№ას-1015-975-2014 27 იანვარი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა. ბ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ლ-ე

მესამე პირი – საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ვ. ლ-მ სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხე ა. ბ-ის მიმართ.

მოსარჩელის მოთხოვნა:

უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 3 მაისის გადაწყვეტილებით ვ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 5 მაისის გადაწყვეტილებით ვ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა დაკმაყოფილდა, მისი სარჩელი ასევე დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ა. ბ-მა და ამ გადაწყვეტილების გაუქმება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 თებერვლის განჩინებით ვ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება.

სააპელაციო სასამართლოს ზემომითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ლ-მ. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით ვ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 23 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს დაუბრუნდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 17 ივლისის გადაწყვეტილებით ვ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება:

ვ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა;

მოპასუხე ა. ბ-ს დაევალა ვ. ლ-სათვის სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 23 ივლისის საინჟინრო ექსპერტიზის №003174613 დასკვნით განსაზღვრული – თბილისში, ო-ს დასახლებაში, ა-ის ჩიხის №33-ის №12 ბინაში მდებარე უძრავი ქონებიდან №1 აივნის (ფართით 16.49კვ.მ, დამყვანი კოეფიციენტის გათვალისწინებით 4.95კვ.მ); №2 ოთახის (ფართით 54.02კვ.მ); №3 ოთახის (ფართით 2.32კვ.მ) და №4 ოთახის (ფართით 3.71კვ.მ, დანართში ნაჩვენებია მწვანე ფერით) (შესაბამისი დანართი №1-სა და დანართი №2-ზე განთავსებული ნახაზის გათვალისწინებით), გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში გადაცემა.

ამავე გადაწყვეტილებით ა. ბ-ს ვ. ლ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 580 ლარის გადახდა, მოსარჩელის მიერ სამივე ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ასანაზღაურებლად.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

სამხედრო მოსამსახურეების საბინაო პირობების გაუმჯობესების მიზნით, საქართველოს თავდაცვის მინისტრის 2002 წლის 27 მაისის №138 ბრძანებით, განისაზღვრა – თბილისში, ო-ს დასახლებაში, ა-ის ჩიხში (ს/ქ 231) მდებარე სასტუმროს ტიპის „უ-ის“ 4-სართულიანი №33 შენობის საცხოვრებელ ფართად გადაკეთება და შენობის თავდაცვის სამინისტროს საბინაო ფონდში, როგორც სამსახურებრივი საცხოვრებლის ჩარიცხვა.

2003 წლის 21 ოქტომბერს, საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს წერილობით აცნობა, რომ მომხდარიყო თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული ყოფილი სასტუმრო „უ-ის“ შენობის, როგორც სამხედრო-საუწყებო საბინაო ფონდის აღრიცხვაზე აყვანა. აღნიშნული მიმართვის საფუძველზე თბილისის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროში გაკეთდა შესაბამისი ჩანაწერი.

თბილისში, ო-ის დასახლებაში, ა-ის ჩიხის №33 სახლის №12 ბინა (ს/ქ №231) ამჟამად დაკავებულია მოპასუხე ა. ბ-ის მიერ.

მოსარჩელემ მფლობელობის შეწყვეტის თაობაზე მოპასუხეს პრეტენზია წარადგინა 2004 წელს, კერძოდ, მოსარჩელემ, უძრავი ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ თავდაპირველად მიმართა პოლიციის განყოფილებას 2009 წლის 12 ოქტომბერს, ხოლო 2010 წლის 18 იანვარს, სარჩელი აღძრა სასამართლოში.

საქართველოს თავდაცვის სამინისტრომ, 2003 წლის 30 ოქტომბერს, სადავო ბინაზე მფლობელობა გადასცა მოსარჩელე ვ. ლ-ს.

საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1993 წლის 6 აგვისტოს №603 დადგენილებით დამტკიცებული „საქართველოს რესპუბლიკის ტერიტორიაზე დისლოცირებულ სამხედრო უწყებათა მოსამსახურეების ბინის მიღების აღრიცხვაზე აყვანისა და მათი საცხოვრებელი ფართობით უზრუნველყოფის შესახებ“ დროებითი დებულების მე-12 და მე-13 პუნქტების შინაარსიდან გამომდინარე, ბინის მიღების აღრიცხვაზე აყვანილ სამხედრო მოსამსახურეებს ბინები ეძლეოდათ საბინაო კომისიის გადაწყვეტილებით.

საქმეში წარდგენილი იყო საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თბილისის გარნიზონის საბინაო კომისიის 2003 წლის 30 ოქტომბრის №15 სხდომის ოქმი, რომლითაც გადაწყდა სამხედრო მოსამსახურეებისათვის საბინაო ფონდის განაწილების საკითხი. ოქმის შესაბამისად, მოსარჩელე ვ. ლ-ს გაუნაწილდა ოთხოთახიანი 65კვ.მ ფართობის ბინა მისამართზე – ო-ის დასახლება, ა-ის ჩიხი, სახლი №33, ბინა №12 (ს/ქ №231).

მოსარჩელეს სადავო ბინა გამოეყო კანონით დადგენილი წესით, რასაც არც საქართველოს თავდაცვის სამინისტრო ხდიდა სადავოდ.

საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ჯარების ლოგისტიკური უზრუნველყოფის სარდლობის მიერ გაცემული ცნობით ირკვეოდა, რომ სადავო ბინასთან დაკავშირებით ვ ლ-ის მიმართ არ არსებობდა საქართველოს პრეზიდენტის 2008 წლის 30 აპრილის №219 ბრძანებულებით დამტკიცებული „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ“ დებულების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“, „ბ.ა“, „ბ.ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული გარემოებები და მითითებულ ბინაზე საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მონაწილეობით არ მიმდინარეობდა სასამართლო დავა.

საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს მოპასუხე ა. ბ-სათვის ბინა არ გადაუცია მფლობელობაში.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები: სამხედრო ნაწილის 04116-ის მეთაურ გ.მ-ის 1999 წლის 15 ნოემბრის ბრძანება, სამხედრო ნაწილის 04116-ის მეთაურ გ.მ-ის 2000 წლით დათარიღებული მიმართვა თავდაცვის სამინისტროს ზურგის მთავარი სამმართველოს უფროსისადმი და, ასევე, 2000 წლით დათარიღებული მიმართვები აღმოსავლეთ საქართველოს საბინაო-საექსპლუატაციო ნაწილის უფროსისადმი, არ ადასტურებდა არც მოპასუხის ბინის აღრიცხვაზე აყვანას და არც მოპასუხისათვის კანონიერ მფლობელობაში სადავო ბინის გადაცემას.

მოპასუხის მიერ სადავო ბინის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თანხმობის გარეშე დაკავების ფაქტი ასევე დასტურდებოდა საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს იურიდიული დეპარტამენტის 2009 წლის 24 ნოემბრის წერილით, სადაც მითითებულია, რომ საცხოვრებელი ბინა (მის: ქ.თბილისი, ა-ის ჩიხი, ს/ქ №231, კორპ. 33, ბინა №12), რომელიც 2003 წლის 30 ოქტომბერს საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ქ.თბილისის გარნიზონის საბინაო კომისიამ (ოქმი №15) გაანაწილა ვიცე-პოლკოვნიკ ვ ლ-ზე, დაკავებული აქვს ა. ბ-ს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 4 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაში აღინიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაედგინა ვ. ლ-ის მიერ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროსაგან მიღებული 65კვ.მ ფართი იმ მიმატებებისა და გაუმჯობესების გარეშე, რითაც შესაძლოა გაიზარდა სადავო ფართის ოდენობა ა. ბ-ის მიერ. ვ. ლ-ს მხოლოდ ამის შემდეგ უნდა დაბრუნებოდა ო-ის დასახლებაში, ა-ის ჩიხში, N33 სახლის N12 ბინაში (ს/ქ N231) მდებარე თავდაცვის სამინისტროსგან მისთვის გადაცემული 65კვ.მ ფართი.

საქმის ფაქტობრივი გარემოების დადგენის მიზნით, საკასაციო სასამართლოს მითითების შესაბამისად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 თებერვლის საოქმო განჩინებით, განსახილველ საქმეზე დაინიშნა ექსპერტიზა, რომელსაც უნდა გამოეკვლია, თუ რა სახის ფართს წარმოადგენდა თავდაცვის სამინისტროს მიერ ვ. ლ-სათვის გადაცემული 65კვ.მ ფართი და მისი რა სახის გაუმჯობესება მოახდინა მოწინააღმდეგე მხარემ.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2013 წლის 27 ივლისის საინჟინრო ექსპერტიზის N003174613 დასკვნის თანახმად, ა. ბ-ის მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონების (მდებარე: ო-ის დასახლება, ა-ის ჩიხი, სახლი N33, ბინა N12) მთლიანი (თავდაპირველი ფართისა და მიშენება-დაშენების) ფართი შეადგენდა 192.51კვ.მ-ს (დანართი N1). საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თბილისის გარნიზონის საბინაო კომისიის 2003 წლის 30 ოქტომბრის N15 სხდომის ოქმის საფუძველზე, ვ. ლ-ისათვის გადაცემულ ფართზე განხორციელებულია მიშენება (აივანი), რომლის ფართი შეადგენს 41.69კვ.მ-ს (დანართი N1-ში ნაჩვენებია ცისფერი ფერით). საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თბილისის გარნიზონის საბინაო კომისიის 2003 წლის 30 ოქტომბრის N15 სხდომის ოქმის საფუძველზე, ვ ლ-ისათვის გადაცემული თავდაპირველი ფართისა და მიშენება-დაშენების შედეგად არსებული ფართის გამიჯვნა ისე, რომ ორივე ფართი იყოს საცხოვრებლად ვარგისიანი, შეუძლებელია. ო-ის დასახლებაში, ა-ის ჩიხის N33 სახლის N12 ბინიდან 65კვ.მ ფართის გამოყოფა (გამიჯვნა) სამშენებლო ნორმების და წესების დაცვით (რომ ორივე ფართი ვარგისი იყოს საცხოვრებლად) შესაძლებელია ისე, როგორც ეს დანართი N2-ში არის ნაჩვენები: 65კვ.მ-ის მფლობელს შეხვდება: N1 აივანი ფართით 16.49კვ.მ. (დამყვანი კოეფიციენტის გათვალისწინებით 4.95კვ.მ.), №2 ოთახი ფართით 54.02კვ.მ., №3 ოთახი ფართით 2.32კვ.მ. და №4 ოთახი ფართით 3.71კვ.მ (დანართში ნაჩვენებია მწვანე ფერით). დანარჩენი ნაწილის მფლობელს შეხვდება: N5 აივანი ფართით 25.2კვ.მ (დამყვანი კოეფიციენტის გათვალისწინებით 7.56 კვ.მ.), №6 ოთახი ფართით 7.57 კვ.მ, №7 ოთახი ფართით 15.29კვ.მ, №8 ოთახი ფართით 15.75კვ.მ, №9 ოთახი ფართით 15.55 კვ.მ, №10 ოთახი ფართით 20.18კვ.მ და №11 ოთახი ფართით 16.43კვ.მ (დანართში ნაჩვენებია ლურჯი ფერით).

ზემოაღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ო-ის დასახლებაში, ა-ის ჩიხში, N33 სახლის №12 ბინაში 65კვ.მ ფართის გამოყოფა (გამიჯვნა) სამშენებლო ნორმების და წესების დაცვით (რომ ორივე ფართი ვარგისი ყოფილიყო საცხოვრებლად) შესაძლებელი იყ, ისე, როგორც ეს დანართი N2-ში იყო ნაჩვენები. კერძოდ, 65 კვ.მ-ის მფლობელს შეხვდებოდა: N1 აივანი ფართით 16.49 კვ.მ (დამყვანი კოეფიციენტის გათვალისწინებით 4.95 კვ.მ.), №2 ოთახი ფართით 54.02კვ.მ, №3 ოთახი ფართით 2.32კვ.მ და №4 ოთახი ფართით 3.71კვ.მ (დანართში ნაჩვენებია მწვანე ფერით).

2014 წლის 3 ივლისის სხდომაზე აპელანტმა (მოსარჩელემ) ვ. ლ-მ შეამცირა სარჩელის მოთხოვნა და მთლიანად სადავო ფართიდან მოპასუხის გამოსახლების ნაცვლად მოითხოვა 60კვ.მ ფართის ზემოაღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად გამოთავისუფლება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, აღნიშნულ საქმეზე საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ნივთის მართლზომიერი მფლობელობა ვრცელდება მანამ, სანამ არსებობს მართლზომიერი ფლობის საფუძველი. ამავდროულად, საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ურთიერთობაზე არ ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლი, რადგან ეს მუხლი შეეხება კეთილსინდისიერი მფლობელის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის უკან დაბრუნების მოთხოვნას. კონკრეტულ შემთხვევაში, ვ. ლ-ე წარმოადგენს მართლზომიერ მფლობელს, რომელსაც მფლობელობა გადაეცა მესაკუთრის ნების საფუძველზე, ხოლო, ა. ბ-ი წარმოადგენს – არამართლზომიერ მფლობელს.

სააკასაციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის მიხედვით მფლობელობა დიფერენცირებულია ობიექტური თუ სუბიექტური ფაქტორების მიხედვით (160-ე – 164-ე მუხლები). მნიშვნელოვანია, რომ კანონი გამიჯნავს კეთილსინდისიერი მფლობელის მოთხოვნას (160-ე - 161-ე მუხლები) და მართლზომიერი მფლობელის მოთხოვნას (162-ე მუხლი), აგრეთვე, არაუფლებამოსილი კეთილსინდისიერი მფლობელის ვალდებულებებს (163-ე მუხლი) და არაკეთილსინდისიერი მფლობელის ვალდებულებებს (164-ე მუხლი). ამასთან ერთად, გასათვალისწინებელია, რომ კეთილსინდისიერი (არაკეთილსინდისიერი) მფლობელობის ინსტიტუტში, ასევე არსებობს განსხვავებები კეთილსინდისერი მფლობელის და არაუფლებამოსილი კეთილსინდისიერი მფლობელის უფლება-ვალდებულებებში.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, ვ. ლ-ე წარმოადგენდა პირს, რომელსაც გააჩნდა ფლობის სამართლებრივი საფუძველი (მართლზომიერ მფლობელი). ამასთან ერთად მხედველობაში იქნა მიღებული ის უფლება, რომელიც იდგა ამ მფლობელობის უკან, კერძოდ, საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს თბილისის გარნიზონის საბინაო კომისიის 2003 წლის 30 ოქტომბრის №15 სხდომის ოქმის საფუძველზე სადავო ბინა სარგებლობის უფლებით გადაეცა ვ. ლ-ს.

სააპელაციო სასამართლოს ხსენებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ბ-მა.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

ყურადსაღებია ის გარემოება, რომ მოწინააღმდეგე მხარე ვ. ლ-მ სარჩელი აღძრა, როგორც მესაკუთრემ და არა, როგორც კეთილსინდისიერმა მფლობელმა. სარჩელის შინაარსიდან ცალსახაა, რომ მოსარჩელე მესაკუთრის პოზიციიდან მოითხოვდა ნივთის უკან დაბრუნებას. შესაბამისად, სარჩელის მოთხოვნა იურიდიულად გამართლებული არ იყო, არ შეიძლებოდა ვ. ლ-ის იურიდიული ინტერესი კანონიერად მიჩნეულიყო, რადგან სადავო ქონების მესაკუთრე მაშინაც და ახლაც საქართველოს თავდაცვის სამინისტროა, მხოლოდ მას ჰქონდა და აქვს სამოქალაქო კოდექსის 168-172-ე მუხლების საფუძველზე დავის წარმოების უფლება და ეს უფლება არ აქვს ვ. ლ-ს.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლი, რამდენადაც დასახელებულ მუხლში სიტყვა „ნივთი“ ვიწროდ უნდა განიმარტოს და მასში მხოლოდ მოძრავი ნივთები უნდა იგულისხმებოდეს. სასამართლომ, ასეთი დასკვნის გაკეთებისას არ მიუთითა, თუ რას ეფუძნება მისი მოსაზრება სიტყვა „ნივთის“ ამგვარად განმარტებისას, რა არის იმის საფუძველი, რომ მითითებული სიტყვა მფლობელობითი ურთიერთობების მოწესრიგებისას ვიწროდ იქნეს გაგებული. სამოქალაქო კოდექსის 148-ე მუხლის თანახმად, ნივთი შეიძლება იყოს მოძრავი ან უძრავი, ე.ი. კანონმდებელმა ნივთის ცნების ქვეშ იგულისხმა, ნივთის ორივე სახე.

სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლით გათვალისწინებული 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა შემოღებულ იქნა იმის გამო, რომ კეთილსინდისიერმა მფლობელმა დროულად ჩამოაყალიბოს თავისი ნება, ხოლო თუკი ახალი მფლობელის მხრიდან ადგილი აქვს ხელის შეშლას, მაშინ ეს ქმედება დროულად გაასაჩივროს და ამ ნივთზე მისი ნებიდან გამომდინარე ფაქტობრივი ბატონობა მოიპოვოს. ამდენად, სახეზეა სამოქალაქო კოდექსის 160-ე მუხლიდან გამომდინარე ურთიერთობები, რაზეც ვრცელდება ამავე კოდექსის 129-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული სპეციალური ხანდაზმულობის 3-წლიანი ვადა. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით განსაზღვრულ შემთხვევას მხოლოდ იმიტომ ვერ ექნება ადგილი, რომ ვ. ლ-ე არასდროს ყოფილა სადავო ნივთის მესაკუთრე, ხოლო თუ ეს უკანასკნელი მესაკუთრე არ იყო, მის მიმართ ვერ გავრცელდება სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული 10-წლიანი ვადა.

სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ უმსჯელია ერთ მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებაზე – ვ. ლ-ს ორდერი ბინის პრივატიზების თაობაზე არ მიუღია.

სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში განმარტავს საქართველოს პრეზიდენტის 2008 წლის 30 აპრილის №219 ბრძანებულების ნორმებს, „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს ბალანსზე რიცხული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართობის საკუთრებაში გადაცემის შესახებ“ დებულებას, თუმცა არ მიუთითებს ამავე დებულების მე-3 პუნქტის პირველი ნაწილის ქვეპუნქტებზე, რომელთაც შესაბამისად, ვ. ლ-ს არ წარუდგენია იმის დამადასტურებელი არანაირი მტკიცებულება, რომ მას ფაქტობრივად თუნდა ერთი დღით მაინც ჰქონდა დაკავებული სადავო ფართი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ა. ბ-ს (პირადი ნომერი – ............) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება № 1, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 10 ოქტომბერი) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე