეადგენს 55 დეციბალს, ხოლო მ.კ-ის ბინაში - 52 დეციბალს, რაც აღემატება სანიტარული ნორმებით გათვალისწინებულ ნორმატვს. გარდა აღნიშნილისა, ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 21 მაისის დასკვნის თანახმად, 20:30 საათისათვის სამრეცხაო დანადგარის ექსპლოატაციით გამოწვეულმა ხმაურმა შეადგინა 62,4 დეციბალი.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა ითხოვეს შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოებები: მერიის ზედამხედველობის სამსახრისადმი მიმართვა, მობინადგრე ი.გ-სა და ზ.გ-ს შორის მომხდარი უსიამოვნება არ შეიძლება სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი გახდეს. რაც შეეხება კორპუსის კედლის დანესტიანებას, აღნიშნული არც წარმოდგენილი მტკიცებულებით დასტურდება და არც რეალურად აქვს ადგილი. ამასთანავე, კედლის დანესტიანების საფუძვლით სარჩელის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას სამოქალაქო კოდექსის არც ერთი ნორმა არ ითვალისწინებს.

რაც შეეხება ექსპერტიზის დასკვნას, მას წინასწარ დადგენილი ძალა არ გააჩნია და იგი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესით უნდა შეფასდეს, ამასთანავე, დასკვნაში იმგვარი მითითების არსებობაც, რომ ხმაური შესაძლოა აღემატებოდეს დასაშვებ ოდენობას, სარჩელის საფუძვლიანობას არ ადასტურებს, რადგან მხარეებს ეკისრებათ გარკვეულ ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულება. აღნიშნული იმაზე მეტყველებს, რომ სახეზეა მოპასუხის მიერ ნორმალური სამეურნეო საქმიანობის განხორციელება. ეს საქმიანობა მიიჩნევა ნივთით ჩვეულებრივ საქმიანობად, ანუ, მოპასუხის ქმედებით არ ირღვევა სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლის მოთხოვნები, მოსარჩლე ვალდებული იყო, ემტკიცებინა, რომ მას ხელი ეშლება თავის ქონებით სარგებლობაში ან ადგილი ჰქონდა მისი უფლებების მნიშვენლოვან ხელყოფას.

საყურადღებოა ის გარემოება, მოსარჩელე მხარეს წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა, მაშინ, როდესაც დასაბუთებული არ არის, თუ ამხანაგობის რა უფლებას არღვევს მოპასუხე.

უსაფუძვლოა მოსარჩელის მითითება ავტომობილების საყვირებით, მანქანის მანევრითა თუ სხვადასხვა პირთა თავყრილობის, ასევე მავნე მწერების ზემოქმედებით მისი უფლებების დარღვევის თაობაზე, რადგანაც ეს გარემოებები მოპასუხის ქმედებასთან არაა დაკავშირებული.

მოპასუხეებმა დამატებით მიუთითეს იმ გარემოებაზე, რომ სამრეცხაო მოწყობილია მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით, მერიის შესაბამისი სამსახურის რეკომენდაციის შემდეგ, მოპასუხეებმა შეამცირეს სარეცხი დანადგარის წნევა, რის გამოც ხმაურის დონემ იკლო, საყურადღებოა, რომ სამრეცხაო ფუნქციონირებს 21:30 საათამდე, ღამის საათებში, შეუძლებელია მოსარჩელე შეწუხდეს მოპასუხეთა ქმედებით, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ მოპასუხეთა ქმედება არ ხელყოფს მოსარჩელის უფლებებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ბმა „კ-ი №7-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, აეკრძალათ მოპასუხეებს: ჯ. ქ-სა და ზ. გ-ს ჯ. ქ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებულ, თბილისში, გ-ის ქუჩა №1-ში მდებარე №4 და №5 შენობაში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოს ფუნქციონირება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 22 მაისის განჩინებით ჯ. ქ-ის და ზ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, დ.გ-ის ქუჩა №7-ში შექმნილია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „კ-ი 7“, რომლის თავმჯდომარეა თ. ხ-ი.

თბილისში, გ-ის ქუჩა №1-ის კორპუსში ავტოფარეხი - შენობა №4 და ავტოფარეხი - შენობა №5 წარმოადგენს ჯ ქ-ის საკუთრებას.

2013 წლის 11 მაისის ქირავნობის ხელშეკრულების საფუძველზე 24 კვ.მ ავტოფარეხი დროებით სარგებლობისათვის გადაეცა მოპასუხე ი/მ ზ. გ-ს.

უდავოა, რომ ი/მ ზ. გ-ის მიერ ნაქირავებ ავტოფარეხში მოწყობილია ავტოსამრეცხაო.

ჯ. ქ-ის საკუთრებად რეგისტრირებულ ავტოფარეხში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოს ფუნქციონირებისაგან მომდინარე ზემოქმედება არსებითია, არ არის გამოწვეული უძრავი ქონებით ჩვეულებრივი სარგებლობით და დაუშვებლად ხელყოფს მოსარჩელე ამხანაგობის წევრთა საკუთრებით სარგებლობის უფლებას.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმადაც საზოგადოების ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფის მიზნით სამინისტრო ადგენს ადამიანის ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს ხარისხობრივ ნორმებს (ატმოსფერული ჰაერი, წყალი, ნიადაგი, ხმაური, ვიბრაცია, ელექტრომაგნიტური გამოსხივება), რომლებიც მოიცავს ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაციებისა და მავნე ზემოქმედების ნორმებს.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 17 ოქტომბრის დასკვნის თანახმად, დ.გ-ის ქუჩა №7-ში ბინა №1-თან მიმართებაში, კორპუსის მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებული ავტოსამრეცხაოს დანადგარების ფუნქციონირების შედეგად წარმოქმნილი ხმაურის დონე 7 სთ-დან 23 სთ-მდე პერიოდისათვის, რომელიც კონკრეტულ შემთხვევაში არ უნდა აღემატებოდეს 50 დეციბალს, აღემატება (მეტია) დასაშვებ ნორმას 4,7 დეციბალით. ამდენად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ გ-ის ქუჩა №7-ის მიმდებარედ მოწყობილ ავტოსამრეცხაოში ხმაურის დონე აღემატება დასაშვებ ზღვარს.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ ავტოფარეხში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოს ფუნქციონირებისაგან მომდინარე ზემოქმედება გამოწვეული იყო უძრავი ქონების ჩვეულებრივი სარგებლობით. ი/მ ზ. გ-ის მიერ ჯ. ქ-ისაგან ნაქირავები N4 და N5 შენობა წარმოადგენს ავტოფარეხებს და იგი სწორედ ამ დანიშნულებითაა რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, ამასთან, არც ქირავნობის ხელშეკრულება შეიცავდა დათქმას გადაცემული ფართის მიზნობრიობასთან დაკავშირებით. შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ ავტოფარეხებში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოს ფუნქციონირებიდან მომდინარე ზემოქმედება სცდებოდა უძრავი ქონების ჩვეულებრივი სარგებლობის ფარგლებს და, ავტოფარეხის ფუნქციური დანიშნულებიდან გამომდინარე, ვერ მიიჩნეოდა ამ სახის ობიექტისათვის ნორმალურ სამეურნეო საქმიანობად.

ამდენად, დადგენილად იქნა მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოება, რომ ავტოფარეხებში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოდან მომდინარე ზემოქმედება არსებითი იყო, არ იყო გამოწვეულია უძრავი ქონებით ჩვეულებრივი სარგებლობით და დაუშვებლად ხელყოფდა მოსარჩელე ამხანაგობის წევრთა საკუთრებით სარგებლობის უფლებას.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლით, 172-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და განმარტა, რომ მოცემული სარჩელი ნეგატორული ხასიათის სარჩელი იყო. სასამართლოს განმარტებით, სამეზობლო ურთიერთთმენის ვალდებულებას ადგენდა სამოქალაქო კოდექსის 174-ე მუხლი, რომელიც არ არის დეკლარაციული ხასიათის და გულისხმობდა მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა ვალდებულებას, პატივი სცენ სხვისი საკუთრებისა თუ სხვა სამოქალაქო უფლებას და თავიანთი უფლებები გამოიყენონ ისე, რომ ამით ზიანი არ მიაყენონ სხვის უფლებას.

სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლით კანონი უშვებს მეზობელი უძრავი ქონებიდან მომდინარე ზემოქმედების არსებობას მხოლოდ კანონით დასაშვებ ფარგლებში და ამ ზემოქმედებათა თმენა სამეზობლო ურთიერთობისათვის დამახასიათებელი თვისებაა, რომელიც თანხმობაშია მეზობლების ურთიერთპატივისცემის მოვალეობასთან, თუმცა, განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილი იყო, რომ ჯ. ქ-ის საკუთრებაში რეგისტრირებულ ავტოფარეხებში მოწყობილი ავტოსამრეცხაოს ფუნციონირებისაგან მომდინარე ზემოქმედება არსებითი იყო, არ გამომდინარეობდა უძრავი ქონებით ჩვეულებრივი სარგებლობიდან და დაუშვებლად ხელყოფდა მოსარჩელე ამხანაგობის წევრთა საკუთრებით სარგებლობის უფლებას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ჯ. ქ-მ და ზ. გ-მ, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია მოქმედი საკანონმდებლო ნორმები, კერძოდ, მხარე, როგორც შესაგებელში, ისე სააპელაციო საჩივარში მიუთითებდა, რომ ჯ. ქ-ე მხოლოდ ფართის გამქირავებელია და მისი არც ერთი ქმედებით მოსარჩელის უფლებები არ ირღვევა, ამდენად, იგი არასათანადო მოპასუხეა, მიღებული გადაწყვეტილებით კი, სასამართლომ მხარეს სამოქალაქო ბრუნვაში სამომავლო მონაწილეობის უფლება აუკრძალა.

სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოპასუხის მითითება, რომ მოსარჩელე ასევე არასათანადო მხარეა წინამდებარე საქმეზე, რამდენადაც ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა აბსტრაქტულ კატეგორიას წარმოადგენს და „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, იგი მხოლოდ იმ ქონების მესაკუთრა, რომელიც ინდივიდუალური საკუთრების საგანს არ წარმოადგენს. სასამართლომ გადაწყვეტილება ისე მიიღო, რომ არც კი გამოუკვლევია ამხანაგობას ეშლებოდა თუ არა ხელი მოპასუხის ქმედებით საერთო საკუთრებით სარგებლობაში. ამასთანავე, თუ სასამართლო დაადგენდა ცალკეულ პირთა უფლების დარღვევის ფაქტს, ასეთ შემთხვევაში, მას უნდა გამოერკვია თუ ვინ წარმოადგენდა სათანადო მოსარჩელეს საქმეზე. საყურადღებოა, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი ითვალისწინებს ამხანაგობის თავმჯდომარის წარმომადგენლობის უფლებამოსილებას, თუმცა იგი მიმართულია მესამე პირების წინააღმდეგ, რათა თავმჯდომარემ დაიცვას ამხანაგობის ინტერესები, ამასთანავე, კანონის ზემოაღნიშნული ჩანაწერი ამხანაგობის თავმჯდომარეს არ ანიჭებს უფლებას, სხვა პირთა სახელით გამოვიდეს სასამართლოში, მით უმეტეს, როდესაც არ არის წარმოდგენილი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად გაცემული მინდობილობა, ამასთანავე, მოცემულ შემთხვევაში, არც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 94-ე მუხლით გათვალისწინებული თანამონაწილეობაა სახეზე, რადგანაც სარჩელიდან გამომდინარე, საუბარია ინდივიდუალური პირების უფლებათა შელახვაზე. გარდა ზემოაღნიშნული მსჯელობისა, ამხანაგობის თავმჯდომარის წარმომადგენლობის უფლებამოსილება ნაკლიანად უნდა იქნას მიჩნეულ იმ შემთხვევაშიც, თუ იგი სახელშეკრულებო ურთიერთობაში იქნება ცალკეულ მესაკუთრეებთანაც, რადგანაც თავმჯდომარე არ არის ადვოკატის სტატუსის მატარებელი. ის გარემოება, რომ ამხანაგობის თავმჯდომარე შეიძლება თავადაც იყოს უძრავი ქონების მესაკუთრე, ვერ გამოდგება საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის დაცულად მიჩნევის წინაპირობად.

გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სამოქლაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნები, რადგანაც მოსარჩელის მითითების გარეშე საკუთარი ინიციატივით გამოიკვლია და იმსჯელა ქირავნობის ხელშეკრულებაზე, როდესაც ამ ხელშეკრულებაში საჭიროც არ იყო ფართის გაქირავების დანიშნულების მითითება, თანახმად სამოქალაქო კოდექსის მე-10 მუხლისა.

გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით, რამდენადაც ნორმის აღწერილობითი ნაწილით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობისას საერთოდ არ შეიძლება დადგეს ის შედეგი, რაც მითითებულია გასაჩივრებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლომ მოცემული დავის ფარგლებში წმინდად სამეზობლო სამართლიდან გამომდინარე ურთიერთობა განიხილა, თუმცა არ გაითვალისწინა, რომ ტექნიკის განვითარების პირობებში კანონი შესაძლებელია არც კი არეგულირებდეს რიგ ურთიერთობებს, რა დროსაც სასამართლო არ არის შეზღუდული ახლებურად მოაწესრიგოს სადავო გარემოებები იმგვარად, რომ შესაძლებელი გახდეს მხარეთა მიერ სადვო მიწის ნაკვეთით ჰარმონიული სარგებლობა.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინებით არ განმარტა თუ რას გულისხმობს სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლით გათვალისწინებული „ჩვეულებრივად მიჩნეული სარგებლობა და ეკონომიკურად დასაშვები ფარგლები“. კასატორის მოსაზრებით, ხმაური, რომელსაც სადავოდ ხდის მოსარჩელე, სწორედ ამ ცნების ქვეშ ექცევა, რადგანაც იგი ჩვეულებრივი სარგებლობითაა განპირობებული და ექცევა ეკონომიკურად დასაშვები საქმიანობის განხორციელებაში, ამასთან, იგი უმნიშვნელოდ აღემატება დადგენილ სტანდარტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით ჯ. ქ-სა და ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ჯ. ქ-ისა და ზ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჯ. ქ-ისა და ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ჯ. ქ-სა და ზ. გ-ს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით მიხეილ ბიჭიბოშვილის მიერ 2014 წლის 4 აგვისტოს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ჯ. ქ-ისა და ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ჯ. ქ-სა და ზ. გ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით მ. ბ-ის მიერ 2014 წლის 4 აგვისტოს N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე