№ას-1092-1041-2014 27 იანვარი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორები – გ. დ-ი, ლ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარეები – ნ. გ-ი, ო. ბ. ვ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებულ ნაწილში განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით:

1. ნ. გ-ისა და ო. ბ. ვ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. გ. დ-ს და ლ. მ-ს მოსარჩელეების სასარგებლოდ სოლიდარულად დაეკისრათ 10500 აშშ დოლარის გადახდა;

3. სარჩელი არ დაკმაყოფილდა მოპასუხეებისათვის 7304 ლარის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში.

4. არ დაკმაყოფილდა გ. დ-ისა და ლ. მ-ის შეგებებული სარჩელი ნ. გ-ისა და ო. .ბ ვ-სათვის 3703 ლარის დაკისრების თაობაზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 ივლისის განჩინებით:

1. ნ. გ-ის და ო. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. გ. დ-ის და ლ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი ასევე არ დაკმაყოფილდა;

3. მოცემულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2011 წლის გაზაფხულზე ერთი მხრივ, ნ. გ-სა და ო. ბ. ვ-ს და მეორე მხრივ, გ. დ-სა და ლ. მ-ს შორის დაიდო ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ზეპირი ხელშეკრულება;

შეთანხმების თანახმად, ო. ბ. ვ-მა და ნ. გ-მა იკისრეს ვალდებულება იმასთან დაკავშირებით, რომ გ. დ-სა და ლ. მ-ს გადასცემდნენ ფულად თანხებს, ხოლო გ. დ-ი და ლ. მ-ი უზრუნველყოფდნენ გერმანიაში ავტომანქანების შეძენას და მათ საქართველოში ტრანპორტირებას, რის შემდეგაც აღნიშნული ავტომანქანების რეალიზაციას განახორციელებდნენ ნ. გ-ი და ო. ბ. ვ-ი. მხარეები ასევე შეთანხმდნენ, რომ საქმიანობიდან მიღებული მოგება მათ შორის თანაბრად განაწილდებოდა.

ერთობლივი საქმიანობის განხორცილების მიზნით, კერძოდ, ავტომანქანების შესაძენად და ჩამოსაყვანად, ნ. გ-მა და ო. ბ. ვ-მა გ. დ-სა და ლ. მ-ს გადასცეს 35000 აშშ დოლარი.

აღნიშნული თანხიდან გ. დ-მა და ლ. მ-მა მოსარჩელეებს დაუბრუნეს 24500 აშშ დოლარი.

შესაბამისად, მათ გადასახდელი დარჩათ 10500 აშშ დოლარი.

2011 წლის 10 ოქტომბერს გ. დ-მა გერმანიიდან განახორციელა ავტომანქანა FORD TRANSIT-ის (......................) იმპორტი, რომელიც მან 2011 წლის 10 ოქტომბერს გაასხვისა თ. ა-ზე. აღნიშნული გარემოება დადასტურდა საქმეზე წარდგენილი ავტოსატრანსპორტო საშუალების დეკლარაციის თანახმად.

2011 წლის 15 სექტემბრის მინდობილობის საფუძველზე დადასტურდა, რომ გ. დ-მა ნ. გ-ს მართვისა და განკარგვის უფლებით გადასცა ავტომანქანა FORD TRANSIT (.................).

2011 წლის 18 აგვისტოს ნ. გ-მა გერმანიიდან განახორციელა ტყავის დასაჯდომი სამეულის იმპორტი (სატარიფო ღირებულება 2670 ლარი, განბაჟების თანხა 480 ლარი), რომელიც ასევე დადასტურდა შემოსავლების სამსახურის დეკლარაციის საფუძველზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. დ-ის მიერ ნ. გ-ის სახელზე რიცხული ავტომანქანა მერსედეს ბენცი (...................) გამოთხოვილ იქნა გ. დ-ის უკანონო მფლობელობიდან და დაუბრუნდა მის მესაკუთრეს ნ. გ-ს, ვინაიდან, სასამართლომ დაადგინა მითითებული მოძრავი ნივთის უკანონო ფლობის ფაქტი.

საქმეზე სადავო არ იყო საკითხი მოპასუხეებისათვის – გ. დ-ისა და ლ. მ-ისათვის 10500 აშშ დოლარის დაკისრების შესახებ, ვინაიდან, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, მათ ამ ნაწილში ცნეს სარჩელის მოთხოვნა, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 208-ე მუხლის შესაბამისად, სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებით ორი ან რამდენიმე პირი კისრულობს ერთობლივად იმოქმედოს საერთო სამეურნეო ან სხვა მიზნების მისაღწევად ხელშეკრულებით განსაზღვრული საშუალებებით, იურიდიული პირის შეუქმნელად. ამავე კოდექსის 932-ე მუხლის თანახმად, მონაწილეებმა უნდა შეიტანონ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული შესატანები. თუ ხელშეკრულებით არ არის განსაზღვრული შესატანის ოდენობა, თითოეული მონაწილე მოვალეა შეიტანოს იგი თანაბრად; შესატანი შეიძლება შეტანილი იქნას როგორც ქონებით, ასევ მომსახურების გაწევით. თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, შესატანები წარმოადგენს მონაწილეთა საერთო საკუთრებას. მონაწილეთა საერთო საკუთრებას შეადგენს ისიც, რაც მიღებულია ანაზღაურების სახით საერთო ქონების განადგურების, დაზიანების ან ამოღების გამო. სამოქალაქო კოდექსის 935-ე მუხლის თანახმად, თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, შემოსავლები მონაწილეებს შორის ნაწილდება მათი წილის შესაბამისად.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება არის კონსენსუალური გარიგება, ე.ი. მის არსებით პირობებზე შეთანხმების მომენტიდან იგი უკვე ძალაშია და მისი მონაწილეები იწყებენ იმ მოქმედებების გამხორციელებას, რაც აუცილებელია ამხანაგობის მიზნის მისაღწევად. ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების საფუძველზე მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის პირობებში დავის წარმოშობისას, პირველ რიგში, უნდა დადგინდეს თუ რა შეთანხმება არსებობდა მხარეთა შორის, კერძოდ, რა მიზნის მისაღწევად დაიდო გარიგება, რას შეადგენდა გარიგების მონაწილეების შენატანი (ფულადი თანხა, მომსახურება), რაში მდგომარეობდა მონაწილეთა უფლება-მოვალეობები, როგორ უნდა განაწილებულიყო მის მონაწილეთა შორის საქმიანობის შედეგად მიღებული შემოსავლები და ზიანი.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლზე, რომლის მიხედვით, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო. აქვე, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მიუღებელი შემოსავალი თავისი სამართლებრვი ბუნებით ზიანის ერთ-ერთ სახეს წარმოადგენს. ამდენად, მისთვის დამახასიათებელია ყველა ის ელემენტი, რომელიც ზიანიდან წარმოშობილი ვალდებულებებისათვის არის გათვალიწინებული. ზემოთ მოყვანილი ნორმა სწორედ ამ მოსაზრებას განამტკიცებს. ამდენად, მიუღებელი შემოსავალიც, ისევე როგორც ზიანი, მკაფიოდ უნდა განისაზღვროს და დადასტურდეს უტყუარი მტკიცებულებებით.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებს სასამართლოსათვის არ წარუდგენიათ მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ ადგილი ჰქონდა ავტომანქანების გაქირავების ფაქტს, რაც მოცემულ შემთხვევაში მათ სამტკიცებელ ფაქტობრივ გარემოებას წარმოადგენდა. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის არსებული შეთანხმება ითვალისწინებდა მხოლოდ ავტომობილების რეალიზაციას და იგი არ გულისხმობდა მათ გაქირავებას და ამ გზით მოგების მიღებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ნ. გ-სა და ო. ბ. ვ-ის, ავტომანქანის უკანონო ფლობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნა, უსაფუძვლო იყო და სწორად ეთქვათ უარი მის დაკმაყოფილებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებიდან დანაწესებიდან გამომდინარე განმარტა, რომ მოცემული კატეგორიის დავის სამართლიანი და ობიექტური გადაწყვეტის მიზნებისათვის გამოყენებულ უნდა იქნეს მტკიცების ტვირთის განაწილების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსში მოქმედი სტანდარტი, რომლის მიხედვითაც, მოსარჩელემ უნდა დაადასტუროს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს სარჩელის მოთხოვნას, ხოლო მოპასუხემ კი ის გარემოებები, რომლებსაც შესაგებლი ეფუძნება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებს – ნ. გ-სა და ო. ბ. ვ-ს, თავიანთი მოთხოვნის გათვალისწინებით, ევალებოდათ სასამართლოსათვის ისეთი მტკიცებულებების წარდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ მხარეთა შორის ერთობლივი საქმიანობის შესახებ გარიგების პირობების დადგენისას არსებობდა შეთანხმება არა მხოლოდ ავტომანქანების, არამედ სხვა მოძრავი ნივთების შემოტანის, რეალიზაციის და შესაბამისად, მოგების განაწილების თაობაზე. ამ შეთანხმების არსებობის დადასტურების შემდეგ, აპელანტებს ევალებოდათ იმ გარემოების მტკიცება, რომ ადგილი ჰქონდა აღნიშნული შეთანხმების, სწორედ მოპასუხეების – გ. დ-ისა და ლ. მ-ის მხრიდან დარღვევის ფაქტს; მათვე ევალებოდათ იმ გარემოების დადასტურება, რომ ამ პირთა მიერ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების საფუძველზე მიღებული მოგება (5054 ლარის ოდენობით) არ განაწილებულა; დასახელებული გარემოებების დადასტურება აპელანტებს (მოსარჩელეებს) არ განუხორციელებიათ, შესაბამისად, ამ ნაწილში არ არსებობდა მათი სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, კერძოდ:

აპელანტების – (მოწინააღმდეგე მხარეები) გ. დ-ის და ლ. მ-ის დაზუსტებული შეგებებული სარჩელის მიხედვით მათ მოთხოვნას წარმოადგენდა ერთობლივი საქმიანობიდან გამომდინარე, მოპასუხეებისათვის გაწეული ხარჯის ასანაზღაურებლად 1251.55 ლარის დაკისრება, ავტომანქანა ,,მერსედეს ბენც სპრინტერის“ წამგებიანი გაყიდვით (6000 აშშ დოლარად) მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 5050 ლარის ოდენობით, ავტომანქანა ,,ვოლვოს“ ღირებულების – 6000 ლარის დაკისრება, ავტომანქანა ,,ფორდ ტრანზიტის“ რეალიზაციის თანხის ½-ის – 4455 ლარის დაკისრება, დასაჯდომი ტყავის სამეულის რეალიზაციის შედეგად მიღებული თანხის – 2190 ლარის დაკისრება.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა, შემდეგი გარემოებების გამო:

– საქმეზე წარდგენილი ავტოსატრანსპორტო საშუალების დეკლარაციით დასტურდებოდა, რომ 2011 წლის 10 ოქტომბერს FORD TRANSIT-ის (.............) განბაჟება განახორციელა გ. დ-მა.

გარიგება FORD TRANSIT-ის გასხვისების შესახებ, 2011 წლის 10 ოქტომბრის №01620907 ერთობლივი განცხადების საფუძველზე დაიდო ასევე – გ. დ-სა და თ. ა-ს შორის.

მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებებს ვერ აქარწყლებდა ფაქტი იმის შესახებ, რომ 2011 წლის 15 სექტემბრის მინდობილობის თანახმად, გ. დ-მა ნ. გ-ს მართვისა და განკარგვის უფლებით გადასცა ავტომანქანა FORD TRANSIT (..............).

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილია მტკიცებულებათა შეფასების წესი, რომლის თანახმად, საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს სასამართლო აფასებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

რაც შეეხებოდა შეგებებული სარჩელის ავტორების პრეტენზიას იმის შესახებ, რომ თ. ა-მ FORD TRANSIT-ის გასხვისების საფასური გადაუხადა ნ. გ-ს, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული არ გაიზიარა, ვინაიდან, იგი მოითხოვდა დადასტურებას სათანადო მტკიცებულებების წარდგენის საფუძველზე, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, სწორედ მოსარჩელის ვალდებულებას წარმოადგენდა, თუმცა ასეთი მტკიცებულებები შეგებებული სარჩელის ავტორებს სასამართლოში არ წარუდგენიათ.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა ტყავის დასაჯდომი სამეულის გასხვისებიდან მიღებული მოგების განაწილების შესახებ შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ურის თქმისას, პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე იყო მონაწილეთა შორის მოგების განაწილების გამომრიცხავი გარემოება, ვინაიდან არ დგინდებოდა დასახელებული ნივთის ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში შემოტანის შესახებ ფაქტობრივი გარემოება. ამავე საფუძვლით ასევე არ არსებობდა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების წინაპირობები ავტომანქანა ,,ვოლვოს“ საფასურის – 6000 აშშ დოლარის მოპასუხეთათვის დაკისრების თაობაზე, რადგან საქმის მასალებით ასევე არ დგინდება ის გარემოება, რომ იგი ერთობლივი საქმიანობის ფარგლებში იყო შემოტანილი. დაუსაბუთებელი იყო აგრეთვე, შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა გაწეული ხარჯის ასანაზღაურებლად მოპასუხეებისათვის 1251.55 ლარის დაკისრების და ავტომანქანა ,,მერსედეს ბენც სპრინტერის“ წამგებიანი გაყიდვით (6000 აშშ დოლარად) მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად 5050 ლარის დაკისრების თაობაზე, რადგან საქმის მასალებში წარდგენილი იყო აღნიშნული ავტომანქანის გასხვისების საფასურის შესახებ მტკიცებულება, რომლის მიხედვით, ავტომანქანის ნასყიდობის ფასი შეადგენდა 6000 აშშ დოლარს. ის გარემოება, რომ აღნიშნული ავტომანქანა რეალურად 12000 აშშ დოლარად გასხვისდა, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა და სააპელაციო საჩივრის ავტორებიც ვერ აღნიშნავდნენ, რომ ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება არ გააჩნდათ. რაც შეეხებოდა გაწეული ხარჯების ანაზღაურების საკითხს, სააპელაციო სასამართლომ კვლავ მიუთითა ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებით განსაზღვრულ პირობებზე, რომელიც გამორიცხავდა მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის ფარგლებში გ. დ-ის და ლ. მ-ის მხრიდან ფინანსურ მონაწილეობას.

საბოლოოდ, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ აპელანტებმა ვერ უზრუნველყვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საპირისპიროდ შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარებული დასაბუთებული პრეტენზიის წარდგენა, რის გამოც არ არსებობდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს გ. დ-მა და ლ. მ-მა.

კასატორების მოთხოვნა:

გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მათი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება. მათ ასევე მოითხოვეს მოწმე თ.ა-ის დაკითხვაზე უარის თქმის ნაწილში 2014 წლის 24 ივნისის განჩინების გაუქმება და ხსენებული მოწმის დაკითხვის შესახებ მისი შუამდგომლობის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული, კერძოდ, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა უგულებელყვეს გ. დ-ისა და ლ. მ-ის ახსნა-განმარტებები, მნიშვნელოვანი მოწმის – ჯ.ო-ის ჩვენება, არ დააკმაყოფილეს კასატორის შუამდგომლობა მოწმე თ.ა-ის დაკითხვის თაობაზე. დასახელებული მოწმეების ჩვენებები ერთობლიობაში მეტი დამაჯერებლობით აჩვენებდა, რომ გ. დ-ის მიერ თ. ა-ზე ავტომანქანა „ფორდ ტრანზიტის“ გასხვისების ერთობლივი განცხადება იყო ფორმალური ხასიათის და სინამდვილეში მითითებული ავტომანქანა ჯ.ო-მა ნ. გ-ისგან შეიძინა 5400 აშშ დოლარად. ეს თანხა სრულად მიიღო ნ. გ-მა და იგი უნდა გამოქვითულიყო მოსარჩელეების მიერ მოთხოვნილი 10500 აშშ დოლარიდან.

თავდაპირველ მოსარჩელეებსა და თავდაპირველ მოპასუხეებს შორის მოლაპარაკება ერთობლივი ბიზნეს-საქმიანობის შესახებ შედგა 2011 წლის გაზაფხულზე, აპრილის თვის ბოლოს. 5000 ლარის ღირებულების ავტომანქანა „ვოლვო“ გ. დ-მა ო. ბ. ვ-ს გადასცა 2011 წლის 5 მაისს. აღნიშნული ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ, მართალია, „ცტომანქანა „ვოლვოს“ საფასური არ შედის იმ 35000 აშშ დოლარში, მაგრამ მისი გადაცემა ო. ბ. ვ-ზე მოხდა სწორედ ერთობლივი საქმიანობის გასაადვილებლად, საერთო ბიზნესის წარმოების ინტერესებიდან გამომდინარე.

კასატორებისათვის გაუგებარია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა ტყავის დასაჯდომი სამეულის გასხვისებიდან მიღებული მოგების განაწილებაზე უარის თქმის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სისწორის თაობაზე, რამდენადაც თავად მოწინააღმდეგე მხარე ნ. გ-ი კატეგორიულად უარყოფდა ამ სამეულის არსებობას და, მით უმეტეს მის რეალიზაციას.

სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია კასატორების მოთხოვნა გაწეული ხარჯის ასანაზღაურებლად მოწინააღმდეგე მხარისათვის 1251.50 ლარის დაკისრებისა და ავტომანქანა მერსედეს ბენც-სპრინტერის წამგებიანად (6000 აშშ დოლარად) გაყიდვით მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად 5050 ლარის დაკისრების თაობაზე, რადგან საქმეზე წარდგენილი იყო აღნიშნული ავტომანქანის გასხვისების საფასურის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომლის მიხედვით, ავტომანქანის ნასყიდობის ფასი შეადგენდა 6000 აშშ დოლარს. კასატორების მიერ დოკუმენტალურად დადასტურებული ხარჯები სარჩელში გათვალისწინებული არ არის, აღნიშნულმა ხარჯებმა მთლიანობაში 2582.50 ლარი შეადგინა.

მას შემდგომ, რაც კასატორებმა დოკუმენტალურად მტკიცებულებებით ვერ დაადასტურეს ავტომანქანა „მერსედეს ბენც სპრინტერის“ 12000 აშშ დოლარად გაყიდვის ფაქტი, მათ წამოიწყეს ახალი დავა 20000 ლარად ღირებული ავტომანქანა „მერსედეს სპრინტერის“ წამგებიანად (6000 აშშ დოლარად) გაყიდვით მიყენებული ზარალის ანაზღაურების თაობაზე. ეს ზარალი შეადგენდა 10100 ლარს. ამდენად, კასატორების ზარალმა წილთა თანაფარდობის მიხედვით 5050 ლარის შეადგინა.

კასატორის მტკიცებით, მოწმე თ.ა-ე დაადასტურებს იმ ფაქტს, რომ ავტომანქანა „ფორდ ტრანზიტი“ ნ. გ-ისგან რეალურად იყიდა ჯ.ო-მა 5400 აშშ დოლარად, ხოლო ავტომანქანის თ.ა-ზე, როგორც ჯ.ო-ის ნათესავზე გადაფორმება იმ მიზეზით მოხდა, რომ ჯ.ო-ს მოწმობა წყალტუბოში დარჩა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. დ-ისა და ლ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. დ-ისა და ლ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ლ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. დ-ისა და ლ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს – გ. დ-სა და ლ. მ-ს დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე ლ. მ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება № 1, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 25 აგვისტოს) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე