საქმე№ას-1142-1088-2014 23 იანვარი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ნ. ს-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. მ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 აგვისტოს განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სესხის დაბრუნება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ზ. მ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ს-ის მიმართ სესხის – 4300 აშშ დოლარის ეკვივალენტი 7052 ლარის დაბრუნების შესახებ.
მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2012 წლის აპრილში სანოტარო ფორმით დადებული გარიგების საფუძველზე მოპასუხეს ერთი წლით ასესხა 4300 აშშ დოლარი. არაერთგზის მიმართვის მიუხედავად, ნ. ს-ს თანხა არ დაუბრუნებია.
მოპასუხემ სარჩელი ნაწილობრივ ცნო და მიუთითა, რომ ზ. მ-საგან ისესხა მხოლოდ 2500 აშშ დოლარი. სესხის ხელშეკრულება დაიდო მოსაჩვენებლად, რადგან დანარჩენი თანხა წარმოადგენდა სარგებელს, ყოველთვიურად – 6%-ს მაშინ, როდესაც ხელშეკრულებაში აისახა, რომ სესხი იყო უპროცენტო. მოსარჩელეს არ სურდა სარგებლის დაფიქსირება, რადგან იღებდა საარსებო შემწეობას სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრაციის საფუძველზე.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ნ. ს-ს ზ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 4300 აშშ დოლარის ეკვივალენტი 7052 ლარის გადახდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 აგვისტოს განჩინებით ნ. ს-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ 2014 წლის 13 აპრილს ნ. ს-მ ზ. მ-ისაგან ისესხა 4300 აშშ დოლარი.
ნასესხები თანხა აპელანტს მოწინააღმდეგე მხარისათვის უნდა დაებრუნებინა 2013 წლის 13 აპრილის ჩათვლით, თუმცა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება მას არ შეუსრულებია.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სავსებით სწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტები და მართებულად მიუთითა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 319-ე, 361-ე, 623-625-ე მუხლების საფუძველზე, აპელანტი ვალდებული იყო, შეესრულებინა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება და სესხი გადაეხადა.
სასამართლოს მოსაზრებით, აპელანტმა ვერ დაამტკიცა, რომ ფაქტობრივად მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხიდან, ძირითადი ვალი იყო 2500 აშშ დოლარი, ხოლო 1800 აშშ დოლარი კი – სარგებელი. ერთადერთი მტკიცებულება, რომელიც ზ. მ-სა და ნ. ს-ს შორის არსებულ ურთიერთობას ეხებოდა და აპელანტმა თავისი პოზიციის დასამტკიცებლად სასამართლოს წარუდგინა, იყო მოწმე ნ. გ-ის ჩვენება.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 624-ე მუხლით და მიუთითა, რომ სესხის ხელშეკრულების დადების, შესრულებისა და პირობების განსაზღვრა მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებებით დაუშვებელია. ამდენად, მხოლოდ მოწმე ნ. გ-ის ჩვენებით აპელანტის პოზიცია ვერ დადასტურდებოდა.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, პალატამ ჩათვალა, რომ საქალაქო სასამართლომ სავსებით სწორად და კრიტიკულად შეაფასა მოწმის ჩვენება და აღნიშნა, რომ მოპასუხის მიერ მითითებულ გარემოებებს იგი უტყუარად ვერ ადასტურებდა.
სასამართლოს მითითებით, აპელანტის მოთხოვნა არ მტკიცდება არც მის მიერ სააპელაციო სასამართლოსათვის წარმოდგენილი მტკიცებულებებით – ქ. გ-ის გამოკითხვის ოქმით, ხელწერილითა და მოწმე ნ. ტ-ის ჩვენებით. პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული მტკიცებულებები ეხება სხვა პირთა შორის არსებულ ურთიერთობას და ის, რომ ნ. ტ-მა ქ. გ-ს, შესაძლებელია, სარგებლით ასესხა თანხა, არ ამტკიცებს, ნ. ს-ის მიერ ზ. მ-ისაგან აღებული სესხის სარგებლიანობას.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ნ. ს-მ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის მითითებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, განსახილველ საქმეზე არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის ყველა წინაპირობა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლო ცდილობს შიდა კანონმდებლობის ინტერპრეტაციას და შესაბამისი პრაქტიკის გამყარებას სხვადასხვა სამართლებრივ საკითხთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინებით კი, სასამართლო პრაქტიკა უგულებელყოფილ იქნა.
მხარემ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის თანახმად, თვალთმაქცური გარიგება მოჩვენებითი გარიგებისაგან იმით განსხვავდება, რომ გარიგების მონაწილეებს მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით სურთ სხვა გარიგების დაფარვა, რომლის განხორციელებასაც ისინი რეალურად ისახავენ. ერთ-ერთ სამოქალაქო საქმეზე საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ ფართო გაგებით თვალთმაქცური გარიგება წარმოადგენს მოჩვენებით გარიგებას, მაგრამ ამავე მუხლის პირველ ნაწილში მითითებული ბათილი გარიგებისაგან განსხვავდება იმით, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა წარმოიშობა არა დადებული გარიგების საფუძველზე, არამედ ფაქტობრივად მათ შორის არსებული შეთანხმების საფუძველზე.
ნ.ს-ის მოსაზრებით, 2012 წლის 13 აპრილს ნოტარიულად გაფორმებული სესხის ხელშეკრულებაში მითითებულია, რომ გამსესხებელმა მსესხებელს სესხი გადასცა ამ ხელშეკრულების სანოტარო წესით დამოწმებამდე. ამდენად, სესხის ოდენობა დაფიქსირდა მხოლოდ მხარეთა ზეპირი განცხადების საფუძველზე, თუმცა მსგავსი შეთანხმების დადების წინაპირობები დარჩა სამართლებრივი შეფასების გარეშე. ბუნებრივია, რომ მოსარჩელე ზ. მ-ის ინტერესებში არ შედიოდა სარგებლიანი სესხის ხელშეკრულების (პროცენტის) ჩვენება, რადგან მისი ოჯახი რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში და იღებს ფულად საარსებო შემწეობას 348 ლარის ოდენობით. ამდენად, წარმოიშვა შემოსავლის დაკარგვის საშიშროება, რაც სასამართლოს ასევე არ შეუფასებია.
კასატორის მითითებით, ზ. მ-ის მოწმის, მისი შვილის – ნ. ტ-ის მიერ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოში მიცემული ურთიერთგამომრიცხავი ჩვენებით მკაფიოდ გამოვლინდა, რომ დედა და შვილი ბოლო პერიოდში ინტენსიურად არიან ჩართული სასესხო ურთიერთობებში, თუმცა ყოველივეს ახორციელებენ უანგაროდ, რაც, მათი ყოფითი ცხოვრების გათვალისწინებით, დაუჯერებელია. სასამართლომ უგულებელყო საქმეზე დართული ქ. გ-ის გამოკითხვის ოქმი და ხელწერილი, თუმცა დასძინა, რომ სარგებლით გასესხებული თანხა არ ამტკიცებს ზ. მ-ისაგან მიღებული სესხის სარგებლიანობას. სასამართლომ არ იმსჯელა, რა საფუძვლით ასესხა მოსარჩელემ მოპასუხეს სოლიდური თანხა ყოველგვარი სარგებლის გარეშე.
ნ.ს-მ აღნიშნა, რომ სასამართლომ კრიტიკულად შეაფასა მოწმე ნ. გ-ის ჩვენება და აღნიშნა, რომ მითითებულ გარემოებებს იგი უტყუარად ვერ ადასტურებდა, რადგან სესხის ხელშეკრულების დადებას არ დასწრებია. პალატამ არ გაითვალისწინა, რომ ნ.გ-ის ჩვენებით დასტურდება კასატორის საცხოვრებელ სახლში გადაცემული თანხის ზუსტი ოდენობა, რაც უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე სანოტარო ბიუროში ე.წ. თვალთმაქცურ გარიგებაზე ხელის მოეწერისას დასწრება, რომლითაც დაიფარა სარგებელი ანუ პროცენტი, თვეში 6% – 150 აშშ დოლარი, რაც წლიური გადაანგარიშებით შეადგენს 1 800 აშშ დოლარს. მითითებული ფაქტები და, უპირველეს ყოვლისა, საქმეში წარმოდგენილი უტყუარი მტკიცებულებები მოითხოვენ გამოკვლევას სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მეორე ნაწლის მოთხოვნათა დაცვით, რაც საკასაციო პალატამ უნდა დაადგინოს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 ნოემბრის განჩინებით ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ. ს-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმესთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2014 წლის 13 აპრილს ნ. ს-მ ზ. მ-ისაგან ისესხა 4300 აშშ დოლარი. ნასესხები თანხა აპელანტს მოწინააღმდეგე მხარისათვის უნდა დაებრუნებინა 2013 წლის 13 აპრილის ჩათვლით, თუმცა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება მას არ შეუსრულებია.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აპელანტმა ვერ დაამტკიცა, რომ ფაქტობრივად მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი თანხიდან, ძირითადი ვალი იყო 2500 აშშ დოლარი, ხოლო 1800 აშშ დოლარი კი – სარგებელი. ერთადერთი მტკიცებულება, რომელიც ზ. მ-სა და ნ. ს-ს შორის არსებულ ურთიერთობას ეხებოდა და აპელანტმა თავისი პოზიციის დასამტკიცებლად სასამართლოს წარუდგინა, იყო მოწმე ნ. გ-ის ჩვენება.
წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით კასატორი მოითხოვს მხარეთა შორის დადებული სესხის ხელშეკრულების ნაწილობრივ – 1800 აშშ დოლარის ნაწილში თვალთმაქცურ გარიგებად ცნობას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული დავა ეხება სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე გარიგების თვალთმაქცურად ცნობას. აღნიშნულ საკითხზე კი არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის პრაქტიკა.
საკასაციო სასამართლომ №ას-863-1174-07 სამოქალაქო საქმეზე 2008 წლის 2 აპრილს მიღებულ განჩინებაში ნათლად განმარტა თვალთმაქცური გარიგების არსი და სამართლებრივი მახასიათებლები.
ზემოაღნიშნულ განჩინებაში საკასაციო პალატამ მიუთითა, რომ „საქმეში არსებული მასალებით უნდა დასტურდებოდეს თვალთმაქცური გარიგების დროს გამოვლენილი ნების თავისებურებები, რაც, უპირველეს ყოვლისა, გამოიხატება სხვა გარიგების დაფარვის მიზნის არსებობაში. ეს ის შემთხვევაა, როდესაც მხარეებს სურთ, მიაღწიონ სხვა შედეგს და არა იმ შედეგს, რასაც იძლევა მათ მიერ გარეგნულად გამოხატული ნება. ამდენად, თვალთმაქცური გარიგების დროს უნდა დადასტურებულ იქნეს გარემოებები, რომლებიც მიუთითებენ სხვა გარიგების დადების სურვილზე და ამ დაფარული გარიგებისათვის აუცილებელ ყველა წინაპირობის არსებობაზე. ამ შემთხვევაში გამოიყენება დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები.
ამრიგად, კასატორი ვერ ადასტურებს იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობას, რომლებიც აუცილებელია სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ან მე-2 ნაწილის კვალიფიკაციისათვის, კერძოდ, საქმეში არსებული მასალებით არ დასტურდება გარემოებები, რომლებიც მიუთითებენ სადავო გარიგების ბათილად ცნობაზე, რაც უნდა შეეფასებენა და არ შეაფასა ან არასათანადოდ შეაფასა სააპელაციო სასამართლომ.“
საკასაციო სასამართლო მიზანშეწონილად მიიჩნევს, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის პირობებში მხარეებს დამატებით განუმარტოს სადავო საკითხის – გარიგების თვალთმაქცურად ცნობის სამართლებრივი არსი:
სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის შესაბამისად, ბათილია გარიგება, რომელიც დადებულია მოსაჩვენებლად, იმ განზრახვის გარეშე, რომ მას შესაბამისი იურიდიული შედეგები მოჰყვეს (მოჩვენებითი გარიგება). თუ მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით მხარეებს სურთ სხვა გარიგების დაფარვა, მაშინ გამოიყენება დაფარული გარიგების მიმართ მოქმედი წესები (თვალთმაქცური გარიგება).
აღნიშნული ნორმის მიხედვით, თვალთმაქცური გარიგების დროს, მართალია, ნების გამოვლენა მიმართულია სამართლებრივი შედეგების დადგომისაკენ, თუმცა არა იმ ხელშეკრულების შესაბამისად, რომელზეც მხარეები თანხმდებიან. ამგვარი გარიგების მიზანს წარმოადგენს იმ გარიგების დაფარვა, რომლის მიღწევის სურვილი მხარეებს რეალურად გააჩნიათ. ამ შემთხვევაში არსებობს ორი გარიგება, ერთი თვალთმაქცური და მეორე – რომელიც მხარეებმა უშუალოდ გაითვალისწინეს. ამდენად, თვალთმაქცური გარიგება ერთგვარად ფარავს ნამდვილ გარიგებას, შესაბამისად, მას არ გააჩნია სამართლებრივი საფუძველი და იგი ბათილია. თუმცა, ამ საფუძვლით გარიგების ბათილობას გარკვეული სპეციფიკურობა ახასიათებს. კანონმდებლის ასეთი დამოკიდებულება განპირობებულია მხარეთა რეალური ნების გათვალისწინებით. ხშირ შემთხვევაში, მხარეები ვერ ერკვევიან, რა შინაარსის ხელშეკრულების გაფორმება სურთ ან კიდევ ვერ ასხვავებენ ერთმანეთისაგან გარიგების სხვადასხვა ტიპებს. სამოქალაქო კოდექსი შესაძლებლობას ანიჭებს ხელშეკრულების სუბიექტებს, გამოასწორონ დაშვებული შეცდომები თვალთმაქცური გარიგების ბათილად ცნობით და მხარეთა შეთანხმების მიმართ გამოიყენონ ის მოთხოვნები, რაც დამახასიათებელია იმ გარიგებისათვის, რომლის მიღწევაც მხარეებს სურდათ.
მოსარჩელის მტკიცების საგანს შეადგენს იმ ფაქტობრივი შემადგენლობის დადასტურება, რაც თვალთმაქცური გარიგების ყველა წინაპირობას მოიცავს. ამგვარ ვითარებაში, მხარეთა მტკიცებითი ფორმა, როგორც წესი, ორიენტირებულია მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებაზე და, მეტი დამაჯერებლობისათვის, მათ მიერ დასახელებულ მოწმეთა თანაფარდობაზე. სასამართლო მიიჩნევს, რომ თუ მოსარჩელის არგუმენტაცია გამყარებულია მოწმეთა ჩვენებებით, ამ მტკიცებულებით უნდა დასტურდებოდეს ყველა იმ გარემოების არსებობა, რომელიც თვალთმაქცური გარიგების შემადგენლობას ქმნის, ხოლო დასკვნა იმის შესახებ ჩაითვალოს თუ არა თვალთმაქცურად გარიგება, უნდა გამოიტანოს სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების საფუძველზე. ამდენად, მოწმეთა მიერ ხდება არა გარიგების თვალთმაქცურობის დადასტურება ან უარყოფა, არამედ – იმ გარემოებებისა, რომელთა საფუძველზეც სასამართლომ შესაბამისი დასკვნა უნდა გააკეთოს.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის შესაბამისად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით.
პალატა განმარტავს, რომ თვალთმაქცური გარიგების დროს ნების გამოვლენის სუბიექტების ნება შეთანხმებულია და მათ განზრახული აქვთ განსაზღვრული სამართლებრივი შედეგის დადგომა, თუმცა მათი შინაგანი ნება და გამოვლენილი ნება არ ემთხვევა ერთმანეთს. დადებული გარიგებით ისინი ფარავენ სხვა გარიგებას, რომლის დადების ნებაც რეალურად გააჩნიათ. ამ შემთხვევაში დგება ამ ნორმის საფუძველზე ნების გამოვლენის ბათილობის საკითხი. თვალთმაქცური გარიგების დროს განხილვის საგანია გარიგების მხარეთა მიერ შინაგანი და გარეთ გამოვლენილი ნების ურთიერთმიმართება, ვინაიდან მათ შორის არსებობს შეუსაბამობა.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო პალატის გასაჩივრებულ განჩინებაში ასახული მსჯელობა საკასაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნულ დასაბუთებას არ ეწინააღმდეგება, ხოლო კასატორმა (მოსარჩელემ) ვერ დაასაბუთა, თუ რაში გამოიხატებოდა სადავო გარიგების თვალთმაქცურობა, შესაბამისად, ვერ მიუთითა ვერც საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის სამართლებრივი წინაპირობების არსებობაზე.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: თ. თოდრია
ნ. ბაქაქური
